Ανακοίνωση

(φωτό flickr, χρήστης js.leeper)

Παρακαλούνται όλοι οι κάτοχοι οχημάτων στους δήμους Καλλιθέας, Νέας Σμύρνης, Παλαιού Φαλήρου αλλά και κατά μήκος της Ποσειδώνος να επιδεικνύουν ιδιαίτερη προσοχη στα αυτοκίνητά τους. Συνιστάται η πλήρης απομάκρυνσή τους.

Απο αύριο η Lifewhispers πιάνει το τιμόνι. Τα μαθήματα θα διαρκέσουν έως και τις αρχές Ιουλίου (εκτός εάν η υποφαινόμενη είναι βούρλο,οποτε θα κρατησουν μεχρι να ανοιξουν τα σχολεια το Σεπτέμβρη).  Υπενθυμίζουμε σε αυτό το σημείο, ότι αν δε μας δείτε να χτυπάμε το αυτοκίνητό σας, δεν μπορείτε να μας κατηγορήσετε.

Τη Δευτέρα έχει οριστεί η θεωρητική εξέταση. Για την ασφάλειά σας, αγαπητοί επισκέπτες, συνιστούμε να αποφύγετε να χρησιμοποιήσετε τις λέξεις “πλύνε“, “κάνα” και “πιάτο” όλες μαζί στην ίδια πρόταση.

Α, επίσης και τις λέξεις “άϊ” και “μωρή”.

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την κατανόησή σας αλλά και για την αμέριστη συμπαράστασή σας.

Υγ: Και μην τυχόν ακούσω καμιά ανοησία, τα σήματα θα τα περάσω λέμε!Καλό ΣΚ.

..mood

(φωτο flickr, χρηστης dans)

Κάτι παίζει και η κυκλοθυμία μου είναι στο φουλ της. Είναι που ο Ερμής είναι ανάδρομος, είναι που σήμερα κάτι με έπιασε που είδα μια τόσο μεγάλη και φωτεινή πανσέληνο, είναι που όσο πάει και καλοκαιριάζει;

Στο μπαλκόνι μου έχω 2 φαναράκια που άναψα πρώτη βραδιά σήμερα.Βούλιαξα στην πολυθρόνα μου για να διαβάσω, αλλα τελικά μου ‘ρθε να γράψω. Μερικές φορές ένα τσιγάρο στα σκοτεινά, είναι σα να λύνεις όλες σου τις απορίες χωρίς να πεις λέξη. Κι ας είναι εξάρτηση.

Το “ούτε κρύο, ούτε ζέστη” δεν με εκφράζει. Προτιμώ τα άκρα. Και ξέρεις κάτι; Η μέρα μου ξεκινάει με κέφι, αλλά λήγει με μελαγχολία. Πιάνω τον εαυτό μου να εθίζεται τη μία στιγμή και την αμέσως επόμενη να ξενερώνει. “Θέλω να φύγω”, διαμαρτύρομαι και αμέσως το καλύπτω με ένα “και πού να πάω;” Φτάνει το Σαββατοκύριακο και θέλω να δω τον κόσμο όλο, μα μένω μέσα στο τέλος απο επιλογη.

Θέλω να ακούσω τη μουσική μου, μα με βλέπω να χαμογελάω πάνω σε νότες άσχετες, μακριά από τις συνήθεις. Θέλω να πάω μια βόλτα μόνη μου, μα τελευταία στιγμή διστάζω. Θέλω να εξαφανιστώ, μα φοβάμαι μήπως δεν με ψάξει κανείς..

Θέλω να προσπαθήσω να σου εξηγήσω πως αισθάνομαι σαν τη μέρα με τη νύχτα μαζί. Μα τελικά η γραφή μου, με μια πρωτοφανή απλότητα, με προδίδει.

Αν είναι κάτι που αγαπάω στις καλοκαιρινές βραδιές, είναι η μοναξιά τους.

12 My white sandals - Trifono.mp3

With my white and rookie sandals

I had walked from time to time

Alongside the nets of a fisherman

Stars and shiny knighted spangle

Was how my father chose to be

But joy was the missing part in me

And on my mind I had a sea

Whose dream I wrecked

I could not see

With my white and withered sandals

That could no longer hold their threads

I found a road that was warm to me

As a flowering bud placed in a pot

Separated from the earth

Intertwining laughter, tears and me

And I always had a sea as my point of light

Wondering if love’s a secret

And should be out of sight

With my white sandals on I crush the piercing blight

The wild thorns that stigmatize our days

Through unseen avenues I find the straps that bind

And bend down to untie the present day….

(Απο τα λίγα, αν όχι το μοναδικό τραγούδι, που έχω βάλει από Έλληνες καλλιτέχνες)

And on my mind I had a sea…

Διαλείμματα.(updated)

Ουφ! Τελικά όντως έχω ξεχάσει να διαβάζω. Αν και μέσες άκρες, κάνω ό,τι έκανα και παλιά, στο πανεπιστήμιο. Ψάχνω αφορμές για διαλείμματα. Διάλειμμα για να φτιάξω δεύτερο ( ή τρίτο ή τέταρτο ) φραπέ, διάλειμμα γιατί ξέχασα (και καλά) να καθαρίσω την καινούρια τηλεόραση, διάλειμμα για να απλώσω τα ρούχα, γενικότερα διάλειμμα. Δεν μπορώ να στρώσω τον κώλο μου κάτω και να μάθω δυο πραγματάκια. Και φυσικά ούτε για εξεταστική πρόκειται (πάνε αυτές οι εποχές), ούτε για πτυχιακή, ούτε για διδακτορικό! Ευτυχώς γιατί μετά την αποφοίτηση θα μου ‘ ρχόταν «κάπως» ένα μηδενικό!

Πφφφ. Χάλια το διήμερο, δεν το συζητώ για τριήμερο, I am dealing with another working Monday tomorrow..

Στα πλαίσια λοιπόν του διαλείμματος, που αν συνεχίσω έτσι προβλέπεται να διαρκέσει all day long, λέω να απαντήσω κι εγώ στις προσκλήσεις που μου κάνανε. Πριν από πολύυυ καιρό, ο Adonios μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο, κατά προτίμηση ποιητικό, όπου όλες οι λέξεις να αρχίζουν από το ίδιο γράμμα. Διαλέγω το Σ.

Σήμερα στάθηκα στη σιωπή σου,
σε σκόρπιες σκέψεις συνάντησα σύννεφα.
Στο σκοτάδι σταμάτησα.
Σε σκέφτομαι συνέχεια, συνειδητοποίησα.
Συγκέντρωσα σημάδια, και συνέχισα…

Μέχρι εκεί καλό δε βγήκε; (εντάξει, έβαλα ένα και , ποιητική αδεία χιχιχ)

Η Ilive2Loveme με κάλεσε να γράψω ένα ποίημα με τις λέξεις Σοφία, παρεούλα, πρόθεση και σουπιά. Δύσκολο ήταν αυτό και δεν μου πολυαρέσει αυτό που έκανα, αλλά το παραθέτω:

Καλοκαιράκι έρχεται κι εγώ με τη Σοφία
Τρελή παρεούλα στήνουμε πάνω στην παραλία
Καλή τη πρόθεση εγώ, μα πειραχτήρι η άλλη,
Σουπιά στιφάδο κάναμε, και από δω παν κι άλλοι

(τι να κάνω, έβλεπα χτες την «κουζίνα της μαμάς» με τον Ευτύχη που είχε χταπόδι στιφάδο)

Η  Σοφία και η ~~Α~~ και φυσικά ο Adonios μου ‘πανε να παίξω κι εγώ το παιχνίδι με τις αλήθειες και τα ψέματα. Από τις παρακάτω προτάσεις, μόνο μία είναι αληθινή. (οι αλήθειες με bold)

• Το Πανεπιστήμιο το τελείωσα ακριβώς στα 4 χρόνια, χωρίς να κοπώ σε μάθημα (και είχα και το Βέλτσο καθηγητή, αυτό να σημειωθεί παρακαλώ).

Όχι, ρε παιδί μου, μπορεί να διάβαζα, αλλά είχα κοπεί σε τουλάχιστον 4 μαθήματα, μεταξυ των οποιων και ενα ωραιότατο προφορικό κόψιμο. Σημειωση:Ο Βέλτσος ειδικά μου χε δώσει ένα ωραιότατο 6 (και οχι 4) στο πρώτο εξάμηνο, ο Σκαρπέλος απο την άλλη 4 (και νομιζα οτι τα χα παει καλα).Ωστόσο, έστρωσα τονκώλο μου κάτω και τελείωσα τη σχολή στα 4μιση χρόνια.

• Δεν μπορώ να αντέξω τις πολύωρες διαδρομές με το αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα να ξερνάω σε κάθε στάση που κάνουμε.

Ουδέν πρόβλημα δεν έχω με τις διαδρομές, αρκεί ο οδηγός του αυτοκινήτου να μην πηγαίνει σαν πολλα κιλά μαλάκας.χιχιχιχιχι!

• Όταν ήμουνα στο Γυμνάσιο, είχα στο δωμάτιο που μοιραζόμουν με τον αδερφό μου, μια τηλεόραση 20 ιντσών, η οποία έπεσε με τη γωνία στο κεφάλι μου. Ουδέποτε πήγα σε γιατρό να εξετάσει το βαθούλωμα στο κρανίο μου.

Ακριβώς όπως το βλέπεις γραμμένο, ακριβώς έτσι συνέβη! Δεν εξετάσθηκα ποτέ, οπότε αν τελικά έπαθα κάτι στο κρανίο, νομίζω ότι θα το μάθω πολύ αργότερα. Το κρανίο μου είχε σχηματίσει ένα λάκκο με υγρό, αλλά μετά απο 3 μέρες επανήλθε, οπότε δεν το έψαξα παραπέρα!!

• Άργησα πολύ να μάθω να διαβάζω, και ως και την Τρίτη δημοτικού η δασκάλα μου με θεωρούσε διανοητικά αργή.

Δεν ξέρω αν με βρίσκεις πολύ χαζή ή πολύ έξυπνη, είναι γεγονός όμως, ότι ήξερα να διαβάζω πριν πάω νηπιαγωγείο (τότε δεν υπήρχαν παιδικοί σταθμοί), και μάλιστα χωρίς να μου μάθει κανένας. Η δασκάλα μου στο νηπιαγωγείο με έβαζε να διαβάζω παραμύθια στα υπόλοιπα - συνομήλικά μου - παιδάκια. Τώρα πώς έμαθα να διαβάζω, τι να πω, έχω κενό μνήμης.

Νομίζω ότι η απάντηση είναι προφανής, γιατί είμαι άνθρωπος που επαναλαμβάνεται και σίγουρα κάπου την έχω ξανα- αναφέρει την αλήθεια. Ποια είναι;;

Τέλος διαλείμματος. Καλή μου συνέχεια.

Ιντερμεδιο

Λοιπον,μετά απο πολλές διαβουλεύσεις και ζητώντας και βοήθεια, αποφάσισα ότι δε μπορω να συγκρατηθω, θα το πω.

Πρωταγωνιστες: Φίλη (μου) και ο φίλος της

Τοποθεσία: Το κρεβάτι

Ώρα: Αργάμιση

Για λόγους διευκόλυνσης, ας ονομάσουμε τη φιλη μου Α και το φιλο της Β

Β: Μωρο μου θες να κανουμε τρελες;

Α: Αμέ!

Β: Ελα εδω τότε (κλεισιμο ματιού)

Α: (πονηρο χαμογελο)

Ξεκινάει το γνωστό παιχνιδάκι (ε δεν ξερω και λεπτομερειες), μέχρι που κάποια στιγμή πάνω που ειχε αρχίσει να μπάινει το νερό στο αυλάκι, ακουμε το εξης:

Β: Κάνεις λίγο πιο κει το ποδαρ’ σ’ ;

Τέλος.

ΥΓ: How cool is that?????

(Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική)

Μάνο, ευχαριστω για τη βοήθεια στον προβληματισμο μου

Λαχανάκι, το ποστ αυτο για σένα! Για να δεις τι τραβάνε μερικές τρελές!

 

Αυτές τις μέρες…

φωτο flickr, χρηστης lopolis

….χαίρομαι που έχω φίλους που με καταλαβαίνουν

…μαθαίνω ότι τα άτομα της ζωής μου που εκτιμώ και θέλω την παρέα τους είναι περισσότερα από όσα είχα υπόψιν μου!!

….ξεραίνομαι στα γέλια με όποια συζήτηση καταλήγει στη φράση «είσαι θεά!» (ή κάτι παρόμοιο)! Χιχιχιχι!

…βρίσκω ανθρώπους που μια κουβέντα μαζί τους είναι το πιο «antistress» κομματι της μέρας μου

…κοιμάμαι λίγο, δουλεύω πολύ

…αγχώνομαι που έχω περιορίσει τις βόλτες μου εδώ, ανωτέρα βία

…στενοχωριέμαι όταν δημιουργούνται απρόσμενα περιθώρια και δεν βρίσκω μία δίοδο επικοινωνίας

..χαμογελάω, όταν θυμάμαι δύο μάτια και ένα χαμόγελο που με έκανε να ανατριχιάσω

…το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι μόλις ξυπνήσω, είναι κάτι αξέχαστες στιγμές που ανυπομονώ να ξαναζήσω

… εξυψώνω τον εγωισμό μου, μα δεν αντιστέκομαι σε ενδεχόμενα «θέλω»

…συνειδητοποιώ ότι (και δεν περίμενα να το πω αυτό) ότι αυτό το καλοκαίρι παίζει να είναι ονειρεμένο…!

Μου αρέσει το ροζ συννεφάκι που βρίσκομαι. (κι ας απεχθάνομαι το ροζ)
                                                                                                      Μ’αφήνεις για λίγο εδώ;

                                                                                                                                 

warning! ψωνιο-ποστ!

Είχαμε λοιπόν χτές event με την εταιρεία που λες. Και μια που είχα την τύχη να μην πρέπει να πάω στη δεύτερη δουλειά, είπα να μην εμφανιστώ για άλλη μια φορά σαν λέτσος στην εκδήλωση. Συνήθως αυτό που γίνεται είναι να πηγαίνουν όλοι να ετοιμάζονται πριν το παρτυ, μόνο που εγώ δεν ανηκα σε αυτή τη συνομοταξία λόγω δεύτερης δουλειάς, οπότε εμφανιζόμουν κατευθείαν.

Ε, και αφου ως δια μαγείας βρήκα χρόνο φόρεσα κάτι καλύτερο, εκανα το μακιγιάζ μου, έβαλα τα αρώματά μου, άλλαξα την τσαντα της δουλειάς με μία πιο σικ, έβαλα πέδιλα πρώτη φορά φέτος, όλα τα κανα. Και όταν πήγα στο event, μου συνέβη αυτό που έχει συμβεί στα περισσοτερα κοριτσάκια. Εντοπίζω ότι υπάρχει άλλο ένα άτομο που φοράει το ίδιο ρούχο με μενα!!! Και γαμώ την ατυχία μου γαμώ, υποτίθεται ότι το χα ψωνίσει από το Λονδίνο!!! Θα μου πεις, τωρα με την Aegean, ολο και περισσότεροι Έλληνες είναι εκεί (lol). Ναι , βρε παιδί μου , δε θα διαφωνήσω, αλλα να τυχει να ψωνίσουμε και από το ίδιο μαγαζί;;; Ολόκληρη Regent Street??
Ελεος!

φωτο flickr, χρηστης Yukihana~

Βέβαια, είχαμε και βασικές διαφορές, έτσι;;
ΑΑΑ, όλα κι όλα. Εμένα με ξέρανε όλοι σχεδόν ,την άλλη κυρία ουδείς. Εγώ είχα ίσιο μαλλί και η άλλη κυρία σγουρό. Εγώ είχα ντεκολτέ, αυτή όχι. Και γενικώς, ήμουνα πιο ωραία , άσε που αυτή τη φορά είχα διαλέξει το κατάλληλο αξεσουάρ (Εκείνο το καλάμι που το χω παρκάρει είπαμε;;)

ΥΓ: Τουλάχιστον μέσα στον πανικό, βρίσκουμε και αφορμές για να γελάμε. Συγχώρα με για τις απουσίες στο μπλογκοχωριό, αλλά αυτή την περίοδο με έχω ξεσκίσει. Και έπεται και συνέχεια. Είμαι έτοιμη για μια ωραιότατη κριση υστεριας. Χρειάζομαι διάθεση και χρόνο. Έχω δει όλες τι προσκλήσεις, συγχωρέστε με που δεν μπορώ να αντεπεξέλθω.

ΥΓ2: Ξέρεις τι είναι να σου επιτρέπεται μετά από πολύ καιρό να φας…παϊδάκια; I call it an asset!!!!!!!!!!

impressions…

Γυρισα αισίως στη μία το βράδυ σπίτι μου μετά από καθυστέρηση στην πτήση μόλις μιάμισης ώρας.

Πρώτο business trip λοιπον. Αυτό που κατάλαβα πρώτα από όλα, είναι οτι η δική μου δουλειά, εάν κι εφόσον μου ζητηθεί να ασχοληθώ επισταμένως από εδώ και πέρα, είναι της υπομονής.Υπήρξε μέρα που,πέραν κάποιων τυπικών, δεν αντάλλαξα κουβέντα με κανένα! Ενισχύθηκε και η φάση από το στυλ μου,να μη διαθέτω την ικανότητα να χωθώ σε μία από τις παρέες αν δεν γνωρίζω κανένα, οπότε καθόμουνα όλη μέρα στο μπαρ της πισίνας, με μοναδική παρέα 2 extra large φραπέδες (σκέτους). Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να είμαι παρούσα. Δες λίγο που ήμουνα (κανε κλικ στη φωτο να βγει μεγαλύτερη γιατί αυτή τη φορά θα τις κρατήσω μικρές για ευνόητους λόγους)

(το πρωι) (το βραδυ)

Ωστόσο, εκεί πήγα ως “υπεύθυνη”. Αυτό, είχε τα καλά του , έιχε και τα κακά του.Το μεγαλύτερο κακό είναι το ότι καλείσαι να είσαι στην πρώτη γραμμή.Στη δική μου περίπτωση , κυριολεκτικά.Παίδες, μιλάμε για τρελή γκλαμουριά.Σε σημείο που αναρωτιόμουν τι στο καλό κάνω εγώ εδώ πέρα.Η θέση μου επέβαλε να είμαι και ωραία, πράγμα στο οποίο απέτυχα παταγωδώς. Σε πρώτο πλάνο, φωτογραφίες και λοιπά,δεν ειμαι εγω για τετοια και ήλπιζα να “το΄χω” κατά βάθος!

Για να καταλήξω, δε νομίζω ότι έβγαλα άκρη για το πώς ακριβώς αισθάνομαι για τη συγκεκριμενη πρώτη μου φορα. Βαρέθηκα αρκετά, αγχώθηκα αρκετά, ενώ όπως ειπώθηκε έχω αναλάβει το ρόλο του “καθησυχαστή” και δεν πρέπει να μαι αγχωμένη…Φυσικα και έκανα λάθη. Ένα από αυτά αρκετά σημαντικό.Το θέμα ειναι ότι όλα πήγαν καλά και ότι έλαβα και τα πρώτα θετικά σχόλια (απλά δεν ξέρω αν θα το ξανακάνω.Η μάλλον , αν θα επιλέξω να το κανω..)

Μερικές άσχετες παρατηρήσεις:

-Το “όλα πληρωμένα” είναι σχετικό.Εμένα μου δώσανε και τρία ευρω πίσω!

-Υγρασια, παιδιά. Πολλή υγρασία,μόνο που το θυμάμαι σκάω.Να έχω βγει απότο δωμάτιο στον πέμπτο όροφο με ίσιο μαλλί και ώσπου να φτάσω στο ισόγειο να έχει γίνει κυματιστο.Ιδού και τα αποδεικτικά

-Καθόλου χρόνος για βόλτες.Πέρασα και δεν ακούμπησα την πόλη. Όλη μέρα σε ένα ξενοδοχείο.

-Η καλύτερη στιγμή μια μέρας ήταν το τέλος που γυρνούσα στο δωμάτιό μου και ένιωθα on top of the world.

-Το φαϊ χάλια (και δεν το περίμενα)

-Εισηγούμαι όταν πηγαίνει κανείς σε τέτοιο ταξίδι, την επόμενη μέρα να ΜΗΝ πηγαίνει στη δουλεια! χεχε!

Η πραγματικά απίθανη εμπειρία ήταν εκείνες οι φάσεις που καθώς μου μιλούσαν διάφοροι επί των δημοσίων σχέσεων (όπως εμένα), μπόρεσα να αποκωδικοποιήσω φράσεις και κινήσεις, για να δω τι αντιπροσωπευουν, ποια θα ήταν η στάση τους σε ενδεχόμενη αποδοχή ή απόρριψη και ποια ακριβώς σχέση περιμένουν ότι θα έχουν μαζί μου. Είδα πως είναι να έχεις λίγη εξουσία, αλλά εντέλει πιστεύω ότι τα δικά μου χέρια είναι τα εντελώς λάθος για να εναποθέσεις ένα τέτοιο αβαντάζ.Δεν το λέω υποτιμώντας με, καθολου.

Making a long story short, όλα είναι στο πρόγραμμα…!

note from somewhere else…

Πρώτο επαγγελματικό ταξίδι χτες. Και όπως άλλωστε ήτο φυσικό , μια που μιλάμε για ένα άνθρωπο που ουδεμία σχέση έχει με αυτά, ξεκίνησε αρκούντως επεισοδιακά.

Καταρχήν, τσακίστηκα να πάω νωρίς στο αεροδρόμιο, επειδή ειχα ξεχάσει το Booking μου στην δουλειά. Ωραίο ξεκίνημα! Το χαρτί που μου είχαν διαβιβάσει μέσω ταχυδρομείου ανέφερε σαν ώρα πτήσης τις 22.30 . Πήγε λοιπόν στο αεροδρόμιο από τις 8 η δικιά σου για να είναι σίγουρη ότι δεν θα χάσει την πτήση και ότι θα κάνει ένα φυσιολογικό τσεκ ιν. Έλα όμως που είχε κάνει ο συνεργάτης λάθος και η πτήση έφευγε μετά τις 11 το βράδυ! Μισή ώρα αργότερα η πτήση, 2 ώρες τζάμπα αναμονή εγώ. Είχε το γέλιο του δε λέω, αλλά πιο πολύ το πρόγραμμα είχε βαρεμάρα!

Περίεργη η όλη φάση, ομολογώ. Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο στέλνουν εμένα σε ένα τέτοιο ταξίδι, το οποίο πάνω από όλα χρειάζεται διπλωματία και ευελιξία στις δημόσιες σχέσεις. Δεν φοβάμαι τόσο πολύ, περισσότερο αγχώνομαι θα έλεγα. Κυρίως γιατί πλέον μου έχει γίνει φανερό, μέσα από το γενικότερο context, ότι αυτό το ταξίδι είναι η αρχή μίας δοκιμασίας από μέρους της δουλειάς μου απέναντι στο πρόσωπό μου. Τώρα, το αποτέλεσμα θα δείξει αν μιλάμε για προαγωγή ή για απόλυση. Είτε στη μία περίπτωση είτε στην άλλη φυσικά, δε χαλιέμαι! Δύο μέρες που εννοείται ότι θα χαμογελάω, θα μου ζητηθεί όμως και κάποια στιγμή να υπερασπιστώ εντέχνως τα συμφέροντα της δουλειάς. Για να δούμε πως και αν θα πείσω!

Εφόδια, ένα σακ- βουαγιάζ με τα απολύτως απαραίτητα, καθότι η διαμονή είναι μόλις δύο ημέρες, και το λαπτοπ, αφού έχουμε και την τύχη να μας διαθέτει το ξενοδοχείο μια σουίτα για ένα ατομο και συνεπώς σύνδεση στο Ιντερνετ . Εκπλήσσομαι, βεβαια, αλλά από την άλλη αυτή εδώ είναι η πρώτη μου φορά, και όπως και να χει , ένα άτομο με τη δική μου θέση, υπό Κ.Σ μάλλον δεν θα είχε αυτές τις πολυτέλειες.

Τακτοποιήθηκα αργά το βράδυ. Αφού έκανα κάποιες πρώτες γνωριμίες. Εννοείται ότι δεν με τοποθέτησαν στη σουίτα που περίμενα (και που μου χαν πει , βασικα), και εννοείται ότι η σύνδεση στο Ιντερνετ ήταν ξεχωριστά πληρωμένη. Κάπου στον 4ο όροφο του ξενοδοχείου, δεν με έπαιρνε ο ύπνος.Και την επόμενη μέρα,σήμερα δηλαδή, ήταν σα να ξύπνησα σε αγγλικη αποικία, αφού όσοι είχα γνωρίσει την προηγούμενη ημέρα, άρχισαν να μου μιλάνε στα αγγλικά (;;;;;).

Ακόμη δεν έχει ξεκινήσει τίποτα, αφήνω στην άκρη το γεγονός ότι μόλις κατάφερα να συνδεθώ!Σε λίγη ώρα ξεκινάει το τζέρτζελο.Μην φανταστείς σε μια γωνιά θα μαι και θα πίνω καφε! Αν επιζήσω από την αποψινή βραδιά, σημαίνει ότι μπορώ να βγω αλώβητη από αυτό!

Εδώ πάντως είναι ντάλα καλοκαίρι!

Υγ: Φωτο αργότερα, μην καρφωθούμε κιόλας!

Δια χειρός εμού της ιδίας..!

Μετά από πρόσκληση από την DiVa, τον Kitsomitso, τον Island, το Αστροπελέκι και τον Αντώνη, ιδού και η δική μου συνεισφορά στο καινούριο παιχνίδι του μπλογκοχωριου!

Οι κανόνες πάνε κάπως έτσι:

1. Γράψε
2.Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.

Το παιχνίδι ξεκίνησε ο Αλλουφάνιος , με τη συνεισφορά του Νατασσακίου! Ευχαριστούμε παίδες!

Και το κριτήριο για τη δική μου πάσα ειναι η περιέργεια. Θέλω να δω πως γραφει το Λαχανάκι (που εχει ηδη προσκληση), η Σοφία (μετά που θα τελειώσουν τα γλέντια), ο Exitmusician (αν μπορεσει), η άλλη Σοφια (οταν δεν κανει τον τουριστα) και η ~~Α~~ (μολις γυρισει).

Με μεγάλη επιφύλαξη καλώ και το Narita (καλλιτεχνη του banner μου στα δεξιά της σελίδας αυτης)κι ευχομαι να ανταποκριθει!  :) 

Η λέξη μου είναι “Sanctimonious”. Στην αρχή νόμιζα ότι σημαίνει κρυψίνους, που ειναι η αγαπημενη μου ελληνική λέξη. Αλλά τελικά τώρα απλά μου αρέσει ο ήχος της…

Καλη εβδομαδα!

Η κάθοδος των θερι(ν)ων

Ή αλλιώς, η επικίνδυνη αποστολή του Σαββατοκύριακου που κρατησε 4 μερες (σχεδον).

Το πήρα απόφαση, αφού άλλαξε ο καιρός, καμία δουλειά δεν ειχαν τα μάλλινα πια στη ντουλάπα μου. Πήρα τη σκάλα και ανεβηκα στο πατάρι να κατεβάσω τα καλοκαιρινά. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί, έπρεπε να κάνω εκκαθάριση. Ανοίγω την ντουλάπα και βρίσκομαι μπροστά στο απόλυτο χάος. Ξεκρέμασα όλα τα ρούχα και βάλθηκα να ψάχνω τι φοριέται ακόμη και τι όχι. Μου πήρε μόνο 3(!) ώρες. Και μη νομίζεις ότι έχω και τόσο πολλά ρούχα. Αλλά καθε φορα που πρέπει να το κάνω αυτο μπάινω σε Bored mode. Ασε που ανακάλυψα κάτι πουλόβερ που δεν τα φόρεσα ποτέ όλο το χειμώνα, διότι που να τα εβρισκα εκεί που τα ειχα καταχωνιάσει! Πέταξα και τα μισα, που δεν μου στρώνανε, δεν μου αρεσε να τα φοράω, δεν με καλύπτανε (σε έκταση) , ξερεις τι ωραία ακυρα κριτηρια εχουμε τα κοριτσια αμα θελουμε να πετάξουμε κάτι. Είχα κάνει 3 στοίβες πάνω στο κρεβάτι μου: τα προς φύλαγμα, τα προς πέταμα και τα προς πλύσιμο!

φωτο Flickr, χρηστης Djuliet με τίτλο “Death by clothes overdose”

Μετα από την απαιτητη αυτη προεργασία, τοποθέτησα όοοοοοολα τα καλοκαιρινά στο κρεβάτι. Επρεπε να το δεις αυτο (δεν εβγαλα και καμια φωτο μη γινω ρόμπα). Απο εδω τα φορεματα, απο εδω τα κοντομανικα, απο εκει τα αμανικα,οι φουστες, τα σορτς(τρομαρα μου, ηθελα και σορτς). Πάμε πάλι απο την αρχη. Ξεχωρίζουμε αυτα που μας κανουν, αυτα που δεν μας κανουν, αυτα που φοριουνται και αυτα που πέρασε πια η μπογιά τους. Και ξεκινάμε την τοποθετηση. Τα μισα στις κρεμάστρες, τα άλλα μισα στα ράφια. Τα περισσότερα τα πέταξα βασικα. Εξήγησε μου γιατί συνεχίζω να αγοράζω μαλακίες ενώ ξέρω ότι δεν πρόκειται να τις βάλω (ιδιαιτέρως όταν πρόκειται για ροζ, αφου βγάζω φλύκταινες);;;

Α, και μη ξενιόμαστε, από τη μία γεμίζει το κρεβάτι με ρούχα και από την αλλη το πάτωμα με παπούτσια. Αλλα με το ρυθμό κατανάλωσης των παπουτσιών που εχω εγώ, ευτυχως εχουνε μεινει μονο 4 ζευγαρια ολα κι όλα (πανε και οι μπότες στον κάλαθο των αχρήστων).

Το σύνολο των εργατοωρων που συμπλήρωσα σε αυτη την αποστολή, εφτασε τις 14. Και ρε γμτ, μου εχουν δημιουργηθει διαφορα αμπελοφιλοσοφικα ερωτήματα.Φερ’ειπείν:

-Η ντουλάπα μου είναι αρκετά μεγάλη και ήταν και ένας από τους λόγους που ήθελα να μετακομίσω σε μεγαλύτερο σπίτι. Πως γίνεται να μην μπορούν να χωρεσουν χειμερινα και καλοκαιρινα σε μια ντουλάπα και να μη χρειάζεται να κάνω κάθε εξάμηνο την ίδια δουλειά, δεδομένου του γεγονότος ότι μένω ΜΟΝΗ μου;

-Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται να εχω τόσα ρουχα, και τελικα όλο το χειμωνα και ολο το καλοκαιρι να χρησιμοποιω 10 μπλουζάκια και 5 τζιν (λεμε τωρα). Τα υπόλοιπα τι τα κάνω, τα εχω εκει μέσα για να τα βλέπω; (και πετάω και αρκετα φαντασου)

-Αυτό που με τρελαίνει έιναι ότι έχω τσεκάρει και την ντουλάπα του ετερου ημισυ, και η δική του είναι πάντα τακτοποιημένη. Γιατι η δικιά μου να είναι ένας χάος στο τελος της καθε σεζον; (Μηπως ειμαι αχρηστη, διερωτώμαι)

-(ερωτημα περι στυλ)πως γίνεται μια γυναικα που λατρευει το χειμώνα, να διάθετει πολύ καλά καλοκαιρινά ρούχα, και μόνο άθλια χειμερινά πουλόβερ;;;;;;;;

Τουλάχιστον, σήμερα πια, εχουν μείνει τρεις κι ο κούκος στην ντουλάπα μου. Μέχρι το τέλος της σεζόν, βλέπουμε..

Καλή εβδομάδα!

PS: Για το φιλαράκι που μου έιπε ότι κάθε φορά που κάνω ποστ αισθάνεται ότι θέλει να πάρει ένα στιλό και να βάλει όοοοολους του τόνους που ξεχνάω, ηθελα να πω ότι ειναι η πιο πετυχημένη παρατήρηση που έχω ακούσει ποτε! Σορρυ my friend αλλα δεν μπορώ να το διορθώσω αυτο. Ιt is typical of me! Ο τίτλος ειναι επίτηδες χωρίς τόνους πάντως.

PS2: Χαζό ποστ, χαρά γεματο..;;;