Χωρίς τίτλο

… δεν έχω να πω κάτι άλλο. I didn’t know how lost I was till I found you.

Anathema το βράδυ του Σαββάτου.

Πόσες φορές έχεις πάει σε συναυλία και ήθελες τρελά να ακούσεις κάποια συγκεκριμένα τραγούδια; Πόσο συχνά μετά από συναυλία, είπες “γαμώτο,δεν είπαν αυτό , κι αυτο , και το άλλο;” Πόσες φορές ευχόσουν να μην πάει δώδεκα παρα είκοσι, για να μη πει το συγκρότημα ή ο καλλιτέχνης, ένα τελευταίο τραγούδι εν μέσω ενθουσιωδών χειροκροτημάτων και αμέσως αποχωρήσει; Νομίζω ότι έστω μία από τις τρεις ερωτήσεις κάτι σου θυμιζει.

Ε, αυτό το βράδυ ήταν αλλιώς. Αυτό το βράδυ άκουσα ακριβώς αυτά που ήθελα, χωρίς να έρθει ουτε μία φορά στο κεφάλι μου η κλασική ερώτηση “χμ, ποιο είναι αυτό το τραγούδι; δεν το θυμαμαι”. Αυτό το βράδυ κοίταξα όλη κι όλη μία φορά το ρολόι μου για να δω ότι ήταν ήδη μία παρα έικοσι, και είχα περάσει 2μιση ολόκληρες ώρες ακούγοντας μουσικές που αγαπάω , σε μία συναυλία διαφορετική από την αρχή μέχρι το τέλος.

Παρακολουθώ τους Anathema εδώ και κάποια χρόνια, από τότε που – ας πούμε – εμφάνισα μία τάση πρός καποια ιδιαίτερη μουσική. Παραδέχομαι ότι πριν , άκουγα ό,τι να ναι. Προτιμώ να μην κάνω συγκρίσεις με προηγούμενες συναυλίες. Η αποψινή ήταν μία και μοναδική. Σε όλα της. Στον κόσμο, στις διαθέσεις, στην ανταπόκριση, ακόμη – και βασικά – στη διάρκεια. “The longest show we ever played is tonight”, είπε ο Vincent Cavanough.

Κυρίως όμως ήταν δυόμιση ώρες που με κάναν να σε ερωτευτώ πάλι από την αρχή, ακόμη περισσότερο. Να διακρίνω τη μέρα από τη νύχτα σου και να δω ότι υπάρχει κοινός παρονομαστής. Εγώ κι εσύ. Μπορούσα να αισθανθώ να με ψάχνεις στο πλήθος, αν κατά λάθος κάποια στιγμή σου άφηνα το χέρι. Να αγαπήσω κι άλλο, κι άλλο, το χαβαλέ σου και τη μελαγχολία σου ταυτόχρονα. Να βλέπω καθαρά ότι γίνομαι πάλι ευάλωτη και να μη με νοιάζει , γιατί είσαι κι εσύ, περισσότερο κι από όσο προσδοκούσα. Η διαφορά με τις προηγούμενες φορές, ήταν οτι ευχόμουν όπου και να ΄σαι, να αισθάνεσαι όπως εγώ, να νιώθεις και για μένα. Ουσιαστικά εκεί ήσουν, είμαι σίγουρη. Η φωνή σου μόνο έλειπε, γιατί όλη την υπόλοιπη βραδιά, μέσα στα χέρια σου νόμιζα ότι βρισκόμουν.

Να ξέρεις ότι καθε μέρα , όλο και πιο πολύ… I introduce myself to my own feelings. (από το Fragile Dreams).

Υγ: Video uploaded. Το κομμάτι καθόλου τυχαίο.

Χειμώνες

Με ξύπνησε η βροχή νωρίς το πρωί. Αξημέρωτα για μένα. Σηκώθηκα από το κρεβάτι, πήρα την κουβέρτα μου και μεταφέρθηκα στον καναπέ μου. Είχα αφήσει αναμένα από χθες βράδυ και κάτι φωτάκια που έχω στο σαλόνι, και που όλοι λένε ότι είναι Χριστουγεννιάτικα, αλλά εγώ λέω ότι δεν είναι. Έξω μόλις που άρχιζε η μέρα, σκοτάδι ακόμη. Δεν ήθελα να φτιάξω καφέ. Ήθελα να μείνω μεταξύ ύπνου, ξύπνιου και του οικείου συναισθήματος του χειμώνα που ξημέρωνε.

Οι χειμώνες, φτιάχνουν τις πιο όμορφες ιστορίες. Από τον ήχο της βροχής στο μπαλκόνι, μέχρι τη μυρωδιά του καφέ το πρωί, μέχρι τη νυσταγμένη ματιά στο δρόμο, μέσα από κλειστές κουρτίνες, μέχρι τα μύχια ενός ζεστού καλοριφέρ, μέχρι ένα γκρίζο ουρανό που υπόσχεται καταιγίδες, μέχρι την αναμονή μιας αγκαλιάς . Κι επειδή είμαι άνθρωπος ανάποδος, με το που έρχεται χειμώνας μόνο φτιάχνει η διάθεση μου, έχω όρεξη να πάω για ένα ζεστό καφέ και τσιγάρο Κυριακή πρωί ( ή μια τυχαία Τρίτη), με θέα άδειες πλατείες και ανθρώπους κουκουλωμένους με παλτό.  Και τώρα μόνο, ό, τι και να συμβαίνει, θα βρω δικαιολογία να πω “δε με νοιάζει”. Παίρνω μαζί μου αγαπημένες σκέψεις, πρωτόγνωρα λόγια, βραδιές με φίλους και αφήνω το mood να με παρασύρει.

Όσο μουντό και να τον θεωρείς, στην πραγματικότητα ο χειμώνας έχει τα περισσότερα χρώματα. Αρκεί να θες να τα δεις, και να μη στριμώχνεις τον εαυτό σου μέσα σε παράπονα για τη δουλειά, γκρίνια για την διαβολεμένη κίνηση στους δρόμους, και για τη βροχή που σου χαλάει τις βόλτες. Σιγά. Πάρε μια ομπρέλα (ή μην πάρεις καλύτερα) και βγες έξω, απόλαυσε το, δες το αλλιώς ρε. Βρέξε λίγο την παρουσία σου, για να αφήνεις και πιο έντονα ίχνη. Δεν έχω καλύτερο από το να τρίβω τα χέρια μου στις τσέπες στο παλτό (όχι απαραιτήτως το δικό μου ) να ζεσταθώ,και να βλέπω ίχνη της αναπνοής μου στον αέρα.

Οι χειμώνες της ζωής σου κουβαλάνε λεπτομέρειες που δεν είχες προσέξει. Και αν κοιτάξεις λίγο καλύτερα, θα δεις οτι αυτές είναι που σε βάζουν στο τριπάκι της αλλαγής.

Πολλά υποσχόμενος. Αυτό σημαίνει χειμώνας για μένα. Νομίζω, φέτος, περισσότερο από κάθε άλλο χειμώνα..

Υγ: Καιρός επιτέλους για χειμωνιάτικα ποστ!Ναι;

Υπέρ pod(cast) και πατρίδος.

Ε, δε νομίζω να φαίνεται και τόσο πολύ από τούτο το μπλογκ οτι έχω μία τάση προς την τεχνολογία. Λέω λοιπόν να ξεκινήσω σιγά σιγά να θέτω απορίες επί θεμάτων. Θεωρώ εαυτόν ώς ένα απλό χρήστη του υπολογιστή, αλλά όταν το καλοκαίρι μου κλέψανε το λάπτοπ, το έψαξα πολύ για το επόμενο μηχάνημα. Δηλαδή ναι μεν να εχούμε μια πρόσβαση στο Διαδίκτυο, αλλά να μπορούμε να κάνουμε και 2 πράγματα παραπάνω, να δημιουργήσουμε βρε αδερφέ.

Τελευταίο κόλλημα τα podcast, mini or not. Τα Podcast τα πρωτοανακάλυψα απο τον Γκρινιάρη, που ξεκίνησε να περιγράφει τις βόλτες και τα ταξίδια του. Από τον ίδιο ανακάλυψα τους περισσότερους Έλληνες podcasters. Είχα βέβαια μία υποψία από πολύ παλιότερα, όταν είχα πρωτοακoύσει τη DiVa, εκ του podomatic (πού εισαι DiVa?). Και τοιουτοτρόπως ξεκίνησε ενα χόμπι πολύ ενδιαφέρον. Από πολλές διαφορετικές απόψεις.

Πρώτον, τα podcast είναι ένας τρόπος επικοινωνίας πολυ διαφορετικός. Δεν είναι όπως τα μπλογκ, αν και δημιουργειται μια ατμόσφαιρα που μπορει να μοιάζει με αυτα. Θεωρώ οτι μικρή είναι η σχεση που εχουν με τις ραδιοφωνικές εκπομπές, γιατί ο εκαστοτε ποντκαστερ, επιλέγει χωρίς “ανωτέρα βία” αν θες, το τι και πως θα πει. Στο σημερινό ραδιόφωνο δεν είναι έτσι. Το βολικόν του πράγματος, οτι δηλαδή ένα Podcast σου ειναι διαθέσιμο όποτε θες, όποτε έχεις όρεξη, είναι άλλο ενα προσόν. Μην έχοντας χρόνο, δεν θα μπορουσα να συντονιστω, όπως δυσκολευομαι και σε live-stream events.

Ξεκινώντας με το Γκρινιάρη λοιπόν συτηματικά, ανακάλυψα κι άλλους. Τον Dealsend, τον Aniliko, τους Weekendgeeks, τον Dimhap, τον Themo, τους Diatritoi A.E, το Up and Down Radio, το AutoPod , τη Σοφία.  Κάθε ένας, προσφέρει κάτι διαφορετικό, και αυτή η ανομοιογενής φόρμα είναι που αρέσει. Ομολογώ οτι αυτους που το πρωτοξεκινησαν, δεν τους έχω τιμήσει ακόμη.  Ωστόσο, προσπαθώ να παρακολουθώ όσο μπορω. Ό λόγος είναι πολυ απλός. Όταν γνωρίζω κάποιους ανθρώπους από το μπλογκ τους, τότε χαίρομαι πολύ να τους γνωρίζω και από ενα podcast. Μου είναι και πολύ πιο ενδιαφέρον να μαθαίνω ή και να υιοθετώ απόψεις από ανθρώπους που “ξέρω”, παρά από ένα ραδιοφωνικό παραγωγό.

Εκτός αυτού, η διαδικασία δημιουργίας ενός podcast είναι πραγματικά απολαυστική. Δες και τις περιγραφές του Γκρινιάρη, εδώ και εδώ. Και αφού διαθέτω ούτως ή άλλως μια εμπειρία πάνω σε αυτό, έχω άλλο ένα λόγο να με ελκύουν. Άσε που ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που ψάχνονται με τη μουσική, και συνειδητοποίησα οτι μπορώ και να περάσω ώρες μπροστα στο Jamendo και στο http://music.podshow.com ,in search of interesting sounds..

Το Σαββατοκύριακο τα περισσότερα Podcast ανανεώνονται. Έτσι ,ακόμη κι αν δεν προλαβαίνεις, μπορείς να κατεβάσεις ό,τι έχασες , να το προσθέσεις στο mp3 player, και να το ακούς  όπου θες.

Μια άλλη εξίοσυ ενδιαφέρουσα ιδέα έιναι και τα vidcast, όπου εκτός από τη φωνή λόγο έχει και η παρουσία. Εκτός του philos, ο οποίος έχει ξεκινήσει τη διαδικασία,στο Blogchannel.gr μπορείς να βρεις πολλά άλλα.  Αν δεν κάνω λάθος , τα vidcast εδώ τουλάχιστον είναι ακόμη στην αρχή τους, εξετάζονται όμως οι προοπτικές τους!

Συντονίσου λοιπόν. Ψάξε, μάθε, άκουσε,δες ,δοκίμασε. Αξίζει. ΔΗΛΩΝΩ FAN!!

Υγ: Γαμάτο. Άμα έπαιρνα κι άλλο φόρα, δε θα σταματούσα να γράφω!    Ψαχνομαι ακόμη, οπότε σίγουρα κάτι ξεχνάω, σόρρυ! Καλό ΣΚ!

Υγ: Ε, ναι, νέα κατηγορία. Tech flash.

όλο δικό σου

Το να χάνω τον ύπνο μου “εξαιτίας σου”, αρχίζει και γίνεται ο τρόπος να αντιμετωπίσω την επόμενη μέρα. Φοβάμαι, μα να ξέρεις ότι στο τώρα σου θα αφεθω.  Με πεθαίνει που με είδες να ανατριχιάζω.

Το πιο ειλικρινές μυστικό που κρατάω. Την ήρεμη ανάσα σου και τον καπνό του “αρχάριου” τσιγάρου.

Και εγώ.

Tension

Κάθε φορά η ίδια μαλακία. Να κάθομαι μπροστά σε μια κενή οθόνη, και να θέλω να το βγάλω από μεσα μου. Και κάθε φορά κάπου να σκαλώνει αυτό, να αρνείται να βγει, να αρνείται να αλλάξει την επιφανειακή επικρατούσα διαθεση.

Κλικ. Κλικ. Θα το πω όπως νομίζω, κι ό,τι βγει.

Ξύπνησα με ταχυπαλμία, πανω στην κόψη ενός ονείρου στο οποιο οι φίλοι μου όλοι με έδειχναν με το δάχτυλο. Όχι για μπραβο, όχι για κανένα επίτευγμα. Με έδειχναν με το δάχτυλο γιατί είμαι αυτή που ήμουν. Ή μάλλον γιατί ήμουν αυτή που ήμουν.Και πάνω στην ώρα που ξύπναγα τσιτωμένη, επειδη “δεν είμαι, δεν είμαι πια”, όλο το παρελθόν αποφάσισε να έρθει και να κατσικωθεί στον εγκεφαλό μου όλη μέρα.

Λοιπόν, κοίτα πως πάει. Φεύγοντας από την πατρίδα, άφησα πίσω μου πολλές λάθος πράξεις και καταστάσεις. Ντρεπόμουν να κοιταξω τον ίδιο μου τον εαυτό στον καθρέφτη. Μεγαλώνοντας, εδώ πια,έδινα στον εαυτό μου το ελαφρυντικό της ηλικίας.  Έλεγα, νταξει, θα μεγαλώσω και θα σκέφτομαι σωστά. Και όμως. Τι να σημαίνει και που σκέφτομαι σωστά; Η σκέψη από την πράξη πολύ απέχουν. Κι εδώ λάθη έκανα. Και οι συνέπειες τους είναι πολυ πιο σοβαρές από τα ίδια τα λάθη.

Άνθρωπος αυθόρμητος και παρορμητικός, μερικές φορές πέραν του δέοντως ειλικρινής, ενιοτε εκδικητικός και άλλοτε ενοχικός. Αυτή είμαι εγώ. Μόνο που η παρόρμηση ξεπερνάει τη λογική, και παρασύρομαι σε αυτό που θεωρείται απλά “αυξημένη έκκριση ανδρεναλίνης”, με διάρκεια λίγες μόνο στιγμές. Τις άφησα κι αυτές πίσω. Προσγειώθηκα σε μια πεπατημένη που μου αρέσει, με τα δικά της ίσως προβλεπόμενα απρόοπτα, και με τη λογική έλλειψη ορισμένων πραγμάτων. Αλλά με τα χρόνια απέκτησα λίγο- λίγο αυτό που μου έλειπε. Τη δύναμη να λέω “όχι” σε όσα μπορεί αργότερα να μετανιώσω.

Όχι βέβαια ότι τα κατάφερα από την πρώτη αλλαγή περιβάλλοντος.Ακόμη και σε αυτη μου τη ζωή, αυτή που κάνω μόνη εδώ πέρα, υπάρχουν άτομα που δεν μπορώ να κοιτάξω ακόμη στα ματια, και υπάρχουν σκηνικά που έχω διώξει στο πίσω μέρος του μυαλού μου, για να μην μπορω ουτε καν να τα θυμηθώ να συμβαίνουν.Το πάλεψα, έχω καταφέρει πολλά πράγματα μόνη μου, σήκωσα το αναστημα μου και επέλεξα μόνη μου να τα βάλω με εναν κόσμο-θηρίο, έβαλα τη ζωή μου σε ένα καλούπι και δεν με περιόρισα παρά μόνο για το ίδιο μου το κακό (τελικά). Μη βιαστείς όμως, γιατί θα με έχεις υπερεκτιμήσει, αν σε οποιαδήποτε στιγμή αποκαλυφθεί κάτι από αυτο το γαμημένο παρελθόν, που τρόπος να το σβήσω λειτουργώντας κατα τα πρέποντα υπάρχει, αλλα κανένας δεν μπορεί να το διαγράψει απο εκείνο το σημείο του μυαλού μου που το έχω καταχωνιάσει. Και πάντα θα βρίσκεται ένα ολοζώντανο όνειρο, να με ξυπνάει με το συναίσθημα μιας ανείπωτης ντροπής που με πνίγει. Και μιας ανάγκης να καταφέρω να πεισω εμένα πρώτα, οτι δε θα γίνω ποτε δαχτυλοδεικτουμενη στην πραγματικότητα, μόνο στον ύπνο μου.

Φυσικά και θα συνεχίσω να δρω και να αντιδρω για την πάρτη μου. Τώρα πραγματικά ενδιαφέρομαι για μένα, τότε ενδιαφερόμουν για άλλα, κατι “άλλα” που εκαψαν τη μισή μου ζωή. Αλλά, για να με δεχτεις όπως ήμουν, θέλει γερά νεύρα. Η πιο μεγάλη μου ευχή όμως κάθε φορά που ξαναγυρνάει αυτό το συναίσθημα, είναι να μπορούσα να κανω κάτι και να διαγραψω τις μαλακίες, που τότε θεωρούσα – πολύ βολικά – εμπειρίες.

Μη μου δώσεις πολύ σημασία, και κυρίως, μη μου δώσεις συμβουλή. Τα λέω γιατί έπρεπε να τα πω, ίσως και γιατί κι εσυ με έκανες.

ΥΓ: Κατά τα άλλα, είμαι η ίδια Lifewhispers που..ξέρεις      (;)

Surreal σκηνικά

Λοιπόν, ανακάλυψα ότι όταν έχεις λίγο περισσότερο ελεύθερο χώρο και χρόνο, μπορείς να διαπιστώσεις πολλά πράγματα. Και τα Σαββατοκύριακα του χειμώνα, είναι ό,τι πρέπει για να επενδύσεις λίγο περισσότερο χρόνο.

Έκανα λοιπόν μια πρωτοφανή ανακάλυψη. Διαπίστωσα ότι υπάρχει ένα πράγμα που φοβάμαι πολύ. Ακούγεται ηλίθιο, αλλά ξέρεις τι φοβάμαι ,όσο καιρό μένω στην Αθήνα; Το να σου χτυπάνε το κουδούνι το πρωι. Όχι το κουδούνι απο τα θυροτηλέφωνα της πολυκατοικίας, το κουδούνι έξω ακριβώς από την πόρτα σου. Έτυχε να καθυστερήσω να πάω στη δουλεια, οπότε σε κάποια φάση χτυπάει το κουδούνι του σπιτιού. Παγώνω. Πέρασαν ολόκληρα λεπτά ακινησίας, και τέσσερα (!) έντονα κουδουνίσματα.

Οι συνθήκες έιναι περίεργες γιατι:

1. Όλοι οι φίλοι μου ξέρουν ότι δουλευω συγκεκριμένες ώρες.

2. Το κουδούνι του θυροτηλεφώνου της πολυκατοικίας, γράφει εδώ και 2 χρόνια που είμαι εδω, το όνομα του προηγούμενου ενοικιαστή. Επειδή ακόμη δε μου χει κάνει τη χάρη ο διαχειστής να ξεβιδώσει το πλαίσιο και να βάλει το δικό μου, και απαγορεύεται να κολλήσω και αυτοκόλλητο πανω στο κουδούνι μου. Ακόμη και τα ντελίβερι της γειτονιάς με ξέρουν με το επίθετο του παλιού ενοικιαστή!

3. Το κουδούνι της πόρτας μου δεν γράφει όνομα.

Δεν μπορώ να υποθέσω ποιος ήταν, ούτε και μου ‘ρχονται στο μυαλό τα κλασικά (πλασιέ, διαφημιστικά φυλλάδια και άλλα παρόμοια).Ασε που από το φόβο μου ούτε καν κοίταξα από το ματάκι της πόρτας.

Το ίδιο βράδυ έγινα μάρτυρας του εξής σκηνικού. Σου ‘χα πει καποτε παλιά, ότι δίπλα  μου μένουν 2 τρελές γιαγιάδες. Ε, λοιπόν ,πάει η μία πέθανε, και ένοικος του σπιτιού είναι η κόρη της, άρτι αφιχθείσα από το τρελάδικο. Η οποία έχει ως συνήθεια, να παίρνει το ασανσέρ τις μικρές ώρες και να κανει βόλτα στους ορόφους της πολυκατοικίας. Η άλλη της συνήθεια είναι να κάθεται έξω από την πόρτα και να κοιταζει το κουδουνι για κανα μισάωρο. Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ μια μικρη φρικη την έφαγα.

Έφτασε και η αστυνομία χτες, κι έστησε ολόκληρη ενέδρα. Είχε δώσει σήμα στα ντελίβερι που έδινε παραγγελίες η συγκεκριμένη κυρία, και μόλις ελήφθη τηλεφώνημα για παραγγελία, τσουπ! να κι οι αστυνομικοί. Μπουκάρουν μες στο σπίτι και την ενημερώνουν για τις καταγγελίες που υπάρχουν εις βάρος της, διότι η συγκεκριμένη έχει εκτός των άλλων το κόλλημα να ντυνεται σαν τροχονόμος, και να βγαίνει έξω από το σπίτι, παρενοχλώντας πολύ κόσμο. Η αστυνομία έκανε πολύ προσεκτικά το έργο της, πρέπει να πω, αλλά η δεσποινίς τρελάρα κατάφερε να τους βγάλει έξω από το σπίτι εν μέσω κραυγών και υστερίας. Βεβαια, αστυνομία χωρίς απρόοπτα δεν υπάρχει. Δεν είχαν μαζί τους την απαραίτητη εισαγγελική εντολη (..), η οποία ναι μεν υπάρχει, αλλά έβοσκε κάπου στο αστυνομικό τμήμα.

Που στο διάολο ήρθα κι έμεινα ρε πούστη; Όλοι οι κουτσοί, στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα, που λέει και η λαϊκή ρήση;;; Και το χειρότερο , λές να κολλήσω κι εγώ καμιά οξεία μαλάκυνση μεσα σε αυτή την πολυκατοικία;;;;;Ή μήπως να φεύγω σιγά- σιγα;

Ευτυχώς, χτες έκανα σαρπράιζ κέικ στον Unclescrooge, που έχει σήμερα τα γενέθλιά του. Happy 25, friend! Εγώ γλυκά δεν ξέρω να φτιάχνω, αλλά άμα θέλει κανείς όλα τα καταφέρνει. Μπορεί να μου πήρε δύο ώρες, αλλά κατάφερα κι εφτιαξα αυτό

και είμαι και πολύ περήφανη. Για άσχετη, μια χαρά τα πήγα.    

Αναπτύξαμε και τη δημιουργικότητά μας, προσπαθώντας να ανοίξουμε ένα μπουκάλι κρασί. Διότι, όπως καταλαβαίνεις, μπορεί να μου αρέσει το δυαράκι μου, αλλά κάποια βασικά ούτε καν περνάνε από το μυαλό μου. Όπως δηλαδή το ανοιχτήρι για το κρασί. Ο φελλός βγήκε μετά από συνέχες στρίψιμο με ένα μαχαίρι , έντονη πίεση και πολύ γέλιο. Διότι προφανώς θέλαμε διακαώς να πιούμε, τόσο χρονοβόρα προσπάθεια , αναρωτιέμαι ακόμη γιατί δεν τα παρατήσαμε στα πρώτα 10 λεπτά!Μόνη απώλεια ενα μικρό κόψιμο στο χερι.

Βέβαια, τώρα αναρωτιέμαι τι να την κάνω τόση τουρτα. Αντε θα φάω κι ενα κομμάτι  σήμερα. Την υπόλοιπη τι να την κάνω; Να τη δώσω στην τρελή;;

ΥΓ: Οποιαδήποτε ομοιότητα με καταστάσεις και πρόσωπα, δεν είναι συμπτωματικη.

Υγ: Χρόνια Πολλά στους Δημήτρηδες και στις Δημητρούλες!

Προσκλήσεις (κάλλιο αργά παρά ποτέ)

Κουλά σκηνικά και  εμπνευσμένες στιγμές συνθέτουν τις ημέρες μου τελευταία. Πριν γράψω ακόμα ένα ποστ με “ό,τι να΄ναι” (παραδεχομαι ειναι το φορτε μου αυτο), πρέπει να απαντήσω σε μερικά παιχνίδια που εχω κληθεί, και μαλιστα συντομα γιατι λίγος καιρος να περασει ακομη και θα ξεχάσω ποιος με κάλεσε!

Συμμετοχή 1:

Η ~~Α~~ με έβαλε στο παιχνίδι των 3 ευχών.

Για μένα λοιπον εύχομαι: να σταματησω να γκρινιαζω για τα πάντα.

Για τους φιλους εύχομαι: να προσέχουν και να επιλέγουν σωστά

Για τους εχθρούς εύχομαι: να ‘ναι καλά που υπάρχουν για να μπορώ να αποδεικνύω την αξία μου!

Συμμετοχή 2:

Ο Koulpa και η  Artanis μου παν να κανω κατι ερωτήσεις, σε ενα φιλόσοφο,σε ενα μέντιουμ, σε ένα παλιό έρωτα, σε ένα παιδί και στον καθρέφτη μου. Διάβαζα ποστ από εδώ , διάβαζα από εκει, μου βγάζαν μια μελαγχολία, και μου άρεσαν κιόλας.Αλλά, όχι ,λοιπόν. Εγώ είμαι τρελή.

Προς φιλόσοφον: Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα;

Προς μέντιουμ: Αφού το δωμάτιο που σε φιλοξενεί, ειναι διακοσμημένο με χαλιά και λυχνάρια από αρχαιοτάτων, πως περιμένεις να πιστέψω ότι μπορείς να πεις τα μελλούμενα;; Η μηπως φτιάχνεις ατμόσφαιρα “παραμυθιού”;; (ερώτηση – παγιδα και διττως ερμηνευόμενη)

Προς παλιό έρωτα: Τι θες απ’τη ζωή μου πάλι;

Προς παιδί: Σελεις να παίτσουμε; εχω τη μπαρμπι με τα 66 παπουτσια!

Προς καθρεφτη: Να πάρω πιο ανοιχτόχρωμη πουδρα, ε;;

Συμμετοχή 3:

ΟΙ 7 μου αλήθειες. Χμ, δεν μπορώ να το κάνω πολύ αστείο αυτο το παιχνίδι,στο οποίο έιχα πρόσκληση από τον UncleScrooge και το Xristo. Αν έχεις ήδη διαβάσει ως εδώ, τα θερμά μου συγχαρητήρια.

1. Αλλάζω πολύ συχνά διαθέσεις. Τη μία είμαι μες στην καλή χαρά, την άλλη δεν θέλω να δω κανένα.

2.Σιχαίνομαι τις κατσαρίδες, στο μέγιστο βαθμό. Παθαίνω υστερία, ανεβαίνω στο κρεβάτι και ουρλιάζω, ποτέ δεν μπορώ να πιάσω την παντόφλα και να τις σκοτώσω.

3.Άπαξ και μπω στο σπίτι μετά τη δουλειά, ακόμη και νωρίς να’ ναι ,δύσκολα πείθομαι να ξαναβγώ έξω.

4.Η νοημοσύνη μου αυξομειώνεται. Μου χει τύχει να μου πετάξουν μια γαμάτη ατάκα, και να την καταλάβω μετά από μία εβδομάδα. (ντρεπομαι, ναι)

5.Έχω ένα μικρό κόλλημα με τα μαύρα ρούχα.

6.Η φωνή μου έχει λίιιγα ντεσιμπέλ παραπάνω από το κανονικό.

7. Λέω ό, τι αισθάνομαι, σε σημείο που μπορεί να φέρει καποιους σε ποζισιόν ντιφισίλ.    LOL!

Συμμετοχή 4:

Το πιο δύσκολο παιχνίδι, γιατί απαιτεί άνθρωπο με σοβαρότητα και κατανόηση, και γνώσεις. Η Batgirl με κάλεσε να πω  Ποιό ρητό ή ποιήμα (ή και τα δύο) καθώς και/ή ποιός πίνακας σας επηρρέασε περισσότερο στη ζωή σας;

Ομολογώ ότι δεν είμαι φαν της τέχνης, παρόλο που την παρακολουθώ. Ωστόσο, αν και υπάρχουν πίνακες που μου αρέσουν, δε νομίζω να ήθελα να έχω κάποιον στο σπίτι μου. Το ένα και μικρό έργο τέχνης που έχω, δεν είναι από κάποιο διάσημο, αλλά όταν το είδα, θεώρησα ότι ήταν μια μικρογραφία της ζωής μου με πολλούς τρόπους.

Από ποίηση όμως , Batgirl, ουου βρήκες άνθρωπο να σου απαντήσει. Το μόνο που μπορώ να δώσω ως παράδειγμα , είναι ένα μελοποιημένο ποίημα του Edgar Allan Poe. Λέγεται “Alone” και λίγοι απο τους στίχους είναι κάπως έτσι:

From the Same source I have not taken

My sorrows, I could not awaken

My heart to joy at the same tone,

And all I loved, I loved alone.

Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση , όλους! Κι αν καποιον ξεχνω, ζητώ συγνώμη!

Wanna scream!!

Είχα σκοπό να βρίσω, τετοια ώρα που κάνω ποστ. Πόσοι ζήτουλες μπορεί να υπάρχουν στην Αθήνα και πόσοι ανασφαλείς ανώτεροι που να αποζητούν μια τόσο μίζερη επιβεβαίωση;;;

Ε, μόλις μπήκα σπίτι μου πέρασε. Γαμώτο, ούτε να βρίσω δεν μπορώ σαν άνθρωπος.

Δε γαμιέται.

(για άλλο ποστ πήγαινα, άλλο βγηκε. Είχα σκοπό να χώσω, να χώσω και να μην εχω σταματημό, δεν θ’ ασχοληθώ όμως.nope. Χαίρομαι που λίγοι και καλοί πέρασαν όμορφα.)

ανάδρομος.. και καλά

Ε πες βρε άνθρωπε του θεου οτι ο αναδρομος ο Ερμής τα φταίει όλα τα αναποδα που συμβαινουν αυτες τις μερες. Άλλη φορά θα φροντίσω να ενημερωνομαι , απο ενα πρωινο καφέ, ενα ομορφο κοσμο το πρωι, κατι βρε αδερφε, να ξέρω που βαδίζω.

Σαν πολύ μου φαίνεται γκρίνιαξα αυτό τον καιρό,πατησα το “on” στο “αναισθησία mode” και λες και γυρισε ανάποδα ο κόσμος. Από το πουθενά ήρθε και προσγειώθηκε ενα τρομερό home cinema στο σαλόνι μου

Θα μου πεις, τι να το κανεις το Home cinema, αμα δεν προλαβαινεις να ανοιγεις την τηλεόραση σου. Well, απο κάπου πρέπει να ξεκινήσει κανεις. Πρώτα το Home cinema, μετα ο ελευθερος χρόνος! Ασε που δε χρειάστηκε να πληρωσω ουτε σεντ (προς τοπαρον ,διοτι αργότερα βλεπουμε).

Πήξιμο πολύ αυτές τις μέρες, αναμένω να καταφτάσουν οι πρώτες μέρες του Νοέμβρη, δεν μπορει, ως τοτε θα εχω σωθεί λίγο. Ενδιαμέσως , βρίσκω χρόνο να κάνω με τη βοήθεια της παρέας αυτο εδώ

(εντάξει, εντάξει, δεν εκανα καλό crop στη φωτο, το ξερω). Εσυ δε χρειάζεται να ξερεις κατι παραπάνω πέραν του ότι το οργασμικό αυτο “σουφλέ” αποτελείται απο 3 στρώσεις μακαρόνια, 3 στρώσεις μπεϊκον, τρεις στρωσεις πιπεριές και τρεις στρώσεις κρέμα γάλακτος. Το πυρέξ ήτανε πολύ βαθύ, 6 στοματα ταϊσαμε κι έμεινε και για την επόμενη! Και η όλη συνταγή είναι ευγενική προσφορα του Unclescrooge. Ε, είπα για μια σπάνια φορά να μαγειρέψω στο σπίτι, μια που μέχρι τώρα τιμούσα τις σουβλακερί της περιοχής.

Οχι οτι εχω προλάβει να δω το σπιτι μου τελευταία, αλλα ουδεν κακόν αμιγές καλου.Βγήκα έξω μία Τρίτη που θύμιζε εκπληκτικά Σάββατο, στη μέση της Αθήνας. Βγήκα μια ηλιόλουστη Κυριακή, σχεδόν πρωι. Βρήκα και μια τρίτη έκτακτη δουλειά για αυριο, καλλιτεχνικής φυσεως, ωραιότατα θα βγει το χαρτζιλίκι. Μετά απο αυτό, έυλογα αναρωτιέμαι γιατί η μέρα έχει μόνο 24 ώρες και όχι 36, νομιζω μερικοί μερικοί θα βολευόμασταν καλυτερα.

Εχω μια τεράστια απορία ρε παιδιά. Εδώ και κατι μέρες, καθε φορά που φευγω από τη μία δουλειά για να πάω στην άλλη, περιμένω ταξί κοντά σε μία στάση λεωφορείου. Βλέπω λοιπον στα διερχόμενα λεωφορεία, μια φωτοτυπία Α4 κολλημένη στο παρμπριζ, που λέει το εξης:

“ΟΧΙ ΤΣΑΚΟ”

Τι στο καλό πάει να πει αυτο; Και γιατι το χουν τοσο φατσα φορα κολλημενο, λες και ξερει όλος ο κοσμος τι ειναι; Ή μήπως οντως ξέρει όλος ο κόσμος κι εγώ είμαι άσχετη;;;

Ανάδρομε, ως εδώ ήταν τα ψωμιά σου. Δεν θα μας κάνεις εσυ ό, τι θέλεις.

Υγ:Παρεμπιπτοντως, όπως είδα να ανφέρεται σε πολλά μπλογκ στη wordpress, υπάρχουν κάποια Links στο μπλογκ απο “φαινομενικά” μπλογκ. Ελπίζω να μην το βρω κουλουβάχατα το δικό μου μια ωραία πρωία. Οποιαδήποτε πληροφορία είναι χρήσιμη.