…με κιμά. Η διαφορετική. Συνοδεύεται απο ψιλό γαζί δούλεμα  και φιλί, σερβίρεται με γλώσσα ή χωρίς, αλλά με πολύ γέλιο. Ο καφές αγνοείται για λίγο , μέχρι να συνηθίσω τη γεύση.

…με (τα) χέρια: επιθυμητό το σερβίρισμα με τα δάχτυλα για να  γλείφω(ναι θέλω θέλω )την πρώτη μου φορά  πάνω στην αλήθεια μου.σερβίρεται με γλώσσα,με σώμα και με ένταση.

… με είναι.  συνοδεύεται με σκέψη, τσιγάρο και τηλέφωνο (όταν είναι μακριά), πρωι μεσημέρι απογευμα βραδυ νυχτα ξημέρωμα και όλα τα δευτερόλεπτα που κυλάνε με αισθήσεις καινούριες, άγνωστες  . εδώ ή εκεί, αλλά συνέχεια.

…με θέλω: σερβίρεται με γλώσσα, με επαφή, με πάπλωμα ή κουβέρτα, με ψίθυρο και με μουσική, με βλέμμα και με αυτί και  πολύ  σάλιο.με μπλε , πολύ μπλε γύρω γύρω ή κόκκινο μαυρο άσπρο γκρι.

…με αγάπη:συνοδεύεται απο μένα και σένα. σερβίρεται  και τώρα και πάλι, χωρίς σταματημό, γυρισμό, τέλος. για πάντα.

Ξέρεις ποια είναι η καλύτερη; Αυτή που τα έχει όλα και έχει χώρο να βάζεις κάθε στιγμή κι άλλα υλικά. από στιγμές.να την κατοχυρώσουμε, τι λες;

Απλό ε?

δθσαπ

Η πτήση κλασικά μέσω easyjet, και ήμουν τόσο πτώμα που θυμάμαι με ξύπνησε η προσγείωση αφήνοντας μου ένα ωραιότατο καρούμπαλο. Οι βόλτες ξεκίνησαν άμα τη αφιξει μας. Αυτή τη φορά όμως δε θα σε ζαλίσω με λόγια. Άραξε, και πάτα το play…

Μικρά παραλειπόμενα:

Νομίζω οτι το πιο μεγαλοπρεπές σημείο του ταξιδιού ήταν να ανέβεις δεν ξέρω κι εγώ πόσα σκαλοπάτια μέχρι να βρεθείς στους πύργους της Notre Dame. Μπορεί να μας κατέστρεψε τα πόδια για το υπόλοιπο της παραμονής μας, αλλά άξιζε τον κόπο ακόμη και το πιο στενό σκοτεινό σκαλοπάτι.
παρένθεση (λένε ότι αν πατήσεις το σημείο 0 που βρίσκεται έξω από τη Notre Dame, τα βήματά σου θα σε φέρουν κάποια στιγμή πίσω στο Παρίσι.χμ)κλείνει η παρένθεση

Μεγαλύτερη ήττα και από το κάπνισμα στο Παρίσι, ήταν το νερό. Δεν πίνουν νερό αυτοί οι άνθρωποι, ξεδιψάνε με καφέ. 12 ευρώ δυο μπουκαλάκια μικρά, ενδεικτικά αναφέρω.

Οι Γάλλοι. Χμ. Αγενείς θα τους έλεγες. Ακατάδεκτους λίγο επίσης. Για μένα που δεν ξέρω τη γλώσσα, το μόνο σίγουρο είναι ότι δε γίνεται να ξαναπάω αν δεν έχω μαζί μου κάποιον που να την ξέρει. Ρωτούσαμε στα αγγλικά, απάντηση παίρναμε στα γαλλικά. Με την απαίτηση να καταλάβουμε κιόλας. Ωστόσο, μπορεί να μη μίλαγαν αγγλικά, αλλά ισπανικά πρέπει να μιλάνε όλοι. Πολλοί Ισπανοί εκεί πέρα.

Disneyland. Λυπήθηκα όλους τους γονείς με μικρά παιδιά που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει αναμονή στην ουρά. Αν όμως ανήκεις στη γενιές που μεγάλωσαν με disney, σου φαίνεται απλά μαγικό το πάρκο! Το καλύτερο μου τα roller coasters που σου μετέφεραν σε κλάσματα δευτερολέπτου το στομάχι στο στόμα και κατευθείαν πάλι πίσω. Γαμώ (είσαιιιι).

Last but not least, εννοείται ότι έλιωσα άλλο ένα ζευγάρι μπότες.

A morning breeze through my window
some sun rays gone strange
and there is one on my pillow
waiting for someone to wake
waiting for someone to break

Makes me feel just like a leaf

Like a leaf in the breeze
in the morning but still asleep
slowly falling to the ground
without a sound

…

I say please, please believe me
if i would stay
just for the day
I would always be around
slowly falling to the ground
without a sound..

…

από την αρχή. πρώτη φορά.χωρίς λόγια.

(?)

όταν οι μέρες έχουν 24 ώρες, η αλήθεια μπορεί να ξεχειλίσει από το πλαίσιό τους. παίρνω τις στιγμές και τραβάω το χωροχρόνο τους να με φτάσουν όπου και όποτε βρίσκομαι. παίρνω μαζί μου “πάντα”, “πολύ” και φτιάχνω ερωτήσεις να απαντάς. γεννιέμαι και πεθαίνω στη μυρωδιά που τυλίγω στο λαιμό μου κάθε πρωί.μπροστά. ποτέ πίσω. ποτέ πριν.

αλήθεια.

υγ: το 23 μου πάει

Χαμόγελα. Ψηλάφισε το πρόσωπό μου να μην το ξεχάσουν τα ακροδαχτυλά σου. Δάκρυα. “Δε θέλω”. Ενα τεράστιο “θέλω να φύγω”. Θυμάσαι;

Κυριακή:

Πάνω από s.o.s. “Μ αγαπάς;” Χαμόγελο βλέμμα. “Σ’αγαπάω” Θυμάσαι;

Σάββατο:

Πυρετός. Τσιγάρα μισά στο κρεβάτι. Δεδομένο κανένα. Θυμάσαι;

Κυριακή:

“γιατί είμαι αέρας που περνά..” το φίλησα να μην κατέβει. Με κοίταζες. Κι άλλο. Δεν θέλω να φυγω. Θυμάσαι;

Διακόπτουμε τη ροή των σκέψεών μας, για να μεταδώσουμε μια είδηση.

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως, αποφασίσαμε ότι δεν  είμαστε άνθρωποι σοβαροί. Και αντί να κρατήσουμε τη διαπίστωση μεταξύ μας, αποφασίσαμε να το μάθει όλος ο κόσμος!

Το λάχανο, ο KitsosMitsos και η αφεντιά μου φτιάξαμε ενα πολιτικό μαγκαζίνο, με πολυφωνική θεώρηση στα πράγματα και με μικρές δόσεις χιούμορ, όπως αρμόζει σε προβληματισμένους ανθρώπους. Τοποθετούμαστε, δραστηριοποιούμεθα, προτείνουμε. Τι; Δε με πιστεύεις; Θες να δεις;

Ο Κίτσος ψιθυρίζει στα λάχανα.

Μην αφήσεις την ένταση ψηλά, γιατί μόνο ψίθυρους δεν θα ακούσεις.

Άντε.

Υγ: Παρατηρήσεις ευπρόσδεκτες. ‘Αμα θέλουμε τις ακούμε.

Έχω βάλει μέσα μου εικόνες.

Και τις άφησα να πνίξουν τις λέξεις. Ν ΄αφήσουν μέσα στο μυαλό μου χαραγμένες αναμνήσεις. Και πανω στις χαρακιές να κάνω κι άλλες, κι άλλες στιγμές, κι άλλες εικόνες. Πιο βαθιά.

Διαβάζω λέξεις. Φράσεις που είναι από μόνες τους ζωή. Προτάσεις που τις έζησα, στις νύχτες που μετρούσα την παρουσία σου. Όλα τα γράμματα που μπορούσαν να γλιστρήσουν από την άκρη της γλώσσας σου, προτίμησαν ν’ ακουμπήσουν σχέδια λαχανιασμένα στα χείλη και στο λαιμό, σε κάτι ώρες που δυσκολεύεσαι να προφέρεις την ένταση τους. Δυο λέξεις.

Χάνεις το λογαριασμό από τις φορές που ούρλιαξε στ΄αυτιά σου η σιωπή, εκείνη που βγήκε κατευθείαν μέσα από τον έρωτα και δεν έχει γράμματα και φθόγγους να σταθεί. Στέκεσαι μόνο σε λέξεις συγκεκριμένες, τόσο μεγάλες και τόσο απλές, κι ας εχουν μόλις 7 γράμματα. Οι περιγραφές μπροστά τους ωχριούν. Ένα μισό μίγμα. Ξυπόλητες πρωινές ανάσες.  Τσιγάρα σε αυτοσχέδιο τασάκι. Λίγη μυρωδιά που ξέφυγε από το σήμερα και κρατάει ακόμη. Σ΄ένα κασκόλ. Σ΄ένα σεντόνι. Η μόνη συνέχεια του ενός κορμιού , τα χείλη του άλλου.  Εφτά γράμματα.

Η ευτυχία δε χρειάζεται λέξεις. Βρίσκεται πίσω από αναπνοές ψιθυριστές, μέσα στα “θέλω” δύο ματιών που δε χορταίνουν να κοιτάζουν, κάτω από σκεπάσματα που χώρεσαν μεγάλα μυστικά. Ένα χαμόγελο σε δυο ζευγάρια χείλη,πίσω απο κουρτίνες επιτηδες κλειστές. Για να μην αποδράσουν τα όνειρα.

Να ΄ναι τυχαίοι οι αριθμοί; Πώς καταφεραν να προσδιορίσουν το “τώρα” και το “μετα”; Πώς φαίνεται τόσο καθαρό μέσα τους το “πάντα”; Όσες λέξεις κι αν φωτίζουν την επιφάνεια, ο δρόμος προς το βάθος είναι σκοτεινός. Και το μονοπάτι είναι μόνο για έναν.

“Αχ, οι νύχτες του Γενάρη αυτουνού

Που κάθομαι και ξαναπλάττω με το νου

Εκείνες τες στιγμές και σ’ ανταμώνω

Κι ακούω τα λόγια μας τα τελευταία

Κι ακούω τα πρώτα, κι ακούω τα πρώτα

Κι ακούω τα πρώτα”

(Κ.Καβαφης)

XVIIΙ   I   III    I   XVI   I    XXIV

Που ‘σαι. Γύρνα λίγο να σε πάρω αγκαλιά

ΥΓ: – Πώς περνάς;

- Εχμ..Συμπαθητικά;

..να βρίσκεις την ευτυχία σε πράγματα μικρά και όμως τόσο πολύτιμα, όπως ένα κομματι ξύλο κι ένα ζεστό πρωινό καφέ;

..να κοιμάσαι αργά το πρωί πια, στα χέρια του;

..να ξυπνάς , να τεντώνεσαι και να παίρνεις για “καλημερα” μια σφιχτή αγκαλιά;

..να κρέμεται όλη σου η διάθεση από το χαμόγελό του;

..να βρίσκεις όλα σου τα θέλω στον καπνό ενός “συνεταιρικού” τσιγάρου, ξημερώματα, σε μια ακόμη άδεια πλατεία;

..να μην μπορείς χωρίς φιλί έστω για ένα λεπτό;

..να έχει κολλήσει στα χείλη ένα χαμόγελο που να φαίνεται μέχρι  τα μάτια;

..να καταλαβαίνεις οτι η ζωή σου τώρα μόλις άρχισε;

..να γεμίζουν λευκές σελίδες με στιγμές;

..να θελεις κι άλλο, περισσότερο χρόνο να το ζήσεις;

..ένας ψίθυρος στο αυτί να τα λέει όλα;

..οι Κυριακές να μοιάζουν με αυτή που εκλεισε μέσα της όλα σου τα αγαπημένα πράγματα και πρόσωπα;

..να ζητάω συνέχεια κι άλλο; Μ αφήνεις;

Χρωστάω πολλά στο τέλος του 2008, μα στο 8 του 9 χρωστάω όλη μου τη ζωή. Όλα μαζί σου. Πρώτη φορά.

..φιλί γίνεται ρε; Γίνεται..;

[Εύχομαι σε όλους σας μια χρονιά γεμάτη χαμόγελο.Ενα 2009 γεμάτο με ό,τι πραγματικά θέλετε να γίνει.]

Όταν κοίταξε τα μάτια του τα κατάλαβε όλα. Πόσο την ήθελε, πόσο τη ζήταγε κάθε νύχτα της ζωής του. Το βλέμμα του της έλεγε όλες τις αλήθειες που οι λέξεις δεν μπορούν να χωρέσουν. Φωτίστηκαν τα μάτια της όταν την πλησίασε. Η ανάσα της έχασε το ρυθμό της, και αν πρόσεχε λίγο, θα άκουγε στα αυτιά του τον αναστατωμένο της παλμό. Κόλλησε τα χείλη του στα δικά της, σ΄ένα φιλί που δεν έμοιαζε με κανένα από όσα είχε χαρίσει ποτέ, πουθενά. Πέρασε τα δάχτυλά της στα μαλλιά του, σα να ήταν κάτι που ήθελε να κάνει από πάντα. Κι εκείνος την έσφιξε κι άλλο στην αγκαλιά του, να μην αφήσει ούτε χιλιοστό απόστασης ανάμεσα στα σώματα.

Μόνο για λίγα δευτερόλεπτα την άφησε. Μόνο για να δει όλη του την αγάπη στο χαμόγελό της. Δεν την άφησε στιγμή να ξαναφύγει. Δεν είπαν κουβέντα. Δε χρειαζόταν. Στην άκρη ενός ήσυχου δρόμου, άφησε τη ζωή της στα χέρια του. Δύο σκοτάδια, δύο ζευγάρια μάτια γεμάτα φως. Ευτυχία.

(κι αν κάποιος άκουσε ένα ψίθυρο, δεν κατάλαβε..)

Υγ: Αυτή είναι η δική μου απάντηση στο παιχνίδι που με κάλεσε ο  Unclescrooge, να παίξω με τις λέξεις (καλως ήρθες πίσω ρε!). Πόση αλήθεια μπορεί να χωρέσει σε μια ιστορία; Τη μισή μου μέρα την πέρασα ακούγοντας Pink Floyd.  Σου χαρίζω κάτι μικρό.

Υγ2: Tovene, να ξερεις, δεν ήμουν ΠΟΤΕ καλύτερα!το προηγουμενο ποστ μάλιστα, φώναζε “Ανανέωση” (εκτός απο “ανακαίνιση”, that is)   

13 Dramatic Theme.mp3

Και μετά να το ξαναφτιάξω από την αρχή. Μου χρειάζεται μία καινούρια.

Γιατί έτσι. Γιατί αποφάσισα  λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ότι το 2009 θα με βρει με καινούριο σπίτι. Και όχι μόνο.

Νομίζω ότι διάβασες πολλά αυτές τις μέρες. Δε θα προσθέσω λέξεις, ειπώθηκαν τα πράγματα σε πολλά μπλογκς, σχεδόν με όλους τους τρόπους, από ανθρώπους που ξέρουν καλύτερα.. Μου περισσεύουν κάτι βίδες. Μπορώ να φανταστώ από που έχουν ξεφύγει.

Crematory – Farewell Letter.mp3

What would you give to live your life again?
What would you change with a second chance?
And could you learn from the mistakes? I don’t know…