To Knowusbettaaaa-Πρόσκληση

Η εβδομάδα είναι δύσκολη και το χω πάρει απόφαση ότι δεν πρόκειται να δουλέψω! Και εχω κι ενα σκοπό που δεν μπορώ να σου αποκαλύψω, γιατί όσο το λέω τόσο δεν το κάνω και επιτέλους πρεπει να το πάρω απόφαση! Θα σου πω, αν τελικά τον πραγματοποιήσω, ως το τελος της εβδομάδας!Κι επίσης, θέλω κι εγω να άλλάξω το μπλογκ μου, αλλα δεν βρίσκω καλύτερο template και αυτο που εχω δε νομίζω ότι το υποστηριζει η WordPress πια!!!Μέχρι τότε, με κάλεσε ο Adonios και η Σοφία να απαντήσω σε αυτό το ερωτηματολόγιο που μοιάζει με λεύκωμα και που ξεκίνησε η Cinderelen!!

1. Όνομα: Mαριάννα
2. Γενέθλια: 22 Απριλιου
3. Ζώδιο: Ταυρος
4. Χρώμα μαλλιών: Καστανο σκουρο με ανταυγειες ότι χρωμα θες εκτος κόκκινου
5. Χρώμα ματιών: Καστανα
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ι guess so
7. Είδος μουσικής που ακούς; Metal, 80s, disco.
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Donald υπεράνω όλων!
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Η Kelly στο Pittsburgh, Pennsylvania.
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Μμμμμ…πέντε λεπτά ακόμααααααα
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Κινητό, mp3 player, γυαλιά
12. Τι έχεις στον τοίχο σου; αυτο.

13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Τις παντόφλες μου.
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Θα σκεφτόμουν ότι είναι του γείτονα γιατί από ηχομόνωση στην πολυκατοικία δεν πάμε καλά, και από την άλλη δεν εχω βάζα!
15. Αγαπημένος αριθμός: 10
16. Αγαπημένο όνομα: Γυναικείο: Κατερίνα, Αντρικό: Γιώργος
17. Τα χόμπι σου: Μουσική, Blogging, Ταξιδια
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Στο σπίτι μου, χωρίς δουλειά, με μουσική και εξω να βρεχει και να χιονίζει.
19. Μια ευχή για το μέλλον: Να πάνε όλα καλα
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; Στο Μεσαίωνα.
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Κινητό
22. Αγαπημένο λουλούδι: Τριανταφυλλο
23. Αγαπημένη σειρά: Singles.
24. Αγαπημένη ταινία: Δυσκολο..Κάθε βδομάδα βλεπω τουλάχιστον 2, αλλα ταινίες που ξαναβλεπω ευχαριστα είναι λίγες. Μεταξύ αυτών, το Monsters Inc.
25. Αγαπημένο τραγούδι: Τι είπες τώρα; Αμα ξεκινήσω δεν θα τελειώσω. Ένα από τα μεγαλύτερα κολλήματα είναι το Alone από τους Green Carnation (που είναι μελοποιημένο ποίημα του Edgar Allan Poe) και το Dead Air από τους Dawn of Solace, Που σε εβαλα να ακουσεις τελευταια…
26. Aγαπημένο βιβλίο: Replay (Θα κανω update από το σπιτι γιατι δεν θυμάμαι το συγγραφέα). Και εννοείται όλα του Harry Potter.
27. Αγαπημένο ζώο: Σκύλος
28. Αγαπημένο ρούχο: Μαύρο παλτό, μάυρο φόρεμα.
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Green Carnation, Anathema, Salvator Dali
30. Αγαπημένο χρώμα: Μαυρο
31. Αγαπημένο φαγητό: Σπαγγέτι καρμπονάρα (αχ..!) αλλά όπως τη φτιάχνει η μαμά μου!
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι; Ταυτίζομαι;;;; Με το Μικυ Μάους, τον Brain από τη σειρα «Pinky and Brain» (τη θυμασαι;;;), και ενίοτε με το Σκρουτζ!!
33. Κακή συνήθεια: Κάπνισμα. Αν και δεν τη θεωρω τόσο κακή όσο θα πρεπε!A! Και τρωω τα νυχια μου οταν φοβαμαι.
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Χμμμ, η αναισθησία μου (ναι ρε, μ αρεσει!!)
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Η γκρίνια. Και μακαρι να μπορουσα να το αλλάξω!
36. Συνηθισμένη ατάκα: «Όλα στο πρόγραμμα είναι»
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Διακοσμήτρια (αφού σκέφτομαι να ξαναδώσω εξετάσεις)!!
38. Μεγαλύτερος φόβος: Μην πάθουν τίποτα οι γονείς και ο αδερφός μου. Και η μοναξιά.
39. Η καλύτερη pizza: Δεν μ’ αρεσουν οι πίτσες
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: Χαρα για αυτόν που ξέρει να τα φροντίζει σωστά!!

Ολο το μπλογκοχωριό έχει πάιξει, αν και θα θελα να πάιξει η KV μαζι με το αλλο παιχνιδάκι που περιμένω!!!ΕΕΕ;;

 

παπουτσωμενοι bloggerz!

Καλά, ε, έχω σκάσει από τα γέλια με το τελευταίο παιχνίδι αυτο!! Φάβα, είδα τη δεξιά γόβα κι εχω τρελαθει, εσυ παιδι μου είσαι πολυ εμπνευσμένος άνθρωπος. Προσφέρω κι εγώ ταπεινά το μερίδιό μου στο παιχνίδι και αναμένω αποτελέσματα.

Πρώτο δείγμα:  

Οι μποτούλες μου οι καημενες. 40 μέρες(ζωή σε εμάς) περασανε από τότε που γύρισα από το Λονδίνο, κάθομαι κάθε πρωί και τις καμαρώνω που με βγάλανε ασπροπρόσωπη εκεί πάνω, αλλα τώρα δες τις πως έχουν γίνει (και μη φριττεις σε παρακαλω). Μα δεν μπορώ να τις πετάξω σου λέω, το ξέρω πως δεν φοριούνται πια. Δυο φορές τις είχα φορέσει όλες κι όλες πριν πάω τη βόλτα μου, και μέσα σε πέντε μέρες καταναλώθηκαν εκεί πέρα!! Δεν μου κάνει καρδιά να τις ξεφορτωθώ, όχι ακόμα! Άλλωστε, είναι και φετίχ, που ειχε πει και ο Exit. :)  Ok, κατσε να ερθει η επόμενη χειμερινή σεζόν και θα δω τι θα κάνω.

Για να έχεις επιλογές όμως σου βάζω και τα αγαπημένα μου καλοκαιρινα (που ευτυχως τα χω φορεσει μονο 2 φορές και ειναι εντάξει ακόμη)

Το χω αυτό με τα παπούτσια. Ό, τι μα ό, τι και να πάρω, μέσα σε ένα μήνα θα το χω κανει να φαίνεται τριών ετών το παπούτσι. Και δεν ειναι οτι δεν τα προσέχω,τσου. Ειναι ότι περπατάω πολύ, πάρα πολύ!Κι έχω κι ένα θεματάκι με τα τακούνια. Δεν τα αντέχω. Μπορεί να ναι οσο σεξυ, θηλυκα, γαματα και ό, τι αλλο προσδιορισμό θέλεις, αλλα εγω τα τιμώ σπάνια. Το θέμα είναι ότι κάθε σεζόν χρειάζομαι 4 ζευγάρια παπούτσια , και μέχρι το τέλος της έχω απομείνει με μηδέν. Ακόμη και τις σαγιονάρες καταστρέφω!

Imagine all the people.. - Προσκληση

Αισθάνομαι ευτυχία. Είμαι σπίτι, με άφησαν να φύγω από τη δουλειά νωρίτερα για να πάρω το μετρό λόγω απεργίας, πράγμα απίθανο για το χώρο που δουλεύω. Anyway, δεν ειχα πάει με καμία όρεξη για δουλειά. Και πρέπει να είναι η πρώτη μέρα εδώ και πολλούς μήνες που βρίσκομαι σπίτι τόσο νωρίς. Και αν σήμερα η μέρα δεν περιλάβει παρέα στο σπίτι, θα σας πρήξω με τα ποστ μου, διότι έχω και κάποια παιχνιδια στα οποία χρωστάω απάντηση.

Το laxanaki με κάλεσε προ καιρού να γράψω για το πως φανταζομαι ότι είναι μερικοί απο όσους με διαβάζουν. Όμορφο παιχνίδι με πολλές προοπτικές.

Ξεκινώντας πρέπει να αναφέρω το εξής πολύ σημαντικό. Ορισμένα απο τα αγοράκια και τα κοριτσάκια που διαβάζουν τα ποστ μου, έχουμε δει τις φατσούλες τους ολόκληρες ή ένα μέρος ή ένα σημείο δικό τους βρε αδερφε! Σε αυτά περιλαμβάνονται η πάντα χαμογελαστή Μαριλένα με τα λαμπερά μάτια, και η μυστήρια φάβα με την απίθανη πλάτη! Ο πολυάσχολος Keimgreek, τώρα τελευταία μας εκλεισε το μάτι με μια πετσέτα, και ο αγαπημένος Narita μας έβαλε κουίζ να βρούμε ποιος έιναι ανάμεσα σε ένα κολλάζ με άλλα 12-12 άτομα.

Αλλα this is not about the looks, is it?

Τη Μαριλένα τη φαντάζομαι ως μία πολυάσχολη και αθλητική μαμα, με πυγμή και με ανυπέρβλητο χιούμορ. Εχει τοσο αναλαφρη και κεφατη γραφη, που ειναι απαραίτητο αναγνωσμα!

Τη φάβα την έχω συνδυάσει με μια συμπεριφορά γάτας (όπως και τον Μπλάνκο της) που συνήθως της βγαίνει σε καλό, αλλα και με μια εσωτερική ηρεμια.

Ο narita έχει την άυρα του πιο σκοτεινού και ψαγμένου ανθρώπου στη φαντασία μου, αν και νομίζω οτι και στην πραγματικότητα δεν έχω πέσει και πάρα πολύ έξω!

Ο Nam3l3ss ειναι γνώστης, και ταυτόχρονα κρυψίνους, γι αυτό νιώθω ότι ταυτίζομαι με τα ποστ του κάθε φορα.

Το laxanaki, αααααα, εδώ μιλάμε για μία κοπελιά ίδια με μένα, ίδια όμως!!! Το μονο που ισως να διαφερουμε ειναι η κώμη, διότο ως γνωστόν το λαχανάκι έχει σγουρά μαλλιά! Α και το χιούμορ διότι όσο και να προσπαθήσω , δε φτάνω το λαχανάκι σε αυτά που γράφει στα ποστ του! Ειμαστε το ιδιο ανυπόμονες, αυτοσαρκαζόμαστε και εχουμε τσακωθει με την υπομονή!

Ο Exitmusician, τι να πω! Δυναμικός, σπιτόγατος αλλα ταυτόχρονα ταξιδιάρα ψυχή και με ποστ από τη μία ενημερωτικά και απο την άλλη γεμάτα εκπλήξεις! Και είναι άνθρωπος με σεβασμό και ευαισθησίες και σε αυτο του βγάζω το καπέλο!

Το Μικρό Ανάλογο, καλα ε! Εχει τετοιο δυναμισμο, και τετοια συνέπεια, που πραγματικα ειναι αξιοθαύμαστη!Διαθέτει το γνώθι σαυτόν, που ειναι πολύ βασικό, και ειναι πάντα ενημερωμένη!

Τη Γλαρένια και τη Ζουζούνα τις θεωρώ μέντορες!! Σοφές, χαρούμενες όταν πρέπει και με πείσμα όπου χρειάζεται!

Και το φίλτατο Γκρινιάρη, μονο γκρινιάρη δεν το θεωρω! τον θεωρω εναν αεικινητο άνθρωπο, με τρομερες απόψεις και με διάθεση για να γνωρισει νεα πραγματα!Μονο απο τις φωτογραφίες που παραθέτει κάθε φορά, το καταλαβάινεις!

Μακάρι να μπορούσατε να απαντήσετε όλοι όσοι είδατε το όνομά σας σε αυτό το ποστ!Εντάξει όμως, δεν θα επιμείνω αμα δε θετε! :)

UPDATE: O Μπαμπακας μου εκανε παραπονο οτι τον εβγαλα απο τα λινκς μου. Θελω να πω οτι τα λινκς μου ειναι παμπαλαια, η μονη φορα που ασχοληθηκα με αυτα ηταν οταν πρωτοεφτιαξα το μπλογκ μου και απο τοτε ποτε δεν τα ανανεωσα. Ουτε η μαριλενα ειναι μεσα, ουτε το μικρο αναλογο, και γενικοτερακαι αλλα μπλογκ που διαβαζω συνεχως. οποτε το αφαιρω μεχρι νεωτερας, οχι τιποτα αλλο, αλλα μη νομιζετε οτι υπάρχει λογος που δεν φαινεστε στα λινκς! :)

Κολλήματα

Ααα, όλα κι όλα. Το blog αυτό το άνοιξα για να γράφω αυτά που αισθάνομαι. Και όλο αυτό τον καιρό συμβαίνουν διάφορα κι εγώ δεν γράφω τίποτα. Α. Όλα κι όλα. Εγώ θα τα γράψω κι ας μην τα διαβάσει κανείς!

Το λοιπόν.

Έχει πέσει πολλή δουλειά. Εξομολογούμαι, έχω 370 blogs στο blogroll του reader μου και ειδικά κάθε Δευτέρα παίζει να έχουν ανανεωθεί σχεδόν όλα! Πως προλαβαίνετε ρε παιδιά; Και άντε να το καταλάβω ότι όλοι έχετε μία υπέροχη και εξυπηρετική DSL στο σπίτι. Εγώ η κακομοίρα που δεν έχω ούτε 56άρι μόντεμ τι να κάνω; Πρώτη μου δουλειά, κάθε Δευτέρα πρωί, είναι να διαβάσω όλους εσάς που είχατε το χρόνο να γράψετε τις σκέψεις σας. Είχαμε γεννήσεις, είχαμε γενέθλια, είχαμε αποκαλύψεις και εγώ δεν πρόλαβα να σχολιάσω τίποτα!!!

Σα να μην έφτανε αυτό, δεν με άφησαν την εργαζόμενη ούτε στην τουαλέτα να πάω αυτές τις μέρες. Μπες στο ένα meeting, βγες απ’ το άλλο, πάρε τηλέφωνο, στείλε mail, αα, πρέπει να κάνεις τη δημόσια σχέση σου, αα, πρέπει να κόψεις εντολές, αα, αυτός δεν έστειλε απόδειξη, για πάρε ένα τηλεφωνάκι να τον πείσεις, αα, μην ξεχάσεις το ραντεβού με τον απαιτητικό κύριο την Πέμπτη, α, την Τετάρτη το βράδυ έχουμε να επιθεωρήσουμε το χώρο, ε; Και ξανά πάρε τηλέφωνο στείλε mail. Τι; Ακόμη δεν έφτασε; Γρήγορα, ίσα που προλαβαίνουμε, μόλις το λύσεις πες μου, α κοπελιά έγινε αυτό, άλλαξε τελευταία στιγμή ,μπορείς να αποσύρεις το προηγούμενο κλπ κλπ. Σε λίγο νομίζω ότι θα βγάλω @@ρια, τα οποία θα είναι δεόντως πρησμένα!

Και πάνω που ήμουν έτοιμη να ανεβάσω κι εγώ το ποστάκι μου, να με βρει κανένας άνθρωπος updated, μας κόβουν το Διαδίκτυο στη δουλειά! Τη σήμερον ημέρα, αν δεν έχεις internet, είναι σα να μη φοράς ρολόι! Και εντάξει, να το δεχτώ ότι την υπόλοιπη μέρα δεν θα δουλέψω, αλλά να μη μπορώ να διαβάσω ένα μπλογκ;;;

Αυτά είναι κολλήματα παίδες. Δεν το καταλαβαίνω πως μπορούν να σου στερούν αυτό το δικαίωμα και να σου κόβουν τη σύνδεση!

Φυσικά στο ενδιάμεσο της εβδομάδας (το γουικ-εντ στα αγγλικά) κάνω κι άλλα πράγματα.

• Έχω γίνει dvdομανής. Έχω δει όλες τις καινούριες κυκλοφορίες μέσα σε δύο Σαββατοκύριακα.
• Πήγα στο ΙΚΕΑ, ψώνισα και μία ρημάδα φωτό εκτός από αυτή που σου έδειξα δεν έβγαλα.
• Επένδυσα στον τοίχο μου (αυτό το αφήνω φλου προς το παρόν γιατί πάει μαζί με το προηγούμενο και θέλω να σου δείξω αντί να σου περιγράψω).
• Μιλάω μόνη μου στο δρόμο.
• Υπολογίζω τα λεφτά μου.
• Τρέφω ένα ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΛΗΜΑ.

Τα τααααν. Στο προκείμενο. Θέλω μία βοήθεια από εσάς που κάνετε βόλτες στο Διαδίκτυο πιο πολύ και πιο συχνά από μένα.

Ετοιμάζομαι να πάω Λονδίνο. Ψάχνω για ξενοδοχείο. Αυτό για το οποίο δεν είμαι καθόλου σίγουρη, είναι το κατά πόσο είναι ασφαλή τα site που σου προσφέρουν on-line κρατήσεις.

Έχω τις εξής ερωτήσεις:

• Να εμπιστευτείς ένα site που στην τελική τιμή δεν περιλαμβάνει τους φόρους του ξενοδοχείου;
• Να εμπιστευτείς ένα site που σου χρεώνει ένα ποσοστό στην κάρτα σου ή όλο το ποσό;
• Να εμπιστευτείς τα reviews ανθρώπων που έμειναν εκεί ή είναι πληρωμένα;
• Να εμπιστευτείς ένα site που σου δίνει τη χαμηλότερη τιμή που είδες ως τώρα ή να το υποπτευθείς;
• Πώς είσαι σίγουρος ότι όταν θα πας εκεί όντως θα έχουν την κράτηση σου αν το site σου λέει να είσαι σε επικοινωνία μόνο με τους υπεύθυνους του site και όχι του ξενοδοχείου;

Στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου ή ένα μπλογκ θα διαβάζω, ή θα μια σε site κρατήσεων. Τι να κάνω πια κι εγώ; Κολλήματα, βλέπεις

Πάντως, οφείλω να σε παραδεχτώ. Αν είσαι αγοράκι και ακόμη δε στα χω κάνει ναα, αυτό είναι ένα επίτευγμα. Αν είσαι κοριτσάκι και δε σου ’ρχεται να με σιχτιρίσεις που μόλις διάβασες τόσα άσχετα μαζεμένα, σε συγχαίρω για την αυτοσυγκράτησή σου.

 Εγώ θα με είχα βρίσει.

Αυτά.

Φευγω.Ε και;

Φαντάζομαι ότι πολλοί από εσάς δεν έχετε ξεκινήσει ακόμη τις διακοπές σας, και φανταζομαι επίσης ότι ανυπομονείτε. Η επίσημη άδειά μου έχει ξεκινήσει από τη Δευτέρα, αλλά επειδή έχω δουλειά, είμαι ακόμη στο γραφείο (ναι, ναι, όποιος θέλει να με βρίσει, καλά θα κάνει). Είχα πει στην διευθύντρια ότι έχω εκρεμμότητες αλλα με έγραψε στα παλαιά της..

Δεν πειράζει, αύριο το βράδυ ταξιδεύω. Πάω σπίτι μου παιδια. Σπιτι μου. Στη μάνα τον πατέρα και τον αδελφό μου. Δεν θα το χαρακτήριζα ακριβώς διακοπες. Μου λειψε το σπιτικό φαγητό της μάνας και της γιαγιάς μου. Μου λειψε ο αδερφούλης μου, που θα δουλευει μεν, αλλα τουλάχιστον θα τον βλέπω και θα κανουμε κουβεντούλα και πλακιτσες. Μου λειψε ο πρωινός καφές στο “Ενετικό” με τη μάνα μου. Τώρα που μεγάλωσα έμαθα να κάνω παρέα με τους γονείς μου και το χαίρομαι πολύ.

Το έχω ανάγκη να κάτσω σπίτι μου, να κλείνομαι όποτε θέλω στο δωμάτιό μου ή να λιώνω μετις ώρες στο Filmnet όποτε δε γουστάρω να βγω έξω.

Στο Ηράκλειο έχω 2 καλές φίλες. Η μία πολύ μικρότερη από μενα, ξέρει ποιο μαγαζί έιναι trendy για την εποχή, οπότε όταν θελήσω να δω κόσμο θα την συμβουλευτώ. Η άλλη συνομήλική μου, αποφάσισε τις μέρες που θα μαι εγώ εκει, να την κάνει για διακοπές. Και μού λεγε “α, εμένα μη με υπολογίζεις για διακοπές, γιατί έχω ξοδέψει πολλά χρήματα φέτος και δεν με παίρνει”. Και τελικά θα πάει διακοπές στη Χαλκίδα. Τελοσπάντων, δεν θα συγχυστώ τώρα. Απλά δεν θα βγω έξω τόσο όσο υπολόγιζα. Ε και?   ;)

Φευγω επιτέλους. Και το επιτέλους αυτό δεν είναι αυτό που λέμε όλοι όταν πηγαίνουμε για διακοπες, είναι το επιτέλους που σημαινει ότι χρειάζομαι λίγο quality time με την οικογένεια.

Δεν υπάρχει λόγος να αποχαιρετήσω. Αφενός οι αποχαιρετισμοί δεν είναι το φόρτε μου και αφετέρου, μόλις πάω στο Ηράκλειο, έχω μία πολύ δύσκολη αποστολή να φέρω εις πέρας: Να πάρω τηλέφωνο να έρθει ένας τεχνικός να μου φτιάξει την ADSL στο σπίτι. Ένα μήνα έχει χαλασμένη και δε σηκωνει κανεις το χερι να παρει τηλέφωνο! Τώρα όμως που το Internet του σπιτιού θα υποστεί κατάχρηση από την αφεντιά μου, πρέπει να “τρέχει” κανονικα. Εμ θα το πληρώνω, εμ δεν θα δουλευει? Δε σφάξανε!

Και ανακαλύπτω τώρα που φεύγω, ότι ο εθισμός μου μαζί σας είναι τρομακτικά μεγάλος. Συνεπώς πρέπει να κάνω κάτι για αυτό. Η παραλία από το σπίτι μου άλλωστε απέχει μόλις 10 λεπτά οπότε και τα Daquiri μου θα πιω, και τις βόλτες μου θα κάνω και θα γίνω σοκολατένια από το μαύρισμα! Αλλά τη βόλτα μου στα ιστολόγια όσων είστε εδώ, δεν υπάρχει κανένας λόγος να τη χάσω. Για όλα θα χω χρόνο, για όλα θα βρω χρόνο. Και θα ξεχάσω όλα τα προβλήματά μου τη στιγμή που θα ανέβω στο πλοίο αύριο βράδυ.

Το μόνο που χρειάζομαι είναι καλή διάθεση, το λάπτοπ μου και όσο λιγότερα και αέρινα ρούχα γίνεται (αυτό το τελυταίο μου θύμισε ότι πρέπει να ψωνίσω κανένα φορεματάκι πριν φύγω). Και την έχω την καλή διάθεση, κι ας είμαι μόνη μου κάτω, δε με νοιάζει, τώρα μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει ξενοιασιά. Φέτος τη χρειάζομαι πολύ!!!!!

Κι αν δε δεις ποστ μου τις επόμενες μέρες, να ξέρεις ότι ναι μεν θα απολαμβάνω το μοχίτο μου, αλλά θα παλεύω να βρω και την άκρη με την adsl!

Κι αν φύγεις για διακοπές, κοίτα να περάσεις καλα και μη σε νοιάζει τίποτα άλλο!

Είμαστε εντάξει; Είμαστε έτοιμοι; Ωραία, άντε θα περάσει και ο Αύγουστος να έρθει το φθινόπωρο γιατί έχουμε κι ένα σπίτι να διακοσμήσουμε, ε; Μην ξεχνιόμαστε κιόλας! Ήδη μπαίνω στο mood “οικονομία-για-να-ψωνίσουμε-τα-παντα-για-το-σπίτι” από Σεπτέμβριο!

Υγ: απορία ρε παίδες, όσοι είστε εδώ. Μου τελείωσε ο χώρος του WordPress για φωτογραφίες. Κι επειδή ξέρετε πως έχω μία τάση να σας δείχνω πολλά, έχετε να ρίξετε καμιά ιδέα για το πως μπορώ να βρω περισσότερο χώρο για φωτογραφίες χωρίς να χρειαστεί να αγοράσω από τη WordPress; Γιατί κι αυτό θα το κάνω στην τελική, αν δε βρω κάτι άλλο!!

Αντε, τα λέμε αργότερα, ε;  ;   ;  

Μία παρέμβαση.

Έλεγα να μην αναφερθώ καθόλου σε αυτο, αφού δεν κατάφερα να πάω, αλλά αισθάνομαι ότι θέλω να μιλήσω. Για την Κυριακή που πέρασε. Δεν κρύβω πως από τις τόσες ώρες που έμεινα στο Ελληνικό στο gagarin Open Air Festival, αναρωτιόμουν τι συμβαίνει στην Πλατεια Συντάγματος. Και αυτές τις μέρες που διαβάζω τον αντίκτυπο της εκδήλωσης στις εφημερίδες και στα blogs, αρχίζω και αποκτώ μία άποψη.

Έιχα πάει στο Σύνταγμα εκείνη την Κυριακή. Γύρω στις 5 για καφέ σε εκέινα τα καφε που είναι επί της πλατείας με το συντριβάνι. Δε συνηθίζω να συχνάζω εκεί, αλλά ήθελα να δω πως θα εξελισσόταν μέχρι να φύγω. Μου φάνηκε ότι τριγυρνούσε πολύς περισσότερος κόσμος από ότι μία συνηθισμένη Κυριακή. Κάπου χάρηκα που ήμουν εκεί, κάπου όμως χάρηκα που είχα εξασφαλίσει τζάμπα πρόσκληση για το Open Air (Και να θυμάσαι, στις τζάμπα προσκλήσεις δε λες ποτε όχι). Χάρηκα γιατί και ήθελα να έιμαι εκεί και δεν ήθελα. Αλλά με δύο λόγια αυτό που θέλω να πω έιναι ότι δεν πρέπει να λέμε ότι ήταν λίγοι αυτοί που πήγαν στο Συνταγμα. Προσωπικά δεν έχω δει ποτέ τόσο μεγάλη διαδήλωση ειρηνική στην Ελλάδα, που μάλιστα δεν υποκινήθηκε από αριστερά και αριστερίζοντα κόμματα. Αισθάνομαι περήφανη που προβληματιστήκαμε όλοι, που στείλαμε το μηνυμα όπου μπορούσαμε, που αρχίσαμε επιτέλους να λέμε “πού ζούμε;” και να μην τρώμε ό, τι μας σερβίρει η τηλεόραση. Ναι, θα μπορούσαν να ήταν περισσότεροι. Αλλά όπως είπαν αρκετοί σε αυτό το χωριο, αυτοί που ήταν εκεί, έφταναν για να χαστουκίσουν οποιαδήποτε κυβέρνηση βρισκοταν στη Βουλή. Αν αρχίσουμε να υποτιμάμε τους ίδιους τους εαυτούς μας, θα αρχίσει η υποτίμηση και από όλες τις πλευρές, γι αυτό έιμαι σίγουρη. Η κυβέρνηση έιναι ένα σκυλί που μπορεί να μυρίσει το φόβο σου….

Είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που τοποθετούμαι σε τέτοιο ζήτημα στο μπλογκ μου. Δε νομίζω ότι μπορώ να τα εξηγήσω όπως ακριβώς τα έχω μέσα στο κεφάλι μου. Αυτό το έχουν καταφέρει πολλοί συνμπλογκερς, ευτυχώς.

(Παρένθεση: θά ΄θελα να κάνω και ένα review της Κυριακής του Open Air αφού εμφανίζονταν οι αγαπημένοι μου Paradise Lost, αλλά επειδή χρειάστηκε να περπατήσω από το Ελληνικό ώς την αρχή της Αμφιθέας για να βρω ταξί να γυρίσω σπίτι στη 1.30 το βράδυ, δεν το χω φιλοσοφήσει καθόλου ακόμη. Αντ αυτού έβγαλα μια ωραιότατη πληγή στο πόδι - και πηγαίνω κουτσο αυτες τις μέρες.)

Από που πάνε για το blog σας;;;;;

Μετά από ένα Σάββατο με κοψίδια ψημενα με τέχνη στην ψησταριά μου και μία πνευματική Κυριακή, που επισκέφθηκα το σκήνωμα του “Αγίου” Βησσαρίωνος (αν και δεν είμαι σίγουρη ότι το πιστευω) στη Μονή Αγάθωνος στη Λαμία, γυρνάω στα λημέρια που μου λείψανε. Στο σπίτι μου δηλαδή, διότι για τη δουλειά δε θα λεγα ποτε ότι μου λειψε.

Σκεφτόμουν αυτές τις τελευταίες μέρες ότι παρόλο που εδώ και κάποιους μήνες διατηρώ ένα προσωπικό - διαδραστικό ιστολόγιο, εντούτοις δεν γνωρίζω πολλές του πτυχές και πολλές του διαδραστικές ικανότητες. Με λίγη ντροπή (επειδή δεν τα ξέρω όλα περί υπολογιστών ) και με λίγο θράσος (η μισή ντροπή δική μου και η άλλη μισή δική σου), θέλω να παραθέσω κάποια θέματα που κατα καιρούς με έχουν απασχολήσει.

Μείζον ζήτημα : Τα άλλα αγαπημένα μου blogs. Στις βόλτες μου που κανω αφήνω τις απορίες μου τις σκέψεις μου και ό, τι άλλη ανησυχία με πιάνει. Αλλά μετά δεν είναι έυκολο να θυμηθώ που και που και που και που άφησα κι εγώ μια υπογραφούλα. Σου συμβαίνει ποτέ; Επίσης, σε κάθε βόλτα ανακαλύπτω και αλλα blogs που δεν είχα εντοπίσει πριν. Ψάχνοντας βεβαια βρίσκεις το δρόμο για την πόλη,οπότε βρήκα και εγώ ένα παρακολουθητήρι να με βοηθάει να βλέπω τους ανθρώπους που με ενδιαφέρουν. Εδώ σημειώνω οτι το blogroll του Blog μου δεν βοηθάει καθόλου μα καθόλου!

Όπως και να χει το πρόβλημα με τα σχόλια παραμένει. Δεν μπορώ να τα βρίσκω συνέχεια, ειδικά σε περιοδους δουλειας που πραγματικά καίγεται ο εγκέφαλος και δεν μπορώ ούτε να δουλέψω σωστά.

Λύστε μου λοιπόν, εσείς που ξέρετε τα πολλα και ο νούς σας κατεβάζει..

1. Αν σχολιάσετε σε ένα blog που διαβάζετε λίγο καιρό τώρα, και μετά πέσουν 2 ημέρες φόρτου εργασίας, πως θυμάστε ότι σχολιάσατε το συγκεκριμένο ποστ του συγκεκριμένου blog;

2. Ποια είναι η καλύτερη λύση να παρακολουθείς τα blogs που διαβάζεις όταν ανανεώνονται, εκτός από το να κάνεις tag σε θέματα που σε ενδιαφέρουν (δε βοηθάει μέσω aggregators κατα την άποψή μου);

3. Εσάς πόσο χρόνο σας παίρνει να διαβάσετε τα αγαπημενα σας blogs; Είναι μέρες που δεν έχω διάθεση για δουλειά και διαβάζω blogs, και πραγματικά πολύ το χαίρομαι και το προτιμώ από το να δουλέψω! Χεχε! Άλλωστε, τα αγαπημένα μου ιστολόγια μου φτιάχνουν τη μέρα, έχουν σημαντικα πράγματα να πουν,με βοηθούν χωρίς να το ξέρουν και με κάνουν να χαμογελάω!!!!!

4. Ο παροχέας μου δεν μου δίνει λεπτομέρειες για το ποιοι με διαβάζουν. Μου δίνει βέβαια για το πόσοι. Και λύση για τη wordpress πραγματικά δεν υπάρχει. Γελάω τόσο πολύ με τα ποστ που διαβάζω και έχουν θέμα τις αναζητήσεις του google μέσω των οποίων εντοπίζουν οι αναγνωστες κάποια blog, αλλά αυτή τη δυνατότητα δεν την έχω. Ψιλοζηλέυω, δε λέω….

Έχω πολλά να ρωτήσω, αλλά φοβάμαι μην πω καμιά βλακεία, αφού κι εγώ προς το παρόν μαθαίνω..Επειδή όμως είμαι ανήσυχη, είχα ανάγκη να μοιραστώ τις απορίες μου!

Αυτή η εβδομάδα ενδέχεται να είναι εβδομάδα εξελίξεων. Παντού! Εν αναμονή λοιπόν…

Big decisions

Πήρα κάποιες αποφάσεις αυτές τις μέρες. Η αιτία είναι οι γονείς μου που όταν με είδαν (μετά από πολύ καιρό) μου ανακοίνωσαν ότι ανησυχούν πολύ για μένα γιατί δεν με είχαν ξαναδεί ποτέ σε τόσο μίζερη κατάσταση. Φταίω κι εγώ που το εκδήλωσα βεβαίως. Αλλά όταν ξεκουράζεσαι και ξεφεύγεις για λίγο από όλα όσα σε προβληματίζουν, βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. Πιο νηφάλια.

 - Πως είσαι έτσι; ξεσπάθωσε ο πατέρας μου, που συνήθως είναι λακωνικός.

Και η μάνα μου

-Δίκιο έχει, δίκιο έχει! Έτσι δεν ήσουν ποτέ εσύ!

Σε ψυχοπλακώνω; Όχι, αυτό το ποστ γράφεται με την καλύτερη των διαθέσεων. Είμαι ακόμη ανεξήγητα χαρούμενη! Γκρίνιαζα όμως, και τους φάνηκε περίεργο. Εκτός όμως του ότι δεν έχω χάσει ακόμη την καλή μου διάθεση, επανέκτησα και το πείσμα μου! Ε, και είπα, δε γαμιέται, αυτή τη φορά δεν θα αφήσω τίποτα να με βάλει από κάτω!

Μετά από μία βόλτα στα Χανιά, ένα βράδυ τετράωρης συζήτησης και πολλούς εσωτερικούς συλλογισμούς, αποφάσισα τα κάτωθι:

Α. Ξεκινάω μαθήματα οδήγησης. Λέω να το πάρω τώρα που είμαι 24 (στα 25 δυστυχώς) γιατί αν αργήσω κι άλλο βλέπω να είμαι έξω στο δρόμο και να μου φωνάζουν οι λοιποί οδηγοί “Δεν πας να πλύνεις κανα πιάτο, ήθελες και οδήγηση, μαλάκω;” Και να λέμε και την αλήθεια δίκιο θα χουν!!    

     Τώρα το ζήτημα είναι

1.να βρω μία ευέλικτη σχολή οδηγών, να μπορεί να μου κάνει θεωρητικά από τις 8 το πρωί για να προλαβαίνω να πηγαίνω στη δουλεια (θα ζητήσω άδεια καθυστέρησης!!)ως τις 10.

2. να μπορούν κανουν πρακτικα μαθήματα Σάββατο και Κυριακή (αλλιώς θα πρέπει να τα κάνω ανάμεσα σε δύο δουλειές και πως θα γίνει αυτο;)

3. να έχουν καθηγητές που να μη δυσανασχετήσουν ακούγοντας αυτά τα ωράρια

4. να είναι σε μία περιοχή από τις 3 διαφορετικές που κινούμαι κάθε μέρα που ναμε βολεύει να πηγαίνω. Έχω καταλήξει ότι ίσως να ναι προτιμότερο να το κάνω στην Καλλιθέα που μένω, έτσι ώστε να μπω από την αρχή στα δύσκολα (πάρκινγκ, κίνηση και άλλα τέτοια).

Με το πείσμα που έχω ζήτησα ήδη από τον κολλητό μου το βιβλίο εξετάσεων γαι τους υποψήφιους οδηγούς, να κάνω μία προετοιμασία πριν ξεκινήσω. Αλλά όπως γίνεται συνήθως με τη γκαντεμιά που με δέρνει, ο κύριος Υπουργός Μεταφορών αλλάζει από τις 3 Ιουνίου 40 ερωτήσεις από το βιβλίο αυτό! Οκ, τώρα τι να πω. Πείσμα, είπαμε. Θα πάω να γραφτώ για μαθηματα!

Β. Θα παρατήσω τη δουλειά μου. Τα Χριστούγεννα. Η απόφαση αλλά και η διορία που έδωσα στον εαυτό μου, έγινε μετά από πολλή σκέψη και διαθέτει κάποιες παραμέτρους:

1. Αν μέχρι τότε συνεχίζει να υφίσταται η ίδια σύμβαση εργασίας(9 ώρες το ελάχιστο, χωρίς άδειες κι επιδόματα αλλά με κανονική αντιμετώπιση μισθωτου), θα φύγω. Αλλιώς είμαι μαλάκας. Η χρονική στιγμή - τα Χριστούγεννα - επελέγη γιατι μέχρι τότε θα πρέπει να έχω καταφέρει νακαλύψω κάποιες οικονομικές τρυπούλες και χρειάζεται να διατηρήσω και τις 2 δουλειες.

2. Αν μέχρι τα Χριστούγεννα μου δώσουν μια προαγωγή και μια σωστή σύμβαση, πιθανότατα θα μείνω. Αλλά με τέτοιο κλίμα εδώ λίγο χλωμό. Ψυχοφθόρο και δεν μου πάει, πως να το κάνουμε!

Μειονέκτημα:Μετά από πολύ καιρό, θα ξαναζητήσω οικονομική υποστήριξη από τους γονείς.

Πλεονέκτημα: Όσο φτιάχνει η διάθεση, φτιάχνει και η αυτοπεποίθηση και στη δική μου περιπτωση το ψώνιο, οπότε πιστεύω ότι δεν θα περάσω τη μαλακία της ανεργίας για πολύ καιρό, θα τακτοποιηθώ αμέσως.

Γ. Σε αυτή την απόφαση βοήθησαν οι συνμπλόγκερς που (ευτυχώς) με τις αναφορές στην καθημερινότητά τους, με βοήθησαν χωρίς να το καταλάβουν! Αγοράζω ποδήλατο (και κράνος!)!!!!!!!!

Είχα απελπιστεί λίγο με τις μετακινήσεις τον τελευταίο καιρό. Είχα διαβάσει ότι πολλοί έχουν και το χρησιμοποιουν και με τον καλύτερο τρόπο. Στην αρχή , ουδεμία εντύπωση μου έκανε. Έπειτα,ένα πρωί ξύπνησα και η πρωτη μου σκέψη ήταν να αποκτησω ποδηλατο, ήταν τόσο απλό! Θα με βοηθήσει αρχικά να μάθω τους δρόμους (και πρέπει να τους μάθω αφού θα ξεκινήσω οδήγηση) και αφετέρου να ξεφεύγω για βολτίτσες τα Σαββατοκύριακα μέχρι την παραλία! Αναρωτιέμαι βέβαια πόσο πιθανό έιναι να σου κλέψουν το ποδήλατο έξω από την πολυκατοικία.

Έκανα σεντόνι σήμερα το ξέρω.

Αμαλία

Έλειψα τρεις μέρες.. Και μόλις το έμαθα. Ένα μεγάλο μπραβο σε όσους έγραψαν , σε όσους θα γράψουν, σε όλους όσοι θα βρεθούν στο κοινό ραντεβού της πρώτης Ιουνίου. Παρακολουθήσαμε όλοι, άλλοι σιωπηλά, άλλοι ενεργά, άλλοι παθητικά. Αλλά όλοι είδαμε τι έγινε..

Το χέρι έχει μουδιάσει, δεν μπορεί να γράψει άλλο…Until Friday.

Πως τα γυρίζει βρε παιδί μου..

.. η ώρα, η μέρα, η στιγμή και σε λίγο χρονικό διάστημα όλα πανε αντίθετα από εκεί που πήγαιναν. Είχα φάει μία φρίκη τον τελευταίο καιρό. Μεγάλη φρίκη. Και συγνώμη για το trendy της έκφρασης μου, αλλά την ένιωθα τόσο έντονα που ένα απλό “αισθανόμουν άσχημα” δεν θα μπορούσε να με καλύψει.

Νεύρα στη δουλεια. Ε, όταν έρχονται όλοι εκνευρισμένοι, κάποια στιγμή ακολουθείς κι εσύ. Και αρχίζεις να ψάχνεσαι, φταίνε αυτοί, φταίω εγώ μπλα μπλα μπλα και δε σε χωράει ο τόπος.

Λογαριασμοί. Και του παλιού σπιτιού κάτι υποχρεώσεις και του καινούριου σπιτιού τα έξοδα.. Λίγα από έδω, λίγα από εκεί, έχω μείνει πανί με πανί.

Φίλοι. Δεν τους βλέπω λόγω φόρτου εργασίας τις καθημερινές, αλλά και όταν έρχεται εκείνο το ρημάδι το Σαββατοκύριακο, πρέπει να τους ψάξω για να τους βρω, μπας και πάμε καμιά βόλτα. Συνήθως πάμε όπου θέλουν , είμαι πολύ κουρασμένη για να αποφασίσω.

Ο καλός μου. “Πρέπει να σταματήσεις τη μία δουλεια, θα τρελαθείς (αφενός), και συνέχεια λείπεις (αφετέρου)”. Έχει τα δίκια του κι αυτός, αλλά εγώ με τα νεύρα για όλα τα παραπάνω δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ και με αυτο. Διάλεγα να κλειστώ μέσα, να μείνω με τον εαυτό μου ή να κοιμηθώ για να μη σκέφτομαι.

Ευτυχώς που η δημιουργική ανησυχία μου για το σπιτάκι μου δεν με άφησε να φρικάρω τελείως!

Αλλά με ένα πολύ μαγικό τρόπο που δεν έχω καταλάβει ακόμη ποιος είναι για να σου τον συστήσω να τον εφαρμόσεις κι εσύ, αυτη την εβδομάδα είμαι ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος!

Νομίζω ότι όλα ξεκίνησαν την Κυριακή που δούλευα. Είχα σκοπό να κάνω φασίνα εκείνη τη μέρα, αλλά τελικά φεύγοντας από τη δουλειά, πήγα για φαγητό και ακολούθως για γλυκό στο Θησείο με μια φίλη που είχα να δω καιρό. Η Αναστασία είναι ένα κορίτσι που μεγάλωσε απότομα , και που έβαλε τα δυνατά της και κατάφερε να έχει μία απίθανη δουλειά και σταδιακά μία όμορφη ζωή. Πέρασε πολύ δύσκολα και τη θαυμάζω γι αυτό. Είναι από τους ανθρώπους που όσο καιρό κι αν κάνουμε να βρεθούμε, είναι σαν χθες όταν βρισκόμαστε τελικά. Όλη μου τη φρίκη της την περιέγραψα και ενώ δεν μου πε τίποτα, σαν από εκείνη τη στιγμή και μετά να λύθηκαν όλα.

Μετά το γλυκό, καφές με τον καλό μου στην πλατεία της γειτονιάς. Και δεν παραπονέθηκε που όλη μέρα ήμουν στη δουλειά Κυριακάτικα. Και το βράδυ σπίτι μου σπιτάκι μου, με μια φασίνα εξπρες αποκοιμήθηκα (διασκευή του “Σε μια στίβα καλαμιές” του Μητροπανου) Χεχε…΄Δεν το χα καταλάβει ακόμη τότε ότι έιχε επιστρέψει η διάθεσή μου!

Την εβδομάδα την ξεκίνησα με χαμόγελο στο γραφείο. Δεν με ένοιαζε πως θα ρθουν οι άλλοι. Οι άλλοι έχουν τα προβλήματά τους κι εγώ τα δικά μου. Πραγματικα, αυτή την εβδομάδα δεν θέλω να ασχοληθώ καθόλου!

Αγόρασα εισιτήρια για το 3ήμερο. Ανυπομονώ να κατέβω στους γονείς μου! Τρεις μέρες, δεν πειράζει! Μόνο αυτό σκέφτομαι, ότι πρέπει να φτιάξω τη βαλιτσούλα μου και να φύγω! Άσε που η μάνα μου υποσχέθηκε βόλτα στα Χανιά για να δούμε τον πατέρα να “σκοποβολεί”(έχει πάρει και χαλκινο μετάλιο, αμ πως!)

Και στο διαδικτυακό μου σπιτάκι όμως, με περίμεναν εκπλήξεις και χαμόγελα! Με περίμενε μία απίθανη προταση από τον Σεφ- Γκρέκο (που αν δεν ήταν Σεφ, θα ήταν διακοσμητής σίγουρα!) και ένα υπέροχο σχέδιο του σπιτιού μου!! Μη σου πω ότι μπήκα και στη διαδικασία να σκεφτώ πως θα γινόταν να ακυρώσω την παραγγελία του καναπέ μου! Διάβασα το σχόλιο σε ώρα αιχμής στο γραφείο και ήθελα να σηκωθώ και να αρχίσω να χοροπηδάω! Δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ να σου μεταφέρω τον ανθουσιασμό μου, εύχομαι να ήμουν καλύτερη με τις λέξεις!Προσπαθώ να πω πόση σημασία έχει για μένα αυτό το Διαδικτυακό Σπιτάκι μου, πόσο χαίρομαι που καποιοι ακούνε τι έχω να πω, πόσο χαίρομαι που γράφω εδώ ,και πόσα άλλα “πόσο” μπορώ να χρησιμοποιήσω….!!

“Όλα είναι ωραία”. Αυτή τη στιγμή, σε αυτό το στάδιο, όλα είναι όμορφα. Άλλωστε, τα παράπονα και οι “πτώσεις” και οι φρίκες και οι φάσεις δεν θα σταματήσουν ποτέ να υπάρχουν. Όλα στο πρόγραμμα είναι, λέω συνήθως. Απλά στο δικό μου πρόγραμμα αυτής της εβδομάδος, μέχρι του Αγίου Πνεύματος θα χαμογελάω!

Υ.Γ: Πανί με πανί είμαι ακόμη, αλλά δεν πτοούμαι με τίποτα!