City

Το να κάνω διακοπές στην πατρίδα παντα είχε “κάτι”. Απροσδιόριστο.Περιλάμβανε φουλ πρόγραμμα επισκέψεων σε συγγενείς, παλιούς γείτονες, καφέδες και ποτά στα trendy και στα μη trendy μαγαζιά της πόλης, ψώνια και σε γενικές γραμμές καθόλου άραγμα.

Φέτος πρέπει να πω ότι το Ηράκλειο, μέσα σε 2 εβδομάδες , το είδα μόνο 2 φορές. Και εξεπλάγην όταν είδα αλλαγές. Δεν αναφέρομαι σε τεχνικά έργα, όποιος έχει επισκεφθεί πρόσφατα την πόλη γνωρίζει ότι σε πολλά σημεία είναι εργοτάξιο. Υπήρξαν όμως γωνιές που μόλις τις είδα, ανεφώνησα περιχαρής

“Που βρίσκομαι; “

Το πιο πρόσφατο “Mall”, ας πούμε του Ηρακλείου, το Talos Plaza (του οποίου η ηλεκτρονικη σελίδα δυστυχώς είναι ακόμη υπο κατασκευή και ειναι κριμα), βρίθει απο franchise Λονδρεζικων καταστημάτων (αν και ειναι πολύ λίγα ακόμη τα καταστήματα), και παράλληλα μαζεύει ένα αξιοσέβαστο ποσοστό κόσμου, ο οποίος πλέον συστηματικά αποφεύγει το κέντρο της πόλης. Εξίσου συστηματικά, οι τεράστιες καφετέριες - μπαρ της παραλιακής, μέχρι και το απόγευμα είναι καπως έτσι :

(η φωτο εχει τραβηχθει απόγευμα, γύρω στις 5)

Ψυχή δεν πάει για καφέ τετοια ώρα. Όλοι βρίσκονται σε κάποια παραλία, παρέα με φρέντο και βγαίνουν έξω μόνο το βράδυ, οπου το σκηνικο αλλάζει άρδην και το Ηράκλειο σφύζει από ερωτισμό. Μου αρέσει πολύ που ακόμη και σε μία πόλη που θεωρώ μεγάλη, και με όλα τα προβλήματα μιας μεγαλούπολης (ζέστη, καυσαέριο, κυκλοφοριακό), ο κόσμος της δρα με τρόπο που παραπέμπει σε κοσμοπολίτικο νησί. Οι παραλίες είναι γεμάτες ως το βράδυ, και τα μπαρ εδω χωράνε ισαμε 2000 κοσμο το καθένα.

Οι δικές μου βόλτες μετρήθηκαν φέτος στα δάχτυλα του ενός χεριού. Δε μου χρειάστηκε παραπάνω. αυτό που μου χρειάστηκε ήταν ηρεμία, ξεκούραση, πράγμα που εκανα και με το παραπάνω μη σου πω.  Στόχος ήταν να εξασκηθώ στην οδήγηση, αλλά τελικά οδήγησα 2-3 φορές με το μικρό αυτοκίνητο και μία (και καλή) με το φορτηγό του πατέρα (μήπως τελικά κανω για νταλικέρισσα, γιατί μια χαρά το πάρκαρα!!!).

Συνηθίζω να λέω κάθε τέτοια εποχή “Κάθε κατεργάρης στον παγκο του”, μια που κολλάει μια χαρά με το τέλος της άδειας. Ωστόσο, αναχωρώ προς άγνωστη κατευθυνση οσονουπω, για πολύ λίγο.

Μέχρι τότε, κάνω διάφορες σκέψεις για το πώς θα ανασκουμπώσω λίγο τούτο δω το χώρο. Σα να πάλιωσε λιγάκι, δε νομίζεις…; Κι από την άλλη, αν πάνε όλα καλα, σε λίγο έρχεται φθινόπωρο !

oooooops!

Τι λέγαμε τις προάλλες για τη λίστα υποχρεώσεων;;;; Ε , η πρώτη υποχρεώση εστέφθη με απόλυτη αποτυχία!!!!

(foto flickr, χρηστης Yun Shan )

Ομιλώ για τις εξετάσεις οδήγησης. Απερρίφθην λοιπόν, και καθόλου επεισοδιακά θα έλεγα. Μπορείς να με πεις χαζή, ηλίθια, ανόητη και όλα τα συνώνυμα των λέξεων, όμως πρέπει να σου πω ότι εγώ αισθάνομαι πολύ καλά με τις επιδόσεις μου.

Το ποσοστό επιτυχίας της σχολής ήταν 1 στα 6. Μπαίνω μέσα στο αυτοκίνητο τελευταία από όλη την ομάδα, και οι εξεταστές είχαν μάλλον κουραστεί, οπότε δε μου κανανε πολλές ερωτήσεις, ούτε με ψάρωσαν καθόλου. Ξεκίνησα τηνπορεία μου, πήγα πολυ καλά, έκανα τα στοπ μου, έκανα τις στροφές μου, έβλεπα τις προτεραιότητες, όλα μια χαρά. “Δεσποινίς, να κανουμε σε αυτό το σημείο αριστερό παρκάρισμα”. Ό,τι πέιτε, κύριοι.  Κάνω αριστερά και πραγματοποιώ το πιο θεϊκό παρκάρισμα που έχω κάνει ποτέ, ακόμη καλύτερο από ό, τι στα μαθήματα τόσο καιρό. “Πολύ ωραία, δεσποινίς, φύγαμε”. Λίγο πιο περα με περιμενε η καταδίκη μου.

Οπισθογωνία. Την πήρα πολύ ανοιχτή. Στα μισά της στροφής με σταματάει και μου το λέει. Χρησιμοποιώ το δικαιωμα μου να τη διορθώσω, και ΔΕΝ με αφηνει (ασχετως του ότι  μπορούσα). Οποτε με κόβει. Μάλον επρεπε να αντιδράσω, αλλά δεν είπα τίποτα.

Κι επειδή ξέρω από αλλους φίλους που δώσανε και τους εσβησε το αμάξι 3 φορές, περάσαν σε αντιθετο ρεύμα και παρόλαυτα το πήρανε το πολυπόθητο χαρτί (να΄ναι καλα οι εξεταστες που ηταν προθυμοι να κανουν τα στραβα ματια με το αντιστοιχο αντίτιμο), δεν ανησυχω για μένα.Η επόμενη ημερομηνία είναι το Σεπτέμβρη. Τι, να μην κάνει τις διακοπες του το Υπουργειο Μεταφορών;;;

Αυτά. Τώρα περιμένω τις διακοπες μου. Ασε που στην Κρήτη εγώ θα οδηγώ, ο κόσμος να χαλάσει! :P  

Αυτές τις μέρες…

φωτο flickr, χρηστης lopolis

….χαίρομαι που έχω φίλους που με καταλαβαίνουν

…μαθαίνω ότι τα άτομα της ζωής μου που εκτιμώ και θέλω την παρέα τους είναι περισσότερα από όσα είχα υπόψιν μου!!

….ξεραίνομαι στα γέλια με όποια συζήτηση καταλήγει στη φράση «είσαι θεά!» (ή κάτι παρόμοιο)! Χιχιχιχι!

…βρίσκω ανθρώπους που μια κουβέντα μαζί τους είναι το πιο «antistress» κομματι της μέρας μου

…κοιμάμαι λίγο, δουλεύω πολύ

…αγχώνομαι που έχω περιορίσει τις βόλτες μου εδώ, ανωτέρα βία

…στενοχωριέμαι όταν δημιουργούνται απρόσμενα περιθώρια και δεν βρίσκω μία δίοδο επικοινωνίας

..χαμογελάω, όταν θυμάμαι δύο μάτια και ένα χαμόγελο που με έκανε να ανατριχιάσω

…το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι μόλις ξυπνήσω, είναι κάτι αξέχαστες στιγμές που ανυπομονώ να ξαναζήσω

… εξυψώνω τον εγωισμό μου, μα δεν αντιστέκομαι σε ενδεχόμενα «θέλω»

…συνειδητοποιώ ότι (και δεν περίμενα να το πω αυτό) ότι αυτό το καλοκαίρι παίζει να είναι ονειρεμένο…!

Μου αρέσει το ροζ συννεφάκι που βρίσκομαι. (κι ας απεχθάνομαι το ροζ)
                                                                                                      Μ’αφήνεις για λίγο εδώ;

                                                                                                                                 

Gaming Zone!!

Μόλις έμαθα ότι επρόκειτο να έχω ενα ελέυθερο τριήμερο, έβαλα δυο ρούχα στη βαλίτσα μου, έκλεισα υπολογιστή και θερμοσίφωνο, και κατέβηκα στο λιμάνι, με ενα εισιτήριο  καταστρώματος για το νησί μου.

Δυο μερες τωρα δεν εχω ανοιξει πι-σι. Αλλα τελικα μονο τοσο αντεξα! 

Πολύ καθυστερημένα, έρχομαι να απαντήσω σε κάποιες προσκλήσεις - προκλήσεις (αχ τι θυμηθηκα) που με κάλεσε τόσος κόσμος, κι εγώ από την ανάγκη μου να αλλάξω παραστάσεις τις άφησα πίσω.Μόνο διόρθωσέ με αν ξεχνάω κανένα όνομα, διότι τόσες προσκλήσεις δεν έχω πάρει ποτέ!!

Είχα λοιπόν υποσχεθεί στη Ζουζουνα, ότι θα της έλεγα λίγα πραγματακια για τις αποκριες στον τοπο μου. Επιλέγω το χωριουδάκι  μου, και μια που εδω βρισκομαι τωρα, ρώτησα και τη γιαγια μου να με βοηθησει. Η αλήθεια ειναι ότι περίμενα να δω και φωτογραφίες, αλλα λόγω τεχνικών λόγων (μωρακι στο σπιτι) ουτε λόγος να μου δειξει το αλμπουμ  (θα γινοταν φυλλο και φτερο σε μια ωρα). Ωστόσο, μου μίλησε αρκετα για την τσικνοπεμπτη στο χωριο. Η τσικνοπέμπτη, όλως παραδόξως, ήταν η μέρα των μεγάλων του χωριού, και οταν λέω μεγάλοι, εννοώ όλους τους ενήλικους, από 20 έως 100 χρονων. Όλοι λοιπόν, ντύνονταν , βάφονταν και ξεχύνονταν στην πλατεία του χωριού. Σύμφωνα με τη γιαγιά μου τότε δεν υπήρχαν έτοιμες στολές, οπότε ο καθένας έβαζε το μυαλό του να δουλέψει και σκαρφιζόταν και από ένα χαρακτηρα, τον οποίο θα αναπαριστούσε εκεινη τη βραδιά. Η τσικνοπέμπτη στο χωριό μου έμοιζε λίγο με το Μεγάλο Σαββατο, αφού στη μέση της πλατείας περίμενε τους μασκαραδες μια μεγαλη φωτια, που φούντωνε όσο βράδιαζε. Μόνο σε μέγεθος υστερούσε από τη φωτιά που ανάβουμε καθε χρονο για τον Ιούδα , κρεμώντας τον, το μεγάλο Σάββατο.

Οι μασκαράδες λοιπόν περιφέρονται με τις στολές και τις μάσκες τους γύρω από την πλατεία, πειραζοντας ο ένας τον άλλο , δημιουργώντας πηγαδάκια. Ειδικα οι μασκοφόροι επισκέπτες, αποτελούσαν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι, αφού οργίαζαν οι υποθέσεις για το ποιος μπορεί να είναι κρυμένος από πίσω. Το σύνηθες έθιμο προσομοιάζει και πάλι στο Πάσχα, αφου στους μασκαράδες προσφερόταν κρέας και κρασί, για να ανεβαίνει συνεχώς η διάθεση..!

Συζητώντας σήμερα με τον παππού μου μαθαινω ότι εκείνη την Κυριακή πριν την Καθαρά Δευτέρα, ο κόσμος “βγαίνει απο τα ρούχα του”. Αφήνει για λίγο τις καθωσπρέπει συνήθειες και συμπεριφορές και αφήνεται σε ένα παγανιστικό κύκλο παιχνιδιού, αλκοόλ και διασκέδασης. Το σημαντικό σημειο όμως ειναι τι γινεται όταν έρχεται η Καθαρή Δευτέρα. Εδώ οι απόψεις διαφερουν. Από τη μία λέγεται Καθαρή, διότι απο τη Δευτέρα ξεκινά η “Κάθαρση” , η οποία έχει τη μορφη νηστείας και διαρκει ως το Πάσχα.  Σύμφωνα όμως με παππού και γιαγιά, την Καθαρή δευτερα, σου δίνεται λίγο ακόμη περιθώριο να ζήσεις τις αποκριες. Δηλαδή , μια μέρα ακόμη χρόνου,μερικές ακόμη ώρες απόλαυσης, πριν μπεις στη διαδικασία της Σαρακοστής. Αυτα έμαθα, πράγμα που σημαινει ότι το αυριανό μενου θα περιλαμβάνει ΚΑΙ κρεας, και νηστίσιμα!! (και λατρεύω τις γαρίδες)

Next please. Το παιχνίδι της σελίδας 123, στο οποίο και έιχα πρόσκληση από τον Αντώνιο, το Narita, τον Angel Vs Life, και η KV!

Ναι μεν βρίσκομαι μακριάααααα από τη βιβλιοθήκη μου, ευτυχώς όμως κρατώ ένα βιβλίο πάντα κοντα. Αντιγραφω τους κανόνες , για να μη παρεξηγούμαστε:

• Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα
• Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, αφησε το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο)
• Βρες την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία) της σελίδας
• Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (6η, 7η και 8η)
• Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Εκτός του γεγονότος ότι θα αντιμετωπίσω ένα θέμα με το νούμερο πέντε, μια που όλοι σχεδόν έχουν παίξει, απαντώ και παραθέτω τις περιόδους 6, 7 και 8 της σελίδας 123

“Και το παιδι; αναρωτηθηκε. Τι ήταν για κείνη το παιδι; Το κλειδί για την καρδιά του; Οι χειροπέδες που τον κρατούσαν ακόμη κοντά της; Η φυλακή του; Τι; Ήταν γραφτό σ΄εκείνη την αλλοκοτη οικογένεια να περισσεύουν πάντα πρόσωπα στη ζωή της. Στη ζωή του Αλέξη , η Θάλεια, στη ζωή της Θάλειας, το παιδι.

(Όσο για τη μικρη, έμελλε να μην έχει τίποτα άλλο παρά μόνο ελλείψεις.) Πρόσθεσα μία περίοδο που να προδίδει τη συνέχεια.. Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο της Πασχαλίας Τραυλού “Φτερά από Μετάξι”, των εκδόσεων Ψυχογιός , και το οποίο παρόλο που δεν ανήκει στο ύφος της λογοτεχνίας που διαβάζω συνήθως , εντούτοις με έχει κρατήσει άγρυπνη πολλές ώρες με το περιεχόμενο του..

Η πρόσκληση θα παει στη Σοφία (red nights), στον αγαπημένο Keim, στο λαχανακι μας, στη φαβα  (δεν βαζω πεντε, πειραζει;;;). Και φυσικα μονο αν μπορουν τα παιδια!!

Χρωσταω (για κατσε να μετρησω) δυο παιχνιδάκια ακόμη!

 Ευχομαι οι χαρταετοι άυριο να φτάσουν τον ήλιο και να σκορπίσουν χαμογελα!

(εγω περιμένω πως και πως τη λαγάνα)

Καλή Σαρακοστη!

checking in soon!

Ε, και μετά από τόσες ημέρες απόλαυσης χιονιού, ο καθε κατεργάρης στον παγκο του, όπως λέμε. Τη χαρηκα τη χτεσινη μερα,  δεν πήγα στη δουλειά και διάβασα τουλάχιστον 35 διαφορετικα ποστ με φωτογραφίες απο χιονισμενες περιοχες!Μαγικά ήταν, και μακαρι να συμβαινει απο εδω και περα καθε χρόνο! Μπορω να πω παντως με περισση μετριοφροσυνη, οτι μέσα σε δύο μέρες αυξήθηκαν σημαντικα οι ικανοτητες μου στο πατιναζ. Ζβουουουουμμμμ!Από σήμερα όλα επανέρχονται σιγά σιγα , αν και εγώ βιάζομαι να επανέλθει το αγαπητό μας αεροδρόμιο.Προσευχομαι να μη λειτουργήσει εδω η συνήθης γκαντεμιά μου. Αντε επιτέλους, έφτασε η ώρα να ασχοληθω με κατι πολύ πιο ενδιαφέρον.

Για να δουμε, για να δούμε. Τι διαθέτουμε και τι όχι.

Φωτογραφική μηχανη: Καλά , τωρα τι λεμε, τα αυτονόητα;

Κάρτα φωτογραφικής μηχανης μεγαλύτερη: check. Φυσικά δεν ξεχνώ να πάρω μαζί μου και τη μικρότερη, σε περίπτωση που τη γεμίσω τη μεγάλη, γιατί δεν έχω που να την αδειάσω.

Καινούρια βαλίτσα: check. τουλάχιστον 10 φορές ανθεκτικότερη από την προηγούμενη.

Mp3 Player, φορτωμένο με αγαπημένες μουσικές: check

Μετασχηματιστής για το ρεύμα: check, ναι ναι καλα η φίλη μου η Σ. που μου τον προμήθευσε εγκαίρως.

Συνάλλαγμα: Check, σημερα πρωι πρωι αλλαξαμε νόμισμα!

Διάθεση: Στο φούλ. Δεν έχω τιποτα μα τίποτα άλλο στο μυαλό μου.

Από τώρα μέχρι την Πέμπτη το πρωί που πετάω μένουν δύο μόνο μέρες. Στην τσάντα μου εκτός από τα προαναφερθέντα,έχω οδηγό της πόλης, μπλοκάκι και στυλό ,  ένα παραπάνω κασκόλ και θα προστεθούν πολλά ακόμη μεχρι την Πέμπτη το πρωι, που θα πάρω τη βαλίτσα μου και θα τραβήξω προς το Ελ. Βενιζέλος. Ειμαι κατενθουσιασμένη και ειναι λίγο αυτό που λέω, πολύ λίγο.

Δεν μπορώ να πω ότι φευγω με τις καλύτερες των προυποθέσεων. Πέντε μήνες πριν, ρωτούσα όλους τους φίλους μου ποιος θα έρθει μαζί μου. Κανένας δεν μπορούσε, όλοι είχαν δουλειές να κάνουν. Και τι πειράζει; είπα στον εαυτό μου. Το Λονδίνο το είχες γυρίσει ολομόναχη την προηγούμενη φορα, που είναι το πρόβλημα στο να το ξανακάνεις; Τελικά όμως βρήκα ένα άτομο. Ειχα ζητησει και ημουν πολυ firm on that, οτι όποιος έρθει μαζί μου πρέπει να είναι έτοιμος για όλα!  Τώρα, λίγες ημέρες πριν φύγω, ανακαλύπτω ότι δεν θα γίνουν έτσι τα πράγματα. Το άτομο που έρχεται μαζί μου δεν θέλει να με ακολουθήσει παντού. Ούτε στο London Dungeon, ούτε στο IceBar. It’s ok , όμως..

..γιατί δεν προκειται να αφήσω κανένα συντηρητικό ή φοβισμένο άτομο να μου υποδείξει τι θα κάνω στην αγαπημένη μου πόλη. Δεν θα αφήσω κανένα να με περιορίσει. Δεν πειράζει , ΚΑΙ αυτή τη φορά θα πάω μόνη μου. Γιατι γουστάρω, ρε αδερφέ! Γι αυτό! Ασε που , για να ειμαστε ειλικρινείς, δόξα τω θεώ κατεχομε τη γλώσσα, οπότε όλο και κάποιον θα γνωρίσουμε!!! ;) 

Βόλτες, ψώνια. Ξύπνημα νωρίς τα πρωινα, και περπάτημα όλη μέρα!Και φωτογραφίες,πολλές φωτογραφίες, να φαν κι οι κότες! Στο μετρο, στα μουσεια (χωρις φλας), στις εκθεσεις (χωρις φλας), στα μπουντρουμια :)  (χωρις φλας), στους δρόμους, στα πάρκα, ΠΑΝΤΟΥ! Και δωρα, πολλά δωρα για τους φίλους!

Το ξέρεις το τραγούδι των 3 Doors Down? Πάει κάπως έτσι:

3 Doors Down - Landing In London.mp3

Αλλάζω το στίχο απο τις πρώτες σειρές και προτιμώ να τον κανω έτσι:

I woke up today in London

As the plane was touching down

All I could think about was Tuesday

HOW COULD I be back around…?

(υποσημειωση: μα τον τουτατι, θελω οι μερες να περνουν οσο πιο αργά γινεται, να αργήσει να έρθει η Τρίτη της επιστροφής. πώς θα γυρίσω;;;;)

Την Πέμπτη το πρωι ξεκινάει ένα ακόμη όμορφο ταξίδι, ενα ταξίδι αγαπημένο, μια διαδρομη που την περίμενα 5 μήνες..

Παίρνω το καπελάκι μου….

και φεύγω…Τωρα φεύγω.

μαϊ ντιαρ φρεντ.

Με κάλεσε ο Ocean και ο Αντώνης να μιλήσω λιγάκι για τη φιλία. Επειδή πρόσφατα είχα κανει ένα ποστ περιγράφοντας την κατασταση μεταξύ φίλων του ιδίου φύλου, δεν θα ήθελα να επεκταθώ πάρα πολύ. Θα υιοθετήσω την άποψη ενός ανθρώπου που θεωρώ πραγματικο φίλο και θα πω:

Δεν μπορεί κανένας να καταλάβει τι είναι φίλος. Ναι, εντάξει, οι φίλοι στην αναγκη φαίνονται , όπως λεει ο σοφος λαός και συμφωνώ μαζί του, οι φίλοι θα χαρούν με τη χαρά σου , οκ όλα αυτα. Αλλα ξέρεις κατι; Θα υπάρξει ένα δευτερόλεπτο, μία τυχαία στιγμή στο χρόνο ανυποψίαστη, που θα καταλάβεις ποιος είναι τι. Ποιος ειναι φίλος και ποιος γνωστος. Ποιος είναι κοντά σου και ποιος μακριά. Διαφέρει η σημασία της στιγμής εκείνης στον καθένα μας. Διαφέρουν και οι αφορμές. Άλλος μπορεί να διαγράψει έναν άνθρωπο απο τη ζωή του επειδή τον πρόδωσε, άλλος επειδή απλά δεν του άρεσε ο τρόπος ομιλίας του. Μπορεί να γίνω 70 ετών και μόνο τότε να καταλάβω ότι κάποιος ,παλιά, μου είχε φερθεί σαν πραγματικός φίλος.

Ρευστά είναι όλα, παίδες. Και εγώ, εσύ, εσύ , ό αλλος, απλά κάνουμε βόλτες στους δρόμους της ζωής χωρίς πραγματικά κριτήρια. Η συζήτηση περί φιλίας γίνεται κατ’ επίφαση, διότι είναι τόσο λεπτεπίλεπτη έννοια, που η σημασία της διαφέρει με τα δεδομένα της κάθε εποχής. Μη νομίσεις ότι δεν υπάρχουν φίλοι, φίλοι πραγματικοί. Απλά τα δεδομένα έρχονται και παρέρχονται.

Ευχαριστώ πολύ παιδιά. Προσκαλώ τον Exit και το λαχανάκι, και τη Mαρία να τοποθετηθούν αν θέλουν επί του θέματος.

Imagine all the people.. - Προσκληση

Αισθάνομαι ευτυχία. Είμαι σπίτι, με άφησαν να φύγω από τη δουλειά νωρίτερα για να πάρω το μετρό λόγω απεργίας, πράγμα απίθανο για το χώρο που δουλεύω. Anyway, δεν ειχα πάει με καμία όρεξη για δουλειά. Και πρέπει να είναι η πρώτη μέρα εδώ και πολλούς μήνες που βρίσκομαι σπίτι τόσο νωρίς. Και αν σήμερα η μέρα δεν περιλάβει παρέα στο σπίτι, θα σας πρήξω με τα ποστ μου, διότι έχω και κάποια παιχνιδια στα οποία χρωστάω απάντηση.

Το laxanaki με κάλεσε προ καιρού να γράψω για το πως φανταζομαι ότι είναι μερικοί απο όσους με διαβάζουν. Όμορφο παιχνίδι με πολλές προοπτικές.

Ξεκινώντας πρέπει να αναφέρω το εξής πολύ σημαντικό. Ορισμένα απο τα αγοράκια και τα κοριτσάκια που διαβάζουν τα ποστ μου, έχουμε δει τις φατσούλες τους ολόκληρες ή ένα μέρος ή ένα σημείο δικό τους βρε αδερφε! Σε αυτά περιλαμβάνονται η πάντα χαμογελαστή Μαριλένα με τα λαμπερά μάτια, και η μυστήρια φάβα με την απίθανη πλάτη! Ο πολυάσχολος Keimgreek, τώρα τελευταία μας εκλεισε το μάτι με μια πετσέτα, και ο αγαπημένος Narita μας έβαλε κουίζ να βρούμε ποιος έιναι ανάμεσα σε ένα κολλάζ με άλλα 12-12 άτομα.

Αλλα this is not about the looks, is it?

Τη Μαριλένα τη φαντάζομαι ως μία πολυάσχολη και αθλητική μαμα, με πυγμή και με ανυπέρβλητο χιούμορ. Εχει τοσο αναλαφρη και κεφατη γραφη, που ειναι απαραίτητο αναγνωσμα!

Τη φάβα την έχω συνδυάσει με μια συμπεριφορά γάτας (όπως και τον Μπλάνκο της) που συνήθως της βγαίνει σε καλό, αλλα και με μια εσωτερική ηρεμια.

Ο narita έχει την άυρα του πιο σκοτεινού και ψαγμένου ανθρώπου στη φαντασία μου, αν και νομίζω οτι και στην πραγματικότητα δεν έχω πέσει και πάρα πολύ έξω!

Ο Nam3l3ss ειναι γνώστης, και ταυτόχρονα κρυψίνους, γι αυτό νιώθω ότι ταυτίζομαι με τα ποστ του κάθε φορα.

Το laxanaki, αααααα, εδώ μιλάμε για μία κοπελιά ίδια με μένα, ίδια όμως!!! Το μονο που ισως να διαφερουμε ειναι η κώμη, διότο ως γνωστόν το λαχανάκι έχει σγουρά μαλλιά! Α και το χιούμορ διότι όσο και να προσπαθήσω , δε φτάνω το λαχανάκι σε αυτά που γράφει στα ποστ του! Ειμαστε το ιδιο ανυπόμονες, αυτοσαρκαζόμαστε και εχουμε τσακωθει με την υπομονή!

Ο Exitmusician, τι να πω! Δυναμικός, σπιτόγατος αλλα ταυτόχρονα ταξιδιάρα ψυχή και με ποστ από τη μία ενημερωτικά και απο την άλλη γεμάτα εκπλήξεις! Και είναι άνθρωπος με σεβασμό και ευαισθησίες και σε αυτο του βγάζω το καπέλο!

Το Μικρό Ανάλογο, καλα ε! Εχει τετοιο δυναμισμο, και τετοια συνέπεια, που πραγματικα ειναι αξιοθαύμαστη!Διαθέτει το γνώθι σαυτόν, που ειναι πολύ βασικό, και ειναι πάντα ενημερωμένη!

Τη Γλαρένια και τη Ζουζούνα τις θεωρώ μέντορες!! Σοφές, χαρούμενες όταν πρέπει και με πείσμα όπου χρειάζεται!

Και το φίλτατο Γκρινιάρη, μονο γκρινιάρη δεν το θεωρω! τον θεωρω εναν αεικινητο άνθρωπο, με τρομερες απόψεις και με διάθεση για να γνωρισει νεα πραγματα!Μονο απο τις φωτογραφίες που παραθέτει κάθε φορά, το καταλαβάινεις!

Μακάρι να μπορούσατε να απαντήσετε όλοι όσοι είδατε το όνομά σας σε αυτό το ποστ!Εντάξει όμως, δεν θα επιμείνω αμα δε θετε! :)

UPDATE: O Μπαμπακας μου εκανε παραπονο οτι τον εβγαλα απο τα λινκς μου. Θελω να πω οτι τα λινκς μου ειναι παμπαλαια, η μονη φορα που ασχοληθηκα με αυτα ηταν οταν πρωτοεφτιαξα το μπλογκ μου και απο τοτε ποτε δεν τα ανανεωσα. Ουτε η μαριλενα ειναι μεσα, ουτε το μικρο αναλογο, και γενικοτερακαι αλλα μπλογκ που διαβαζω συνεχως. οποτε το αφαιρω μεχρι νεωτερας, οχι τιποτα αλλο, αλλα μη νομιζετε οτι υπάρχει λογος που δεν φαινεστε στα λινκς! :)

Wanna be friends? :)

Είχα μια πολύ σημαντική κουβέντα χτες βράδυ. Προσπαθούσαμε 2 γυναίκες και ένας άντρας να εξετάσουμε το ζήτημα της φιλίας μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Οι άντρες με τους άντρες, οι γυναίκες με τις γυναίκες.
Καλά, μην φανταστείς ότι η συζήτηση κύλησε ομαλά. Άλλωστε, αυτό είναι που χαίρομαι κάθε φορά που πίνουμε καφέ στη δεύτερη δουλειά με τα φιλαράκια μου. Ότι διαφωνούμε συνεχώς. Οι δύο κοπέλες εναντίον του αγοριού, ο οποίος φυσικά δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω και μας βγάζει συνέχεια ανόητες! :) 
Και τα 2 στρατόπεδα επιστρατεύουν ό, τι επιχειρήματα έχουν και γίνεται της Πόπης. Ε, πρέπει να πω όμως ότι ο κολλητός έχει πει πολλάκις τα σοφότερα πράγματα και σε αυτό οφείλω να τον παραδεχτώ.
Παρ’ όλες τις αντιθέσεις, χτες συμφωνήσαμε σε ορισμένα πράγματα, που νομίζω έχουν βάση.( Εννοείται φυσικά ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις! )
Αφενός οι γυναίκες:
1. Διαγράφουν η μία την άλλη πολύ εύκολα. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε ζήλια, ανασφάλεια, κόμπλεξ κατωτερότητας ή ανωτερότητας.
2. Μετά την απομάκρυνση από τη «φίλη», διαφαίνονται όλα τα στραβά. Γι αυτό όταν τελειώσουμε μία φιλία, εμείς οι γυναίκες, τονίζουμε με ιδιαιτέρως κακό τρόπο τα μειονεκτήματα της άλλης. Προσθέτω εδώ, ότι αυτό συμβαίνει πολλές φορές χωρίς να υπάρχουν πραγματικά μειονεκτήματα, απλά εμείς θέλουμε να βγαίνουμε από πάνω.
3. Ξεχωρίζουμε τις «φίλες» από τις απλές φίλες. Όταν έχουμε κάτι πολύ σοβαρό και προσωπικό να συζητήσουμε, επιλέγουμε 1 ή 2 κορίτσια να το πούμε και όχι την πρώτη τυχούσα γνωστή, συνάδελφο, φίλη παλιά.
4. Οι γυναικείες φιλίες έρχονται και παρέρχονται. Τη Δευτέρα είστε φίλες, την Παρασκευή όχι, και από Δευτέρα πάλι τα ίδια.

Αφετέρου οι άντρες
1. Όταν χαλάσει μία φιλία, δεν την επανεξετάζουν. Διότι για να χαλάσει αυτό που έχουν οι άνδρες φίλοι μεταξύ τους, πρέπει να συντρέξει σοβαρός λόγος.
2. Οι άντρες δεν βάζουν εύκολα Χ στους φίλους τους, πράγμα που έιναι υπέρ τους, διότι σημαίνει ότι δεν βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα.
3. ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, δεν είναι και τόσο εύκολο να βάλουν κάποιον στη λίστα των φίλων τους (του ιδίου φύλου εννοούμε πάντα).
4. ΟΜΩΣ, όταν οι άντρες είναι φίλοι, είναι φίλοι. Όλοι μεταξύ τους (αυτό δεν μ’ αρέσει και τόσο πολύ)
5. Θα παραδεχτώ ότι ισχύει το παλιό λαϊκό άσμα που ισχυρίζεται ότι « οι άντρες δε μιλούν πολύ..». Ειδικά οι φίλοι, δεν χρειάζεται να πουν και πολλά. (παρένθεση εδώ: έχω γνωρίσει άντρα που μιλάει περισσότερο και από τον Παπαδάκη το πρωί και δεν αφήνει άλλον αν σταυρώσει κουβέντα αλλά αυτό είναι ξεχωριστή κατηγορία, ειδικά εδώ στην Ελλάδα που οι περισσότεροι άντρες είναι «βαριά πεπόνια»)

Για άλλη μία φορά όμως είπε κάτι πολύ σωστό ο φίλος μου ο Γ. Σε αυτούς που θεωρούμε πραγματικούς φίλους, ορισμένες φορές, συμπεριφερόμαστε με τρόπο που δεν τους αξίζει. Και αυτό γιατί θεωρούμε ότι ξέρουν ποιοι και πως είμαστε, και γιατί μαζί τους μπορούμε να αφεθούμε και να μην υιοθετούμε εκείνη την μάσκα τυπικότητας που φοράμε όταν είμαστε με άτομα που δεν είναι φίλοι. Ωστόσο, στους φίλους σου είναι καλό να χαμογελάς!
Άντρες, γυναίκες βέβαια, το χαμόγελο δεν έχει φύλο!!

(επίτρεψε μου να μην ασχοληθώ με τη σημερινή μέρα.)

Εδω γελανε..

Θυμασαι που σου χα πει πριν εκείνη την παραμονή Χριστουγέννων ότι ο υπολογιστής στη δουλειά πέθανε, έτσι; Το τεχνικό  τμήμα χρειάστηκε 2 μέρες να το επαναφέρει. Φυσικα. Παραδέχομαι ότι έκανα ένα σοβαρό σφάλμα. Διατηρούσα φωτογραφίες και μουσική (προσωπικά αρχεία βέβαια) στο χώρο που έπρεπε να κρατάω τα της δουλειάς αυστηρά. Ο υπολογιστής δεν άντεξε 10 Giga άσχετων αρχείων, με όριο τα 2, πώς να μην κρασάρει!

Και σήμερα το πρωί, τσεκάροντας τα Mail της δουλειάς συνειδητοποιώ ότι με αφορμή τον δικό μου υπολογιστή, έχει σταλεί “χωσιματικό” Mail από το τεχνικό τμήμα σε όλη την εταιρεία. Αναφέρω ενδεικτικα:

“…….μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα

1.Οι υπολογιστές είναι μηχανήματα και χαλάνε δυστυχώς τη στιγμή που τα χρειαζόμαστε

μπλα μπλα μπλα μπλα

4. Ο χώρος που φυλάσσουμε τις πληροφορίες μας δεν είναι αχανής

5. Δεν επισκεπτόμαστε sites στο Internet εκτός για επαγγελματικούς και μόνο λόγους

μπλα μπλα  μπλα μπλα…”

Τι έιπε ο άνθρωπος; Δεν επισκεπτόμαστε άλλα site στο Ιντερνετ, αν δεν έχουν σχεση με τη δουλειά μας.

ΟΟΟΟΟΟΟκκκκκκ!Παρακαλω την αγαπητή ΟΝ TELECOMS , που μου έχει στείλει τον εξοπλισμό από τις αρχές του μήνα, να τσακιστεί να τσακιστεί να μου βάλει τη γραμμή στο σπίτι  ΠΑΡΑΥΤΑ!!!!

(Το ποστ αυτό ενδέχεται να αυτοκαταστραφεί για ευνόητους λόγους!)

Υγ: Σου ειπα οτι μου αρέσει πολύ που αποφάσισε να βρέξει σήμερα;

Θέλεις μπουζούκια; Πάμε.

Με αφορμή το χθεσινό επεισόδιο των «Υπέροχων Πλασμάτων», με τα οποία ταυτίζομαι για πολλούς λόγους, ήθελα να αναφέρω κάτι που δεν σου είπα.

Πριν λίγες μέρες πήγα στα μπουζούκια. Ναι ρε, εγώ που τα αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι.
Για χάρη της κολλητής μου που ήρθε από την Κρήτη, για χάρη της άλλης κολλητής που είμαστε μαζί από το Γυμνάσιο , αλλά δεθήκαμε περισσότερο στην Αθήνα, και για χάρη μιας πολύ καλής φίλης από το πανεπιστήμιο, που υπεραγαπώ.

Θα πρέπει να ομολογήσω ότι η, χμμμ, προεργασία του «πάω μπουζούκια» με έκανε να γελάσω πολύ. Παλιά, όταν ήμασταν φοιτητές, όταν λέγαμε «πάμε στα μπουζούκια», σήμαινε ότι περνάγαμε από μία «πίστα», με το τζινάκι μας και το ολ-σταρ, και πίναμε ποτό των 15 ευρώ στο μπαρ ή κλείναμε τραπέζι μέσω φοιτητικών παρατάξεων.
Τώρα που ψιλο-μεγαλώσαμε…α, για να δω. Τηλεφώνημα στο «κονέ» μου για τραπέζι και ντύσιμο ολίγον τι καταλληλότερον.

Θυμάμαι τη μάνα μου λοιπόν που κάθε φορά που έπρεπε να πάμε σε γάμο μου ‘λεγε: «Πάρε παιδί μου κανένα καλό ρούχο, καμιά γόβα, μόνο φοράς συνέχεια τζιν και φλατ!»Ανεπίδεκτη μαθήσεως εγώ. Και σιγά μην έδινα λεφτά σε ρούχα που θα βάλω μια φορα – και αν.
Ναι μεν, αλλάααα….δίκιο είχε η μάνα. Τώρα που χρειάστηκα κάτι λιγάκι καλύτερο, δεν είχα. Βουρ για ψώνια το ίδιο βράδυ, μπας και φορέσω τίποτα διαφορετικό. Βέβαια, αν πω ότι πάω για ψώνια, πίστεψέ με, δεν θέλεις να είσαι μαζί μου. 5 ώρες το λιγότερο και μπορεί να αγοράσω ένα πράγμα όλο κι όλο. Ευτυχώς, ελλείψει χρόνου, αυτή τη φορά ήμουνα γρήγορη. Γόβες και φόρεμα σε 45 λεπτά. Αμέ! (τα αγόρια μη με βρίζετε)

Παρένθεση (βασική όμως): Το ότι θα πας στα μπουζούκια, επουδενί δε σημαίνει ότι τα ρούχα σου πρέπει να το φωνάζουν. Άλλωστε, εγώ τείνω προς το ροκ. Ευχαριστώ. Κλείνει η παρένθεση.

Το λοιπόν, βρεθήκαμε εν τέλει 8 γυναίκες στα μπουζούκια. Έχω να πω παιδιά, ότι άλλη είναι η φάση του τραπεζιού, και άλλη η φάση του «καλού» τραπεζιού. Το «κονέ» μου μας έβαλε δεύτερο τραπέζι πίστα. Όπως καταλαβαίνεις, ακόμη και εκεί χρειάζεται μέσον. Εκεί δε γεμίζεις ποτέ μόνος σου το ποτήρι σου, στο γεμίζουν, ότι τελειώνει στο τραπέζι, το ανανεώνουν άμεσα κλπ κλπ. Χλιδή, πρέπει να πω ότι εντυπωσιάστηκα! Ακόμη και μετά τη συγκεκριμένη βραδιά όμως, και παρόλο που η παρέα ήταν πολύ ωραία, το συμπέρασμα είναι το ίδιο που υποστηρίζω τόσα χρόνια που έχω κόψει το εν λόγω σπορ. Τα μπουζούκια δεν αξίζουν τα λεφτά τους, ούτε στο ελάχιστο.

Άσε που άμα ξεχάσεις να ξεβαφτείς μετά, εκτός από το κεφάλι – τούμπανο (από το ποτό), θα έχεις και μια μούρη γα…σε τα!

ΥΓ: Παρεμπιπτόντως, το ωραιότερο σημείο των χθεσινών Υπέροχων Πλασμάτων ήταν η νεράιδα (Δ.Γαλάνη) και το παλικάρι (Γ. Μαζωνάκης)!