getting a grip!

Έλα, έλα να συνερχόμαστε σιγά σιγά και να μπαίνουμε στο κλίμα!!

ΠΟΥ ΠΗΓΑΤΕ ΟΛΟΙ; ΤΙ;  ΦΥΓΑΤΕ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ; ΦΕΥΓΕΤΕ ΤΩΡΑ;

Α, καλά κάνετε! Πλησιάζει τέλος του μήνα, διανύω το τελευταίο Σαββατοκύριακο δουλέυοντας σερί και δεν παραπονιέμαι για τίποτα! Η τελευταία εβδομαδα ειναι “τρέξε, τρέξε, μικρούλα” για μένα. Παραθέτω μία μικρή λίστα των βασικών μου υποχρεώσεων.

1. Εξετάσεις διπλώματος οδήγησης.

Πορεία αυτή τη φορά. Φτάσαμε στο τέλος και μια οπισθογωνία δεν ξερουμε να κάνουμε ακόμη! Αλλά, πρέπει να πω ότι σε όλα τα υπόλοιπα μια χαρά πάμε! Ξερουμε να οδηγουμε, δώστε μας και το χαρτί μας να κανονίσουμε κι εμεις τις κινήσεις μας, άιντε! Την Τρίτη το απόγευμα θα ανακοινώσω αν κι εγω θα πιάσω και επισήμως το τιμόνι στους δρόμους της Αθήνας. (Αγαπητοί μου συνοδοιπόροι, να βγάζετε φλας. Πάντα)

2. Να βρω χρόνο να παραλάβω τα εισιτήρια μου για το φετινό ταξίδι στην Κρήτη.

Τα εισιτήρια για τις πρώτες διακοπές έχουν κλειστεί, εχουν πληρωθεί και έχουν παραλήφθεί. Η Κρήτη αποτελεί δεύτερο προορισμό, μετά απο μια εβδομαδα συνεχους κατανάλωσης κοκτεϊλ, παραμονης στην παραλία, σανδάλια και παρεό, μπιτς μπαρ και αλμύρα στο σώμα.  Πρώτα ο Θεός, στην Κρήτη έχω και αυτοκίνητο να οδηγήσω!! LoL!

3. Να μην ξεχάσω να πάρω φωτογραφική μηχανή.

Εντάξει, μας λήστεψαν , αλλά δεν θα βάλω και μαύρη πλερέζα! Θα πάω διακοπές χωρίς φωτογραφική;; Και μετα τι σόι ποστ θα ανεβάζω;;; Ευτυχώς που είναι φτηνές τώρα πια!!

4. Ψώνια τελευταίας στιγμής.

Τα κοριτσίστικα μωρε, ξέρεις. Ενα κονσίλερ για τους μαύρους κύκλους, μια πουδρα καλοκαιρινή, κρέμες (πολλες κρεμες). αναρωτιέμαι γιατί κάθε χρόνο μου τελειώνουν όλα πριν πάω διακοπές!Α, κι επισης κανενα ζευγαρι σαγιονάρες, γιατι ηδη καταναλωσα αυτες που εχω. Με τόσα έξοδα, εννοείται οτι θα τη βγάλω με το προπέρσινο μαγιο!! (μες στη μοδα η δικιά σου)

Επίσης να αναφέρω ότι πρόλαβα και εντόπισα το επόμενό μου λάπτοπ! Αμέ! Βέβαια, τώρα ότι λεφτά έχουμε είναι για διακοπές, οπότε η αγορά μετά που θα γυρίσω! Αλλά όσο το κοιτάζω, τόσο πιο πολύ μου αρέσει!! Μικρό ευέλικτο αξιόπιστο, αλλά τα λεφτάκια του τα κάνει! Θα κάνω υπομονή. Χεχεχε

Αύριο ξεκινάει η τελευταία εργάσιμη εβδομάδα μου. Και θυμάμαι χαρακτηριστικά, τον ίδιο καιρό πέρσι, γκρίνιαζα γιατί ΔΕΝ ηθελα να πάρω αδεια τον Αύγουστο, είχα μάλιστα ζητήσει να εργαστώ παραπάνω, αλλά δεν με άφησαν! Φέτος, δε λέω κουβέντα, πρώτον γιατι θελω να σηκωθώ  να φυγω, ακόμη και αν αυτο σημαίνει οτι θα παρω ενα καράβι για το αγνωστο με βάρκα την ελπίδα, μόλις κλείσει η εταιρεία! Δευτερον, θέλω να λιώσω, φίλε μου! ΝΑ ΛΙΩΣΩ! Ε, και αφου εχω ενα μηνα off, so be it. Θα το εκμεταλλευτω στο επακρον. Αναλυτικό ποστ λίγο πριν φύγω.

Για να δω. Στο msn κανείς. Στο φατσοβιβλιο κανείς. Στο google talk κανείς. Μάλιστα. Την καλύτερη δουλειά κάνετε!! Εγώ θα παραμείνω, έχω κέφια!

Have we met before..?

Αποφάσισα να ακολουθήσω την τακτική που σύμφωνα με εναν απίθανο Τύπο που ξέρω (το τ με κεφαλαίο, ναι) ,επιβάλλει να μπορείς να είσαι συνέχεια οπουδήποτε αλλού εκτός από το σπίτι σου. Όλα τα είχε η εβδομάδα. Ξεκίνησε με αλλο ένα business trip, αυτή τη φορά χωρίς φωτογραφίες, εκτός Αθηνών, αλλά όχι εκτός Ελλάδος. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα, που δεν γινόταν να χαλαρώσω. Ο στόχος επετέυχθη, με απώλειες μία μέρα δουλειάς και 80 εκκρεμμότητες.

“Δε γαμιέται” σκέφτηκα, “ας συνεχίσουμε να δούμε μέχρι που θα αντέξουμε”. Όλα στο πρόγραμμα. Μαθήματα οδήγησης εντατικά. Ο δάσκαλος μου, δύο παρατηρήσεις έιχε να μου κάνει:

1. “Όχι απότομες κινήσεις με το τιμονι”

2. “Ρε Life, μπορείς να μη μιλάς τόσο πολυ;;” LOL!! Μέχρι εκεί έφτασε η χάρη μου!

• Οικογενειακές υποχρεώσεις.Τσεκ
• καφεδες εξπρες σε κοντινές καφετέριες.Τσεκ
• shopping therapy για να καλυψω την λιγο σκοτωμενη μου διάθεση.Τσεκ
• εννοείται μαθήματα οδήγησης σερί.Τσεκ
• εξτρα ώρες στη 2η δουλειά.Τσεκ
• επιστροφή στο σπιτι αργααα.Τσεκ
  

Ξέρεις τι παρατήρησα; Ότι όταν θεωρώ ότι είμαι στα χειρότερά μου, μου συμβαίνουν οι πιο χαριτωμένες φάσεις. Έξοδος στα γρήγορα για ένα καφέ με τον κολλητό και την κοπέλα του.Στα Εξάρχεια, που αλλού; Και εκεί που είχα απλώσει την αρίδα μου στο τραπέζι, πίνοντας φραπέ στις 10 το βράδυ και με σκοπό να έχω παέι σπίτι ως τις 11, έρχεται ο νεαρός που τραγουδούσε live εκείνη τη βραδιά και μου λέει:  “Εσένα που σε ξέρω;”

Στον κόσμο μου εγω, απαντώ βαριεστημένα: “Εμένα; Δε νομίζω να γνωριζόμαστε”. “Όχι, όχι , από κάπου σε ξέρω!!” επέμενε. Μου είπε 2 - 3 ονόματα, 2-3 περιοχές. Κατέληξε ότι γνωριζόμαστε από την Κρήτη, παρόλο που δεν είναι Κρητικος (long story). Επέμενα κι εγω, δεν τον θυμόμουν με τίποτα. Και μου χαμογελασε, λέγοντας: “Μην ανησυχείς, θα το επεξεργαστώ και θα σου πω ακριβώς από που σε ξέρω!” Και όχι, σε περίπτωση που αναρωτιέται κανείς, δεν με φλέρταρε.( αν και δε μας χάλαγε, μια χαρα παιδί ήταν , αλλα ε, ήτανε δεν ητανε 20 χρονων)

‘Αλλωστε, επρεπε να δεις πως ημουνα, με το σώμα χυμένο σε μια καρεκλα καφετέριας με το πιο πρωτότυπο ταβάνι που έχω δει ποτε, για να με ξυπνήσει από το λήθαργο η ατάκα του νεαρού. Παίζει και να ήταν η πρώτη φορά που ακουγα ατάκα του τύπου “Have we met before?”

Θα θυμηθω, ρε. Πού θα μου πας, θα σε θυμηθω!  

ΥΓ: Μπορώ να ξυπνήσω αύριο και να εχουμε Σεπτέμβρη; Βαρέθηκα τη ζέστη!

Διαλείμματα.(updated)

Ουφ! Τελικά όντως έχω ξεχάσει να διαβάζω. Αν και μέσες άκρες, κάνω ό,τι έκανα και παλιά, στο πανεπιστήμιο. Ψάχνω αφορμές για διαλείμματα. Διάλειμμα για να φτιάξω δεύτερο ( ή τρίτο ή τέταρτο ) φραπέ, διάλειμμα γιατί ξέχασα (και καλά) να καθαρίσω την καινούρια τηλεόραση, διάλειμμα για να απλώσω τα ρούχα, γενικότερα διάλειμμα. Δεν μπορώ να στρώσω τον κώλο μου κάτω και να μάθω δυο πραγματάκια. Και φυσικά ούτε για εξεταστική πρόκειται (πάνε αυτές οι εποχές), ούτε για πτυχιακή, ούτε για διδακτορικό! Ευτυχώς γιατί μετά την αποφοίτηση θα μου ‘ ρχόταν «κάπως» ένα μηδενικό!

Πφφφ. Χάλια το διήμερο, δεν το συζητώ για τριήμερο, I am dealing with another working Monday tomorrow..

Στα πλαίσια λοιπόν του διαλείμματος, που αν συνεχίσω έτσι προβλέπεται να διαρκέσει all day long, λέω να απαντήσω κι εγώ στις προσκλήσεις που μου κάνανε. Πριν από πολύυυ καιρό, ο Adonios μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο, κατά προτίμηση ποιητικό, όπου όλες οι λέξεις να αρχίζουν από το ίδιο γράμμα. Διαλέγω το Σ.

Σήμερα στάθηκα στη σιωπή σου,
σε σκόρπιες σκέψεις συνάντησα σύννεφα.
Στο σκοτάδι σταμάτησα.
Σε σκέφτομαι συνέχεια, συνειδητοποίησα.
Συγκέντρωσα σημάδια, και συνέχισα…

Μέχρι εκεί καλό δε βγήκε; (εντάξει, έβαλα ένα και , ποιητική αδεία χιχιχ)

Η Ilive2Loveme με κάλεσε να γράψω ένα ποίημα με τις λέξεις Σοφία, παρεούλα, πρόθεση και σουπιά. Δύσκολο ήταν αυτό και δεν μου πολυαρέσει αυτό που έκανα, αλλά το παραθέτω:

Καλοκαιράκι έρχεται κι εγώ με τη Σοφία
Τρελή παρεούλα στήνουμε πάνω στην παραλία
Καλή τη πρόθεση εγώ, μα πειραχτήρι η άλλη,
Σουπιά στιφάδο κάναμε, και από δω παν κι άλλοι

(τι να κάνω, έβλεπα χτες την «κουζίνα της μαμάς» με τον Ευτύχη που είχε χταπόδι στιφάδο)

Η  Σοφία και η ~~Α~~ και φυσικά ο Adonios μου ‘πανε να παίξω κι εγώ το παιχνίδι με τις αλήθειες και τα ψέματα. Από τις παρακάτω προτάσεις, μόνο μία είναι αληθινή. (οι αλήθειες με bold)

• Το Πανεπιστήμιο το τελείωσα ακριβώς στα 4 χρόνια, χωρίς να κοπώ σε μάθημα (και είχα και το Βέλτσο καθηγητή, αυτό να σημειωθεί παρακαλώ).

Όχι, ρε παιδί μου, μπορεί να διάβαζα, αλλά είχα κοπεί σε τουλάχιστον 4 μαθήματα, μεταξυ των οποιων και ενα ωραιότατο προφορικό κόψιμο. Σημειωση:Ο Βέλτσος ειδικά μου χε δώσει ένα ωραιότατο 6 (και οχι 4) στο πρώτο εξάμηνο, ο Σκαρπέλος απο την άλλη 4 (και νομιζα οτι τα χα παει καλα).Ωστόσο, έστρωσα τονκώλο μου κάτω και τελείωσα τη σχολή στα 4μιση χρόνια.

• Δεν μπορώ να αντέξω τις πολύωρες διαδρομές με το αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα να ξερνάω σε κάθε στάση που κάνουμε.

Ουδέν πρόβλημα δεν έχω με τις διαδρομές, αρκεί ο οδηγός του αυτοκινήτου να μην πηγαίνει σαν πολλα κιλά μαλάκας.χιχιχιχιχι!

• Όταν ήμουνα στο Γυμνάσιο, είχα στο δωμάτιο που μοιραζόμουν με τον αδερφό μου, μια τηλεόραση 20 ιντσών, η οποία έπεσε με τη γωνία στο κεφάλι μου. Ουδέποτε πήγα σε γιατρό να εξετάσει το βαθούλωμα στο κρανίο μου.

Ακριβώς όπως το βλέπεις γραμμένο, ακριβώς έτσι συνέβη! Δεν εξετάσθηκα ποτέ, οπότε αν τελικά έπαθα κάτι στο κρανίο, νομίζω ότι θα το μάθω πολύ αργότερα. Το κρανίο μου είχε σχηματίσει ένα λάκκο με υγρό, αλλά μετά απο 3 μέρες επανήλθε, οπότε δεν το έψαξα παραπέρα!!

• Άργησα πολύ να μάθω να διαβάζω, και ως και την Τρίτη δημοτικού η δασκάλα μου με θεωρούσε διανοητικά αργή.

Δεν ξέρω αν με βρίσκεις πολύ χαζή ή πολύ έξυπνη, είναι γεγονός όμως, ότι ήξερα να διαβάζω πριν πάω νηπιαγωγείο (τότε δεν υπήρχαν παιδικοί σταθμοί), και μάλιστα χωρίς να μου μάθει κανένας. Η δασκάλα μου στο νηπιαγωγείο με έβαζε να διαβάζω παραμύθια στα υπόλοιπα - συνομήλικά μου - παιδάκια. Τώρα πώς έμαθα να διαβάζω, τι να πω, έχω κενό μνήμης.

Νομίζω ότι η απάντηση είναι προφανής, γιατί είμαι άνθρωπος που επαναλαμβάνεται και σίγουρα κάπου την έχω ξανα- αναφέρει την αλήθεια. Ποια είναι;;

Τέλος διαλείμματος. Καλή μου συνέχεια.

Αυτές τις μέρες…

φωτο flickr, χρηστης lopolis

….χαίρομαι που έχω φίλους που με καταλαβαίνουν

…μαθαίνω ότι τα άτομα της ζωής μου που εκτιμώ και θέλω την παρέα τους είναι περισσότερα από όσα είχα υπόψιν μου!!

….ξεραίνομαι στα γέλια με όποια συζήτηση καταλήγει στη φράση «είσαι θεά!» (ή κάτι παρόμοιο)! Χιχιχιχι!

…βρίσκω ανθρώπους που μια κουβέντα μαζί τους είναι το πιο «antistress» κομματι της μέρας μου

…κοιμάμαι λίγο, δουλεύω πολύ

…αγχώνομαι που έχω περιορίσει τις βόλτες μου εδώ, ανωτέρα βία

…στενοχωριέμαι όταν δημιουργούνται απρόσμενα περιθώρια και δεν βρίσκω μία δίοδο επικοινωνίας

..χαμογελάω, όταν θυμάμαι δύο μάτια και ένα χαμόγελο που με έκανε να ανατριχιάσω

…το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι μόλις ξυπνήσω, είναι κάτι αξέχαστες στιγμές που ανυπομονώ να ξαναζήσω

… εξυψώνω τον εγωισμό μου, μα δεν αντιστέκομαι σε ενδεχόμενα «θέλω»

…συνειδητοποιώ ότι (και δεν περίμενα να το πω αυτό) ότι αυτό το καλοκαίρι παίζει να είναι ονειρεμένο…!

Μου αρέσει το ροζ συννεφάκι που βρίσκομαι. (κι ας απεχθάνομαι το ροζ)
                                                                                                      Μ’αφήνεις για λίγο εδώ;

                                                                                                                                 

note from somewhere else…

Πρώτο επαγγελματικό ταξίδι χτες. Και όπως άλλωστε ήτο φυσικό , μια που μιλάμε για ένα άνθρωπο που ουδεμία σχέση έχει με αυτά, ξεκίνησε αρκούντως επεισοδιακά.

Καταρχήν, τσακίστηκα να πάω νωρίς στο αεροδρόμιο, επειδή ειχα ξεχάσει το Booking μου στην δουλειά. Ωραίο ξεκίνημα! Το χαρτί που μου είχαν διαβιβάσει μέσω ταχυδρομείου ανέφερε σαν ώρα πτήσης τις 22.30 . Πήγε λοιπόν στο αεροδρόμιο από τις 8 η δικιά σου για να είναι σίγουρη ότι δεν θα χάσει την πτήση και ότι θα κάνει ένα φυσιολογικό τσεκ ιν. Έλα όμως που είχε κάνει ο συνεργάτης λάθος και η πτήση έφευγε μετά τις 11 το βράδυ! Μισή ώρα αργότερα η πτήση, 2 ώρες τζάμπα αναμονή εγώ. Είχε το γέλιο του δε λέω, αλλά πιο πολύ το πρόγραμμα είχε βαρεμάρα!

Περίεργη η όλη φάση, ομολογώ. Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο στέλνουν εμένα σε ένα τέτοιο ταξίδι, το οποίο πάνω από όλα χρειάζεται διπλωματία και ευελιξία στις δημόσιες σχέσεις. Δεν φοβάμαι τόσο πολύ, περισσότερο αγχώνομαι θα έλεγα. Κυρίως γιατί πλέον μου έχει γίνει φανερό, μέσα από το γενικότερο context, ότι αυτό το ταξίδι είναι η αρχή μίας δοκιμασίας από μέρους της δουλειάς μου απέναντι στο πρόσωπό μου. Τώρα, το αποτέλεσμα θα δείξει αν μιλάμε για προαγωγή ή για απόλυση. Είτε στη μία περίπτωση είτε στην άλλη φυσικά, δε χαλιέμαι! Δύο μέρες που εννοείται ότι θα χαμογελάω, θα μου ζητηθεί όμως και κάποια στιγμή να υπερασπιστώ εντέχνως τα συμφέροντα της δουλειάς. Για να δούμε πως και αν θα πείσω!

Εφόδια, ένα σακ- βουαγιάζ με τα απολύτως απαραίτητα, καθότι η διαμονή είναι μόλις δύο ημέρες, και το λαπτοπ, αφού έχουμε και την τύχη να μας διαθέτει το ξενοδοχείο μια σουίτα για ένα ατομο και συνεπώς σύνδεση στο Ιντερνετ . Εκπλήσσομαι, βεβαια, αλλά από την άλλη αυτή εδώ είναι η πρώτη μου φορά, και όπως και να χει , ένα άτομο με τη δική μου θέση, υπό Κ.Σ μάλλον δεν θα είχε αυτές τις πολυτέλειες.

Τακτοποιήθηκα αργά το βράδυ. Αφού έκανα κάποιες πρώτες γνωριμίες. Εννοείται ότι δεν με τοποθέτησαν στη σουίτα που περίμενα (και που μου χαν πει , βασικα), και εννοείται ότι η σύνδεση στο Ιντερνετ ήταν ξεχωριστά πληρωμένη. Κάπου στον 4ο όροφο του ξενοδοχείου, δεν με έπαιρνε ο ύπνος.Και την επόμενη μέρα,σήμερα δηλαδή, ήταν σα να ξύπνησα σε αγγλικη αποικία, αφού όσοι είχα γνωρίσει την προηγούμενη ημέρα, άρχισαν να μου μιλάνε στα αγγλικά (;;;;;).

Ακόμη δεν έχει ξεκινήσει τίποτα, αφήνω στην άκρη το γεγονός ότι μόλις κατάφερα να συνδεθώ!Σε λίγη ώρα ξεκινάει το τζέρτζελο.Μην φανταστείς σε μια γωνιά θα μαι και θα πίνω καφε! Αν επιζήσω από την αποψινή βραδιά, σημαίνει ότι μπορώ να βγω αλώβητη από αυτό!

Εδώ πάντως είναι ντάλα καλοκαίρι!

Υγ: Φωτο αργότερα, μην καρφωθούμε κιόλας!

Η κάθοδος των θερι(ν)ων

Ή αλλιώς, η επικίνδυνη αποστολή του Σαββατοκύριακου που κρατησε 4 μερες (σχεδον).

Το πήρα απόφαση, αφού άλλαξε ο καιρός, καμία δουλειά δεν ειχαν τα μάλλινα πια στη ντουλάπα μου. Πήρα τη σκάλα και ανεβηκα στο πατάρι να κατεβάσω τα καλοκαιρινά. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί, έπρεπε να κάνω εκκαθάριση. Ανοίγω την ντουλάπα και βρίσκομαι μπροστά στο απόλυτο χάος. Ξεκρέμασα όλα τα ρούχα και βάλθηκα να ψάχνω τι φοριέται ακόμη και τι όχι. Μου πήρε μόνο 3(!) ώρες. Και μη νομίζεις ότι έχω και τόσο πολλά ρούχα. Αλλά καθε φορα που πρέπει να το κάνω αυτο μπάινω σε Bored mode. Ασε που ανακάλυψα κάτι πουλόβερ που δεν τα φόρεσα ποτέ όλο το χειμώνα, διότι που να τα εβρισκα εκεί που τα ειχα καταχωνιάσει! Πέταξα και τα μισα, που δεν μου στρώνανε, δεν μου αρεσε να τα φοράω, δεν με καλύπτανε (σε έκταση) , ξερεις τι ωραία ακυρα κριτηρια εχουμε τα κοριτσια αμα θελουμε να πετάξουμε κάτι. Είχα κάνει 3 στοίβες πάνω στο κρεβάτι μου: τα προς φύλαγμα, τα προς πέταμα και τα προς πλύσιμο!

φωτο Flickr, χρηστης Djuliet με τίτλο “Death by clothes overdose”

Μετα από την απαιτητη αυτη προεργασία, τοποθέτησα όοοοοοολα τα καλοκαιρινά στο κρεβάτι. Επρεπε να το δεις αυτο (δεν εβγαλα και καμια φωτο μη γινω ρόμπα). Απο εδω τα φορεματα, απο εδω τα κοντομανικα, απο εκει τα αμανικα,οι φουστες, τα σορτς(τρομαρα μου, ηθελα και σορτς). Πάμε πάλι απο την αρχη. Ξεχωρίζουμε αυτα που μας κανουν, αυτα που δεν μας κανουν, αυτα που φοριουνται και αυτα που πέρασε πια η μπογιά τους. Και ξεκινάμε την τοποθετηση. Τα μισα στις κρεμάστρες, τα άλλα μισα στα ράφια. Τα περισσότερα τα πέταξα βασικα. Εξήγησε μου γιατί συνεχίζω να αγοράζω μαλακίες ενώ ξέρω ότι δεν πρόκειται να τις βάλω (ιδιαιτέρως όταν πρόκειται για ροζ, αφου βγάζω φλύκταινες);;;

Α, και μη ξενιόμαστε, από τη μία γεμίζει το κρεβάτι με ρούχα και από την αλλη το πάτωμα με παπούτσια. Αλλα με το ρυθμό κατανάλωσης των παπουτσιών που εχω εγώ, ευτυχως εχουνε μεινει μονο 4 ζευγαρια ολα κι όλα (πανε και οι μπότες στον κάλαθο των αχρήστων).

Το σύνολο των εργατοωρων που συμπλήρωσα σε αυτη την αποστολή, εφτασε τις 14. Και ρε γμτ, μου εχουν δημιουργηθει διαφορα αμπελοφιλοσοφικα ερωτήματα.Φερ’ειπείν:

-Η ντουλάπα μου είναι αρκετά μεγάλη και ήταν και ένας από τους λόγους που ήθελα να μετακομίσω σε μεγαλύτερο σπίτι. Πως γίνεται να μην μπορούν να χωρεσουν χειμερινα και καλοκαιρινα σε μια ντουλάπα και να μη χρειάζεται να κάνω κάθε εξάμηνο την ίδια δουλειά, δεδομένου του γεγονότος ότι μένω ΜΟΝΗ μου;

-Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται να εχω τόσα ρουχα, και τελικα όλο το χειμωνα και ολο το καλοκαιρι να χρησιμοποιω 10 μπλουζάκια και 5 τζιν (λεμε τωρα). Τα υπόλοιπα τι τα κάνω, τα εχω εκει μέσα για να τα βλέπω; (και πετάω και αρκετα φαντασου)

-Αυτό που με τρελαίνει έιναι ότι έχω τσεκάρει και την ντουλάπα του ετερου ημισυ, και η δική του είναι πάντα τακτοποιημένη. Γιατι η δικιά μου να είναι ένας χάος στο τελος της καθε σεζον; (Μηπως ειμαι αχρηστη, διερωτώμαι)

-(ερωτημα περι στυλ)πως γίνεται μια γυναικα που λατρευει το χειμώνα, να διάθετει πολύ καλά καλοκαιρινά ρούχα, και μόνο άθλια χειμερινά πουλόβερ;;;;;;;;

Τουλάχιστον, σήμερα πια, εχουν μείνει τρεις κι ο κούκος στην ντουλάπα μου. Μέχρι το τέλος της σεζόν, βλέπουμε..

Καλή εβδομάδα!

PS: Για το φιλαράκι που μου έιπε ότι κάθε φορά που κάνω ποστ αισθάνεται ότι θέλει να πάρει ένα στιλό και να βάλει όοοοολους του τόνους που ξεχνάω, ηθελα να πω ότι ειναι η πιο πετυχημένη παρατήρηση που έχω ακούσει ποτε! Σορρυ my friend αλλα δεν μπορώ να το διορθώσω αυτο. Ιt is typical of me! Ο τίτλος ειναι επίτηδες χωρίς τόνους πάντως.

PS2: Χαζό ποστ, χαρά γεματο..;;;

Θερμοκρασιας το αναγνωσμα.

Υπάρχει κάτι που μου αρέσει τελικά τώρα που καλοκαιριάζει και ανοίγουν οι μέρες.
Παίρνω το ρόλο του παρατηρητή και αφουγκράζομαι τους ήχους της γειτονιάς μου.

Είναι καταπληκτικό το τι μαθαίνει κανείς μέσα σε ένα απόγευμα. Έμαθα ας πούμε ότι δεν είναι μόνο ο ιδιοκτήτης του δικού μου σπιτιού στραβόξυλο. Άκουσα διάλογο μεταξύ ενοικιαστή και σπιτονοικοκύρη για τη μη ενημέρωση του τελευταίου ότι φιλοξενείται άτομο στο σπίτι. Όχι μόνιμα, για λίγες ημέρες. Ο σπιτονοικοκύρης έκανε παράπονα ότι δεν το ενημέρωσαν και θα έπρεπε να το ξέρει. Ακατανόητα πράγματα. Αν ήταν να ενημερώνω κάθε φορά που φιλοξενώ τον αδερφούλη μου το φαντάρο (ΕΛΔΥΚ για τα αγοράκια που γνωρίζουν), θα με είχε διώξει ο άνθρωπος ως σήμερα. Και ο καημένος ο ενοικιαστής, παρόλο που ήταν αγοράκι, εντούτοις χίλιες υποχωρήσεις έκανε μπροστά στο σπιτονοικοκύρη του. Ασε που ο σπιτονοικοκυρης μάλλον του ζήτησε να έχει και αυτός κλειδιά του σπιτιού, έλεος.

Έμαθα επίσης ότι το διπλανό μου διαμέρισμα, κατοικείται από 2 τρελές γιαγιάδες. Αλλά τρελές, όχι αστεία. Η μία ήταν μέσα στο σπίτι, είχε βάλει ένα παλιακό βαλς της εποχής και χόρευε μονολογώντας «Πατέρα μου, πατέρα μου» και η άλλη ήταν απέξω και της χτυπούσε την πόρτα, χωρίς καμία ανταπόκριση. «Τούυυυυυλααα….» φώναζε κάθε δέκα λεπτά , καθώς φαίνεται όμως η δεύτερη γιαγιά είχε μεταφερθεί σε άλλη δεκαετία.

Στον από πάνω όροφο, πρέπει να υπάρχει άλλος ένας τρελός. Όταν έχει ακόμη μέρα έξω, ακούς συνέχεια ένα «μμμμμμ» αγελαδίσιο. «Μμμμμμμ» που παίρνει χροιά διαφορετικής νότας, κάθε φορά. Δεν είχα δώσει ιδιαίτερη βάση ποτέ, μέχρι που μία φίλη ακούγοντας το μου είπε «Καλά, ο από πάνω πόσες ώρες κάνει εξάσκηση στο τρομπόνι;» Τότε μόνο συγκεντρώθηκα κι εγώ να τον ακούσω, αλλά αυτό που άκουσα μια φορά δεν είναι μουσικό όργανο με τίποτα!

Επίσης έχω να πω ότι αντιμετωπίζω ένα θέμα με τις κατσαρίδες, ακόμη δεν άρχισε το καλοκαίρι. Πολύ περίεργο το θέμα. Γυρίζω ένα βράδυ σπίτι και βλέπω δυο μεγάλες κατσαρίδες. Ανάποδα. Ψόφιες ρε παιδί μου. Εντωμεταξύ, οι κατσαρίδες είναι ότι χειρότερο για μένα. Δεν αντέχω ούτε τη σκούπα να πιάσω να τις βγάλω έξω, γιατί δεν γίνεται να έχω στο μυαλό μου την εικόνα μιας κατσαρίδας στην άκρη της σκούπας που κρατάω εγώ. Σιχαίνομαι ρε παιδί μου. Φαντάσου τον πανικό μου άμα είναι και ζωντανές. Το θέμα είναι ότι ζωντανή κατσαρίδα στο σπίτι δεν έχω βρει. Όλες έρχονται για να πεθάνουν εκεί μέσα. Το στο διάβολο συμβαίνει δεν μπορώ να καταλάβω. Ωστόσο, τουλάχιστον δεν περνάω το μαρτύριο να σταθώ από πάνω τους με την παντόφλα. Α, εκεί είμαι τρομερό θέαμα. Με βλέπεις από πάνω τους με την παντόφλα να κάνω δοκιμές, με πόση δύναμη να ρίξω τη παντόφλα, και πως θα ακούσω το «κρατς» (μπλιαχ), κι άμα δεν τη σκοτώσω κι αρχίσει να τρέχει (μπλιααααααααχχ), και τελικά κάθομαι σε μία μεριά και τις κοιτάω, δεν μπορώ να τις σκοτώσω. Πάλι καλά, ψοφάνε από μόνες τους και με γλιτώνουν από το μαρτύριο. Το πώς ψοφάνε παραμένει αδιευκρίνιστο. Κατ’ εμέ, δύο απαντήσεις υπάρχουν. Ή μπαίνουν στο σπίτι μου μόνο οι γριές κατσαρίδες, διότι το βλέπουν ως ιδανικό τόπο χλοερό, τόπο αναπαύσεως ή απλούστατα οι αναθυμιάσεις της τελευταίας απολύμανσης (που δεν έχω ιδέα πότε έγινε) κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Όπως καταλαβαίνεις, αρνούμαι να προσαρμοστώ σε τέτοιες θερμοκρασίες, και το αποτέλεσμα είναι να μην κοιμάμαι τα βράδια και να καταλήγω να λέω ανοησίες. Ε, και με 2 τρελες δίπλα και 1 αποπάνω, αναρωτιέμαι τι κανω εγω, ενας φυσιολογικός άνθρωπος, σε αυτη την πολυκατοικία.

Χαιρετώ.

To Knowusbettaaaa-Πρόσκληση

Η εβδομάδα είναι δύσκολη και το χω πάρει απόφαση ότι δεν πρόκειται να δουλέψω! Και εχω κι ενα σκοπό που δεν μπορώ να σου αποκαλύψω, γιατί όσο το λέω τόσο δεν το κάνω και επιτέλους πρεπει να το πάρω απόφαση! Θα σου πω, αν τελικά τον πραγματοποιήσω, ως το τελος της εβδομάδας!Κι επίσης, θέλω κι εγω να άλλάξω το μπλογκ μου, αλλα δεν βρίσκω καλύτερο template και αυτο που εχω δε νομίζω ότι το υποστηριζει η WordPress πια!!!Μέχρι τότε, με κάλεσε ο Adonios και η Σοφία να απαντήσω σε αυτό το ερωτηματολόγιο που μοιάζει με λεύκωμα και που ξεκίνησε η Cinderelen!!

1. Όνομα: Mαριάννα
2. Γενέθλια: 22 Απριλιου
3. Ζώδιο: Ταυρος
4. Χρώμα μαλλιών: Καστανο σκουρο με ανταυγειες ότι χρωμα θες εκτος κόκκινου
5. Χρώμα ματιών: Καστανα
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ι guess so
7. Είδος μουσικής που ακούς; Metal, 80s, disco.
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Donald υπεράνω όλων!
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Η Kelly στο Pittsburgh, Pennsylvania.
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Μμμμμ…πέντε λεπτά ακόμααααααα
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Κινητό, mp3 player, γυαλιά
12. Τι έχεις στον τοίχο σου; αυτο.

13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Τις παντόφλες μου.
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Θα σκεφτόμουν ότι είναι του γείτονα γιατί από ηχομόνωση στην πολυκατοικία δεν πάμε καλά, και από την άλλη δεν εχω βάζα!
15. Αγαπημένος αριθμός: 10
16. Αγαπημένο όνομα: Γυναικείο: Κατερίνα, Αντρικό: Γιώργος
17. Τα χόμπι σου: Μουσική, Blogging, Ταξιδια
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Στο σπίτι μου, χωρίς δουλειά, με μουσική και εξω να βρεχει και να χιονίζει.
19. Μια ευχή για το μέλλον: Να πάνε όλα καλα
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; Στο Μεσαίωνα.
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Κινητό
22. Αγαπημένο λουλούδι: Τριανταφυλλο
23. Αγαπημένη σειρά: Singles.
24. Αγαπημένη ταινία: Δυσκολο..Κάθε βδομάδα βλεπω τουλάχιστον 2, αλλα ταινίες που ξαναβλεπω ευχαριστα είναι λίγες. Μεταξύ αυτών, το Monsters Inc.
25. Αγαπημένο τραγούδι: Τι είπες τώρα; Αμα ξεκινήσω δεν θα τελειώσω. Ένα από τα μεγαλύτερα κολλήματα είναι το Alone από τους Green Carnation (που είναι μελοποιημένο ποίημα του Edgar Allan Poe) και το Dead Air από τους Dawn of Solace, Που σε εβαλα να ακουσεις τελευταια…
26. Aγαπημένο βιβλίο: Replay (Θα κανω update από το σπιτι γιατι δεν θυμάμαι το συγγραφέα). Και εννοείται όλα του Harry Potter.
27. Αγαπημένο ζώο: Σκύλος
28. Αγαπημένο ρούχο: Μαύρο παλτό, μάυρο φόρεμα.
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Green Carnation, Anathema, Salvator Dali
30. Αγαπημένο χρώμα: Μαυρο
31. Αγαπημένο φαγητό: Σπαγγέτι καρμπονάρα (αχ..!) αλλά όπως τη φτιάχνει η μαμά μου!
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι; Ταυτίζομαι;;;; Με το Μικυ Μάους, τον Brain από τη σειρα «Pinky and Brain» (τη θυμασαι;;;), και ενίοτε με το Σκρουτζ!!
33. Κακή συνήθεια: Κάπνισμα. Αν και δεν τη θεωρω τόσο κακή όσο θα πρεπε!A! Και τρωω τα νυχια μου οταν φοβαμαι.
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Χμμμ, η αναισθησία μου (ναι ρε, μ αρεσει!!)
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Η γκρίνια. Και μακαρι να μπορουσα να το αλλάξω!
36. Συνηθισμένη ατάκα: «Όλα στο πρόγραμμα είναι»
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Διακοσμήτρια (αφού σκέφτομαι να ξαναδώσω εξετάσεις)!!
38. Μεγαλύτερος φόβος: Μην πάθουν τίποτα οι γονείς και ο αδερφός μου. Και η μοναξιά.
39. Η καλύτερη pizza: Δεν μ’ αρεσουν οι πίτσες
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: Χαρα για αυτόν που ξέρει να τα φροντίζει σωστά!!

Ολο το μπλογκοχωριό έχει πάιξει, αν και θα θελα να πάιξει η KV μαζι με το αλλο παιχνιδάκι που περιμένω!!!ΕΕΕ;;

 

Να περάσει η άνοιξη να τελειώνουμε…

Το χεις καταλάβει φυσικά ότι μπαίνει η άνοιξη σιγά σιγά. Με τον όποιο τρόπο της βέβαια, γιατί σήμερα πάλι με έκανε ο καιρός να ξυπνήσω με χαμόγελο (και με μια ελαφριά ψύξη στην πλάτη). Βασικά, γι αυτό το χαμόγελο ήθελα να μιλήσω. Είναι ωραίο να χαμογελάς, ναι μεν αλλά..

Αυτόν τον καιρό είμαι λίγο μουδιασμένη. Γιατί η άνοιξη μάλλον με πιάνει με τον πιο λάθος τρόπο. Λάμπει ο ήλιος, ανθίζουν τα λουλούδια και λοιπά ξενέρωτα, ξέρεις τώρα.Και μέσα σε όλα και ο ερωτισμός (γμτ). Λοιπόν ,εγώ θα το πω κι ας με πάρεις με τις ντομάτες (που παρεμπιπτόντως μου τις έχει κόψει ο γιατρός, διάλεξε άλλο λαχανικό).

Μαζί με την άνοιξη έρχονται και άλλα περίεργα. Έρχεται μια τυχαία (;) συνάντηση με ένα άτομο που βρίσκεται μεν στη ζωή σου, αλλά είστε μακριά και αγαπημένοι. Και μοιάζει σα να ταν χτες. Και βλέπεις ξανά όσα σου έδειχνε και τότε, αλλά έμενες με σταθερότητα στα πιστεύω σου. Ανοίγεις ένα από τα δεκάδες inbox που διαθέτει ο καθένας (στο outlook, στο hotmail, στο facebook, στο flickr, στο online file hosting σου) και κάπου εκεί παίρνει το μάτι σου ένα απλό μήνυμα του τύπου “ρε χαζούλα, σε σκέφτομαι, το ξερεις;;” Λέμε τώρα.

Τι γίνεται; Φαντάζομαι τον εαυτό μου σε μια αστεία σκηνή , με ένα αγγελάκι και ένα διαολάκι δίπλα στο κεφάλι μου, να τσακώνονται για το τι είναι σωστό και λάθος.
Διαολάκι:«Να ερωτευτείς, να το νιώσεις αυτή την προσμονή που σε κάνει να μουδιάζεις».
Αγγελάκι: «Δεν είσαι μόνη, το χεις πάρει χαμπάρι;»
Διαολάκι: «Ναι, αλλά αν δεν το κάνει τώρα ποτέ θα το κάνει;»
Αγγελάκι: «Αν θέλει να το κάνει, να φροντίσει να ξεκαθαρίσει τη θέση της»
Διαολάκι: «Μα στη βράση κολλάει το σίδερο»
Αγγελάκι: «Ναι αλλά ο τροχός γυρίζει και ότι κοροϊδεύεις το λούζεσαι (λέει μια παροιμία)».
Πάει λέγοντας αυτό το παιχνίδι, που σταματάει να είναι και παιχνίδι από ένα σημείο και πέρα. Όταν το παιχνίδι μεταφέρεται στη ζωή, μεταφράζεται σε επιλογές. Και οι επιλογές εξαρτώνται από αποφάσεις. Οι αποφάσεις πάλι, στηρίζονται σε στιγμές. Οι στιγμές όμως, δεν κρατάνε για πάντα.

Πες ότι είμαι κακός άνθρωπος, πες ότι είμαι παρτακιας, πες ότι θελω και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Όμως σήμερα θέλω να παραδεχτώ, στον εαυτό μου πρώτα, και μετά βλέπουμε για τους υπόλοιπους, ότι είμαι μπερδεμένη και ότι έχω παρασυρθεί σε μια δίνη που δεν έχω ιδέα που καταλήγει. Είχα κάνει μια νύξη την προηγούμενη φορά, στο οτι θέλω να ξαναζήσω το μεγάλο έρωτα. Ότι και να σημαίνει αυτό, θέλω να ζήσω για λίγο αυτό το «κοίτα, αλλά μην αγγίζεις» και όσο δεν αγγίζεις, να καίγεσαι, από την ίδια σου τη φαντασία. Και εκεί που σου κόβεται η ανάσα τι κάνεις; Πως νιώθεις; Με ποιο τρόπο σε κατακλύζει ένα συγκεκριμένο συναίσθημα;
Κυρίως όμως, πόση είναι η λαχτάρα σου όταν τελικά καταφέρνεις ανάμεσα σε λαχανιασμένες ανάσες να πάρεις ένα φιλί που αποζητούσες/ατε; Από κάποιον που δεν έχεις και που δε σε έχει, γιατί και οι δυο είστε αλλού, αλλά πάντα θέλατε να είστε μαζί, όχι για πάντα, αλλά για «εκείνες» τις στιγμές;

Η αλήθεια είναι ότι μου έχουν λείψει πολλά τέτοια μικρά πραγματάκια στην τωρινη κατάσταση, που δεν μου δόθηκαν. Εξού και η παραπονιάρικη διάθεση, γνωστό αυτό σε όσους αποκαλώ φίλους μου. Βλέποντας όμως ότι υπάρχει εκείνο το άτομο που θέλει να μου δώσει αυτά τα μικρά πραγματάκια, ε, κάπου αρχιζω να αναρωτιεμαι μήπως το εχω παρει λάθος εγω από την αρχη. Πρόσεξε όμως, όοοοοολο αυτό για δυο στιγμές που νοσταλγω…
Καταλήγω στο ότι είμαι άνθρωπος με αδυναμίες. Η συγκεκριμένη όμως, αρχίζει πραγματικά να γίνεται επικίνδυνη.

(άσχημο πράγμα η άνοιξη, όταν σου ανοίγει τα μάτια με αποδείξεις)

Το τραγουδάκι αυτό το είχα αφήσει και σαν σχόλιο στο ποστ του AngelVsLife (τους στίχους δηλαδή, και βασικά είναι ο καλύτερος τρόπος να περιγραφω ότι σημερα δεν τα λέω ακριβώς όπως θα μπορούσα (αν δεν εισαι φαν της περίεργης μουσικης, μην κάνεις κλικ, διάβασε μόνο τους στίχους)`
Dead Air.mp3

These words, I have written,
Tonight could hardly describe
The pictures you would see
Behind my eyes, so easily

My arms can’t carry the weight of the world anymore
My mind won’t worry about tomorrow
My heart won’t feel sorry anymore…

ΥΓ: Το ποστ αυτό το έκανα γιατί θέλω να το ξορκίσω αυτό που μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό. Δεν χρειάζονται κυρήγματα και παρεναίσεις.Πρέπει να ευχαριστήσω τουλάχιστον 5 άτομα σε αυτό το μπλογκοχωριό, που χωρις να το ξέρουν με τις αναρτήσεις τους (και καποιοι με τα σχόλια τους), με έκαναν να πάρω απόφαση να ανεβάσω αυτό το κείμενο..

μικρο update: Δε μιλάω για πρωην σχεση, δεν πιστευω καθολου σε σχεσεις με πρωην, ουτε καν φιλικες.Αναφερομαι σε ανθρωπο που παντα, μα παντα θελαμε, και ποτε δεν μπορουσαμε (και ισως αυτο να συμβαινει γιαπολυ καιρο ακομη)

Just a Sunday.

Ολα έχουν πάει κατευχήν. Αυτο το Σαββατοκύριακο είναι σχεδόν όπως ηθελα να είναι (για να μην πω λίγο καλυτερο απο ο,τι φανταζόμουν). Εδώ και τρία Σαββατοκύριακα όλο και κάτι συμβάινει. Τη μία δουλευω, την άλλη φευγω για διήμερο. Δε λεω, ωραια ειναι τα διημερα,αλλά μου στερουν μια αγαπημένη ιδιότητα. Αυτή της σπιτόγατας. Και το συγκεκριμενο χαρακτηριστικό το διαθέτω σε μεγάλο βαθμό!

Ξύπνησα στις 6 το πρωί του Σαββάτου, με δυσκολία αλήθεια, για να πάω να παραλάβω από το λιμάνι τις καινούριες μου κουρτίνες, ραμμένες από το χέρι της γιαγιάς. Ε, καιρός ήτανε, ένα χρόνο μένω σε αυτο το σπίτι και δεν είχα αξιωθεί να βάλω κουρτίνες. Τη ρόλο της κουρτίνας είχαν αναλάβει τα ρολά της μπαλκονόπορτας, αλλά ρε γαμώτο ,τρίζουν τα άτιμα!

Ε, ναι, η αλήθεια ε’ιναι ότι όσο κι αν δεν θέλω να το παραδεχτώ, με πιάνει κι εμενα αυτο που λέγεται άνοιξη, κι έτσι μια και δυο, από τις 7 το πρωι σιδερωνα τις κουρτινες, καθαριζα τα παραθυρα και φρόντισα να τις κρεμάσω μέσα σε 2 ώρες. Λαχανί και καφε γάζα για το σαλόνι, κόκκινο και γκρι-μαυρο-ασπρο για το υπνοδωμάτιο.

Λοιπόν ,κάτι τέτοια Σαββατοκύριακα σκέφτομαι πολλά και διάφορα. Εντάξει, ρομαντικές ανοησίες μάλλον τις λες. Πριν από καιρό , με είχε καλέσει η Daisy μας να πω με ποιο τραγούδι θα έλεγα “Σ’ αγαπώ”. Κανονικά θα επρεπε να πω την γνωστή ατάκα “I don’t know this word!” (αλήθεια, θυμάσαι από που ειχε γίνει γνωστή αυτή η ατάκα; Στίβω το μυαλό μου αλλα δεν θυμάμαι!), ωστόσο δεν υπάρχει καλύτερο timing για απάντηση από αυτή τη γκρίζα μεν, αλλά ανοιξιάτικη Κυριακή..

Οι κανόνες λένε να πούμε δυο τραγούδια, ένα με αντρικα και ενα με γυναικεία φωνητικα. Εγώ πάλι διαλέγω ένα τραγούδι, με αντρικά και γυναικεία φωνητικά, που αποτελεί και το κόλλημα μου των τελευταίων ημερών (το ανακάλυψα τυχαία σε μία μου βόλτα στο Λονδίνο, όταν ειχα βάλει το Mp3 player στο shuffle και τη διάθεση όχι στα πολύ καλά της).

Το τραγουδάκι είναι αυτό:

Green Carnation - Six Ribbons.mp3

και θα ήθελα πολύ να το ακούσεις, αφού πρώτα λάβεις υπόψιν σου τους στίχους

Six Ribbons

If I were a minstrel, I’d sing you six love songs
to tell the whole world of the love that we shared

If I were a merchant, I’d bring you six diamonds
With six blood red roses, for my love to wear

But I am a simple man, a poor common farmer
So take my six ribbons, to tie back your hair

Yellow and brown, blue as the sky, red as my blood, green as your eyes.

If I were a nobleman
I’d bring you six carriages, with six snow white horses to take you anywhere

If I were the emperor
I’d build you six palaces with six hundred servants for comforting care

But I am a simple man a poor common farmer
So take my six ribbons to tie back your hair

If I where a minstrel
I’d sing you six love songs to tell the whole world of the love that we share
so be not afraid love,
You’re never alone love, when you wear my ribbons to tie back your hair

Once I was a simple man a poor common farmer I gave you six ribbons to tie back your hair

Tooralee, tooralie
All I can share is only six ribbons to tie back your hair

Tooralee, tooralie
All I can share

I gave you six ribbons to tie back your hair…

Αυτό που ακούς είναι κατα την άποψη μου μία από τις καλύτερες διασκευές. Ψάχνοντας λίγο παραπάνω, έμαθα ότι το αρχικό τραγούδι ανήκει στον Jon English, και κυκλοφόρησε στη δεκαετία του 70, ομως μεχρι σήμερα έχουν υπάρξει τουλάχιστον άλλες τρεις διασκευές. Το σημείο μυστηρίου στο τραγούδι περνάει απαρατηρητο αρχικά. Το σημείο αναφοράς είναι το νούμερο 6, ωστόσο η κοπέλα αναφέρει στο σημείο που τραγουδαει 5 χρώματα: κιτρινο, καφε, μπλε, κόκκινο και
πράσινο. Δεν κατάφερα να βρω ποιο θα μπορούσε να είναι το έκτο χρώμα…Εχω πάντως μία αόριστη εντύπωση ότι το επίτηδες “ξεχασμένο χρώμα” στο τραγούδι είναι το λευκό…

Σε ζάλισα μ’αυτά και μ’αυτά, ισως και να κατεστρεψα λίγο το συναίσθημα που μου βγάζει το τραγούδι, αλλά έτσι ειναι οι σκέψεις ενός Σαββατοκύριακου. Ατάκτως εριμμενες.. Ασε που με κάνουν να θέλω να παραδεχώ ευθαρσως ότι θέλω να ξαναζήσω το έντονο συναίσθημα ενος μεγάλου έρωτα. Ενταξει, επειδή δυσκολεύομαι να εκφραστω ρομαντικα, το σταματάω εδώ, αρχίζει και γίνεται πολύ εσωτερικό το θέμα..

Μου αρεσουν αυτες οι Κυριακές.Κακό είναι..;

Και για να συνέλθω λιγάκι από την κατάσταση στην οποία υπέπεσα κατα τη διαρκεια αυτου του ποστ:

Φιλί.