Δεν φημίζομαι για τις περιγραφές μου, μπορεί να σου φανεί ότι πάω μπρος -πίσω, αλλά θα προσπαθήσω να θυμηθώ όσο περισσότερα γίνεται. Αν μπεδευτείς, just ask. 
Στο Λονδίνο φτάσαμε μεσημέρι. Σα χαμένη ένιωσα πηγαίνοντας, μόνο για λίγες στιγμές όμως. Αμέσως θυμήθηκα πως να κινηθώ στο μετρο. Το ξενοδοχείο ήταν ένα τσιγάρο δρόμος απο τη στάση του Paddington. Δευτερος όροφος το δωμάτιο, με παράθυρο στο London Street και στο Sussex Gardens, τον δρόμο που βρίσκονται τα περισσότερα ξενοδοχεία της περιοχής. Alexandra το όνομα του ξενοδοχείου, για το σκοπο που το χρειαστηκαμε αποδειχθηκε πολυ ικανοποιητικο, αφου το μονο που καναμε ήταν να γυρναμε πισω για ύπνο!Ο ουρανός σε όλη τη διάρκεια της παραμονής μου στην πόλη, μου έκανε τη χάρη να είναι γκρίζος, όπως τον περίμενα. Δεν έκανε κρύο όμως, σχεδόν καθόλου. Στη χειρότερη περίπτωση άντε να έβαζες ένα κασκόλ!
Λίγα λεπτά μετά που μπήκαμε στο δωμάτιο, φύγαμε πάλι, για βόλτα. Πέμπτη απόγευμα λοιπόν. Πρώτη στάση η Carnaby Street (κανε κλικ για να τις βλεπεις μεγαλυτερες)
Στην πρώτη φωτό μία από τις “πύλες” της Carnaby, στη δεύτερη ο “χάρτης” της περιοχής από μια πολύ καλλιτεχνική σκοπιά!
Επόμενη βόλτα στην Chinatown. Την βρήκα εντυπωσιακή, όλο εστιατόρια, κινέζικα , γιαπωνέζικα, ινδικά, ταϊλανδέζικα, ιταλικά . Τα κοκκινα φανάρια τους παντού!
Καλή και αγια η Κινέζικη Πόλη, αλλά κάπου εκεί άρχισε να παραπονιέται το στομάχι, είχαμε να φάμε και από τό πρωί στην Ελλάδα (!). Βέβαια, από όλα τα κινέζικα της περιοχής, νίκησε το ιταλικό εστιατόριο που φάγαμε τελικά, γιατί δεν άντεχα τις spicy μυρωδιές!
Βγάλαμε και την ολ ταιμ κλασικ φωτο μετα το φαγητό, σε μία μεγάλη βόλτα γύρω από το κέντρο
Αλλά πόσο να αντέξεις; Μία το τζετ λαγκ, μία το τόσο πολύ περπατημα για πρώτη(δηλαση τι πρώτη, μισή ) μέρα ,γυρίσαμε στο ξενοδοχείο αφού περάσαμε από το Covent Garden και την Trafalgar Sq.
Η Παρασκευή και το Σάββατο ήταν μέρες άκρως τουριστικες.
(φωτο:Η θέα από το ξενοδοχείο)
Ξεκινήσαμε από το Βρετανικό Μουσείο. Επισκεφθήκαμε τους τομείς Αφρική, Ελλάδα, Αίγυπτος, Ρώμη. Μας πήρε τρεις ώρες.
Η τελευταια αυτή φωτογραφία παρουσιάζει ένα φαινόμενο πολύ συχνό στο Βρετανικό Μουσείο. Τμήματα σχεδίου ή μεμονωμένοι εν δυνάμει ζωγράφοι προσπαθούν να αποδώσουν στο χαρτί τα εκθέματα του μουσείου. Για να πω την αλήθεια, ένιωσα λίγο ντροπή, μια που δεν τα έχω δει αυτά στα μουσεία της Ελλάδας.
Επόμενη στάση Trafalgar Square και National Gallery.
Τελικά αυτο άγαλμα μάλλον θα έχει μόνιμα πανω στο κεφάλι του ένα περιστέρι! Βλέποντας από μακριά τόσο κόσμο στη Nelson’s Column, όπως λέγεται αυτή η πανύψηλη στήλη, σκέφτηκα να πάω να βγαλω κι εγω μια φωτογραφία από εκεί. Αμ δε! Όσο και να προσπάθησα να σκαρφαλώσω, κατάφερα μόνο να αγγίξω τις πατούσες ενός από τους χάλκινους λέοντες! (τι διαβολο, πως τα κατάφερε τοσος κόσμος;)
Δυστυχώς δεν επιτρεποταν η φωτογράφηση στην Εθνική Πινακοθήκη, κι έτσι δεν μπόρεσα να φέρω πίσω φωτογραφίες. Οι πίνακες όμως ήταν πραγματικά υπέροχοι. Επειδή δεν έχω μεγάλη σχέση με την τέχνη, αρχικά είχα τους ενδοιασμούς μου να την επισκεφθώ. Πραγματικά όμως αξίζει, αν βρεθεις στο Λονδίνο να περάσεις λίγες ώρες κι εκει!
Επόμενη στάση: St. Paul’s Cathedral.
Δεν ειχα καταλάβει γιατί να πληρώσουμε εισιτηριο για να μπουμε σε ένα ναό. Μετά απο 360 μικρά,στενα σκαλοπατια και 3 ανήλιαγους διαδρόμους, το κατάλαβα! Χρειάστηκε να ανέβω 178 σκαλοπάτια για να φτάσω στον Εξώστη των Ψιθύρων (Whispering Gallery). Ο Εξώστης έχει παρει το όνομα του από την τεχνική με την οποία κατασκευάστηκε. Πρόκειται για ένα εξώστη μεγάλης χωρητικότητας, ακριβώς κάτω απο το τον τεράστιο τρούλο του καθεδρικού ναού. Λέγεται ότι αν ψιθυρίσεις κάτι προς τον τοίχο του Εξώστη, ο ψίθυρος ακούγεται καθαρά από την απέναντι πλευρά του Εξώστη. Εμείς το δοκιμάσαμε, αλλα να πω την αλήθεια, δεν άκουσα τίποτα. Ωστόσο, ένα παιδί δίπλα μου μπόρεσε άνετα να συνεννοηθεί με το φίλο του στην άλλη πλευρά μέσω ψιθύρων. Οπότε μαλλον κάτι λαθος κάναμε! Εγώ βέβαια, σαν περίεργη που ήμουν ήθελα να πάω και στους επόμενους εξώστες. Κατάφερα να πάω μεχρι το Stone Gallery, 192 σκαλοπάτια ψηλότερα. Καλα, μου βγήκε η γλώσσα έξω, αλλα το θέαμα ήταν πανέμορφο. Όλο το Λονδίνο στα πόδια σου!
(ο τρούλος του καθεδρικού,από το ύψος του πατώματος, καταφερα να το βγάλω λίγο παράνομα αφού απαγορεύονταν οι φωτογραφίες και τα βίντεο)
(το Λονδίνο από τη Stone Gallery του St.Paul’s. Στη δεύτερη φωτογραφία φαίνεται η Millenium Bridge, μια μεγάλη πεζογέφυρα του Τάμεση. Η άλλη της άκρη βγάζει στην Tate Modern -την οποία δεν προλάβαμε να επισκεφθούμε την Παρασκευή και την αφήσαμε για Σάββατο) .Στο υπόγειο του καθεδρικού υπαρχουν ταφοι και μνημεία επιφανών ανδρών. Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι τα ευμεγέθη μαυσωλεία, αλλά το πάτωμα του υπογείου, το οποίο ουσιαστικά ειναι κατασκευασμένο από ταφόπλακες. Αν κάνεις τον κόπο να κοιτάξεις που πατάς, πραγματικα εκπλήσσεσαι με το πόσο μικρή επιφάνεια απλού δαπέδου έχει απομείνει. Οι ταφόπλακες ειναι παρα πολλές για να τοποθετηθούν διαχωριστικά για το κοινό, κι έτσι οι επισκέπτες πατούν πάνω τους. Να σημειώσω εδώ ότι ευτυχώς δεν έιναι απλώς πετρινες οι πλάκες. Πολλές από αυτές ειναι χαλκινες κι έτσι δεν κινδυνεύουν οι επιγραφές να αλλοιωθούν πολύ από το πάτημα. Στο περίφημο Crypt Cafe λίγο παραπέρα από τους τόσους τάφους, οι επισκέπτες απολαμβάνουν τονκαφέ τους σε μια μάλλον παράδοξη ατμόσφαιρα
Εμεις προτιμήσαμε να τιμήσουμε το καφε-ζαχαροπλαστείο απέναντι απο τον καθεδρικό για μια ζεστή σοκολάτα και να συνεχίσουμε την πορεία μας προς την ατραξιον της Madame Tussauds. Πρέπει να πω ότι αυτη τη φορά έφαγα ακόμη μεγαλύτερη ήττα με το τσιγάρο. Πρωτον, απαγορευόταν παντου εκτός από το δρόμο, με αποτέλεσμα να κάνω μόνο 5 τσιγάρα τη μέρα και ΟΥΤΕ ΕΝΑ με τον καφε (σε καλο βεβαια μου βγηκε, δε λεω), και δευτερον μετά από τοσο περπάτημα και τόσο γρήγορες αλλαγές σκηνικών, δεν είχα την αντοχή να στρίψω τσιγάρο στα όρθια. Οπότε συνέχιζα μέχρι να εκνευριστω, και μονο τοτε καθομουνα να στριψω!
Αντεχεις ακόμη να διαβάζεις; Πάμε Madame Tussauds! Τι να κάνω τώρα, να παραθέσω κάθε φωτογραφία που βγάλαμε με κάθε διάσημο;;;; Μπα,λεω να μην το κάνω. Άλλωστε, για μένα ήταν σα να μπήγαινα πρώτη φορά. Αφενός γιατί έλειπαν αρκετές φιγουρες που ειχα δει την προηγούμενη φορα, όπως ο Jean Paul Gaultier, και βεβαια ειχαν προστεθει πολλές περισσότερες. Και ΦΥΣΙΚΑ έβγαλα φωτογραφίας με τους παρακατω κυριους
και δεν θελω ΓΕΛΙΑ,ε;;
(με σειρα εμφανισης daniel radcliffe (harry potter), johnny depp, einstein, shrek, Α.Παπανδρέου και Κ.Καραμανλής. Οχι, δεν ειχε τους τωρινους Ελληνες ηγετες -ευτυχως - ειχε ομως τον Ελευθεριο Βενιζέλο και ξέχασα να τον βγάλω φωτογραφία).
‘Αλλωστε, για μενα ήταν ακρως ενδιαφερον το Chamber of Horrors και το Spirit of London, όπου στο δεύτερο σε βάζουν σε ένα ταξί και κάνεις βόλτα στην ιστορία του Λονδίνου με αφήγηση στη γλώσσα που επιθυμεις απο τα μεγάφωνα του οχήματος. Μονο που στο Spirit of London δεν επιτρέπονταν φωτογραφίες κι έτσι πήρα μόνο Chamber of Horrors
Αυτή τη φορά διαφορετικά ήταν τα πραγματα και στο Πλανητάριο, το τελευταίο κομμάτι της ατραξιον. Θυμάμαι την τελευταια φορα που είχα πάει παρακολούθησα ένα ντοκιμαντερ για τα αστρα. Τωρα όμως, το πρόγραμμα είναι πιο διασκεδαστικο και περισσότερο διαδραστικο, αφού απο θεατής βρίσκεσαι ξαφνικά να εισαι εσυ το θέαμα για το βιντεο που προβάλλεται στο θολο του Πλανητάριου και το οποιο ήταν αρκετα εμπνευσμενο μπορω να πω, με χιουμορ (εντάξει, βρετανικο χιούμορ) και με φαντασία!
Και για το τέλος της μέρας αφήσαμε μια γρήγορη βόλτα μέσα στο Green Park και μια ματιά στο παλάτι του Buckinham. Τελικά το έχει η μοίρα μου να βλέπω αυτό το παλάτι μόνο βράδυ και τις 2 φορές που έχω ερθει Λονδίνο. Οχι οτι με ενδιαφέρει φυσικα, αλλά αφού είχα φωτογραφική μηχανή , την αξιοποίησα καταλλήλως με διάφορες φωτογραφίες, και όχι υποχρεωτικά με φόντο το παλάτι.
Παρόλο που ειναι λιγακι σκοτεινη, μου αρέσει γιατί βγήκε ομορφο το αποτέλεσμα με το London Eye από πίσω.
Μία απο τις εισόδους του Hyde Park, δίπλα στο μετρό. Μου αρέσει γιατι ήταν η μοναδική φωτογραφία που μπόρεσα να αποτυπωσω έτσι το κινούμενο όχημα. Εννοείται ότι απέκτησα και την φωτογραφία με τον κόκκινο τηλεφωνικό θάλαμο που βγαζουν όλοι οι τουρίστες στο Λονδίνο.
Λοιποοοοον, αυτα τα ολίγα κάναμε την πρώτη ολόκληρη μέρα στο Λονδίνο. Εχουμε τεσσερις μερες δρόμο ακόμη, αλλα εντάξει, δεν θα σε πρήξω τόσο πολύ, θα στα πω περιληπτικα! Ασε που το WordPress εφαγε ενα κολληματακι με τις πολλες φωτογραφιες τοσο γρηγορα και με πεταει εξω απο το ιδιο μου το μπλογκ!
Εις αυριον τα υπολοιπα!
ΥΓ: Καλό μήνα!!!
