dreams are made winding..

Έχω βάλει μέσα μου εικόνες.
Και τις άφησα να πνίξουν τις λέξεις. Ν ΄αφήσουν μέσα στο μυαλό μου χαραγμένες αναμνήσεις. Και πανω στις χαρακιές να κάνω κι άλλες, κι άλλες στιγμές, κι άλλες εικόνες. Πιο βαθιά.
Διαβάζω λέξεις. Φράσεις που είναι από μόνες τους ζωή. Προτάσεις που τις έζησα, στις νύχτες που μετρούσα την παρουσία σου. Όλα τα γράμματα που μπορούσαν να γλιστρήσουν από την άκρη της γλώσσας σου, προτίμησαν ν’ ακουμπήσουν σχέδια λαχανιασμένα στα χείλη και στο λαιμό, σε κάτι ώρες που δυσκολεύεσαι να προφέρεις την ένταση τους. Δυο λέξεις.
Χάνεις το λογαριασμό από τις φορές που ούρλιαξε στ΄αυτιά σου η σιωπή, εκείνη που βγήκε κατευθείαν μέσα από τον έρωτα και δεν έχει γράμματα και φθόγγους να σταθεί. Στέκεσαι μόνο σε λέξεις συγκεκριμένες, τόσο μεγάλες και τόσο απλές, κι ας εχουν μόλις 7 γράμματα. Οι περιγραφές μπροστά τους ωχριούν. Ένα μισό μίγμα. Ξυπόλητες πρωινές ανάσες. Τσιγάρα σε αυτοσχέδιο τασάκι. Λίγη μυρωδιά που ξέφυγε από το σήμερα και κρατάει ακόμη. Σ΄ένα κασκόλ. Σ΄ένα σεντόνι. Η μόνη συνέχεια του ενός κορμιού , τα χείλη του άλλου. Εφτά γράμματα.
Η ευτυχία δε χρειάζεται λέξεις. Βρίσκεται πίσω από αναπνοές ψιθυριστές, μέσα στα “θέλω” δύο ματιών που δε χορταίνουν να κοιτάζουν, κάτω από σκεπάσματα που χώρεσαν μεγάλα μυστικά. Ένα χαμόγελο σε δυο ζευγάρια χείλη,πίσω απο κουρτίνες επιτηδες κλειστές. Για να μην αποδράσουν τα όνειρα.
Να ΄ναι τυχαίοι οι αριθμοί; Πώς καταφεραν να προσδιορίσουν το “τώρα” και το “μετα”; Πώς φαίνεται τόσο καθαρό μέσα τους το “πάντα”; Όσες λέξεις κι αν φωτίζουν την επιφάνεια, ο δρόμος προς το βάθος είναι σκοτεινός. Και το μονοπάτι είναι μόνο για έναν.
“Αχ, οι νύχτες του Γενάρη αυτουνού
Που κάθομαι και ξαναπλάττω με το νου
Εκείνες τες στιγμές και σ’ ανταμώνω
Κι ακούω τα λόγια μας τα τελευταία
Κι ακούω τα πρώτα, κι ακούω τα πρώτα
Κι ακούω τα πρώτα”
(Κ.Καβαφης)
XVIIΙ I III I XVI I XXIV
Που ‘σαι. Γύρνα λίγο να σε πάρω αγκαλιά
ΥΓ: – Πώς περνάς;
- Εχμ..Συμπαθητικά;
Explore posts in the same categories: Προσωπικές Εξομολογήσεις, thought of the day
Ιανουαρίου 31, 2009 στις 11:28 μμ
θα ήθελα να σου γράψω λέξεις αλλά μοιάζουν να μην υπάρχουν. αλλά αν υπήρχαν θα ήταν μόνο μία. με 7 γράμματα. ευτυχια
Φεβρουαρίου 1, 2009 στις 12:02 πμ
Κι’ από μένα άλλα 7 γράμματα …ΨΙΘΥΡΟΙ
Kαλό σου βράδυ,
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
Φεβρουαρίου 1, 2009 στις 2:18 πμ
ΕΛΠΙΔΕΣ πάντα , παντού, πάντοτε.
Καλό βράδυ και καλό μήνα.
Φιλιά.
Φεβρουαρίου 1, 2009 στις 1:13 μμ
καλό μήνα ψιθυράκι.
κι αφου εχεις βάλει μεσα σου εικονες
τι τα θες τα γραμματα;
Φεβρουαρίου 1, 2009 στις 2:37 μμ
έλα ντε; αν δεν υπήρχα οι εικόνες θα υπήρχαν γράμματα; θα χρηάζονταν;..:):)
καλό μήναααα:):)
Φεβρουαρίου 1, 2009 στις 2:44 μμ
Καλό μήνα, I guess…. :p
Φεβρουαρίου 1, 2009 στις 4:12 μμ
7,5 χρόνια σε ξέρω, αλλά πρώτη φορά διαβάζω κάτι τέτοιο… με συγκλονίζουν οι εικόνες σου. και η περιγραφή τους. σε φιλώ ρε!
Φεβρουαρίου 2, 2009 στις 12:10 πμ
Ξέρεις κάτι; Είναι από τις φορές που μπερδεύτηκα… Είναι χαρούμενο, αισιόδοξο αυτό το ποστ; Ή βγάζει μια πικρία, μια απογοήτευση; Δεν ξέρω… Μη μου πεις… Θα το κρατήσω μέσα μου, όπως εγώ θέλω!
Καλό βράδυ ψιθυράκι μου!
Φεβρουαρίου 2, 2009 στις 1:59 πμ
Δυο λέξεις, εφτά γράμματα : Ο ΕΡΩΤΑΣ
υγ. Καλούτσικα περνάω. Μπορούσα και καλύτερα.
Στο χέρι μου ηταν.
Φεβρουαρίου 2, 2009 στις 11:08 πμ
@tovene
αυτη ειναι. και μαζι της 1000 εικόνες. ειχα στο μυαλο μου κατι που χες γραψει στο μπλογκ σου και στο χα πει. αυτο με το φιλί της μεγάλης αγάπης. καλημερα
@Γλαρενια
νομιζω οτι εχουμε πολυ καλες προσπαθειες μεχρι τωρα! ψιθυροι. καλο!
καλη εβδομαδα γλαρενια.
@Ilive2loveme
καλο μηνα ομορφη. μια λεξη , εφτα γραμματα. ομορφα.
@Μαριλενα
μικρη μου δεν τα θελω για να σχηματισω καμια αλλη λεξη εκτος απο τις 2 μου μεγαλες. 7 γραμματακια μονο. καλη μας εβδομαδα καλο μηνα
Φεβρουαρίου 2, 2009 στις 11:15 πμ
@koulpa
δικιο εχεις! αν δεν υπηρχαν εικονες, δεν θα χρειαζονταν γραμματα. εκτος αν καποιος εφηυρε εικονες μεσα απο αυτα. (τι συλλογισμος ε??)
καλο μηναα
@Thanos
καλο μηνα , ασωτε! επεστρεψες;;; επιτελους!
@unclescrooge
φιλαρακι μου, νομιζω οτι όταν βρίσκεις τον ανθρωπο σου, αισθανεσαι τοσο ελευθερος, που φαινεται παντου. βεβαια, θα μπορουσα να πω μ οποιο δασκαλο καθισεις, αλλα δε με συμφερει. Χα!!
@Sofia
καλο βραδυ!!
χμ. με προβληματισες. αλλα διαβασε αλλη μια το κειμενο και αν δε δεις χαμογελο, να μου το πεις. γιατι ολο το κειμενο ειναι το χαμογελο μου.
@tzonakos
αγειασου!
Υγ: ε ναι μωρε, το κατα δυναμιν κι απο δω τουλαχιστον.
καλημερες!!
Φεβρουαρίου 2, 2009 στις 1:30 μμ
(spiders…)
Κράτα αγκαλιά φιλενάδα…για όσο μυρίζει η λέξη.
Από τα δικά σου χέρια ώς την άλλη ανάσα.
Και όλα τα άλλα…. έξω.
Μόνο αυτά που κρατάς έχουν σημασία.
Και μ’αρέσει που το ξέρεις.
Μαααααααααααααααααααααααααατς
Φεβρουαρίου 2, 2009 στις 1:41 μμ
Σ αγαπάω !!! =)
Φεβρουαρίου 2, 2009 στις 3:41 μμ
Για μένα που είμαι πολυλογάς και 7 γράμματα δε μου φτάνουν δεν έχει κάτι;
Όμορφη, στο’χω ξαναπεί και δεν το ξαναλέω… Ξέρεις εσύ…
Φιλιά ρε
Φεβρουαρίου 2, 2009 στις 6:48 μμ
και πολυ το χαιρομαι! μαντευω τις 2 λεξουλες -τις ειπαν κι απο πανω- κι ειναι μαγικες! και φτερα δινουν και οτι θελεις!
πολυ συναισθημα διακρινω και πολυ μου αρεσει! και να νιωθεις και να αισθανοσαι! τελειο!
μεγαλο χαμογελο
Φεβρουαρίου 2, 2009 στις 7:46 μμ
Για μένα όλα τα λέει η τελευταία σου παράγραφο.
Φεβρουαρίου 2, 2009 στις 8:42 μμ
α σιχτιρ?
πλάκα κάνω φυσικά …
Φεβρουαρίου 3, 2009 στις 11:25 πμ
@LOTH
ε..μιλάς ψιθυριστά;; και ξερεις και το τραγουδι; λέω μερικές φορές να μη μιλάω, να αφηνω αυτό που με γεμίζει χωρίς περιγραφές. οι λέξεις μπορουν να μην αποδώσουν δικαιοσυνη, ξέρεις. δεν ξερω πολλά. τωρα μαθαινω. και εσένα θα ηθελα να σε ξέρω.
(δεν ξερω μηπως πρεπει να προτιμησω μια πιο ιδιωτικη διοδο επικοινωνιας να ρωτησω τα γιατι ) φιλι ρε.
@Lina
χεχε! αυτο ειναι!
@kitsosmitsos
Πολυλογα. σταματα και πήγαινε κανα ταξιδι. αντε.
@leila
τα πάντα, λειλα. νομιζω οτι δεν διακρινεται απλα, ειναι πασιφανες. και χαμογελάω!!
Φεβρουαρίου 3, 2009 στις 11:27 πμ
@snikolas
διπλωματικη απαντηση. ετσι που το χω γραψει εκανα ωρα να τη βρω. doh.
@m13
αντευχομαι ρε! λολ. να σου ρθει εκει που δεν το περιμενεις! καλημερα.
Φεβρουαρίου 3, 2009 στις 3:17 μμ
Δεν χρειάζονται οι λέξεις όταν υπάρχουν εικόνες…
Δεν “φλυαρούν”.
Μιλούν όμορφα στην καρδιά.
Καλό μεσημέρι.
Κώστας
vloutis.wordpress.com
vloutis.blogsppot.com
Φεβρουαρίου 3, 2009 στις 5:28 μμ
…βαρέθηκα να φωνάζω..το τραγούδι είναι από τα αγαπημένα μου και εδώ είμαι να με μάθω ακόμα και εγώ! ;p
Μααααααατς
Φεβρουαρίου 3, 2009 στις 11:55 μμ
@vloutis
να εισαι καλα. η φλυαρια μπορει και να σημαινει ανοησια. καλο βραδυ.
@Loth
ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΛΟΙΠΟΝ> ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΕΦΑΛΑΙΑ. ΚΑΛΑ?
ΦΙΛΙΙΙΙ (το δικο μου τοσο σουπερ σαν το δικο σου δεν ειναι, αλλα ειναι απο μεσα μου!)
Φεβρουαρίου 4, 2009 στις 2:28 πμ
Να ‘μαι και εγώ!! Δεν άργησα!! Αχ…αυτός ο έρωτας τι μας κάνει! Μας κάνει ποιητές, συγγραφείς, καλλιτέχνες και ό,τι να ναι. Μα πάνω από όλα μας κάνει να νιώθουμε όλες τις αισθήσεις μας ενεργές όλες τις στιγμές!! Αίσθηση…χμ…εφτά γράμματα και αυτή!! Μου αρέσει!!
Καλό μήνα και να είσαι πάντα έτσι χαρούμενη Ψίθυρε της Ζωής!!!
Φεβρουαρίου 4, 2009 στις 10:12 πμ
“Η ευτυχία δε χρειάζεται λέξεις. Βρίσκεται πίσω από αναπνοές ψιθυριστές, μέσα στα “θέλω” δύο ματιών…” Μ΄αρεσε αυτό πολύ… Κάπως έτσι είναι ψυθιράκι μου. Φιλιά
Φεβρουαρίου 4, 2009 στις 3:40 μμ
i leksi einai mia! me 9 grammata omws.
‘mpougatsa’
vlepw den anafereis kati. de s arese telika. pote tha ginete anthrwpoi
na ektimate…. anathema! (sindesi me allo post. to xw to xw)
Φεβρουαρίου 4, 2009 στις 5:31 μμ
συμφωνω με τα παιδια που λενε οτι για να νιωθεις δεν χρειαζονται λεξεις
αλλωστε αυτες ειναι που μας μπερδευουν πολλες φορες και γινονται λαθη
φιλια
Φεβρουαρίου 4, 2009 στις 5:45 μμ
@VK in Athens
καλα, καλλιτεχνης δε προκειται να γινω ποτε, μην υπερβαλλουμε κιολας, αποφασισα. θα γινω υπερβολικα αισθαντικος ανθρωπος!
καλο μηνα?? 4 εχει κιολας. ου. εχω ξεφυγει μαλλον.
φιλια VK!
@vasilis
να ειμαι ειλικρινης. εγω τη βρηκα ΚΑΙ στις λέξεις. αλλά δε μου βγαινουν παντα οπως θελω. να εισαι καλα.
@Narita
perimenw na dokimasw kati patentarismenes pou den mporw na apokalipsw ti exoun mesa, gia na min katoxirwthoun apo allou. vevaia, prepei na petaxtw ena nomo pio dipla gia na faw. mipws na mou efernes? e?
(e oxi k den ektimame, mazi me ton elliniko mia xara paei)
@skouliki
βασικα , υπεραναλυση δε χρειαζεται και συνειρμοι που φτιαχνουν σεναρια. αυτο μονο.
φιλια σκουλικακι
Φεβρουαρίου 5, 2009 στις 7:58 μμ
Αν είσαι τόσο γεμάτη όσο φαίνεται….. απαντώ πολύ ρηχά.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ
))))
Καλό μήνααααααααα
Φεβρουαρίου 9, 2009 στις 9:18 μμ
Ω ποίηση…την βαριέμαι βασικά αλλά ο Καβάφης είναι αδυναμία.
Φεβρουαρίου 10, 2009 στις 9:45 πμ
αν οι πραξεις ειχαν ηχο … θα γινοταν το μπαχαλο
))
καλημερα
Φεβρουαρίου 10, 2009 στις 10:54 πμ
@moutro
καλο μήνα, έστω και καθυστερημένα, μούτρο. Δεν υπάρχει; έλα απο δω να σου δείξω!!
@zaelot~ape
κι εγώ δεν τα πήγαινα πολύ καλά. μερικές φορές ανατριχιάζω. επιτέλους έγραψες!!
@skouliki
ωραίο μπάχαλο όμως!
καλημερα!
Φεβρουαρίου 10, 2009 στις 6:51 μμ
Κι ακούω τα πρώτα, κι ακούω τα πρώτα
Κι ακούω τα πρώτα
Φεβρουαρίου 12, 2009 στις 1:24 μμ
koita na deis pou merikoi grafoun akoma poio oraia otan einai eroteumenoi
)
Φεβρουαρίου 13, 2009 στις 12:35 μμ
@island
όλα ακουγονται σαν πρωτα. αυτη ειναι η αλήθεια..
@Angel Vs Life
μπορώ μόνο να χαμογελάσω με αυτο που λες. υπερβάλλεις όμως
Φεβρουαρίου 16, 2009 στις 11:54 πμ
“Τσιγάρα σε αυτοσχέδιο τασάκι. Λίγη μυρωδιά που ξέφυγε από το σήμερα και κρατάει ακόμη. Σ΄ένα κασκόλ. Σ΄ένα σεντόνι.”
Στο μυαλό μου είσαι;
Τέλειο το κείμενο, πολλές αναμνήσεις μου χτυπούν την πόρτα, αλλά σκέφτομαι να φωνάξω “φύγε”. Γιατί η ζωή σε θέλει φυγά και εγώ προσπαθώ πλάον να ξεχνιέμαι αλλιώς…
Καλημέρα
από την σκοτεινιασμένη jane
Φεβρουαρίου 17, 2009 στις 11:32 πμ
“φυγε”? οχι. μην το πεις ποτέ αυτό σε ανάμνηση.γιατι κι αυτη, καλή ή κακή, λίγο ή πολύ, σε προσδιόρισε, όπως ολα όσα κουβαλάς στο κεφάλι σου…
η ζωή σε θέλει φυγά, ναι. αλλά φυγάς σ ένα όνειρο που κανείς δεν μπορεί να σου απαγορεύσει..
καλημερα σκοτεινή jane.