Tension

Κάθε φορά η ίδια μαλακία. Να κάθομαι μπροστά σε μια κενή οθόνη, και να θέλω να το βγάλω από μεσα μου. Και κάθε φορά κάπου να σκαλώνει αυτό, να αρνείται να βγει, να αρνείται να αλλάξει την επιφανειακή επικρατούσα διαθεση.

Κλικ. Κλικ. Θα το πω όπως νομίζω, κι ό,τι βγει.

Ξύπνησα με ταχυπαλμία, πανω στην κόψη ενός ονείρου στο οποιο οι φίλοι μου όλοι με έδειχναν με το δάχτυλο. Όχι για μπραβο, όχι για κανένα επίτευγμα. Με έδειχναν με το δάχτυλο γιατί είμαι αυτή που ήμουν. Ή μάλλον γιατί ήμουν αυτή που ήμουν.Και πάνω στην ώρα που ξύπναγα τσιτωμένη, επειδη “δεν είμαι, δεν είμαι πια”, όλο το παρελθόν αποφάσισε να έρθει και να κατσικωθεί στον εγκεφαλό μου όλη μέρα.

Λοιπόν, κοίτα πως πάει. Φεύγοντας από την πατρίδα, άφησα πίσω μου πολλές λάθος πράξεις και καταστάσεις. Ντρεπόμουν να κοιταξω τον ίδιο μου τον εαυτό στον καθρέφτη. Μεγαλώνοντας, εδώ πια,έδινα στον εαυτό μου το ελαφρυντικό της ηλικίας.  Έλεγα, νταξει, θα μεγαλώσω και θα σκέφτομαι σωστά. Και όμως. Τι να σημαίνει και που σκέφτομαι σωστά; Η σκέψη από την πράξη πολύ απέχουν. Κι εδώ λάθη έκανα. Και οι συνέπειες τους είναι πολυ πιο σοβαρές από τα ίδια τα λάθη.

Άνθρωπος αυθόρμητος και παρορμητικός, μερικές φορές πέραν του δέοντως ειλικρινής, ενιοτε εκδικητικός και άλλοτε ενοχικός. Αυτή είμαι εγώ. Μόνο που η παρόρμηση ξεπερνάει τη λογική, και παρασύρομαι σε αυτό που θεωρείται απλά “αυξημένη έκκριση ανδρεναλίνης”, με διάρκεια λίγες μόνο στιγμές. Τις άφησα κι αυτές πίσω. Προσγειώθηκα σε μια πεπατημένη που μου αρέσει, με τα δικά της ίσως προβλεπόμενα απρόοπτα, και με τη λογική έλλειψη ορισμένων πραγμάτων. Αλλά με τα χρόνια απέκτησα λίγο- λίγο αυτό που μου έλειπε. Τη δύναμη να λέω “όχι” σε όσα μπορεί αργότερα να μετανιώσω.

Όχι βέβαια ότι τα κατάφερα από την πρώτη αλλαγή περιβάλλοντος.Ακόμη και σε αυτη μου τη ζωή, αυτή που κάνω μόνη εδώ πέρα, υπάρχουν άτομα που δεν μπορώ να κοιτάξω ακόμη στα ματια, και υπάρχουν σκηνικά που έχω διώξει στο πίσω μέρος του μυαλού μου, για να μην μπορω ουτε καν να τα θυμηθώ να συμβαίνουν.Το πάλεψα, έχω καταφέρει πολλά πράγματα μόνη μου, σήκωσα το αναστημα μου και επέλεξα μόνη μου να τα βάλω με εναν κόσμο-θηρίο, έβαλα τη ζωή μου σε ένα καλούπι και δεν με περιόρισα παρά μόνο για το ίδιο μου το κακό (τελικά). Μη βιαστείς όμως, γιατί θα με έχεις υπερεκτιμήσει, αν σε οποιαδήποτε στιγμή αποκαλυφθεί κάτι από αυτο το γαμημένο παρελθόν, που τρόπος να το σβήσω λειτουργώντας κατα τα πρέποντα υπάρχει, αλλα κανένας δεν μπορεί να το διαγράψει απο εκείνο το σημείο του μυαλού μου που το έχω καταχωνιάσει. Και πάντα θα βρίσκεται ένα ολοζώντανο όνειρο, να με ξυπνάει με το συναίσθημα μιας ανείπωτης ντροπής που με πνίγει. Και μιας ανάγκης να καταφέρω να πεισω εμένα πρώτα, οτι δε θα γίνω ποτε δαχτυλοδεικτουμενη στην πραγματικότητα, μόνο στον ύπνο μου.

Φυσικά και θα συνεχίσω να δρω και να αντιδρω για την πάρτη μου. Τώρα πραγματικά ενδιαφέρομαι για μένα, τότε ενδιαφερόμουν για άλλα, κατι “άλλα” που εκαψαν τη μισή μου ζωή. Αλλά, για να με δεχτεις όπως ήμουν, θέλει γερά νεύρα. Η πιο μεγάλη μου ευχή όμως κάθε φορά που ξαναγυρνάει αυτό το συναίσθημα, είναι να μπορούσα να κανω κάτι και να διαγραψω τις μαλακίες, που τότε θεωρούσα – πολύ βολικά – εμπειρίες.

Μη μου δώσεις πολύ σημασία, και κυρίως, μη μου δώσεις συμβουλή. Τα λέω γιατί έπρεπε να τα πω, ίσως και γιατί κι εσυ με έκανες.

ΥΓ: Κατά τα άλλα, είμαι η ίδια Lifewhispers που..ξέρεις      (;)

Explore posts in the same categories: Προσωπικές Εξομολογήσεις