Αναμνήσεις: Ημέρες Συγκατοίκησης

(φωτό flickr, χρήστης passiveaggressive )

Κάνοντας τις καθημερινες μου διαδρομες δουλεια – δουλειά – σπίτι και τούμπαλιν, παρατηρώ τους “νέους” φοιτητές που βρήκαν σπίτι και ετοιμάζονται να το φτιάξουν για να ξεκινήσουν τη φοιτητική τους ζωή. Συνήθως τους καταλαβαίνεις από το γεμάτο περιέργεια βλέμμα, από τους γονείς που τους συνοδεύουν, ή και από τις μεταξύ τους συζητήσεις που προσπαθούν να εντοπίσουν που βρίσκονται τα Βριλήσσια και το Γαλάτσι.

Πριν από κάμποσα χρονάκια ήμουν στη θέση τους, χωρίς όμως τις ατέλειωτες βόλτες για να βρω σπίτι, μια που το σόι εδώ είχε ψάξει ήδη πριν από εμάς, για μάς. Ο πληθυντικός δεν έιναι ευγενείας. Αποφασίστηκε (φυσικά από άλλους), ότι θα συγκατοικούσα με μια συγγενή μου, συνομήλικη, μια χαρά κοπέλα, που θα ερχόταν για να σπουδάσει. Νο Prob. Στην αρχή δηλαδή, που δε γνωριζόμασταν, γιατι τα 2 χρόνιαπου συγκατοικήσαμε, μου φάνηκαν 20. Επίσης το σπίτι ήταν στα Βόρεια Προάστια, κι εγώ σπουδαζα στα νότια. Και γαμώ, σου λέω. Συγκοινωνία περνούσε κάθε 40 λεπτα από τη γειτονιά.

Το σπίτι ήταν καινούριο, μόλις 2 ετών, με ενιαίο χώρο με παγκο- μπαρ στην κουζίνα, θυροτηλεόρασεις κλπ κλπ. Η κοπελιά έβαλε το σαλόνι, το σόι έβαλε ενα τραπέζι, κι εγω έβαλα τα ηλεκτρικά (κουζινες, πλυντηρια, Tv)  και κάποια δικα μου έπιπλα, κρεβατι, βιβλιοθηκη, γραφειο. Και κάπως έτσι ξεκίνησε η όλη ιστορία της συγκατοίκησης.

Αμάν έκανα ώσπου να τελειώσει, παίδες. Και δεν έχω να κατηγορήσω την συγκάτοικό μου ή εμένα, αλλά έμαθα πολλά πράγματα μέσα σε αυτά τα 2 χρόνια.

1. Όταν έχεις συγκατοικο, φρόντισε το σπίτι να διαθέτει ένα δωμάτιο για τον καθένα. Εμείς είχαμε  ένα, με αποτέλεσμα να κοιμηθώ στο κρεβάτι μου συνολικά ένα χρόνο, από τους 2 που συγκατοίκησα. Υποχωρητική γαρ, και δεδομενου του γεγονότος ότι δεν είχα personal life τότε, ο καναπές έγινε το κρεβάτι μου!!

2. Συνεννοήσου από πριν τις υποχρεώσεις του καθενός. Δε αρκεί να συνεννοηθείς ότι θα τα πληρώνετε όλα μισα- μισα. Έχω πληρώσει ουκ ολίγα έξοδα που δεν ήταν δικά μου, ένα από αυτα και η υπερβολική κατανάλωση πετρελαίου (αυτά συμβαίνουν όταν το σπίτι έχει αυτόνομη θερμανση και το χειμώνα βιάζεσαι να στεγνωσουν τα ρούχα άλλων)!

3.Πρόσεξε καλά με ποιον θα συγκατοικήσεις. Δεν ξέρω απο συγκατοίκηση μεταξύ ατόμων του αντίθετου φύλου, όμως μεταξύ κοριτσιών, εμένα δεν μου κατσε καλα. Σκηνικά τύπου “εγώ έιμαι καλύτερη νοικοκυρά από σενα “,  “κοίτα να βγάζεις τα παπούτσια σου στο μπαλκόνι μόλις έρθεις” και ” εγώ ξέρω να καλύπτω καλύτερα τις ανάγκες του σπιτιου” ή “πες στους φίλους σου να κάνουν ησυχία γιατί μετά τις 11 κοιμάμαι” με είχαν εκνευρίσει πάρα πολύ. Έλεος, φοιτήτριες ήμασταν.

Δε λέω , μπορεί να ήμουν υπερβολικά carefree εκείνη την εποχή κι εγώ, αλλά βρε αγάπη μου, να ανταγωνιζόμαστε ποια θα σφουγγαρίσει πρωτη;;; Jesus!

Έκτοτε μένω πάντα μόνη μου. Μετακόμισα και σώθηκα, κι ας είναι περισσότερα τα έξοδα. Ξέρω περιπτώσεις συγκατοίκων που τους έχει βγει μια χαρά, αλλα μια φορά εγώ δεν το ξαναπερνάω!

Και, άσχετο, ούτε κι εγώ ξέρω να πάω στα Βριλήσσια.

Explore posts in the same categories: Γκρίνιες, ιστορίες