Οι αντοχές του ανθρώπου υποβάλλονται κατά καιρούς σε δοκιμασίες. Ανώδυνες, με τη μορφή στιγμών αμηχανίας, ένα στραβοπάτημα μικρό, μια λανθασμένη εντύπωση. Επώδυνες, όπως η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, μια φυσική αναπόφευκτη κατάσταση, ένα πρόβλημα υγείας.
Οι αντιδράσεις μας καθορίζουν και το μέγεθος της αντοχής. Παραιτείσαι ή το παλεύεις. Και στις 2 περιπτώσεις μαθαίνεις να δέχεσαι το μετά, τις συνέπειες, την απόρροια του εκάστοτε γεγονότος. Και κάπως έτσι, στο βάθος των συνθηκών, ανακαλύπτεις τον εαυτό σου.
Το περιστατικό με το σπίτι μου αποτέλεσε ένα μεγάλο change factor. Τρόμαξα, πανικοβλήθηκα και προσπαθώ να αντεπεξέλθω. Εκείνη η μικροσκοπική στιγμή που αισθάνεσαι μόνος και αδύναμος να αντιμετωπίσεις κάθε δυσκολία, εκείνη η ίδια στιγμή σε εφοδιάζει με θυμό, οργή και πείσμα και εντέλει προσφέρει το εχέγγυο να προχωρήσεις παρακάτω.
Μετά από πολλά χρόνια ξεκινάω πάλι από το μηδέν. Με τη μία πρόκληση να διαδέχεται την άλλη, δοκιμάστηκε και η σχέση με τον άνθρωπο που μέχρι πρότινος αποκαλούσα «έτερον ήμισυ». Ο αγώνας απέτυχε παταγωδώς. Δεν θέλω αυτή τη στιγμή να εξηγήσω κανένα λόγο, θα προσπαθήσω όμως να αξιολογήσω συναισθήματα.
Μια πολύχρονη σχέση φαντάζομαι ότι αυτονόητα διαθέτει εμπιστοσύνη, σεβασμό και αγάπη, μια που ο έρωτας μάλλον παρέρχεται. Στην περίπτωση όμως που ο ένας από τους 2 αισθάνεται πάντα «κάτω του μετρίου», στην περίπτωση που δε βρίσκεται δίπλα του ένα χέρι βοηθείας και στήριξης, τότε μάλλον μιλάμε για τις λάθος βάσεις.
Οι διάφορες λοιπόν δοκιμασίες καταφέρνουν να σε φτάνουν στο peak των πιο extreme συναισθημάτων (οργή αντί για απλό θυμό, απελπισία αντί στεναχώριας κλπ). Ο, τιδήποτε δε φτάνει το δικό σου peak, αυτομάτως εξαιρείται – κι ας ακούγεται λίγο εγωιστικό αυτό. Ανάλογα και με τα 2 μισά μιας σχέσης. Θεωρείται αυτονόητη η σύγκλιση σε περιόδους προκλήσεων ,ακόμη και αν αναφερόμαστε σε διαφορετικούς χαρακτήρες.
Όταν πια φτάνεις στο σημείο που δεν εντοπίζεις αυτή τη σύγκλιση, τότε πρέπει να τα περάσεις όλα από ένα «φίλτρο» συναισθημάτων.
Στη δική μου περίπτωση, το «φιλτράρισμα» έδειξε ότι τόσα χρόνια, δεν είχε αναπτυχθεί τόσο πολύ το αίσθημα της αγάπης, όσο το αίσθημα μιας συνήθειας που κατέληγε καταναγκαστική, αλλά αμφίδρομα. Το καλύτερο ήταν να κάνω ένα βήμα παραπέρα και να αφήσω το κάθε «μισό» να πάρει το δικό του, ξεχωριστό δρόμο.
Να με συγχωρείς αν δε φαίνομαι συναισθηματική. Στην αρχή ενός τέλους πονάνε όλα, και δεν έχεις τη σιγουριά του σωστού και του λάθους. Από την άλλη, δεν μπορείς να διαγράψεις τόσα χρόνια σε μια μέρα. Οι σκέψεις μου είναι ακόμη «μουδιασμένες». Νομίζω ότι σταδιακά οδηγούν σε ένα μικρό απολογισμό και ένα overview,τον οποίο μάλλον δεν είμαι έτοιμη να κάνω ακόμη.
Πρώτο καλοκαίρι μετά από μια 5ετία, που με βρίσκει σόλο.
Μέσα σε δύο εβδομάδες, μια με το σπίτι, μια με αυτό,
I think I am starting from scratch…
Καλή εβδομάδα.
ΥΓ: Δεν εχω λόγια να ευχαριστήσω τον anwnymous για το ποστ που εκανε. Αγαπητέ μου, ευχαριστω πολύ για τη συμπαρασταση….
