Η πρώτη του Ιούλη.

Φωτό Flickr, χρήστης timsamoff

Πρωτομηνιά, απόγευμα.

Χτυπάει το κινητό. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού μου. “Πολύ ωραία”, σκεφτομαι, “ο άνθρωπος βιάζεται να παραλάβει το ενοίκιό του”. Σηκώνω το τηλέφωνο και μετά την καλησπέρα, μου λέει “Θελω να σου πω κάτι, αλλά κοίτα να το παρεις ψύχραιμα”. Ούτε καν πήγε το μυαλό μου. Και μου το πετάει: “Σου άνοιξαν το σπίτι”.

Στην αρχή έβαλα τα κλάματα, μην ξέροντας πως να αντιδράσω, αλλά μετά από ένα τσιγάρο και 5 λεπτά έφυγα σίφουνας για το σπίτι. Φτάνοντας εκεί, έξω από την πόρτα μου στέκονται ο ιδιοκτήτης, ο διαχειριστής και οι 3 γείτονες που διαπίστωσαν την κλοπή και να ναι καλά οι άνθρωποι, γιατί διαφορετικά θα γυρνούσα το βράδυ σπίτι και θα πάθαινα κρίση.

Τόσα χρόνια στην Αθήνα δεν μου είχε ξανασυμβεί. Και η εικόνα που αντίκρισα όταν μπήκα στο διαμέρισμα, ήταν το μεγαλύτερο σοκ. Είχαν σπάσει τον αφαλό της πόρτας και είχαν κάνει το δυαράκι μου μπουρδέλο. Τη χειρότερη κατάσταση είδα στο υπνοδωμάτιο. Τι σεντόνια έξω, τι πετσέτες, τι εσώρουχα, η ντουλάπα και η συρταριέρα στα μαυρα τους χάλια. Κάλεσα την αστυνομία, ήρθε μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα (ευγε), μου πήρε αναφορά. Από το σπίτι έλειπε το λαπτοπ μαζι με τη θήκη του, η φωτογραφικη μηχανη και κάτι κοσμήματα, που μπορεί να μην τα φορούσα ποτε, αλλά έιχαν μεγάλη αξία. Πάλι καλα βέβαια που δεν μου πήραν και την καινούρια μου τηλεόραση, αν την έιχαν πάρει και αυτή, ακόμη θα κλαιγα, μια που δεν την έχω πληρώσει ακόμη καλά- καλά.

Το τραγελαφικό της φάσης ήταν πρέπει να τους κούρασα τους διαρρήκτες με τις κρυψώνες μου, γιατί άνοιξαν το ψυγείο μου, βρήκαν ένα χυμό που είχα μέσα, τον ήπιαν και τον αφησαν πάνω στο γραφείο!!! Σα να λέμε “ευχαριστούμε που μας φιλοξενήσατε”!! Όταν τον είδα πάνω στο γραφείο, με έπιασε νευρικό γέλιο! Και πέταξα και μια ατάκα, που έκανε τους παρευρισκόμενους να σκάσουν στα γέλια: “Μακάρι να χε χαλάσει ο χυμός και να τους έπιασε κόψιμο τους μαλάκες!”

Την επόμενη μέρα έτρεξα στο  τμήμα για κατάθεση, έκανα τη μύνησή μου κατ ‘ αγνωστων, και πήγα κανονικά στη δουλειά μου, αφού πρώτα φρόντισα να βάλω κλειδαριά ασφαλείας. Βλέπεις, το σπίτι μου ήταν το μοναδικο που ανοίχτηκε, μια  που ήταν το μοναδικό που έιχε μια απλή κλειδαρια (ελέω ιδιοκτήτη φυσικά, έτσι;). Πριν φτάσω στο σπίτι εγώ, ο ιδιοκτήτης -όπως έμαθα αργότερα - δεν έιχε καμία διάθεση να πληρώσει για κλειδαριά ασφαλείας. Από την ώρα που έφτασα και μετά όμως όλοι πέσανε πάνω του, και τελικά τον έπεισαν, αλλά κι εγώ του πα ότι αν δε βάζαμε, δεν υπήρχε περίπτωση να κοιμηθώ εκεί μέσα μόνη μου!

Βασικά, τώρα που έχουν περάσει και λίγες ημέρες, συνειδητοποιώ τι έχει γίνει. Τα βράδια που γυρίζω σπίτι, ανοίγοντας την πόρτα , το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μου έιναι η εικόνα που είδα εκείνη τη μερα. Είχα ακούσεi να λένε ότι το να σου ανοίξουν το σπίτι ειναι σαν βιασμός, αλλά μόνο τώρα μπόρεσα να καταλάβω ότι όντως έτσι ειναι το feeling. Στην αρχή ήμουν πολύ άνετη, τώρα νιώθω λιγάκι περίεργα.

Αυτό που μου έμεινε από εκείνη τη μέρα, είναι το πόσο σημαντικοί έιναι οι φίλοι. Δεν θυμάμαι πόσες φορές χτυπησε το τηλεφωνο μου, πόσο χάρηκα όταν ήρθαν στο σπίτι οι φίλοι μου, πόσο με στήριξαν! Δεν μπορώ να ξεκινήσω να σου λέω πόσο συγκινήθηκα! Μέσα στη γενικότερη γκαντεμιά μου (θέμα άλλου ποστ αυτό), τώρα ξέρω ποια είναι εκείνα τα ατομα που πραγματικά με νοιαζονται…

Όσον αφορά στις απώλειες, αυτό που μου λειπει πραγματικά είναι ο φορητός μου. Λείπει εκείνη η δίοδος επικοινωνίας που είχα γυρίζοντας σπίτι. Χάθηκαν και καποιες εργασίες, και κάποιες φωτογραφίες, αλλα οκ, μικρό το κακό. Τώρα έχω τηλεφωνο, έχω σύνδεση στο Ιντερνετ, και δεν έχω υπολογιστή. Κι έχω θέσει και τόσες προτεραιότητες, που αυτή τη στιγμη δεν μπορώ να προσθέσω και την αγορά ενός φορητού.

Όπως καταλαβαίνεις, θα υπολειτουργήσω αυτόν τον καιρό, μια που στη δουλεια είναι λίγο δύσκολο να μπορέσω να κάνω και τις βόλτες μου στο μπλογκοχωριό.Ελπίζω να βρω άκρη σύντομα πάντως, γιατί δεν μεβλέπω να αντεχω και πολύ καιρό χωρίς λάπτοπ.

Αυτα. Σε χαιρετώ.