Have we met before..?

Αποφάσισα να ακολουθήσω την τακτική που σύμφωνα με εναν απίθανο Τύπο που ξέρω (το τ με κεφαλαίο, ναι) ,επιβάλλει να μπορείς να είσαι συνέχεια οπουδήποτε αλλού εκτός από το σπίτι σου. Όλα τα είχε η εβδομάδα. Ξεκίνησε με αλλο ένα business trip, αυτή τη φορά χωρίς φωτογραφίες, εκτός Αθηνών, αλλά όχι εκτός Ελλάδος. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα, που δεν γινόταν να χαλαρώσω. Ο στόχος επετέυχθη, με απώλειες μία μέρα δουλειάς και 80 εκκρεμμότητες.

“Δε γαμιέται” σκέφτηκα, “ας συνεχίσουμε να δούμε μέχρι που θα αντέξουμε”. Όλα στο πρόγραμμα. Μαθήματα οδήγησης εντατικά. Ο δάσκαλος μου, δύο παρατηρήσεις έιχε να μου κάνει:

1. “Όχι απότομες κινήσεις με το τιμονι”

2. “Ρε Life, μπορείς να μη μιλάς τόσο πολυ;;” LOL!! Μέχρι εκεί έφτασε η χάρη μου!

• Οικογενειακές υποχρεώσεις.Τσεκ
• καφεδες εξπρες σε κοντινές καφετέριες.Τσεκ
• shopping therapy για να καλυψω την λιγο σκοτωμενη μου διάθεση.Τσεκ
• εννοείται μαθήματα οδήγησης σερί.Τσεκ
• εξτρα ώρες στη 2η δουλειά.Τσεκ
• επιστροφή στο σπιτι αργααα.Τσεκ
  

Ξέρεις τι παρατήρησα; Ότι όταν θεωρώ ότι είμαι στα χειρότερά μου, μου συμβαίνουν οι πιο χαριτωμένες φάσεις. Έξοδος στα γρήγορα για ένα καφέ με τον κολλητό και την κοπέλα του.Στα Εξάρχεια, που αλλού; Και εκεί που είχα απλώσει την αρίδα μου στο τραπέζι, πίνοντας φραπέ στις 10 το βράδυ και με σκοπό να έχω παέι σπίτι ως τις 11, έρχεται ο νεαρός που τραγουδούσε live εκείνη τη βραδιά και μου λέει:  “Εσένα που σε ξέρω;”

Στον κόσμο μου εγω, απαντώ βαριεστημένα: “Εμένα; Δε νομίζω να γνωριζόμαστε”. “Όχι, όχι , από κάπου σε ξέρω!!” επέμενε. Μου είπε 2 - 3 ονόματα, 2-3 περιοχές. Κατέληξε ότι γνωριζόμαστε από την Κρήτη, παρόλο που δεν είναι Κρητικος (long story). Επέμενα κι εγω, δεν τον θυμόμουν με τίποτα. Και μου χαμογελασε, λέγοντας: “Μην ανησυχείς, θα το επεξεργαστώ και θα σου πω ακριβώς από που σε ξέρω!” Και όχι, σε περίπτωση που αναρωτιέται κανείς, δεν με φλέρταρε.( αν και δε μας χάλαγε, μια χαρα παιδί ήταν , αλλα ε, ήτανε δεν ητανε 20 χρονων)

‘Αλλωστε, επρεπε να δεις πως ημουνα, με το σώμα χυμένο σε μια καρεκλα καφετέριας με το πιο πρωτότυπο ταβάνι που έχω δει ποτε, για να με ξυπνήσει από το λήθαργο η ατάκα του νεαρού. Παίζει και να ήταν η πρώτη φορά που ακουγα ατάκα του τύπου “Have we met before?”

Θα θυμηθω, ρε. Πού θα μου πας, θα σε θυμηθω!  

ΥΓ: Μπορώ να ξυπνήσω αύριο και να εχουμε Σεπτέμβρη; Βαρέθηκα τη ζέστη!

Ανακοίνωση

(φωτό flickr, χρήστης js.leeper)

Παρακαλούνται όλοι οι κάτοχοι οχημάτων στους δήμους Καλλιθέας, Νέας Σμύρνης, Παλαιού Φαλήρου αλλά και κατά μήκος της Ποσειδώνος να επιδεικνύουν ιδιαίτερη προσοχη στα αυτοκίνητά τους. Συνιστάται η πλήρης απομάκρυνσή τους.

Απο αύριο η Lifewhispers πιάνει το τιμόνι. Τα μαθήματα θα διαρκέσουν έως και τις αρχές Ιουλίου (εκτός εάν η υποφαινόμενη είναι βούρλο,οποτε θα κρατησουν μεχρι να ανοιξουν τα σχολεια το Σεπτέμβρη).  Υπενθυμίζουμε σε αυτό το σημείο, ότι αν δε μας δείτε να χτυπάμε το αυτοκίνητό σας, δεν μπορείτε να μας κατηγορήσετε.

Τη Δευτέρα έχει οριστεί η θεωρητική εξέταση. Για την ασφάλειά σας, αγαπητοί επισκέπτες, συνιστούμε να αποφύγετε να χρησιμοποιήσετε τις λέξεις “πλύνε“, “κάνα” και “πιάτο” όλες μαζί στην ίδια πρόταση.

Α, επίσης και τις λέξεις “άϊ” και “μωρή”.

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την κατανόησή σας αλλά και για την αμέριστη συμπαράστασή σας.

Υγ: Και μην τυχόν ακούσω καμιά ανοησία, τα σήματα θα τα περάσω λέμε!Καλό ΣΚ.

..mood

(φωτο flickr, χρηστης dans)

Κάτι παίζει και η κυκλοθυμία μου είναι στο φουλ της. Είναι που ο Ερμής είναι ανάδρομος, είναι που σήμερα κάτι με έπιασε που είδα μια τόσο μεγάλη και φωτεινή πανσέληνο, είναι που όσο πάει και καλοκαιριάζει;

Στο μπαλκόνι μου έχω 2 φαναράκια που άναψα πρώτη βραδιά σήμερα.Βούλιαξα στην πολυθρόνα μου για να διαβάσω, αλλα τελικά μου ‘ρθε να γράψω. Μερικές φορές ένα τσιγάρο στα σκοτεινά, είναι σα να λύνεις όλες σου τις απορίες χωρίς να πεις λέξη. Κι ας είναι εξάρτηση.

Το “ούτε κρύο, ούτε ζέστη” δεν με εκφράζει. Προτιμώ τα άκρα. Και ξέρεις κάτι; Η μέρα μου ξεκινάει με κέφι, αλλά λήγει με μελαγχολία. Πιάνω τον εαυτό μου να εθίζεται τη μία στιγμή και την αμέσως επόμενη να ξενερώνει. “Θέλω να φύγω”, διαμαρτύρομαι και αμέσως το καλύπτω με ένα “και πού να πάω;” Φτάνει το Σαββατοκύριακο και θέλω να δω τον κόσμο όλο, μα μένω μέσα στο τέλος απο επιλογη.

Θέλω να ακούσω τη μουσική μου, μα με βλέπω να χαμογελάω πάνω σε νότες άσχετες, μακριά από τις συνήθεις. Θέλω να πάω μια βόλτα μόνη μου, μα τελευταία στιγμή διστάζω. Θέλω να εξαφανιστώ, μα φοβάμαι μήπως δεν με ψάξει κανείς..

Θέλω να προσπαθήσω να σου εξηγήσω πως αισθάνομαι σαν τη μέρα με τη νύχτα μαζί. Μα τελικά η γραφή μου, με μια πρωτοφανή απλότητα, με προδίδει.

Αν είναι κάτι που αγαπάω στις καλοκαιρινές βραδιές, είναι η μοναξιά τους.

12 My white sandals - Trifono.mp3

With my white and rookie sandals

I had walked from time to time

Alongside the nets of a fisherman

Stars and shiny knighted spangle

Was how my father chose to be

But joy was the missing part in me

And on my mind I had a sea

Whose dream I wrecked

I could not see

With my white and withered sandals

That could no longer hold their threads

I found a road that was warm to me

As a flowering bud placed in a pot

Separated from the earth

Intertwining laughter, tears and me

And I always had a sea as my point of light

Wondering if love’s a secret

And should be out of sight

With my white sandals on I crush the piercing blight

The wild thorns that stigmatize our days

Through unseen avenues I find the straps that bind

And bend down to untie the present day….

(Απο τα λίγα, αν όχι το μοναδικό τραγούδι, που έχω βάλει από Έλληνες καλλιτέχνες)

And on my mind I had a sea…

Διαλείμματα.(updated)

Ουφ! Τελικά όντως έχω ξεχάσει να διαβάζω. Αν και μέσες άκρες, κάνω ό,τι έκανα και παλιά, στο πανεπιστήμιο. Ψάχνω αφορμές για διαλείμματα. Διάλειμμα για να φτιάξω δεύτερο ( ή τρίτο ή τέταρτο ) φραπέ, διάλειμμα γιατί ξέχασα (και καλά) να καθαρίσω την καινούρια τηλεόραση, διάλειμμα για να απλώσω τα ρούχα, γενικότερα διάλειμμα. Δεν μπορώ να στρώσω τον κώλο μου κάτω και να μάθω δυο πραγματάκια. Και φυσικά ούτε για εξεταστική πρόκειται (πάνε αυτές οι εποχές), ούτε για πτυχιακή, ούτε για διδακτορικό! Ευτυχώς γιατί μετά την αποφοίτηση θα μου ‘ ρχόταν «κάπως» ένα μηδενικό!

Πφφφ. Χάλια το διήμερο, δεν το συζητώ για τριήμερο, I am dealing with another working Monday tomorrow..

Στα πλαίσια λοιπόν του διαλείμματος, που αν συνεχίσω έτσι προβλέπεται να διαρκέσει all day long, λέω να απαντήσω κι εγώ στις προσκλήσεις που μου κάνανε. Πριν από πολύυυ καιρό, ο Adonios μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο, κατά προτίμηση ποιητικό, όπου όλες οι λέξεις να αρχίζουν από το ίδιο γράμμα. Διαλέγω το Σ.

Σήμερα στάθηκα στη σιωπή σου,
σε σκόρπιες σκέψεις συνάντησα σύννεφα.
Στο σκοτάδι σταμάτησα.
Σε σκέφτομαι συνέχεια, συνειδητοποίησα.
Συγκέντρωσα σημάδια, και συνέχισα…

Μέχρι εκεί καλό δε βγήκε; (εντάξει, έβαλα ένα και , ποιητική αδεία χιχιχ)

Η Ilive2Loveme με κάλεσε να γράψω ένα ποίημα με τις λέξεις Σοφία, παρεούλα, πρόθεση και σουπιά. Δύσκολο ήταν αυτό και δεν μου πολυαρέσει αυτό που έκανα, αλλά το παραθέτω:

Καλοκαιράκι έρχεται κι εγώ με τη Σοφία
Τρελή παρεούλα στήνουμε πάνω στην παραλία
Καλή τη πρόθεση εγώ, μα πειραχτήρι η άλλη,
Σουπιά στιφάδο κάναμε, και από δω παν κι άλλοι

(τι να κάνω, έβλεπα χτες την «κουζίνα της μαμάς» με τον Ευτύχη που είχε χταπόδι στιφάδο)

Η  Σοφία και η ~~Α~~ και φυσικά ο Adonios μου ‘πανε να παίξω κι εγώ το παιχνίδι με τις αλήθειες και τα ψέματα. Από τις παρακάτω προτάσεις, μόνο μία είναι αληθινή. (οι αλήθειες με bold)

• Το Πανεπιστήμιο το τελείωσα ακριβώς στα 4 χρόνια, χωρίς να κοπώ σε μάθημα (και είχα και το Βέλτσο καθηγητή, αυτό να σημειωθεί παρακαλώ).

Όχι, ρε παιδί μου, μπορεί να διάβαζα, αλλά είχα κοπεί σε τουλάχιστον 4 μαθήματα, μεταξυ των οποιων και ενα ωραιότατο προφορικό κόψιμο. Σημειωση:Ο Βέλτσος ειδικά μου χε δώσει ένα ωραιότατο 6 (και οχι 4) στο πρώτο εξάμηνο, ο Σκαρπέλος απο την άλλη 4 (και νομιζα οτι τα χα παει καλα).Ωστόσο, έστρωσα τονκώλο μου κάτω και τελείωσα τη σχολή στα 4μιση χρόνια.

• Δεν μπορώ να αντέξω τις πολύωρες διαδρομές με το αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα να ξερνάω σε κάθε στάση που κάνουμε.

Ουδέν πρόβλημα δεν έχω με τις διαδρομές, αρκεί ο οδηγός του αυτοκινήτου να μην πηγαίνει σαν πολλα κιλά μαλάκας.χιχιχιχιχι!

• Όταν ήμουνα στο Γυμνάσιο, είχα στο δωμάτιο που μοιραζόμουν με τον αδερφό μου, μια τηλεόραση 20 ιντσών, η οποία έπεσε με τη γωνία στο κεφάλι μου. Ουδέποτε πήγα σε γιατρό να εξετάσει το βαθούλωμα στο κρανίο μου.

Ακριβώς όπως το βλέπεις γραμμένο, ακριβώς έτσι συνέβη! Δεν εξετάσθηκα ποτέ, οπότε αν τελικά έπαθα κάτι στο κρανίο, νομίζω ότι θα το μάθω πολύ αργότερα. Το κρανίο μου είχε σχηματίσει ένα λάκκο με υγρό, αλλά μετά απο 3 μέρες επανήλθε, οπότε δεν το έψαξα παραπέρα!!

• Άργησα πολύ να μάθω να διαβάζω, και ως και την Τρίτη δημοτικού η δασκάλα μου με θεωρούσε διανοητικά αργή.

Δεν ξέρω αν με βρίσκεις πολύ χαζή ή πολύ έξυπνη, είναι γεγονός όμως, ότι ήξερα να διαβάζω πριν πάω νηπιαγωγείο (τότε δεν υπήρχαν παιδικοί σταθμοί), και μάλιστα χωρίς να μου μάθει κανένας. Η δασκάλα μου στο νηπιαγωγείο με έβαζε να διαβάζω παραμύθια στα υπόλοιπα - συνομήλικά μου - παιδάκια. Τώρα πώς έμαθα να διαβάζω, τι να πω, έχω κενό μνήμης.

Νομίζω ότι η απάντηση είναι προφανής, γιατί είμαι άνθρωπος που επαναλαμβάνεται και σίγουρα κάπου την έχω ξανα- αναφέρει την αλήθεια. Ποια είναι;;

Τέλος διαλείμματος. Καλή μου συνέχεια.

Ιντερμεδιο

Λοιπον,μετά απο πολλές διαβουλεύσεις και ζητώντας και βοήθεια, αποφάσισα ότι δε μπορω να συγκρατηθω, θα το πω.

Πρωταγωνιστες: Φίλη (μου) και ο φίλος της

Τοποθεσία: Το κρεβάτι

Ώρα: Αργάμιση

Για λόγους διευκόλυνσης, ας ονομάσουμε τη φιλη μου Α και το φιλο της Β

Β: Μωρο μου θες να κανουμε τρελες;

Α: Αμέ!

Β: Ελα εδω τότε (κλεισιμο ματιού)

Α: (πονηρο χαμογελο)

Ξεκινάει το γνωστό παιχνιδάκι (ε δεν ξερω και λεπτομερειες), μέχρι που κάποια στιγμή πάνω που ειχε αρχίσει να μπάινει το νερό στο αυλάκι, ακουμε το εξης:

Β: Κάνεις λίγο πιο κει το ποδαρ’ σ’ ;

Τέλος.

ΥΓ: How cool is that?????

(Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική)

Μάνο, ευχαριστω για τη βοήθεια στον προβληματισμο μου

Λαχανάκι, το ποστ αυτο για σένα! Για να δεις τι τραβάνε μερικές τρελές!

 

Αυτές τις μέρες…

φωτο flickr, χρηστης lopolis

….χαίρομαι που έχω φίλους που με καταλαβαίνουν

…μαθαίνω ότι τα άτομα της ζωής μου που εκτιμώ και θέλω την παρέα τους είναι περισσότερα από όσα είχα υπόψιν μου!!

….ξεραίνομαι στα γέλια με όποια συζήτηση καταλήγει στη φράση «είσαι θεά!» (ή κάτι παρόμοιο)! Χιχιχιχι!

…βρίσκω ανθρώπους που μια κουβέντα μαζί τους είναι το πιο «antistress» κομματι της μέρας μου

…κοιμάμαι λίγο, δουλεύω πολύ

…αγχώνομαι που έχω περιορίσει τις βόλτες μου εδώ, ανωτέρα βία

…στενοχωριέμαι όταν δημιουργούνται απρόσμενα περιθώρια και δεν βρίσκω μία δίοδο επικοινωνίας

..χαμογελάω, όταν θυμάμαι δύο μάτια και ένα χαμόγελο που με έκανε να ανατριχιάσω

…το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι μόλις ξυπνήσω, είναι κάτι αξέχαστες στιγμές που ανυπομονώ να ξαναζήσω

… εξυψώνω τον εγωισμό μου, μα δεν αντιστέκομαι σε ενδεχόμενα «θέλω»

…συνειδητοποιώ ότι (και δεν περίμενα να το πω αυτό) ότι αυτό το καλοκαίρι παίζει να είναι ονειρεμένο…!

Μου αρέσει το ροζ συννεφάκι που βρίσκομαι. (κι ας απεχθάνομαι το ροζ)
                                                                                                      Μ’αφήνεις για λίγο εδώ;