impressions…

Γυρισα αισίως στη μία το βράδυ σπίτι μου μετά από καθυστέρηση στην πτήση μόλις μιάμισης ώρας.

Πρώτο business trip λοιπον. Αυτό που κατάλαβα πρώτα από όλα, είναι οτι η δική μου δουλειά, εάν κι εφόσον μου ζητηθεί να ασχοληθώ επισταμένως από εδώ και πέρα, είναι της υπομονής.Υπήρξε μέρα που,πέραν κάποιων τυπικών, δεν αντάλλαξα κουβέντα με κανένα! Ενισχύθηκε και η φάση από το στυλ μου,να μη διαθέτω την ικανότητα να χωθώ σε μία από τις παρέες αν δεν γνωρίζω κανένα, οπότε καθόμουνα όλη μέρα στο μπαρ της πισίνας, με μοναδική παρέα 2 extra large φραπέδες (σκέτους). Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να είμαι παρούσα. Δες λίγο που ήμουνα (κανε κλικ στη φωτο να βγει μεγαλύτερη γιατί αυτή τη φορά θα τις κρατήσω μικρές για ευνόητους λόγους)

(το πρωι) (το βραδυ)

Ωστόσο, εκεί πήγα ως “υπεύθυνη”. Αυτό, είχε τα καλά του , έιχε και τα κακά του.Το μεγαλύτερο κακό είναι το ότι καλείσαι να είσαι στην πρώτη γραμμή.Στη δική μου περίπτωση , κυριολεκτικά.Παίδες, μιλάμε για τρελή γκλαμουριά.Σε σημείο που αναρωτιόμουν τι στο καλό κάνω εγώ εδώ πέρα.Η θέση μου επέβαλε να είμαι και ωραία, πράγμα στο οποίο απέτυχα παταγωδώς. Σε πρώτο πλάνο, φωτογραφίες και λοιπά,δεν ειμαι εγω για τετοια και ήλπιζα να “το΄χω” κατά βάθος!

Για να καταλήξω, δε νομίζω ότι έβγαλα άκρη για το πώς ακριβώς αισθάνομαι για τη συγκεκριμενη πρώτη μου φορα. Βαρέθηκα αρκετά, αγχώθηκα αρκετά, ενώ όπως ειπώθηκε έχω αναλάβει το ρόλο του “καθησυχαστή” και δεν πρέπει να μαι αγχωμένη…Φυσικα και έκανα λάθη. Ένα από αυτά αρκετά σημαντικό.Το θέμα ειναι ότι όλα πήγαν καλά και ότι έλαβα και τα πρώτα θετικά σχόλια (απλά δεν ξέρω αν θα το ξανακάνω.Η μάλλον , αν θα επιλέξω να το κανω..)

Μερικές άσχετες παρατηρήσεις:

-Το “όλα πληρωμένα” είναι σχετικό.Εμένα μου δώσανε και τρία ευρω πίσω!

-Υγρασια, παιδιά. Πολλή υγρασία,μόνο που το θυμάμαι σκάω.Να έχω βγει απότο δωμάτιο στον πέμπτο όροφο με ίσιο μαλλί και ώσπου να φτάσω στο ισόγειο να έχει γίνει κυματιστο.Ιδού και τα αποδεικτικά

-Καθόλου χρόνος για βόλτες.Πέρασα και δεν ακούμπησα την πόλη. Όλη μέρα σε ένα ξενοδοχείο.

-Η καλύτερη στιγμή μια μέρας ήταν το τέλος που γυρνούσα στο δωμάτιό μου και ένιωθα on top of the world.

-Το φαϊ χάλια (και δεν το περίμενα)

-Εισηγούμαι όταν πηγαίνει κανείς σε τέτοιο ταξίδι, την επόμενη μέρα να ΜΗΝ πηγαίνει στη δουλεια! χεχε!

Η πραγματικά απίθανη εμπειρία ήταν εκείνες οι φάσεις που καθώς μου μιλούσαν διάφοροι επί των δημοσίων σχέσεων (όπως εμένα), μπόρεσα να αποκωδικοποιήσω φράσεις και κινήσεις, για να δω τι αντιπροσωπευουν, ποια θα ήταν η στάση τους σε ενδεχόμενη αποδοχή ή απόρριψη και ποια ακριβώς σχέση περιμένουν ότι θα έχουν μαζί μου. Είδα πως είναι να έχεις λίγη εξουσία, αλλά εντέλει πιστεύω ότι τα δικά μου χέρια είναι τα εντελώς λάθος για να εναποθέσεις ένα τέτοιο αβαντάζ.Δεν το λέω υποτιμώντας με, καθολου.

Making a long story short, όλα είναι στο πρόγραμμα…!

Explore posts in the same categories: thought of the day