warning! ψωνιο-ποστ!

Είχαμε λοιπόν χτές event με την εταιρεία που λες. Και μια που είχα την τύχη να μην πρέπει να πάω στη δεύτερη δουλειά, είπα να μην εμφανιστώ για άλλη μια φορά σαν λέτσος στην εκδήλωση. Συνήθως αυτό που γίνεται είναι να πηγαίνουν όλοι να ετοιμάζονται πριν το παρτυ, μόνο που εγώ δεν ανηκα σε αυτή τη συνομοταξία λόγω δεύτερης δουλειάς, οπότε εμφανιζόμουν κατευθείαν.

Ε, και αφου ως δια μαγείας βρήκα χρόνο φόρεσα κάτι καλύτερο, εκανα το μακιγιάζ μου, έβαλα τα αρώματά μου, άλλαξα την τσαντα της δουλειάς με μία πιο σικ, έβαλα πέδιλα πρώτη φορά φέτος, όλα τα κανα. Και όταν πήγα στο event, μου συνέβη αυτό που έχει συμβεί στα περισσοτερα κοριτσάκια. Εντοπίζω ότι υπάρχει άλλο ένα άτομο που φοράει το ίδιο ρούχο με μενα!!! Και γαμώ την ατυχία μου γαμώ, υποτίθεται ότι το χα ψωνίσει από το Λονδίνο!!! Θα μου πεις, τωρα με την Aegean, ολο και περισσότεροι Έλληνες είναι εκεί (lol). Ναι , βρε παιδί μου , δε θα διαφωνήσω, αλλα να τυχει να ψωνίσουμε και από το ίδιο μαγαζί;;; Ολόκληρη Regent Street??
Ελεος!

φωτο flickr, χρηστης Yukihana~

Βέβαια, είχαμε και βασικές διαφορές, έτσι;;
ΑΑΑ, όλα κι όλα. Εμένα με ξέρανε όλοι σχεδόν ,την άλλη κυρία ουδείς. Εγώ είχα ίσιο μαλλί και η άλλη κυρία σγουρό. Εγώ είχα ντεκολτέ, αυτή όχι. Και γενικώς, ήμουνα πιο ωραία , άσε που αυτή τη φορά είχα διαλέξει το κατάλληλο αξεσουάρ (Εκείνο το καλάμι που το χω παρκάρει είπαμε;;)

ΥΓ: Τουλάχιστον μέσα στον πανικό, βρίσκουμε και αφορμές για να γελάμε. Συγχώρα με για τις απουσίες στο μπλογκοχωριό, αλλά αυτή την περίοδο με έχω ξεσκίσει. Και έπεται και συνέχεια. Είμαι έτοιμη για μια ωραιότατη κριση υστεριας. Χρειάζομαι διάθεση και χρόνο. Έχω δει όλες τι προσκλήσεις, συγχωρέστε με που δεν μπορώ να αντεπεξέλθω.

ΥΓ2: Ξέρεις τι είναι να σου επιτρέπεται μετά από πολύ καιρό να φας…παϊδάκια; I call it an asset!!!!!!!!!!

impressions…

Γυρισα αισίως στη μία το βράδυ σπίτι μου μετά από καθυστέρηση στην πτήση μόλις μιάμισης ώρας.

Πρώτο business trip λοιπον. Αυτό που κατάλαβα πρώτα από όλα, είναι οτι η δική μου δουλειά, εάν κι εφόσον μου ζητηθεί να ασχοληθώ επισταμένως από εδώ και πέρα, είναι της υπομονής.Υπήρξε μέρα που,πέραν κάποιων τυπικών, δεν αντάλλαξα κουβέντα με κανένα! Ενισχύθηκε και η φάση από το στυλ μου,να μη διαθέτω την ικανότητα να χωθώ σε μία από τις παρέες αν δεν γνωρίζω κανένα, οπότε καθόμουνα όλη μέρα στο μπαρ της πισίνας, με μοναδική παρέα 2 extra large φραπέδες (σκέτους). Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να είμαι παρούσα. Δες λίγο που ήμουνα (κανε κλικ στη φωτο να βγει μεγαλύτερη γιατί αυτή τη φορά θα τις κρατήσω μικρές για ευνόητους λόγους)

(το πρωι) (το βραδυ)

Ωστόσο, εκεί πήγα ως “υπεύθυνη”. Αυτό, είχε τα καλά του , έιχε και τα κακά του.Το μεγαλύτερο κακό είναι το ότι καλείσαι να είσαι στην πρώτη γραμμή.Στη δική μου περίπτωση , κυριολεκτικά.Παίδες, μιλάμε για τρελή γκλαμουριά.Σε σημείο που αναρωτιόμουν τι στο καλό κάνω εγώ εδώ πέρα.Η θέση μου επέβαλε να είμαι και ωραία, πράγμα στο οποίο απέτυχα παταγωδώς. Σε πρώτο πλάνο, φωτογραφίες και λοιπά,δεν ειμαι εγω για τετοια και ήλπιζα να “το΄χω” κατά βάθος!

Για να καταλήξω, δε νομίζω ότι έβγαλα άκρη για το πώς ακριβώς αισθάνομαι για τη συγκεκριμενη πρώτη μου φορα. Βαρέθηκα αρκετά, αγχώθηκα αρκετά, ενώ όπως ειπώθηκε έχω αναλάβει το ρόλο του “καθησυχαστή” και δεν πρέπει να μαι αγχωμένη…Φυσικα και έκανα λάθη. Ένα από αυτά αρκετά σημαντικό.Το θέμα ειναι ότι όλα πήγαν καλά και ότι έλαβα και τα πρώτα θετικά σχόλια (απλά δεν ξέρω αν θα το ξανακάνω.Η μάλλον , αν θα επιλέξω να το κανω..)

Μερικές άσχετες παρατηρήσεις:

-Το “όλα πληρωμένα” είναι σχετικό.Εμένα μου δώσανε και τρία ευρω πίσω!

-Υγρασια, παιδιά. Πολλή υγρασία,μόνο που το θυμάμαι σκάω.Να έχω βγει απότο δωμάτιο στον πέμπτο όροφο με ίσιο μαλλί και ώσπου να φτάσω στο ισόγειο να έχει γίνει κυματιστο.Ιδού και τα αποδεικτικά

-Καθόλου χρόνος για βόλτες.Πέρασα και δεν ακούμπησα την πόλη. Όλη μέρα σε ένα ξενοδοχείο.

-Η καλύτερη στιγμή μια μέρας ήταν το τέλος που γυρνούσα στο δωμάτιό μου και ένιωθα on top of the world.

-Το φαϊ χάλια (και δεν το περίμενα)

-Εισηγούμαι όταν πηγαίνει κανείς σε τέτοιο ταξίδι, την επόμενη μέρα να ΜΗΝ πηγαίνει στη δουλεια! χεχε!

Η πραγματικά απίθανη εμπειρία ήταν εκείνες οι φάσεις που καθώς μου μιλούσαν διάφοροι επί των δημοσίων σχέσεων (όπως εμένα), μπόρεσα να αποκωδικοποιήσω φράσεις και κινήσεις, για να δω τι αντιπροσωπευουν, ποια θα ήταν η στάση τους σε ενδεχόμενη αποδοχή ή απόρριψη και ποια ακριβώς σχέση περιμένουν ότι θα έχουν μαζί μου. Είδα πως είναι να έχεις λίγη εξουσία, αλλά εντέλει πιστεύω ότι τα δικά μου χέρια είναι τα εντελώς λάθος για να εναποθέσεις ένα τέτοιο αβαντάζ.Δεν το λέω υποτιμώντας με, καθολου.

Making a long story short, όλα είναι στο πρόγραμμα…!

note from somewhere else…

Πρώτο επαγγελματικό ταξίδι χτες. Και όπως άλλωστε ήτο φυσικό , μια που μιλάμε για ένα άνθρωπο που ουδεμία σχέση έχει με αυτά, ξεκίνησε αρκούντως επεισοδιακά.

Καταρχήν, τσακίστηκα να πάω νωρίς στο αεροδρόμιο, επειδή ειχα ξεχάσει το Booking μου στην δουλειά. Ωραίο ξεκίνημα! Το χαρτί που μου είχαν διαβιβάσει μέσω ταχυδρομείου ανέφερε σαν ώρα πτήσης τις 22.30 . Πήγε λοιπόν στο αεροδρόμιο από τις 8 η δικιά σου για να είναι σίγουρη ότι δεν θα χάσει την πτήση και ότι θα κάνει ένα φυσιολογικό τσεκ ιν. Έλα όμως που είχε κάνει ο συνεργάτης λάθος και η πτήση έφευγε μετά τις 11 το βράδυ! Μισή ώρα αργότερα η πτήση, 2 ώρες τζάμπα αναμονή εγώ. Είχε το γέλιο του δε λέω, αλλά πιο πολύ το πρόγραμμα είχε βαρεμάρα!

Περίεργη η όλη φάση, ομολογώ. Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο στέλνουν εμένα σε ένα τέτοιο ταξίδι, το οποίο πάνω από όλα χρειάζεται διπλωματία και ευελιξία στις δημόσιες σχέσεις. Δεν φοβάμαι τόσο πολύ, περισσότερο αγχώνομαι θα έλεγα. Κυρίως γιατί πλέον μου έχει γίνει φανερό, μέσα από το γενικότερο context, ότι αυτό το ταξίδι είναι η αρχή μίας δοκιμασίας από μέρους της δουλειάς μου απέναντι στο πρόσωπό μου. Τώρα, το αποτέλεσμα θα δείξει αν μιλάμε για προαγωγή ή για απόλυση. Είτε στη μία περίπτωση είτε στην άλλη φυσικά, δε χαλιέμαι! Δύο μέρες που εννοείται ότι θα χαμογελάω, θα μου ζητηθεί όμως και κάποια στιγμή να υπερασπιστώ εντέχνως τα συμφέροντα της δουλειάς. Για να δούμε πως και αν θα πείσω!

Εφόδια, ένα σακ- βουαγιάζ με τα απολύτως απαραίτητα, καθότι η διαμονή είναι μόλις δύο ημέρες, και το λαπτοπ, αφού έχουμε και την τύχη να μας διαθέτει το ξενοδοχείο μια σουίτα για ένα ατομο και συνεπώς σύνδεση στο Ιντερνετ . Εκπλήσσομαι, βεβαια, αλλά από την άλλη αυτή εδώ είναι η πρώτη μου φορά, και όπως και να χει , ένα άτομο με τη δική μου θέση, υπό Κ.Σ μάλλον δεν θα είχε αυτές τις πολυτέλειες.

Τακτοποιήθηκα αργά το βράδυ. Αφού έκανα κάποιες πρώτες γνωριμίες. Εννοείται ότι δεν με τοποθέτησαν στη σουίτα που περίμενα (και που μου χαν πει , βασικα), και εννοείται ότι η σύνδεση στο Ιντερνετ ήταν ξεχωριστά πληρωμένη. Κάπου στον 4ο όροφο του ξενοδοχείου, δεν με έπαιρνε ο ύπνος.Και την επόμενη μέρα,σήμερα δηλαδή, ήταν σα να ξύπνησα σε αγγλικη αποικία, αφού όσοι είχα γνωρίσει την προηγούμενη ημέρα, άρχισαν να μου μιλάνε στα αγγλικά (;;;;;).

Ακόμη δεν έχει ξεκινήσει τίποτα, αφήνω στην άκρη το γεγονός ότι μόλις κατάφερα να συνδεθώ!Σε λίγη ώρα ξεκινάει το τζέρτζελο.Μην φανταστείς σε μια γωνιά θα μαι και θα πίνω καφε! Αν επιζήσω από την αποψινή βραδιά, σημαίνει ότι μπορώ να βγω αλώβητη από αυτό!

Εδώ πάντως είναι ντάλα καλοκαίρι!

Υγ: Φωτο αργότερα, μην καρφωθούμε κιόλας!

Δια χειρός εμού της ιδίας..!

Μετά από πρόσκληση από την DiVa, τον Kitsomitso, τον Island, το Αστροπελέκι και τον Αντώνη, ιδού και η δική μου συνεισφορά στο καινούριο παιχνίδι του μπλογκοχωριου!

Οι κανόνες πάνε κάπως έτσι:

1. Γράψε
2.Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.

Το παιχνίδι ξεκίνησε ο Αλλουφάνιος , με τη συνεισφορά του Νατασσακίου! Ευχαριστούμε παίδες!

Και το κριτήριο για τη δική μου πάσα ειναι η περιέργεια. Θέλω να δω πως γραφει το Λαχανάκι (που εχει ηδη προσκληση), η Σοφία (μετά που θα τελειώσουν τα γλέντια), ο Exitmusician (αν μπορεσει), η άλλη Σοφια (οταν δεν κανει τον τουριστα) και η ~~Α~~ (μολις γυρισει).

Με μεγάλη επιφύλαξη καλώ και το Narita (καλλιτεχνη του banner μου στα δεξιά της σελίδας αυτης)κι ευχομαι να ανταποκριθει!  :) 

Η λέξη μου είναι “Sanctimonious”. Στην αρχή νόμιζα ότι σημαίνει κρυψίνους, που ειναι η αγαπημενη μου ελληνική λέξη. Αλλά τελικά τώρα απλά μου αρέσει ο ήχος της…

Καλη εβδομαδα!

Η κάθοδος των θερι(ν)ων

Ή αλλιώς, η επικίνδυνη αποστολή του Σαββατοκύριακου που κρατησε 4 μερες (σχεδον).

Το πήρα απόφαση, αφού άλλαξε ο καιρός, καμία δουλειά δεν ειχαν τα μάλλινα πια στη ντουλάπα μου. Πήρα τη σκάλα και ανεβηκα στο πατάρι να κατεβάσω τα καλοκαιρινά. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί, έπρεπε να κάνω εκκαθάριση. Ανοίγω την ντουλάπα και βρίσκομαι μπροστά στο απόλυτο χάος. Ξεκρέμασα όλα τα ρούχα και βάλθηκα να ψάχνω τι φοριέται ακόμη και τι όχι. Μου πήρε μόνο 3(!) ώρες. Και μη νομίζεις ότι έχω και τόσο πολλά ρούχα. Αλλά καθε φορα που πρέπει να το κάνω αυτο μπάινω σε Bored mode. Ασε που ανακάλυψα κάτι πουλόβερ που δεν τα φόρεσα ποτέ όλο το χειμώνα, διότι που να τα εβρισκα εκεί που τα ειχα καταχωνιάσει! Πέταξα και τα μισα, που δεν μου στρώνανε, δεν μου αρεσε να τα φοράω, δεν με καλύπτανε (σε έκταση) , ξερεις τι ωραία ακυρα κριτηρια εχουμε τα κοριτσια αμα θελουμε να πετάξουμε κάτι. Είχα κάνει 3 στοίβες πάνω στο κρεβάτι μου: τα προς φύλαγμα, τα προς πέταμα και τα προς πλύσιμο!

φωτο Flickr, χρηστης Djuliet με τίτλο “Death by clothes overdose”

Μετα από την απαιτητη αυτη προεργασία, τοποθέτησα όοοοοοολα τα καλοκαιρινά στο κρεβάτι. Επρεπε να το δεις αυτο (δεν εβγαλα και καμια φωτο μη γινω ρόμπα). Απο εδω τα φορεματα, απο εδω τα κοντομανικα, απο εκει τα αμανικα,οι φουστες, τα σορτς(τρομαρα μου, ηθελα και σορτς). Πάμε πάλι απο την αρχη. Ξεχωρίζουμε αυτα που μας κανουν, αυτα που δεν μας κανουν, αυτα που φοριουνται και αυτα που πέρασε πια η μπογιά τους. Και ξεκινάμε την τοποθετηση. Τα μισα στις κρεμάστρες, τα άλλα μισα στα ράφια. Τα περισσότερα τα πέταξα βασικα. Εξήγησε μου γιατί συνεχίζω να αγοράζω μαλακίες ενώ ξέρω ότι δεν πρόκειται να τις βάλω (ιδιαιτέρως όταν πρόκειται για ροζ, αφου βγάζω φλύκταινες);;;

Α, και μη ξενιόμαστε, από τη μία γεμίζει το κρεβάτι με ρούχα και από την αλλη το πάτωμα με παπούτσια. Αλλα με το ρυθμό κατανάλωσης των παπουτσιών που εχω εγώ, ευτυχως εχουνε μεινει μονο 4 ζευγαρια ολα κι όλα (πανε και οι μπότες στον κάλαθο των αχρήστων).

Το σύνολο των εργατοωρων που συμπλήρωσα σε αυτη την αποστολή, εφτασε τις 14. Και ρε γμτ, μου εχουν δημιουργηθει διαφορα αμπελοφιλοσοφικα ερωτήματα.Φερ’ειπείν:

-Η ντουλάπα μου είναι αρκετά μεγάλη και ήταν και ένας από τους λόγους που ήθελα να μετακομίσω σε μεγαλύτερο σπίτι. Πως γίνεται να μην μπορούν να χωρεσουν χειμερινα και καλοκαιρινα σε μια ντουλάπα και να μη χρειάζεται να κάνω κάθε εξάμηνο την ίδια δουλειά, δεδομένου του γεγονότος ότι μένω ΜΟΝΗ μου;

-Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται να εχω τόσα ρουχα, και τελικα όλο το χειμωνα και ολο το καλοκαιρι να χρησιμοποιω 10 μπλουζάκια και 5 τζιν (λεμε τωρα). Τα υπόλοιπα τι τα κάνω, τα εχω εκει μέσα για να τα βλέπω; (και πετάω και αρκετα φαντασου)

-Αυτό που με τρελαίνει έιναι ότι έχω τσεκάρει και την ντουλάπα του ετερου ημισυ, και η δική του είναι πάντα τακτοποιημένη. Γιατι η δικιά μου να είναι ένας χάος στο τελος της καθε σεζον; (Μηπως ειμαι αχρηστη, διερωτώμαι)

-(ερωτημα περι στυλ)πως γίνεται μια γυναικα που λατρευει το χειμώνα, να διάθετει πολύ καλά καλοκαιρινά ρούχα, και μόνο άθλια χειμερινά πουλόβερ;;;;;;;;

Τουλάχιστον, σήμερα πια, εχουν μείνει τρεις κι ο κούκος στην ντουλάπα μου. Μέχρι το τέλος της σεζόν, βλέπουμε..

Καλή εβδομάδα!

PS: Για το φιλαράκι που μου έιπε ότι κάθε φορά που κάνω ποστ αισθάνεται ότι θέλει να πάρει ένα στιλό και να βάλει όοοοολους του τόνους που ξεχνάω, ηθελα να πω ότι ειναι η πιο πετυχημένη παρατήρηση που έχω ακούσει ποτε! Σορρυ my friend αλλα δεν μπορώ να το διορθώσω αυτο. Ιt is typical of me! Ο τίτλος ειναι επίτηδες χωρίς τόνους πάντως.

PS2: Χαζό ποστ, χαρά γεματο..;;;