Θερμοκρασιας το αναγνωσμα.

Υπάρχει κάτι που μου αρέσει τελικά τώρα που καλοκαιριάζει και ανοίγουν οι μέρες.
Παίρνω το ρόλο του παρατηρητή και αφουγκράζομαι τους ήχους της γειτονιάς μου.

Είναι καταπληκτικό το τι μαθαίνει κανείς μέσα σε ένα απόγευμα. Έμαθα ας πούμε ότι δεν είναι μόνο ο ιδιοκτήτης του δικού μου σπιτιού στραβόξυλο. Άκουσα διάλογο μεταξύ ενοικιαστή και σπιτονοικοκύρη για τη μη ενημέρωση του τελευταίου ότι φιλοξενείται άτομο στο σπίτι. Όχι μόνιμα, για λίγες ημέρες. Ο σπιτονοικοκύρης έκανε παράπονα ότι δεν το ενημέρωσαν και θα έπρεπε να το ξέρει. Ακατανόητα πράγματα. Αν ήταν να ενημερώνω κάθε φορά που φιλοξενώ τον αδερφούλη μου το φαντάρο (ΕΛΔΥΚ για τα αγοράκια που γνωρίζουν), θα με είχε διώξει ο άνθρωπος ως σήμερα. Και ο καημένος ο ενοικιαστής, παρόλο που ήταν αγοράκι, εντούτοις χίλιες υποχωρήσεις έκανε μπροστά στο σπιτονοικοκύρη του. Ασε που ο σπιτονοικοκυρης μάλλον του ζήτησε να έχει και αυτός κλειδιά του σπιτιού, έλεος.

Έμαθα επίσης ότι το διπλανό μου διαμέρισμα, κατοικείται από 2 τρελές γιαγιάδες. Αλλά τρελές, όχι αστεία. Η μία ήταν μέσα στο σπίτι, είχε βάλει ένα παλιακό βαλς της εποχής και χόρευε μονολογώντας «Πατέρα μου, πατέρα μου» και η άλλη ήταν απέξω και της χτυπούσε την πόρτα, χωρίς καμία ανταπόκριση. «Τούυυυυυλααα….» φώναζε κάθε δέκα λεπτά , καθώς φαίνεται όμως η δεύτερη γιαγιά είχε μεταφερθεί σε άλλη δεκαετία.

Στον από πάνω όροφο, πρέπει να υπάρχει άλλος ένας τρελός. Όταν έχει ακόμη μέρα έξω, ακούς συνέχεια ένα «μμμμμμ» αγελαδίσιο. «Μμμμμμμ» που παίρνει χροιά διαφορετικής νότας, κάθε φορά. Δεν είχα δώσει ιδιαίτερη βάση ποτέ, μέχρι που μία φίλη ακούγοντας το μου είπε «Καλά, ο από πάνω πόσες ώρες κάνει εξάσκηση στο τρομπόνι;» Τότε μόνο συγκεντρώθηκα κι εγώ να τον ακούσω, αλλά αυτό που άκουσα μια φορά δεν είναι μουσικό όργανο με τίποτα!

Επίσης έχω να πω ότι αντιμετωπίζω ένα θέμα με τις κατσαρίδες, ακόμη δεν άρχισε το καλοκαίρι. Πολύ περίεργο το θέμα. Γυρίζω ένα βράδυ σπίτι και βλέπω δυο μεγάλες κατσαρίδες. Ανάποδα. Ψόφιες ρε παιδί μου. Εντωμεταξύ, οι κατσαρίδες είναι ότι χειρότερο για μένα. Δεν αντέχω ούτε τη σκούπα να πιάσω να τις βγάλω έξω, γιατί δεν γίνεται να έχω στο μυαλό μου την εικόνα μιας κατσαρίδας στην άκρη της σκούπας που κρατάω εγώ. Σιχαίνομαι ρε παιδί μου. Φαντάσου τον πανικό μου άμα είναι και ζωντανές. Το θέμα είναι ότι ζωντανή κατσαρίδα στο σπίτι δεν έχω βρει. Όλες έρχονται για να πεθάνουν εκεί μέσα. Το στο διάβολο συμβαίνει δεν μπορώ να καταλάβω. Ωστόσο, τουλάχιστον δεν περνάω το μαρτύριο να σταθώ από πάνω τους με την παντόφλα. Α, εκεί είμαι τρομερό θέαμα. Με βλέπεις από πάνω τους με την παντόφλα να κάνω δοκιμές, με πόση δύναμη να ρίξω τη παντόφλα, και πως θα ακούσω το «κρατς» (μπλιαχ), κι άμα δεν τη σκοτώσω κι αρχίσει να τρέχει (μπλιααααααααχχ), και τελικά κάθομαι σε μία μεριά και τις κοιτάω, δεν μπορώ να τις σκοτώσω. Πάλι καλά, ψοφάνε από μόνες τους και με γλιτώνουν από το μαρτύριο. Το πώς ψοφάνε παραμένει αδιευκρίνιστο. Κατ’ εμέ, δύο απαντήσεις υπάρχουν. Ή μπαίνουν στο σπίτι μου μόνο οι γριές κατσαρίδες, διότι το βλέπουν ως ιδανικό τόπο χλοερό, τόπο αναπαύσεως ή απλούστατα οι αναθυμιάσεις της τελευταίας απολύμανσης (που δεν έχω ιδέα πότε έγινε) κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Όπως καταλαβαίνεις, αρνούμαι να προσαρμοστώ σε τέτοιες θερμοκρασίες, και το αποτέλεσμα είναι να μην κοιμάμαι τα βράδια και να καταλήγω να λέω ανοησίες. Ε, και με 2 τρελες δίπλα και 1 αποπάνω, αναρωτιέμαι τι κανω εγω, ενας φυσιολογικός άνθρωπος, σε αυτη την πολυκατοικία.

Χαιρετώ.

Explore posts in the same categories: thought of the day, ιστορίες, όλα μαζί