Περασε και το Πάσχα.

Αφού κατάφερα αυτή τη φορά να φτάσω από το λιμάνι στο σπίτι χωρίς να σπάσω καμία από τις ρόδες τις βαλίτσας, που περιείχε εκτός από ρούχα και παπούτσια μισό άρτο, ένα κόκορα για βράσιμο και κάτι βλήτα, θεωρώ εαυτόν πολύ τυχερό. Κατά μέσο όρο ανά δύο ταξίδια χάνω μια ρόδα από τη βαλίτσα τρόλεϊ, γιατι την περνάω από όλες τις λακκούβες που μπορείς να φανταστείς, και καταλήγω να έχω ανάγκη από καινούρια βαλίτσα κάθε χρόνο. Η μέση ταχύτητα βαδίσματος μου μπορεί να φτάσει κατά περίπτωση τα 30 χλμ/ωρα, εξαρτάται πόσο νωρίτερα έχω ξεκινήσει για να πάω λιμάνι ή πόσο βιάζομαι να φτάσω σπίτι μετά από ταξίδι.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, σήμερα το πρωί, ήλπιζα καταρχάς να φτάσω σπίτι και να είναι ακόμη παγωμένος ο κόκορας για να μη χρειαστεί να τον μαγειρέψω την ίδια μέρα. Αποστολή εξετελέσθη. Δεύτερον, ήθελα οπωσδήποτε καφέ πριν πάω στη δουλειά. Και αυτή η αποστολή εξετελέσθη. Τρίτον, ένα μπάνιο πριν τον καφέ ήταν ότι πρέπει μετά από μια βραδιά σε κατάστρωμα πλοίου, όσοι ταξιδεύουν με καταλαβαίνουν. Χρειάζεσαι απολύμανση!! Πάει κι αυτό. Ευτυχως το ταξίδι με καλη παρέα είναι σοβαρός λόγος να ξεχνάς τα κακά ενός καταστρώματος, που ο ένας παπούς δίπλα ροχαλίζει και ένας άλλος έιχε να πλύνει τα πόδια του από τα Χριστούγεννα! Μένει τώρα η υπόλοιπη βαλίτσα , αλλά ένεκα δουλειάς την άφησα ανοιχτή να περιμένει. Η μέρα φυσικά είναι σαν αργία σήμερα, δε βλέπω να δουλεύει κανένας με ιδιαίτερο ρυθμό, ωραία μας κάθεται, να προσαρμοστούμε καλύτερα!

Κατανυκτικό δεν το λέω το φετινό Πάσχα, ιδιαιτέρως ήσυχο θα το λεγα στο χωριό που διάλεξα να το κάνω. Και να τονίσω στο σημείο αυτό, ότι ούτε τα βεγγαλικά από τα Ζωνιανα κατάφερα να δω, βαριόντουσαν μάλλον και αυτοί! Η θερμοκρασία θύμιζε περισσότερο χειμώνα στα χωριά κάτω από τον Ψηλορείτη, με αποτέλεσμα την Κυριακή του Πάσχα, να στεκόμαστε οικογενειακώς δίπλα στον ξυλοφουρνο για να ζεσταινόμαστε, εκτός από το να ψήνουμε το αρνί (το σουβλισμα το τιμούσαμε παλιά, για την τέρψη των μικρών παιδιών, τώρα πια μεγαλώσαμε γι αυτό, στη δική μου οικογενεια). Το καλύτερο γαστριμαργικό σημείο για μένα είναι η «κοιλιά». Δεν ξερω πως τη λες εσύ, εμείς έτσι το λέμε αυτό το φαγητό. Όσο και να το περιγράφω , οι Αθηναίοι φίλοι μου καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για πατσά (αφού ως γνωστον πατσες=κοιλιές), αλλα ΔΕΝ είναι. Περιέχει φυσικά κοιλιές και εντόσθια ζώου, αλλα ουδεμία σχέση έχει με αυτό που σερβίρουν στα μαγαζιά εν Αθήναις. Αλλά άμα δε βρω τη συνταγή, δεν περιγράφω άλλο, γιατι πάλι δεν θα καταλάβεις για πόσο νόστιμο φαγητό μιλάμε! Πάλι ξέχασα να τη ζητήσω από τη γιαγιά!

Πίσω στα δικά μας τώρα. Αν και δε νομίζω να λειτουργήσει και τίποτα σωστά ως την ερχόμενη Δευτέρα, ζηλεύω όσους έχουν καταφέρει να λείψουν άλλο ένα 4ημερο από την Πρωτομαγιά ως την Κυριακή! Χρονια Πολλά!

(ειπες τίποτα;;)

Χάπι F*ckin’ Birthday!

Πέρυσι τέτοια μέρα μόλις που είχα προλάβει να πάρω εναν υπνάκο στο καινούριο στρώμα του καινουριου κρεβατιού του καινούριου υπνοδωματιου του καινουριου σπιτιου μου. Πέρυσι τετοια μερα ειχα καμια εικοσαρια κουτες σε ενα αδειο δωματιο που το λεγα σαλονι και περιμενανε να ανοιχτουν. Περυσι ειχα και τη μαμα εδω. Από τοτε εχει να ερθει.

Τι εχει γινει απο τοτε; Ε, καλα τωρα. Καταρχην, τωρα υπάρχει σαλόνι, με διακοσμηση στον τοιχο, καναπε γωνια, πουφ και κερια παντου. Αλλα εκτος αυτου, και πολυ μπουζουκι έφαγα στη μαπα το χρονο που περασε , και τις διακοπες μου εκανα εις διπλουν στο ιδιο νησι (!), και πέρασα μια βολτα και απο τα Λονδινα, έτσι για να μου φυγει η καψα. Πήγα και ακουσα 2-3 μουσικες παραπάνω, εκαψα ενα mp3 και πηρα ενα αλλο. Ετσι καλο μου παιδι, καταλαβαινεις με ποιο τροπο το ταμειο ηταν μειον καθε μηνα. Πήρα και αυξηση ομως, πήρα και προαγωγη ( κατα μια εννοια), και απο τα 3 το μακρυτερο επαιρνα πολλες φορες, αλλα ακόμη στην ίδια δουλεια ειμαι ( ή μάλλον στις ίδιες).

Πέρασε κι ενας χρονος και κατι μηνες απο τοτε που ήρθα να νοικιάσω διαμέρισμα στο μπλογκοχωριό αυτο. Κι απο όλα οσα ήρθαν και πέρασαν σε αυτο το χρόνο, αυτο το θεωρω πολυ σημαντικο. Κι αυτο βεβαια με τις φασεις του, αλλα αν μη τι αλλο, μου διδαξε πολλα αυτο τον καιρο και συνεχιζω να μαθαινω. Μου αρεσε αυτη η εκτονωση, και ακομη τη λατρευω. Οι “γειτονες” εδω εχουν παντα κατι να πουν, και η σημασια του εξαρταται παντα απο την προσοχη που δινεις εσυ. Αφαιρεσα λιγο αγχος και προσθεσα λιγη επικοινωνια. Εκτονωσα το θυμο μου και βρεθηκα μπροστα σε κοινους παρονομαστες. Το χαρηκα και το χαιρομαι, και η καθε πλευρα που μου φανερωνεται καθε μερα, μου μαθαινει και κατι διαφορετικο, ομορφο ,ασχημο, συγκαταβατικο ή οτιδηποτε, παντα όμως σημαντικο. Δεν εχω παντα κατι να πω, μπορω μονο να παρακολουθω τις στιγμες και να δοκιμαζω τις αμυνες μου. Οι “φιλοι” εδω μπορει να διαφερουν απο τους φιλους εξω, αυτο ομως δεν μας κανει λιγοτερο φιλους μεταξυ μας, και οπως ολες οι σχεσεις δοκιμαζονται με το χρονο, το ιδιο συμβαινει και σε αυτο το χωριο. Και χαιρομαι πολυ που γνωρισα τοσο ενδιαφεροντες ανθρωπους εδω μεσα, και με γνωρισαν και αυτοι αναλογως!

Στο θεμα μας.

Ειναι καιρος να κανω τις ανοησιες μου. Αμα με ρωτησεις ποσων χρονων ειμαι, αυθορμητως θα μου ξεφυγει ενα 22. Δεν ξερω για ποιο λογο, εχω την εντυπωση οτι ο χρονος κυλαει πιο αργα μετα τα 22. Αλλα τελικα κλεινω τα 25 σημερα, το εκανα και με κομπιουτερακι για να ειμαι 100% σιγουρη. ΠΟια σοβαροτητα , χρυσο μου; Καιρος να την καταργησουμε κι αυτη! Και σε μεγαλη ποσοτητα τη διεθεσα μη σου πω αυτο το χρονο, πρεπει τελοσπαντων να συνερχομαι σιγα σιγα! Να φερθω επιτελους και σαν ανθρωπος της ηλικιας μου. Τρελος, κεφατος, ορεξατος!Αμα σοβαρευτω εντελως απο τα 25, στα 85 τι θα κανω (θα ζεις μωρη μεχρι τα 85;); Θα ζω, ρε. Στο ανθος της ηλικιας μου θα μαι στα 85 (θα υπαρχουν μεχρι τοτε καινουριες πατεντες να κρυβουμε χρονια).

οι φωτο ειναι courtesy του Flickr, απο τους χρηστες bclarkesmith kai jleighb αντιστοιχα.

Να λεμε τα συκα συκα  και τη σκαφη σκαφη, π…(μπιπ)-κ…(μπιπ) με πηγε ο προηγουμενος χρονος. Βρε ουστ! Αυτο το χρονο, να δεις, εγω θα κανω τα δικα μου. Προφυλαχτειτε!

(αλλα παρτε και ενα γλυκακι οι μη νηστευοντες-εχουμε και Μεγαλη Εβδομαδα-)

flick, χρηστης massdistraction

flickr, χρηστης Haris Graber

Χρονια μου Πολλά!!Και μαζι με μενα γενεθλια σημερα εχει και ο Fusmoker! Πολύχρονος ρε!!!

(Πάμε για τρέλες, στι ς Σεϋχέλλες,ωω.)

Μουσικη Κυριακη

Ρε σεις, εγω γιατι δεν εχω καταλαβει οτι ερχεται το Πασχα σιγα σιγα;;; Παίρνει το ματι μου ευχες για Καλο Πάσχα από τώρα στο μπλογκοχωριό ή ειναι ιδέα μου; Μα που πας από τωρα, ακόμη δεν μπήκε η Μεγαλη Εβδομάδα; Τυχεράκια! (Ε, αυτο ειναι κατα βαθος ζηλευω)

Παραμένω στον κόσμο μου, αφου αν δε φτασει η Μεγαλη Παρασκευη δεν θα καταλάβω οτι ειναι Πάσχα. Σήμερα το πρόγραμμα εχει συναυλία, κι ας ειναι Κυριακη των Βαϊων. Poisonblack και Amorphis, στο Gagarin (κανε κλικ στα ονοματα για να μπεις στο site τους)!

Σου δίνω ενα μικρό δείγμα από το καθένα, αν και δεν ξέρω αν θα συμπεριλαμβάνονται στο πρόγραμμα τους.

07 - Enigma.mp3

Amorphis - Enigma. Η ιστορια ενος ανθρωπου που ψαχνοντας, βρισκει μια αιθερια υπαρξη που του ζηταει να εκπληρωσει τρια πραγματα, μεσα απο γριφους…Αν τα καταφερει, θα μπορεσει να την εχει. Το ακουσμα λίγο μεταλ, λιγο εθνικ, λιγο αιθεριο … Έβαλα τα δυνατα μου να μαθω τους Amorphis, Κι εχω να πω πως τοσο καιρο δεν ηξερα τι εχανα!

On his trail the stones grew
he was led astray
forces strange he had to face
magic unseen
when he asked he was not answered
but he would not yield
what he asked for was not given

To a whirling mass of waters
the mountains of high
his desire he spoke out
to claim his due
a shadow moved in Louhi’s mirror
the fairest maid of them all
restless mind found her to his liking
but the queen wanted more

Louhi spoke in riddled tones of three things to achieve
find and catch the devil’s moose and bring it there to me
seek the stallion born of fire, harness the flaming horse
he captured and bound the moose, he tamed the golden horse

Still remained the final test
hunt the bird from the stream of death

Σε ρολο support οι Poisonblack, τρελη αδυναμία μου, κυριως λόγω τρελας με τους Sentenced, ενα συγκρότημα που άκουσα όλη του τη δουλεια λίγα χρονια πριν διαλυθεί. Οι Poisonblack, αν και δευτερευον τοτε συγροτημα του τραγουδιστη των Sentenced Ville Laihiala, μου αρέσουν πολύ. Τραγουδακι σου χα βάλει να ακουσεις ουουουουου, πολυ καιρό πριν, εδω. ….I crave therefore I am.

Και μην ξεχνας: Μέχρι το Μεγάλο Σάββατο έχουμε καιρό για ευχες!! Εντάξει;;

Θερμοκρασιας το αναγνωσμα.

Υπάρχει κάτι που μου αρέσει τελικά τώρα που καλοκαιριάζει και ανοίγουν οι μέρες.
Παίρνω το ρόλο του παρατηρητή και αφουγκράζομαι τους ήχους της γειτονιάς μου.

Είναι καταπληκτικό το τι μαθαίνει κανείς μέσα σε ένα απόγευμα. Έμαθα ας πούμε ότι δεν είναι μόνο ο ιδιοκτήτης του δικού μου σπιτιού στραβόξυλο. Άκουσα διάλογο μεταξύ ενοικιαστή και σπιτονοικοκύρη για τη μη ενημέρωση του τελευταίου ότι φιλοξενείται άτομο στο σπίτι. Όχι μόνιμα, για λίγες ημέρες. Ο σπιτονοικοκύρης έκανε παράπονα ότι δεν το ενημέρωσαν και θα έπρεπε να το ξέρει. Ακατανόητα πράγματα. Αν ήταν να ενημερώνω κάθε φορά που φιλοξενώ τον αδερφούλη μου το φαντάρο (ΕΛΔΥΚ για τα αγοράκια που γνωρίζουν), θα με είχε διώξει ο άνθρωπος ως σήμερα. Και ο καημένος ο ενοικιαστής, παρόλο που ήταν αγοράκι, εντούτοις χίλιες υποχωρήσεις έκανε μπροστά στο σπιτονοικοκύρη του. Ασε που ο σπιτονοικοκυρης μάλλον του ζήτησε να έχει και αυτός κλειδιά του σπιτιού, έλεος.

Έμαθα επίσης ότι το διπλανό μου διαμέρισμα, κατοικείται από 2 τρελές γιαγιάδες. Αλλά τρελές, όχι αστεία. Η μία ήταν μέσα στο σπίτι, είχε βάλει ένα παλιακό βαλς της εποχής και χόρευε μονολογώντας «Πατέρα μου, πατέρα μου» και η άλλη ήταν απέξω και της χτυπούσε την πόρτα, χωρίς καμία ανταπόκριση. «Τούυυυυυλααα….» φώναζε κάθε δέκα λεπτά , καθώς φαίνεται όμως η δεύτερη γιαγιά είχε μεταφερθεί σε άλλη δεκαετία.

Στον από πάνω όροφο, πρέπει να υπάρχει άλλος ένας τρελός. Όταν έχει ακόμη μέρα έξω, ακούς συνέχεια ένα «μμμμμμ» αγελαδίσιο. «Μμμμμμμ» που παίρνει χροιά διαφορετικής νότας, κάθε φορά. Δεν είχα δώσει ιδιαίτερη βάση ποτέ, μέχρι που μία φίλη ακούγοντας το μου είπε «Καλά, ο από πάνω πόσες ώρες κάνει εξάσκηση στο τρομπόνι;» Τότε μόνο συγκεντρώθηκα κι εγώ να τον ακούσω, αλλά αυτό που άκουσα μια φορά δεν είναι μουσικό όργανο με τίποτα!

Επίσης έχω να πω ότι αντιμετωπίζω ένα θέμα με τις κατσαρίδες, ακόμη δεν άρχισε το καλοκαίρι. Πολύ περίεργο το θέμα. Γυρίζω ένα βράδυ σπίτι και βλέπω δυο μεγάλες κατσαρίδες. Ανάποδα. Ψόφιες ρε παιδί μου. Εντωμεταξύ, οι κατσαρίδες είναι ότι χειρότερο για μένα. Δεν αντέχω ούτε τη σκούπα να πιάσω να τις βγάλω έξω, γιατί δεν γίνεται να έχω στο μυαλό μου την εικόνα μιας κατσαρίδας στην άκρη της σκούπας που κρατάω εγώ. Σιχαίνομαι ρε παιδί μου. Φαντάσου τον πανικό μου άμα είναι και ζωντανές. Το θέμα είναι ότι ζωντανή κατσαρίδα στο σπίτι δεν έχω βρει. Όλες έρχονται για να πεθάνουν εκεί μέσα. Το στο διάβολο συμβαίνει δεν μπορώ να καταλάβω. Ωστόσο, τουλάχιστον δεν περνάω το μαρτύριο να σταθώ από πάνω τους με την παντόφλα. Α, εκεί είμαι τρομερό θέαμα. Με βλέπεις από πάνω τους με την παντόφλα να κάνω δοκιμές, με πόση δύναμη να ρίξω τη παντόφλα, και πως θα ακούσω το «κρατς» (μπλιαχ), κι άμα δεν τη σκοτώσω κι αρχίσει να τρέχει (μπλιααααααααχχ), και τελικά κάθομαι σε μία μεριά και τις κοιτάω, δεν μπορώ να τις σκοτώσω. Πάλι καλά, ψοφάνε από μόνες τους και με γλιτώνουν από το μαρτύριο. Το πώς ψοφάνε παραμένει αδιευκρίνιστο. Κατ’ εμέ, δύο απαντήσεις υπάρχουν. Ή μπαίνουν στο σπίτι μου μόνο οι γριές κατσαρίδες, διότι το βλέπουν ως ιδανικό τόπο χλοερό, τόπο αναπαύσεως ή απλούστατα οι αναθυμιάσεις της τελευταίας απολύμανσης (που δεν έχω ιδέα πότε έγινε) κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Όπως καταλαβαίνεις, αρνούμαι να προσαρμοστώ σε τέτοιες θερμοκρασίες, και το αποτέλεσμα είναι να μην κοιμάμαι τα βράδια και να καταλήγω να λέω ανοησίες. Ε, και με 2 τρελες δίπλα και 1 αποπάνω, αναρωτιέμαι τι κανω εγω, ενας φυσιολογικός άνθρωπος, σε αυτη την πολυκατοικία.

Χαιρετώ.

To Knowusbettaaaa-Πρόσκληση

Η εβδομάδα είναι δύσκολη και το χω πάρει απόφαση ότι δεν πρόκειται να δουλέψω! Και εχω κι ενα σκοπό που δεν μπορώ να σου αποκαλύψω, γιατί όσο το λέω τόσο δεν το κάνω και επιτέλους πρεπει να το πάρω απόφαση! Θα σου πω, αν τελικά τον πραγματοποιήσω, ως το τελος της εβδομάδας!Κι επίσης, θέλω κι εγω να άλλάξω το μπλογκ μου, αλλα δεν βρίσκω καλύτερο template και αυτο που εχω δε νομίζω ότι το υποστηριζει η WordPress πια!!!Μέχρι τότε, με κάλεσε ο Adonios και η Σοφία να απαντήσω σε αυτό το ερωτηματολόγιο που μοιάζει με λεύκωμα και που ξεκίνησε η Cinderelen!!

1. Όνομα: Mαριάννα
2. Γενέθλια: 22 Απριλιου
3. Ζώδιο: Ταυρος
4. Χρώμα μαλλιών: Καστανο σκουρο με ανταυγειες ότι χρωμα θες εκτος κόκκινου
5. Χρώμα ματιών: Καστανα
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ι guess so
7. Είδος μουσικής που ακούς; Metal, 80s, disco.
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Donald υπεράνω όλων!
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Η Kelly στο Pittsburgh, Pennsylvania.
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Μμμμμ…πέντε λεπτά ακόμααααααα
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Κινητό, mp3 player, γυαλιά
12. Τι έχεις στον τοίχο σου; αυτο.

13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Τις παντόφλες μου.
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Θα σκεφτόμουν ότι είναι του γείτονα γιατί από ηχομόνωση στην πολυκατοικία δεν πάμε καλά, και από την άλλη δεν εχω βάζα!
15. Αγαπημένος αριθμός: 10
16. Αγαπημένο όνομα: Γυναικείο: Κατερίνα, Αντρικό: Γιώργος
17. Τα χόμπι σου: Μουσική, Blogging, Ταξιδια
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Στο σπίτι μου, χωρίς δουλειά, με μουσική και εξω να βρεχει και να χιονίζει.
19. Μια ευχή για το μέλλον: Να πάνε όλα καλα
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; Στο Μεσαίωνα.
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Κινητό
22. Αγαπημένο λουλούδι: Τριανταφυλλο
23. Αγαπημένη σειρά: Singles.
24. Αγαπημένη ταινία: Δυσκολο..Κάθε βδομάδα βλεπω τουλάχιστον 2, αλλα ταινίες που ξαναβλεπω ευχαριστα είναι λίγες. Μεταξύ αυτών, το Monsters Inc.
25. Αγαπημένο τραγούδι: Τι είπες τώρα; Αμα ξεκινήσω δεν θα τελειώσω. Ένα από τα μεγαλύτερα κολλήματα είναι το Alone από τους Green Carnation (που είναι μελοποιημένο ποίημα του Edgar Allan Poe) και το Dead Air από τους Dawn of Solace, Που σε εβαλα να ακουσεις τελευταια…
26. Aγαπημένο βιβλίο: Replay (Θα κανω update από το σπιτι γιατι δεν θυμάμαι το συγγραφέα). Και εννοείται όλα του Harry Potter.
27. Αγαπημένο ζώο: Σκύλος
28. Αγαπημένο ρούχο: Μαύρο παλτό, μάυρο φόρεμα.
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Green Carnation, Anathema, Salvator Dali
30. Αγαπημένο χρώμα: Μαυρο
31. Αγαπημένο φαγητό: Σπαγγέτι καρμπονάρα (αχ..!) αλλά όπως τη φτιάχνει η μαμά μου!
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι; Ταυτίζομαι;;;; Με το Μικυ Μάους, τον Brain από τη σειρα «Pinky and Brain» (τη θυμασαι;;;), και ενίοτε με το Σκρουτζ!!
33. Κακή συνήθεια: Κάπνισμα. Αν και δεν τη θεωρω τόσο κακή όσο θα πρεπε!A! Και τρωω τα νυχια μου οταν φοβαμαι.
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Χμμμ, η αναισθησία μου (ναι ρε, μ αρεσει!!)
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Η γκρίνια. Και μακαρι να μπορουσα να το αλλάξω!
36. Συνηθισμένη ατάκα: «Όλα στο πρόγραμμα είναι»
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Διακοσμήτρια (αφού σκέφτομαι να ξαναδώσω εξετάσεις)!!
38. Μεγαλύτερος φόβος: Μην πάθουν τίποτα οι γονείς και ο αδερφός μου. Και η μοναξιά.
39. Η καλύτερη pizza: Δεν μ’ αρεσουν οι πίτσες
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: Χαρα για αυτόν που ξέρει να τα φροντίζει σωστά!!

Ολο το μπλογκοχωριό έχει πάιξει, αν και θα θελα να πάιξει η KV μαζι με το αλλο παιχνιδάκι που περιμένω!!!ΕΕΕ;;

 

Τα παιχνιδια των Αντωνηδων

Με κάλεσαν ο Αντωνης και ο Adonios σε 2 διαφορετικα παιχνιδια, το ενα κουλό, διότι έτριβα τα ματια μου από το τι ερωτήσεις έπρεπε να απαντήσω, το άλλο πολύ εσωτερικό και δυσκολο και ποιητικό, κι εγω η αλήθεια ειναι δεν ειμαι φίλη της ποιησης. Αλλα ειμαι πεισματάρα, και για όλα εχω κι απο μία απάντηση!

Πάμε το πρώτο

1)Γιατί κλαις?
“…που χωρισαμε εσυ για όλα φταις, ωωω φταις, που οι πληγες μου ειναι ακομα ανοιχτες,ωωω, φταις, γιατι κλαις” (δεν το πιστευω οτι γραφω τραγουδι του Γονιδη αυτη τη στιγμη, ελεος)

2)Γιατί δεν κλαις?
Για να ρωτάνε οι περίεργοι.

3)Που είναι ο βάλτος?
Δεν εχω ιδεα.

4)Ποιός και που είναι ο δεσμοφύλακας?
Την τελευταια φορα που τον ειδα πηγε για κατούρημα εκτος εγκαταστάσεων. Ειναι ο ανιψιος του κουνιαδου της κουμπαρας της ξαδερφης μου της Μιρκας.

5)Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο?
Στο γραφειο, θελει και ρωτημα;

6)Περιφρονείς κάτι?
Ναι.

7)Θα ερωτευόσουν για πάντα?
Που να ξερω; Define “για πάντα”!

8)Γιατί πουλιούνται τα “έργα τέχνης”?
Κατσε να παρω τηλεφωνο το Φασιανο.

9)Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση?
οχι, οχι , καλα το πας.

10)Do you remember revolution?
Τσ(ου)ε!

11)Θα ανέβαινες σ’ένα βουνό,αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου?
Ο χριστος και η Παναγια!

12)Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο?
Τον παππου μου να μην τον ανακατευεις, ενταξει;Θα το λυσουμε μεταξυ μας.

13)Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι ?
Εσυ τι λες, να καθομουνα να το απολαυσω;;;

14)Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο?
Οπως μαθαιναμε και στο λυκειο, ολοι κανουμε αδικιες, οταν δεν υπαρχει κανενας μαρτυρας. Συνεπως, ναι.

15………

Το ειδα αυτο, ενταξει;

16) Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ’την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών,αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν?

Το χω κανει, αλλα ευτυχως ημουν υπεράνω υποψίας.

17)Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζα 10 λαχταριστά εκλέρ?
Και με ενα ψήνομαι.

18)Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια,αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια?
Οχι , χρυσο μου, αμα θες να πας στο Αστεροσκοπειο.

19)Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένη?
Στο πηγαδι θα πεφτα αν ημουν ηλιθια.

Δε γινεται,αυτο το παιχνιδι θελει να σαι ετοιμολογος, και δεν το χω ρε γμτ. Πάσα στο Ναριτα , αυτο το παιχνιδακι ειναι κομμενο και ραμμενο στα μετρα του, εχει εμπνευση! Και στη Σοφια(graso)!

Και ναι ναι ναι και η KV!!!!!(αμα σου αρεσει παιδι μου η μπιριμπα, ανυπομονω να δω)

Συνεχίζουμε το προγραμμα μας με ένα χαϊκου, όπως το λενε. Εδω ηθελε πολυ σκεψη, για να σκεφτεις τις σωστες συλλαβες. Οι πληροφοριες εχουν ως εξης (αντιγραφω απο τον Adonio)

“- Τα χαϊκού είναι είδος ποίησης που πρωτοεμφανίστηκε στην Ιαπωνία το δέκατο έκτο αιώνα και υιοθετήθηκε στην Ευρώπη στις αρχές του εικοστού. Στην αυθεντική στιχουργική μορφή τους, είναι μικρά ποιήματα από 17 συλλαβές σε ένα ενιαίο στίχο. Στα χαϊκού σημαντική θέση έχουν η φύση, οι εποχές και τα χρώματα, η ομορφιά των λέξεων και των αντιθέσεων, ενώ το νόημα κάποιες φορές αποκτά δευτερεύουσα σημασία. Στην Ευρωπαϊκή εκδοχή τους συνήθως υποδιαιρούνται σε 3 στίχους από 5, 7 και 5 συλλαβές.“

“ξαφνικη βροχη

στο βραδυ μιας ανοιξης

μου δινει ζωη”

Το πετυχα; Οποιος ξερει απο χαικου, ας ανεβασει κατι, να ξερουμε κι εμεις!

Καλη εβδομαδα!

παπουτσωμενοι bloggerz!

Καλά, ε, έχω σκάσει από τα γέλια με το τελευταίο παιχνίδι αυτο!! Φάβα, είδα τη δεξιά γόβα κι εχω τρελαθει, εσυ παιδι μου είσαι πολυ εμπνευσμένος άνθρωπος. Προσφέρω κι εγώ ταπεινά το μερίδιό μου στο παιχνίδι και αναμένω αποτελέσματα.

Πρώτο δείγμα:  

Οι μποτούλες μου οι καημενες. 40 μέρες(ζωή σε εμάς) περασανε από τότε που γύρισα από το Λονδίνο, κάθομαι κάθε πρωί και τις καμαρώνω που με βγάλανε ασπροπρόσωπη εκεί πάνω, αλλα τώρα δες τις πως έχουν γίνει (και μη φριττεις σε παρακαλω). Μα δεν μπορώ να τις πετάξω σου λέω, το ξέρω πως δεν φοριούνται πια. Δυο φορές τις είχα φορέσει όλες κι όλες πριν πάω τη βόλτα μου, και μέσα σε πέντε μέρες καταναλώθηκαν εκεί πέρα!! Δεν μου κάνει καρδιά να τις ξεφορτωθώ, όχι ακόμα! Άλλωστε, είναι και φετίχ, που ειχε πει και ο Exit. :)  Ok, κατσε να ερθει η επόμενη χειμερινή σεζόν και θα δω τι θα κάνω.

Για να έχεις επιλογές όμως σου βάζω και τα αγαπημένα μου καλοκαιρινα (που ευτυχως τα χω φορεσει μονο 2 φορές και ειναι εντάξει ακόμη)

Το χω αυτό με τα παπούτσια. Ό, τι μα ό, τι και να πάρω, μέσα σε ένα μήνα θα το χω κανει να φαίνεται τριών ετών το παπούτσι. Και δεν ειναι οτι δεν τα προσέχω,τσου. Ειναι ότι περπατάω πολύ, πάρα πολύ!Κι έχω κι ένα θεματάκι με τα τακούνια. Δεν τα αντέχω. Μπορεί να ναι οσο σεξυ, θηλυκα, γαματα και ό, τι αλλο προσδιορισμό θέλεις, αλλα εγω τα τιμώ σπάνια. Το θέμα είναι ότι κάθε σεζόν χρειάζομαι 4 ζευγάρια παπούτσια , και μέχρι το τέλος της έχω απομείνει με μηδέν. Ακόμη και τις σαγιονάρες καταστρέφω!