Να περάσει η άνοιξη να τελειώνουμε…

Το χεις καταλάβει φυσικά ότι μπαίνει η άνοιξη σιγά σιγά. Με τον όποιο τρόπο της βέβαια, γιατί σήμερα πάλι με έκανε ο καιρός να ξυπνήσω με χαμόγελο (και με μια ελαφριά ψύξη στην πλάτη). Βασικά, γι αυτό το χαμόγελο ήθελα να μιλήσω. Είναι ωραίο να χαμογελάς, ναι μεν αλλά..

Αυτόν τον καιρό είμαι λίγο μουδιασμένη. Γιατί η άνοιξη μάλλον με πιάνει με τον πιο λάθος τρόπο. Λάμπει ο ήλιος, ανθίζουν τα λουλούδια και λοιπά ξενέρωτα, ξέρεις τώρα.Και μέσα σε όλα και ο ερωτισμός (γμτ). Λοιπόν ,εγώ θα το πω κι ας με πάρεις με τις ντομάτες (που παρεμπιπτόντως μου τις έχει κόψει ο γιατρός, διάλεξε άλλο λαχανικό).

Μαζί με την άνοιξη έρχονται και άλλα περίεργα. Έρχεται μια τυχαία (;) συνάντηση με ένα άτομο που βρίσκεται μεν στη ζωή σου, αλλά είστε μακριά και αγαπημένοι. Και μοιάζει σα να ταν χτες. Και βλέπεις ξανά όσα σου έδειχνε και τότε, αλλά έμενες με σταθερότητα στα πιστεύω σου. Ανοίγεις ένα από τα δεκάδες inbox που διαθέτει ο καθένας (στο outlook, στο hotmail, στο facebook, στο flickr, στο online file hosting σου) και κάπου εκεί παίρνει το μάτι σου ένα απλό μήνυμα του τύπου “ρε χαζούλα, σε σκέφτομαι, το ξερεις;;” Λέμε τώρα.

Τι γίνεται; Φαντάζομαι τον εαυτό μου σε μια αστεία σκηνή , με ένα αγγελάκι και ένα διαολάκι δίπλα στο κεφάλι μου, να τσακώνονται για το τι είναι σωστό και λάθος.
Διαολάκι:«Να ερωτευτείς, να το νιώσεις αυτή την προσμονή που σε κάνει να μουδιάζεις».
Αγγελάκι: «Δεν είσαι μόνη, το χεις πάρει χαμπάρι;»
Διαολάκι: «Ναι, αλλά αν δεν το κάνει τώρα ποτέ θα το κάνει;»
Αγγελάκι: «Αν θέλει να το κάνει, να φροντίσει να ξεκαθαρίσει τη θέση της»
Διαολάκι: «Μα στη βράση κολλάει το σίδερο»
Αγγελάκι: «Ναι αλλά ο τροχός γυρίζει και ότι κοροϊδεύεις το λούζεσαι (λέει μια παροιμία)».
Πάει λέγοντας αυτό το παιχνίδι, που σταματάει να είναι και παιχνίδι από ένα σημείο και πέρα. Όταν το παιχνίδι μεταφέρεται στη ζωή, μεταφράζεται σε επιλογές. Και οι επιλογές εξαρτώνται από αποφάσεις. Οι αποφάσεις πάλι, στηρίζονται σε στιγμές. Οι στιγμές όμως, δεν κρατάνε για πάντα.

Πες ότι είμαι κακός άνθρωπος, πες ότι είμαι παρτακιας, πες ότι θελω και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Όμως σήμερα θέλω να παραδεχτώ, στον εαυτό μου πρώτα, και μετά βλέπουμε για τους υπόλοιπους, ότι είμαι μπερδεμένη και ότι έχω παρασυρθεί σε μια δίνη που δεν έχω ιδέα που καταλήγει. Είχα κάνει μια νύξη την προηγούμενη φορά, στο οτι θέλω να ξαναζήσω το μεγάλο έρωτα. Ότι και να σημαίνει αυτό, θέλω να ζήσω για λίγο αυτό το «κοίτα, αλλά μην αγγίζεις» και όσο δεν αγγίζεις, να καίγεσαι, από την ίδια σου τη φαντασία. Και εκεί που σου κόβεται η ανάσα τι κάνεις; Πως νιώθεις; Με ποιο τρόπο σε κατακλύζει ένα συγκεκριμένο συναίσθημα;
Κυρίως όμως, πόση είναι η λαχτάρα σου όταν τελικά καταφέρνεις ανάμεσα σε λαχανιασμένες ανάσες να πάρεις ένα φιλί που αποζητούσες/ατε; Από κάποιον που δεν έχεις και που δε σε έχει, γιατί και οι δυο είστε αλλού, αλλά πάντα θέλατε να είστε μαζί, όχι για πάντα, αλλά για «εκείνες» τις στιγμές;

Η αλήθεια είναι ότι μου έχουν λείψει πολλά τέτοια μικρά πραγματάκια στην τωρινη κατάσταση, που δεν μου δόθηκαν. Εξού και η παραπονιάρικη διάθεση, γνωστό αυτό σε όσους αποκαλώ φίλους μου. Βλέποντας όμως ότι υπάρχει εκείνο το άτομο που θέλει να μου δώσει αυτά τα μικρά πραγματάκια, ε, κάπου αρχιζω να αναρωτιεμαι μήπως το εχω παρει λάθος εγω από την αρχη. Πρόσεξε όμως, όοοοοολο αυτό για δυο στιγμές που νοσταλγω…
Καταλήγω στο ότι είμαι άνθρωπος με αδυναμίες. Η συγκεκριμένη όμως, αρχίζει πραγματικά να γίνεται επικίνδυνη.

(άσχημο πράγμα η άνοιξη, όταν σου ανοίγει τα μάτια με αποδείξεις)

Το τραγουδάκι αυτό το είχα αφήσει και σαν σχόλιο στο ποστ του AngelVsLife (τους στίχους δηλαδή, και βασικά είναι ο καλύτερος τρόπος να περιγραφω ότι σημερα δεν τα λέω ακριβώς όπως θα μπορούσα (αν δεν εισαι φαν της περίεργης μουσικης, μην κάνεις κλικ, διάβασε μόνο τους στίχους)`
Dead Air.mp3

These words, I have written,
Tonight could hardly describe
The pictures you would see
Behind my eyes, so easily

My arms can’t carry the weight of the world anymore
My mind won’t worry about tomorrow
My heart won’t feel sorry anymore…

ΥΓ: Το ποστ αυτό το έκανα γιατί θέλω να το ξορκίσω αυτό που μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό. Δεν χρειάζονται κυρήγματα και παρεναίσεις.Πρέπει να ευχαριστήσω τουλάχιστον 5 άτομα σε αυτό το μπλογκοχωριό, που χωρις να το ξέρουν με τις αναρτήσεις τους (και καποιοι με τα σχόλια τους), με έκαναν να πάρω απόφαση να ανεβάσω αυτό το κείμενο..

μικρο update: Δε μιλάω για πρωην σχεση, δεν πιστευω καθολου σε σχεσεις με πρωην, ουτε καν φιλικες.Αναφερομαι σε ανθρωπο που παντα, μα παντα θελαμε, και ποτε δεν μπορουσαμε (και ισως αυτο να συμβαινει γιαπολυ καιρο ακομη)

Just a Sunday.

Ολα έχουν πάει κατευχήν. Αυτο το Σαββατοκύριακο είναι σχεδόν όπως ηθελα να είναι (για να μην πω λίγο καλυτερο απο ο,τι φανταζόμουν). Εδώ και τρία Σαββατοκύριακα όλο και κάτι συμβάινει. Τη μία δουλευω, την άλλη φευγω για διήμερο. Δε λεω, ωραια ειναι τα διημερα,αλλά μου στερουν μια αγαπημένη ιδιότητα. Αυτή της σπιτόγατας. Και το συγκεκριμενο χαρακτηριστικό το διαθέτω σε μεγάλο βαθμό!

Ξύπνησα στις 6 το πρωί του Σαββάτου, με δυσκολία αλήθεια, για να πάω να παραλάβω από το λιμάνι τις καινούριες μου κουρτίνες, ραμμένες από το χέρι της γιαγιάς. Ε, καιρός ήτανε, ένα χρόνο μένω σε αυτο το σπίτι και δεν είχα αξιωθεί να βάλω κουρτίνες. Τη ρόλο της κουρτίνας είχαν αναλάβει τα ρολά της μπαλκονόπορτας, αλλά ρε γαμώτο ,τρίζουν τα άτιμα!

Ε, ναι, η αλήθεια ε’ιναι ότι όσο κι αν δεν θέλω να το παραδεχτώ, με πιάνει κι εμενα αυτο που λέγεται άνοιξη, κι έτσι μια και δυο, από τις 7 το πρωι σιδερωνα τις κουρτινες, καθαριζα τα παραθυρα και φρόντισα να τις κρεμάσω μέσα σε 2 ώρες. Λαχανί και καφε γάζα για το σαλόνι, κόκκινο και γκρι-μαυρο-ασπρο για το υπνοδωμάτιο.

Λοιπόν ,κάτι τέτοια Σαββατοκύριακα σκέφτομαι πολλά και διάφορα. Εντάξει, ρομαντικές ανοησίες μάλλον τις λες. Πριν από καιρό , με είχε καλέσει η Daisy μας να πω με ποιο τραγούδι θα έλεγα “Σ’ αγαπώ”. Κανονικά θα επρεπε να πω την γνωστή ατάκα “I don’t know this word!” (αλήθεια, θυμάσαι από που ειχε γίνει γνωστή αυτή η ατάκα; Στίβω το μυαλό μου αλλα δεν θυμάμαι!), ωστόσο δεν υπάρχει καλύτερο timing για απάντηση από αυτή τη γκρίζα μεν, αλλά ανοιξιάτικη Κυριακή..

Οι κανόνες λένε να πούμε δυο τραγούδια, ένα με αντρικα και ενα με γυναικεία φωνητικα. Εγώ πάλι διαλέγω ένα τραγούδι, με αντρικά και γυναικεία φωνητικά, που αποτελεί και το κόλλημα μου των τελευταίων ημερών (το ανακάλυψα τυχαία σε μία μου βόλτα στο Λονδίνο, όταν ειχα βάλει το Mp3 player στο shuffle και τη διάθεση όχι στα πολύ καλά της).

Το τραγουδάκι είναι αυτό:

Green Carnation - Six Ribbons.mp3

και θα ήθελα πολύ να το ακούσεις, αφού πρώτα λάβεις υπόψιν σου τους στίχους

Six Ribbons

If I were a minstrel, I’d sing you six love songs
to tell the whole world of the love that we shared

If I were a merchant, I’d bring you six diamonds
With six blood red roses, for my love to wear

But I am a simple man, a poor common farmer
So take my six ribbons, to tie back your hair

Yellow and brown, blue as the sky, red as my blood, green as your eyes.

If I were a nobleman
I’d bring you six carriages, with six snow white horses to take you anywhere

If I were the emperor
I’d build you six palaces with six hundred servants for comforting care

But I am a simple man a poor common farmer
So take my six ribbons to tie back your hair

If I where a minstrel
I’d sing you six love songs to tell the whole world of the love that we share
so be not afraid love,
You’re never alone love, when you wear my ribbons to tie back your hair

Once I was a simple man a poor common farmer I gave you six ribbons to tie back your hair

Tooralee, tooralie
All I can share is only six ribbons to tie back your hair

Tooralee, tooralie
All I can share

I gave you six ribbons to tie back your hair…

Αυτό που ακούς είναι κατα την άποψη μου μία από τις καλύτερες διασκευές. Ψάχνοντας λίγο παραπάνω, έμαθα ότι το αρχικό τραγούδι ανήκει στον Jon English, και κυκλοφόρησε στη δεκαετία του 70, ομως μεχρι σήμερα έχουν υπάρξει τουλάχιστον άλλες τρεις διασκευές. Το σημείο μυστηρίου στο τραγούδι περνάει απαρατηρητο αρχικά. Το σημείο αναφοράς είναι το νούμερο 6, ωστόσο η κοπέλα αναφέρει στο σημείο που τραγουδαει 5 χρώματα: κιτρινο, καφε, μπλε, κόκκινο και
πράσινο. Δεν κατάφερα να βρω ποιο θα μπορούσε να είναι το έκτο χρώμα…Εχω πάντως μία αόριστη εντύπωση ότι το επίτηδες “ξεχασμένο χρώμα” στο τραγούδι είναι το λευκό…

Σε ζάλισα μ’αυτά και μ’αυτά, ισως και να κατεστρεψα λίγο το συναίσθημα που μου βγάζει το τραγούδι, αλλά έτσι ειναι οι σκέψεις ενός Σαββατοκύριακου. Ατάκτως εριμμενες.. Ασε που με κάνουν να θέλω να παραδεχώ ευθαρσως ότι θέλω να ξαναζήσω το έντονο συναίσθημα ενος μεγάλου έρωτα. Ενταξει, επειδή δυσκολεύομαι να εκφραστω ρομαντικα, το σταματάω εδώ, αρχίζει και γίνεται πολύ εσωτερικό το θέμα..

Μου αρεσουν αυτες οι Κυριακές.Κακό είναι..;

Και για να συνέλθω λιγάκι από την κατάσταση στην οποία υπέπεσα κατα τη διαρκεια αυτου του ποστ:

Φιλί.

Gaming Zone 2!!

Και που λες, η επόμενη ελευθερη μέρα μου είναι η επόμενη Κυριακη. Ως τοτε, εργασία και χαρα και αγιος ο Θεος.Εν αναμονη αποτελεσματων ειδικου ιατρικου τσεκ απ, και παει λεγοντας !Καιρός να ανασκουμπώνομαι και να απαντήσω στις προσκλήσεις που μου έκανε η αγαπημενη KV!

Ποια είναι λέει τα 7 μου μειονεκτήματα. Εδω γελάνε, εγω δεν εχω 7 μειονεκτηματα, εχω 777 + 7, αλλά δεν το κάνουμε θέμα, άλλωστε καποια είναι μονο on a “need to know basis”.

Σύμφωνα με τα φιλαράκια μου όμως και κατα γενική ομολογία (δυστυχως ή ευτυχώς) έχω τα εξής:

Γκρινιάζω. Α παπα, δεν θες να εισαι μαζι μου οταν γκρινιάζω. Για όλα, ακόμα και αν μια μερα ξημερώσει και δεν έχει τον καιρό που περίμενα. Γι αυτό πολύ συχνά ακούς τους φίλους μου μ΄ενα στόμα μια φωνη να λενε “Πάλι τα ίδια ρε;”

Φωνάζω. Όχι από εκνευρισμό, απλά η φωνή μου διαθέτει από μόνη της καποια ντεσιμπέλ παραπάνω. Να μαστε τωρα κάπου για καφέ και να μου λες ένα πρόβλημα σου και να απαντάω εγω “και γιατι δεν τον διαολόστειλες ρε παιδί μου;” και να γυρίζουν όλα τα κεφάλια των καθήμενων σε απόσταση 5 μετρων να κοιτανε ποιος φωνάζει!

Είμαι επιθετικη. Ειμαστε μεγαλη παρεα και συζητάμε και κάποια στιγμη ακουω το ονομα μου απο έτερο πηγαδακι. “Ακουσα το ονομα μου, τι είπατε πάλι για μένα;” “εεεε…” “λέγε ρε!” . Βεβαια αυτο συμβαίνει γενικότερα. Η μανα μου με λεέι νευρασθενική! Λέω σε ένα συνάδελφο τις προάλλες ότι θα παώ στο γιατρό και μου λέει αυτος κατευθείαν “στον ψυχίατρο; α , μπραβο, πες του να σου γραψει ηρεμιστικα”. Με αποστόμωσε.

Είμαι κυκλοθυμική. Τη μία γελάω και κανω χαζομάρες και την επόμενη έχω κατεβάσει κάτι μούτρα ως το πάτωμα.

Κρατάω κακίες. Έτσι και με νευριάσεις , δεν το ξεχνάω με τίποτα όμως. Στο κρατάω μέχρι νεοτέρας (η οποία νεοτέρα δεν έρχεται ποτε και μπορεί να στο χτυπήσω εκεί που εσύ το έχεις αφήσει στη λήθη του παρελθόντος). Εξαιρουνται οι περιπτώσεις των δημοσίων σχέσεων, όπου τα μαχαιρώματα έρχονται τελέιως πισώπλατα και το παίζω τρελίτσα εγω (τι νομίζεις, οσο δουλευει κανεις σε τετοιες καταστασεις τις μαθαινει).

Ζηλεύω. Δε θα σχολιάσω τίποτα εδω, γιατι αμα ξεκινησω δεν θα τελειώσω.

Και με αυτο το τελευταίο πηδάω στο επόμενο μπλογκοπαιχνίδι, με τα 7 θανασιμα αμαρτήματα. Άιντες κι αμαν αμαν, που λενε και πολλα κρητικα τραγούδια, αμα ισχυουν όλα οσα λένε , έχω κλείσει θέση VIP στην κόλαση, trust me.

Λαγνεία:

Σε μεγάλες ποσότητες τη διαθέτω και σε όλα όσα γουσταρω.Από φαγητό μέχρι σεξ, και λοιπα και λοιπα!

Λαιμαργία:

Αμεεεεε! Το χειμώνα πιο πολύ, το καλοκαίρι μειώνεται λόγω καύσωνα!

Απληστια:

Ενιοτε , ουκ ολίγη. Πως την παρατηρεις; Απο τα πολλα παπουτσια, τα πολλα ρουχα, τα πολλα cd, τα πολλά λεφτά;;Ε, ναι ειναι γεγονος οτι αμα μπορεις να αποκτησεις πολλα γλυκαινεσαι και με τα περισσοτερα!

Οκνηρια:

Δωσε μου ένα επιχείρημα που να με πεισει οτι μπορώ να αναβάλλω τη δουλεια που έχω να κανω και θα το κανω. Γι αυτο προχθες που έκανα μια έρευνα, βαριομουνα, βαριομουνα και τελικα την αρχισα αργότερα και απο την τελευταια στιγμη, με αποτελεσμα να κοιμηθω 2 ωρες μονο για να μαι ετοιμη στην παραδοση της. Αντε γεια!

Οργη:

Χεχεχε, δεν μ εχεις δει οταν νευριαζω. Χειροτερη και απο την οργη την ιδια ειμαι. Ευτυχως που υπάρχει και η αναισθησια μου και εξισορροπει λιγο την κατασταση!

Ζήλεια:

Σε όλα και πολύ, εκτός από τη δουλειά. Δεν ζηλέυω κανενα για τη δουλεια του, γιατι εχω κανει πολλα διαφορετικα πραγματα για να ξερω οτι καθενα εχει τη χαρη του. Επίσης, η δική μου η ζήλεια ειναι πολύ στιγμιαια. Σε κατι δευτερόλεπτα μου περνάει.

Αλαζονεια:

Ελα, ρε!! Οχι ,βασικα δεν το χω αυτο, γιατι δε με νοιάζει!!

6 στα 7, τι σου λεει;

Λοιπόν, λέω να αφήσω ανοιχτή την πρόσκληση, γιατι ειδες τι έπαθα στο προηγουμενο ποστ. Ειχανε παιξει οι περισσοτεροι. Αλλά πάλι παιχνιδάκι χωρίς Πάσες δε λεει, ασε που καιγομαι να μαθω τα 7 μειονετήματα του Narita, του nam3l3ss (μα που εχεις χαθει;) ,του λαχανακιου (ειμαι σιγουρη οτι θα εχει πολλά να πει) και του Αντωνη!

Gaming Zone!!

Μόλις έμαθα ότι επρόκειτο να έχω ενα ελέυθερο τριήμερο, έβαλα δυο ρούχα στη βαλίτσα μου, έκλεισα υπολογιστή και θερμοσίφωνο, και κατέβηκα στο λιμάνι, με ενα εισιτήριο  καταστρώματος για το νησί μου.

Δυο μερες τωρα δεν εχω ανοιξει πι-σι. Αλλα τελικα μονο τοσο αντεξα! 

Πολύ καθυστερημένα, έρχομαι να απαντήσω σε κάποιες προσκλήσεις - προκλήσεις (αχ τι θυμηθηκα) που με κάλεσε τόσος κόσμος, κι εγώ από την ανάγκη μου να αλλάξω παραστάσεις τις άφησα πίσω.Μόνο διόρθωσέ με αν ξεχνάω κανένα όνομα, διότι τόσες προσκλήσεις δεν έχω πάρει ποτέ!!

Είχα λοιπόν υποσχεθεί στη Ζουζουνα, ότι θα της έλεγα λίγα πραγματακια για τις αποκριες στον τοπο μου. Επιλέγω το χωριουδάκι  μου, και μια που εδω βρισκομαι τωρα, ρώτησα και τη γιαγια μου να με βοηθησει. Η αλήθεια ειναι ότι περίμενα να δω και φωτογραφίες, αλλα λόγω τεχνικών λόγων (μωρακι στο σπιτι) ουτε λόγος να μου δειξει το αλμπουμ  (θα γινοταν φυλλο και φτερο σε μια ωρα). Ωστόσο, μου μίλησε αρκετα για την τσικνοπεμπτη στο χωριο. Η τσικνοπέμπτη, όλως παραδόξως, ήταν η μέρα των μεγάλων του χωριού, και οταν λέω μεγάλοι, εννοώ όλους τους ενήλικους, από 20 έως 100 χρονων. Όλοι λοιπόν, ντύνονταν , βάφονταν και ξεχύνονταν στην πλατεία του χωριού. Σύμφωνα με τη γιαγιά μου τότε δεν υπήρχαν έτοιμες στολές, οπότε ο καθένας έβαζε το μυαλό του να δουλέψει και σκαρφιζόταν και από ένα χαρακτηρα, τον οποίο θα αναπαριστούσε εκεινη τη βραδιά. Η τσικνοπέμπτη στο χωριό μου έμοιζε λίγο με το Μεγάλο Σαββατο, αφού στη μέση της πλατείας περίμενε τους μασκαραδες μια μεγαλη φωτια, που φούντωνε όσο βράδιαζε. Μόνο σε μέγεθος υστερούσε από τη φωτιά που ανάβουμε καθε χρονο για τον Ιούδα , κρεμώντας τον, το μεγάλο Σάββατο.

Οι μασκαράδες λοιπόν περιφέρονται με τις στολές και τις μάσκες τους γύρω από την πλατεία, πειραζοντας ο ένας τον άλλο , δημιουργώντας πηγαδάκια. Ειδικα οι μασκοφόροι επισκέπτες, αποτελούσαν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι, αφού οργίαζαν οι υποθέσεις για το ποιος μπορεί να είναι κρυμένος από πίσω. Το σύνηθες έθιμο προσομοιάζει και πάλι στο Πάσχα, αφου στους μασκαράδες προσφερόταν κρέας και κρασί, για να ανεβαίνει συνεχώς η διάθεση..!

Συζητώντας σήμερα με τον παππού μου μαθαινω ότι εκείνη την Κυριακή πριν την Καθαρά Δευτέρα, ο κόσμος “βγαίνει απο τα ρούχα του”. Αφήνει για λίγο τις καθωσπρέπει συνήθειες και συμπεριφορές και αφήνεται σε ένα παγανιστικό κύκλο παιχνιδιού, αλκοόλ και διασκέδασης. Το σημαντικό σημειο όμως ειναι τι γινεται όταν έρχεται η Καθαρή Δευτέρα. Εδώ οι απόψεις διαφερουν. Από τη μία λέγεται Καθαρή, διότι απο τη Δευτέρα ξεκινά η “Κάθαρση” , η οποία έχει τη μορφη νηστείας και διαρκει ως το Πάσχα.  Σύμφωνα όμως με παππού και γιαγιά, την Καθαρή δευτερα, σου δίνεται λίγο ακόμη περιθώριο να ζήσεις τις αποκριες. Δηλαδή , μια μέρα ακόμη χρόνου,μερικές ακόμη ώρες απόλαυσης, πριν μπεις στη διαδικασία της Σαρακοστής. Αυτα έμαθα, πράγμα που σημαινει ότι το αυριανό μενου θα περιλαμβάνει ΚΑΙ κρεας, και νηστίσιμα!! (και λατρεύω τις γαρίδες)

Next please. Το παιχνίδι της σελίδας 123, στο οποίο και έιχα πρόσκληση από τον Αντώνιο, το Narita, τον Angel Vs Life, και η KV!

Ναι μεν βρίσκομαι μακριάααααα από τη βιβλιοθήκη μου, ευτυχώς όμως κρατώ ένα βιβλίο πάντα κοντα. Αντιγραφω τους κανόνες , για να μη παρεξηγούμαστε:

• Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα
• Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, αφησε το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο)
• Βρες την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία) της σελίδας
• Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (6η, 7η και 8η)
• Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Εκτός του γεγονότος ότι θα αντιμετωπίσω ένα θέμα με το νούμερο πέντε, μια που όλοι σχεδόν έχουν παίξει, απαντώ και παραθέτω τις περιόδους 6, 7 και 8 της σελίδας 123

“Και το παιδι; αναρωτηθηκε. Τι ήταν για κείνη το παιδι; Το κλειδί για την καρδιά του; Οι χειροπέδες που τον κρατούσαν ακόμη κοντά της; Η φυλακή του; Τι; Ήταν γραφτό σ΄εκείνη την αλλοκοτη οικογένεια να περισσεύουν πάντα πρόσωπα στη ζωή της. Στη ζωή του Αλέξη , η Θάλεια, στη ζωή της Θάλειας, το παιδι.

(Όσο για τη μικρη, έμελλε να μην έχει τίποτα άλλο παρά μόνο ελλείψεις.) Πρόσθεσα μία περίοδο που να προδίδει τη συνέχεια.. Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο της Πασχαλίας Τραυλού “Φτερά από Μετάξι”, των εκδόσεων Ψυχογιός , και το οποίο παρόλο που δεν ανήκει στο ύφος της λογοτεχνίας που διαβάζω συνήθως , εντούτοις με έχει κρατήσει άγρυπνη πολλές ώρες με το περιεχόμενο του..

Η πρόσκληση θα παει στη Σοφία (red nights), στον αγαπημένο Keim, στο λαχανακι μας, στη φαβα  (δεν βαζω πεντε, πειραζει;;;). Και φυσικα μονο αν μπορουν τα παιδια!!

Χρωσταω (για κατσε να μετρησω) δυο παιχνιδάκια ακόμη!

 Ευχομαι οι χαρταετοι άυριο να φτάσουν τον ήλιο και να σκορπίσουν χαμογελα!

(εγω περιμένω πως και πως τη λαγάνα)

Καλή Σαρακοστη!

Walking in London (part II)

[Σκεφτηκα πολύ πριν ανεβάσω το δευτερο μέρος. Καταλαβαίνω ότι όλο το μπλογκοχωριό έχει ένα πολύ σημαντικό ζητημα να ασχοληθεί. Επιλέγω να είμαι στον κόσμο μου, κι ας το πάρει ο καθένας όπως θέλει. Άλλωστε, δεν έχω πάρει θέση, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων , κι έτσι σκοπέυω να το διατηρήσω.Αυτό εδώ το μπλογκ, παραμένει ενα μπλογκ - ημερολόγιο.]

Ξημέρωσε Σάββατο.

Πρώτη στάση: Westminster

Το σχέδιο περιλάμβανε βόλτα σε όοοοοοολο τον Τάμεση, από το Big Ben, μέχρι την Tower Bridge.

Περπατήσαμε σε όλο το τετράγωνο με τα επιβλητικά κτίρια της Βουλής και το Αββαείο του Westminster, και μετα κατα μήκος της γέφυρας που οδηγούσε στο London Eye.

Έχω να πω ένα πραγμα. Αυτο το London Eye, αν βρεθείς ποτέ βόλτα στο Λονδίνο, μην το τιμήσεις. Τι είναι δηλαδή; Μια τεράστια ρόδα που γυρίζει βασανιστικά αργά, ίσα ίσα για να βγάλεις φωτογραφίες, όπως αυτές

Αντε και άλλη μία από το Big Ben από ψηλά. Και κοστίζει 15 λίρες, δηλαδη 21 ευρω σχεδόν. Καλύτερο είναι το Λονδίνο όταν το περπατάς. Θα τους αναγνωρίσω όμως την οργάνωση, σε 10 λεπτά απο την ώρα που στηθηκαμε στην ουρα των 400 περιπου ατόμων, είχαμε ήδη επιβιβαστεί σε ενα κουβούκλιο (πως τα λένε αυτά αλήθεια;)και σε 25 λεπτά είχαμε τελειώσει το τουρ.

Μια χαρα, κερδίσαμε χρόνο για την υπόλοιπη βόλτα στις όχθες του Τάμεση, η οποία εκείνη τη μέρα έβριθε απο πρωτοτυπίες. Δες αυτους

Είχε και παζάρια γιατί κάτι πρέπει να ετοιμαζαν για την Κυριακή, διότι ναι μεν υπήρχαν στημένοι πάγκοι, αλλά ήταν άδειοι, εκτός απο κάποιους ελάχιστους που λειτουργούσαν. Ο κόσμος πάρα πολύς, καθότι Σάββατο , οπότε οι τουρίστες βγαίνουν έξω, και οι Αγγλοι φεύγουν έξω απο το Λονδίνο.

Επόμενη σταση: Tate Modern. Το πρώτο πράγμα που βλέπεις όταν μπαίνεις είναι η περίφημη Ρωγμή

Είναι εντυπωσιακό το πως καταφεραν να την κατασκευάσουν. Είχα διαβάσει σε ένα παλιο ΒΗΜΑgazino ότι σε κάποια σημεία η Ρωγμή έχει βάθος σχεδόν 20 μέτρα. Σύμφωνα όμως με αυτό που είδα εγώ, κομματάκι δύσκολο μου φαίνεται να είχαν φτάσει σε αυτό το βάθος.

Με ξενέρωσε το γεγονός ότι το σημείο στο οποίο βρισκόταν η Ρωγμή, ήταν και το μοναδικό στο οποίο επιτρέπονταν οι φωτογραφίες. Και όχι τίτοτα άλλο, αλλα οι εκθέσεις παιδιά, είναι απερίγραπτες. Ειναι τελείως διαφορετικό να σας περιγράφω, και άλλο πράγμα να τα βλέπεις από μόνος σου. Από Picasso, μέχρι Andy Warhol, από Monet μέχρι Juan Munoz(sorry, δεν ξερω πως να βαλω τον τονο).

Εχοντας επισκεφτει την Εθνική Πινακοθήκη, πρεπει να πω ότι η Tate είναι πολύ περισσότερο ενδιαφέρουσα, μαλλον γιατι είναι λιγότερο κλασική. Το πρωτότυπο στοιχείο είναι οι σκοτεινές αίθουσες που προβάλουν βίντεο καλλιτεχνών, με ορισμένα από αυτά φρίκαρα ομολογουμένως, μου βγήκε ένα πολύ περίεργο συναίσθημα. Κι επίσης υπάρχουν προσωρινές εκθέσεις, όπως η Wrong Gallery, ουσιαστικα μια κλειδαρότρυπα που είχαμε σταθεί στη σειρά για να δούμε μεσα απο ένα μικρό ματακι πόρτας μια οθόνη με πλάνα απο την ιδιωτική ζωή ανθρώπων, γρήγορα και σπασμωδικά.

Ανεβήκαμε στον τελευταίο όροφο να δοκιμάσουμε ζεστή σοκολατα και καραμελωμένους ξηρούς καρπούς (παρενθεση: αυτοι που πουλάνε σε τετοια μαγαζια, δεν συγκρίνονται με τίποτα με αυτους που πουλάνε πλανόδιοι πωλητες κατα μήκος του Τάμεση!). Δεν είχα ιδέα για το πόσο όμορφα φαινόντουσαν τα πράγματα απο δω πάνω! Νομιζω ότι ήταν το ομορφότερο σημείο που απόλαυσα σοκολάτα εκείνες τις μέρες.

Το ποστ έχει ήδη γίνει σεντόνι, αλλά συνεχίζω.

Επόμενος σταθμός ήταν το Tower Bridge, μόνο που επέμεινα να σταματήσουμε για λίγο στο Δημαρχείο. Μ αρέσει πολύ αυτο το κτίριο.Πριν βεβαια περάσαμε και απο το Golden Hinde, το καράβι - μουσείο, αλλά δεν μπήκαμε μέσα, και τον αγαπημένο μου Southwark Cathedral. Μου θυμίζει πάντα την πρώτη φορά που ήρθα Λονδίνο, έμενα σε μια εστία εκεί πιο κάτω…

Αν θέλει ας με βοηθήσει καποιος. Τι ειναι αυτές οι μάυρες μπάλες γύρω από το δημαρχείο καθώς και ένα τεράστιο μαυρο αυγουλοειδές γλυπτό, επίσης σε αυτή την πλατεία; Εβγαλα μια φωτογραφία που το σπρώχνω αντιθετα απο την πλευρά που γέρνει, αλλα συγχωρήστε με, δεν εχω καταλάβει τι έιναι!!

Όχι, δεν πήγαμε στην Έκθεση του Πύργου του Λονδίνου, διότι έγώ επέμενα να πάμε ΕΔΩ

ΑΑΑΑ, όλα κι όλα, το είχα τονίσει ότι το London Dungeon θα έμπαινε οπωσδήποτε στο πρόγραμμά μου. Άλλωστε ,ήταν ότι πρέπει για ένα συννεφιασμένο απόγευμα. Αφού πρώτα απολάυσαμε ενα πεντανόστιμο γευμα στο wagamamas δίπλα στο ποτάμι, και αφού περάσαμε απο τη Hays Galleria ( ή κάπως έτσι), και αφού εντόπισα το καταπληκτικο Christmas Shop που ειχε μιλήσει καποτε η Σοφια, αλλά δυστυχώς ήταν κλειστο, στηθήκαμε σε μια τεράστια ουρά για να μπούμε στο London Dungeon. Και αυτό είχε αλλάξει από την προηγούμενη φορά. Ακούς και βλέπεις και ζεις, την ιστορία του Jack the Ripper, τη Μεγαλη Φωτιά του Λονδίνου, το Μεγάλο Λοιμό, τις ιστορίες περί κρεμάλας. Το καλύτερο μέρος παίδες ήταν το τελευταίο. Σε τοποθετούν σε μια καρέκλα, σε δένουν με ένα εξοπλισμό ασφαλείας και σε ανεβάζουν σε ύψος περίπου 10 μέτρα, όπου σε περιμένει ο δικαστής σου. Σου ανακοινώνει ότι είσαι καταδικασμένος σε κρεμάλα για τα εγκλήματα σου. Με το που τελειώνει η αναγγελία της ποινής, σε αφήνουν να πέσεις με τρομερή ταχύτητα κάτω! Τα χρειάστηκα! Πάει λέω, εδω θα αφήσουμε τα κοκκαλάκια μας! Τελευταία στιγμή πριν συγκρουστείς με το πατωμα, σταματάει ο μηχανισμός και στέκεσαι με ασφάλεια (ε, και λίγο τρέμουλο) στα πόδια σου!!

Α. Και να μην ξεχάσω να πω ότι το παιδί της βραδινής βάρδιας στο shop του Dungeon,εκτός από εξυπηρετικότατος, ήταν και κουκλος.Ευχαριστώ..

Η επόμενη ημέρα ήταν η καλύτερη μου. Hyde Park και Camden. Δεν θα πω πολλά, θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν.

Μετά τη βόλτα μας στο μαγικό Hyde Park, στο δρόμο προς το σταθμό του τρένου μας περίμενε μια πολύ όμορφη έκπληξη. Κάθε Κυριακή σε κάποιες από τις εξόδους του Hyde Park λαμβάνουν χώρα οι “Fine Art Sundays”. Στα κάγκελα που περιφράσσουν το πάρκο εκτίθονταν έργα τέχνης από street artists.Έκανα δωράκι στον εαυτό μου αυτό που βλέπεις στην τελευταία φωτό. Ένα μικρό έργο τέχνης…!

Στο Camden Lock.

Τριγυρνούσαμε περίπου τέσσερις ώρες εκεί, και πήραμε να φάμε φαγητό “στο πόδι” όπως συνηθίζουν να κάνουν όσοι επισκέποτνται το Camden τις Κυριακές. Θα μπορούσα να μείνω άλλες τόσες ώρες, αν δεν έπρεπε να αποχωρήσουμε το απόγευμα για λόγους ανωτέρας βίας. Ωστόσο πρόλαβα και ψώνισα κεριά για το σπίτι μου, ένα υπέροχο, βαρύ, ξύλινο κορμό δέντρου για το σπίτι πάλι, μια νεράιδα ασημένια και άλλα μικροπραγματάκια να μου θυμίζουν την περιοχή. Αν δεν σου αρέσει να βλέπεις περίεργο κόσμο, περίεργα μαγαζιά, και αν δεν προτιμάς το γκοθικ και το έθνικ, μην πας, αν και εγώ το λατρεύω και το προτεέινω ανεπιφύλακτα! Δεν ήθελα να φύγω σου λέω!

Λοιπόν , αυτό ήταν ουσιαστικά το μικρό μου ταξίδι. Εννοείται ότι ψώνισα από τα μαγαζιά του Λονδίνου, αλλά ούτως ή άλλως τα αποκτήματά μου θα τα βλεπεις κατα καιρούς! Ελπίζω να μην κουράστηκες διαβάζοντας, είχα πολλά να πω, κι έχω ακόμη, αλλά φτάνει τώρα…

(Υγ:Υπήρξε μία στιγμή μονάχα,για λίγη μόνο ώρα, που έμεινα μόνη μου. Αυτή, επίτρεψε μου προς το παρόν, να την κρατήσω για μένα, για να τη φέρνω στο νου μου και να θυμάμαι πόσο υπέροχα ένιωσα…)

Walking in London (part I)

Δεν φημίζομαι για τις περιγραφές μου, μπορεί να σου φανεί ότι πάω μπρος -πίσω, αλλά θα προσπαθήσω να θυμηθώ όσο περισσότερα γίνεται. Αν μπεδευτείς, just ask.

Στο Λονδίνο φτάσαμε μεσημέρι. Σα χαμένη ένιωσα πηγαίνοντας, μόνο για λίγες στιγμές όμως. Αμέσως θυμήθηκα πως να κινηθώ στο μετρο. Το ξενοδοχείο ήταν ένα τσιγάρο δρόμος απο τη στάση του Paddington. Δευτερος όροφος το δωμάτιο, με παράθυρο στο London Street και στο Sussex Gardens, τον δρόμο που βρίσκονται τα περισσότερα ξενοδοχεία της περιοχής. Alexandra το όνομα του ξενοδοχείου, για το σκοπο που το χρειαστηκαμε αποδειχθηκε πολυ ικανοποιητικο, αφου το μονο που καναμε ήταν να γυρναμε πισω για ύπνο!Ο ουρανός σε όλη τη διάρκεια της παραμονής μου στην πόλη, μου έκανε τη χάρη να είναι γκρίζος, όπως τον περίμενα. Δεν έκανε κρύο όμως, σχεδόν καθόλου. Στη χειρότερη περίπτωση άντε να έβαζες ένα κασκόλ!

Λίγα λεπτά μετά που μπήκαμε στο δωμάτιο, φύγαμε πάλι, για βόλτα. Πέμπτη απόγευμα λοιπόν. Πρώτη στάση η Carnaby Street (κανε κλικ για να τις βλεπεις μεγαλυτερες)

Στην πρώτη φωτό μία από τις “πύλες” της Carnaby, στη δεύτερη ο “χάρτης” της περιοχής από μια πολύ καλλιτεχνική σκοπιά!

Επόμενη βόλτα στην Chinatown. Την βρήκα εντυπωσιακή, όλο εστιατόρια, κινέζικα , γιαπωνέζικα, ινδικά, ταϊλανδέζικα, ιταλικά . Τα κοκκινα φανάρια τους παντού!

Καλή και αγια η Κινέζικη Πόλη, αλλά κάπου εκεί άρχισε να παραπονιέται το στομάχι, είχαμε να φάμε και από τό πρωί στην Ελλάδα (!). Βέβαια, από όλα τα κινέζικα της περιοχής, νίκησε το ιταλικό εστιατόριο που φάγαμε τελικά, γιατί δεν άντεχα τις spicy μυρωδιές!

Βγάλαμε και την ολ ταιμ κλασικ φωτο μετα το φαγητό, σε μία μεγάλη βόλτα γύρω από το κέντρο

Αλλά πόσο να αντέξεις; Μία το τζετ λαγκ, μία το τόσο πολύ περπατημα για πρώτη(δηλαση τι πρώτη, μισή ) μέρα ,γυρίσαμε στο ξενοδοχείο αφού περάσαμε από το Covent Garden και την Trafalgar Sq.

Η Παρασκευή και το Σάββατο ήταν μέρες άκρως τουριστικες.

(φωτο:Η θέα από το ξενοδοχείο)

Ξεκινήσαμε από το Βρετανικό Μουσείο. Επισκεφθήκαμε τους τομείς Αφρική, Ελλάδα, Αίγυπτος, Ρώμη. Μας πήρε τρεις ώρες.

Η τελευταια αυτή φωτογραφία παρουσιάζει ένα φαινόμενο πολύ συχνό στο Βρετανικό Μουσείο. Τμήματα σχεδίου ή μεμονωμένοι εν δυνάμει ζωγράφοι προσπαθούν να αποδώσουν στο χαρτί τα εκθέματα του μουσείου. Για να πω την αλήθεια, ένιωσα λίγο ντροπή, μια που δεν τα έχω δει αυτά στα μουσεία της Ελλάδας.

Επόμενη στάση Trafalgar Square και National Gallery.

Τελικά αυτο άγαλμα μάλλον θα έχει μόνιμα πανω στο κεφάλι του ένα περιστέρι! Βλέποντας από μακριά τόσο κόσμο στη Nelson’s Column, όπως λέγεται αυτή η πανύψηλη στήλη, σκέφτηκα να πάω να βγαλω κι εγω μια φωτογραφία από εκεί. Αμ δε! Όσο και να προσπάθησα να σκαρφαλώσω, κατάφερα μόνο να αγγίξω τις πατούσες ενός από τους χάλκινους λέοντες! (τι διαβολο, πως τα κατάφερε τοσος κόσμος;)

Δυστυχώς δεν επιτρεποταν η φωτογράφηση στην Εθνική Πινακοθήκη, κι έτσι δεν μπόρεσα να φέρω πίσω φωτογραφίες. Οι πίνακες όμως ήταν πραγματικά υπέροχοι. Επειδή δεν έχω μεγάλη σχέση με την τέχνη, αρχικά είχα τους ενδοιασμούς μου να την επισκεφθώ. Πραγματικά όμως αξίζει, αν βρεθεις στο Λονδίνο να περάσεις λίγες ώρες κι εκει!

Επόμενη στάση: St. Paul’s Cathedral.

Δεν ειχα καταλάβει γιατί να πληρώσουμε εισιτηριο για να μπουμε σε ένα ναό. Μετά απο 360 μικρά,στενα σκαλοπατια και 3 ανήλιαγους διαδρόμους, το κατάλαβα! Χρειάστηκε να ανέβω 178 σκαλοπάτια για να φτάσω στον Εξώστη των Ψιθύρων (Whispering Gallery). Ο Εξώστης έχει παρει το όνομα του από την τεχνική με την οποία κατασκευάστηκε. Πρόκειται για ένα εξώστη μεγάλης χωρητικότητας, ακριβώς κάτω απο το τον τεράστιο τρούλο του καθεδρικού ναού. Λέγεται ότι αν ψιθυρίσεις κάτι προς τον τοίχο του Εξώστη, ο ψίθυρος ακούγεται καθαρά από την απέναντι πλευρά του Εξώστη. Εμείς το δοκιμάσαμε, αλλα να πω την αλήθεια, δεν άκουσα τίποτα. Ωστόσο, ένα παιδί δίπλα μου μπόρεσε άνετα να συνεννοηθεί με το φίλο του στην άλλη πλευρά μέσω ψιθύρων. Οπότε μαλλον κάτι λαθος κάναμε! Εγώ βέβαια, σαν περίεργη που ήμουν ήθελα να πάω και στους επόμενους εξώστες. Κατάφερα να πάω μεχρι το Stone Gallery, 192 σκαλοπάτια ψηλότερα. Καλα, μου βγήκε η γλώσσα έξω, αλλα το θέαμα ήταν πανέμορφο. Όλο το Λονδίνο στα πόδια σου!

(ο τρούλος του καθεδρικού,από το ύψος του πατώματος, καταφερα να το βγάλω λίγο παράνομα αφού απαγορεύονταν οι φωτογραφίες και τα βίντεο)

(το Λονδίνο από τη Stone Gallery του St.Paul’s. Στη δεύτερη φωτογραφία φαίνεται η Millenium Bridge, μια μεγάλη πεζογέφυρα του Τάμεση. Η άλλη της άκρη βγάζει στην Tate Modern -την οποία δεν προλάβαμε να επισκεφθούμε την Παρασκευή και την αφήσαμε για Σάββατο) .Στο υπόγειο του καθεδρικού υπαρχουν ταφοι και μνημεία επιφανών ανδρών. Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι τα ευμεγέθη μαυσωλεία, αλλά το πάτωμα του υπογείου, το οποίο ουσιαστικά ειναι κατασκευασμένο από ταφόπλακες. Αν κάνεις τον κόπο να κοιτάξεις που πατάς, πραγματικα εκπλήσσεσαι με το πόσο μικρή επιφάνεια απλού δαπέδου έχει απομείνει. Οι ταφόπλακες ειναι παρα πολλές για να τοποθετηθούν διαχωριστικά για το κοινό, κι έτσι οι επισκέπτες πατούν πάνω τους. Να σημειώσω εδώ ότι ευτυχώς δεν έιναι απλώς πετρινες οι πλάκες. Πολλές από αυτές ειναι χαλκινες κι έτσι δεν κινδυνεύουν οι επιγραφές να αλλοιωθούν πολύ από το πάτημα. Στο περίφημο Crypt Cafe λίγο παραπέρα από τους τόσους τάφους, οι επισκέπτες απολαμβάνουν τονκαφέ τους σε μια μάλλον παράδοξη ατμόσφαιρα

Εμεις προτιμήσαμε να τιμήσουμε το καφε-ζαχαροπλαστείο απέναντι απο τον καθεδρικό για μια ζεστή σοκολάτα και να συνεχίσουμε την πορεία μας προς την ατραξιον της Madame Tussauds. Πρέπει να πω ότι αυτη τη φορά έφαγα ακόμη μεγαλύτερη ήττα με το τσιγάρο. Πρωτον, απαγορευόταν παντου εκτός από το δρόμο, με αποτέλεσμα να κάνω μόνο 5 τσιγάρα τη μέρα και ΟΥΤΕ ΕΝΑ με τον καφε (σε καλο βεβαια μου βγηκε, δε λεω), και δευτερον μετά από τοσο περπάτημα και τόσο γρήγορες αλλαγές σκηνικών, δεν είχα την αντοχή να στρίψω τσιγάρο στα όρθια. Οπότε συνέχιζα μέχρι να εκνευριστω, και μονο τοτε καθομουνα να στριψω!

Αντεχεις ακόμη να διαβάζεις; Πάμε Madame Tussauds! Τι να κάνω τώρα, να παραθέσω κάθε φωτογραφία που βγάλαμε με κάθε διάσημο;;;; Μπα,λεω να μην το κάνω. Άλλωστε, για μένα ήταν σα να μπήγαινα πρώτη φορά. Αφενός γιατί έλειπαν αρκετές φιγουρες που ειχα δει την προηγούμενη φορα, όπως ο Jean Paul Gaultier, και βεβαια ειχαν προστεθει πολλές περισσότερες. Και ΦΥΣΙΚΑ έβγαλα φωτογραφίας με τους παρακατω κυριους

και δεν θελω ΓΕΛΙΑ,ε;;

(με σειρα εμφανισης daniel radcliffe (harry potter), johnny depp, einstein, shrek, Α.Παπανδρέου και Κ.Καραμανλής. Οχι, δεν ειχε τους τωρινους Ελληνες ηγετες -ευτυχως - ειχε ομως τον Ελευθεριο Βενιζέλο και ξέχασα να τον βγάλω φωτογραφία).

‘Αλλωστε, για μενα ήταν ακρως ενδιαφερον το Chamber of Horrors και το Spirit of London, όπου στο δεύτερο σε βάζουν σε ένα ταξί και κάνεις βόλτα στην ιστορία του Λονδίνου με αφήγηση στη γλώσσα που επιθυμεις απο τα μεγάφωνα του οχήματος. Μονο που στο Spirit of London δεν επιτρέπονταν φωτογραφίες κι έτσι πήρα μόνο Chamber of Horrors

Αυτή τη φορά διαφορετικά ήταν τα πραγματα και στο Πλανητάριο, το τελευταίο κομμάτι της ατραξιον. Θυμάμαι την τελευταια φορα που είχα πάει παρακολούθησα ένα ντοκιμαντερ για τα αστρα. Τωρα όμως, το πρόγραμμα είναι πιο διασκεδαστικο και περισσότερο διαδραστικο, αφού απο θεατής βρίσκεσαι ξαφνικά να εισαι εσυ το θέαμα για το βιντεο που προβάλλεται στο θολο του Πλανητάριου και το οποιο ήταν αρκετα εμπνευσμενο μπορω να πω, με χιουμορ (εντάξει, βρετανικο χιούμορ) και με φαντασία!

Και για το τέλος της μέρας αφήσαμε μια γρήγορη βόλτα μέσα στο Green Park και μια ματιά στο παλάτι του Buckinham. Τελικά το έχει η μοίρα μου να βλέπω αυτό το παλάτι μόνο βράδυ και τις 2 φορές που έχω ερθει Λονδίνο. Οχι οτι με ενδιαφέρει φυσικα, αλλά αφού είχα φωτογραφική μηχανή , την αξιοποίησα καταλλήλως με διάφορες φωτογραφίες, και όχι υποχρεωτικά με φόντο το παλάτι.

Παρόλο που ειναι λιγακι σκοτεινη, μου αρέσει γιατί βγήκε ομορφο το αποτέλεσμα με το London Eye από πίσω.

Μία απο τις εισόδους του Hyde Park, δίπλα στο μετρό. Μου αρέσει γιατι ήταν η μοναδική φωτογραφία που μπόρεσα να αποτυπωσω έτσι το κινούμενο όχημα. Εννοείται ότι απέκτησα και την φωτογραφία με τον κόκκινο τηλεφωνικό θάλαμο που βγαζουν όλοι οι τουρίστες στο Λονδίνο.

Λοιποοοοον, αυτα τα ολίγα κάναμε την πρώτη ολόκληρη μέρα στο Λονδίνο. Εχουμε τεσσερις μερες δρόμο ακόμη, αλλα εντάξει, δεν θα σε πρήξω τόσο πολύ, θα στα πω περιληπτικα! Ασε που το WordPress εφαγε ενα κολληματακι με τις πολλες φωτογραφιες τοσο γρηγορα και με πεταει εξω απο το ιδιο μου το μπλογκ!

Εις αυριον τα υπολοιπα!

ΥΓ: Καλό μήνα!!!