Δως μου λίγο χρόνο να συνέλθω γιατι δεν αισθάνομαι τα κάτω μου άκρα και την πλάτη μου και επανέρχομαι.
:) :) :) :) 
Update: Σήμερα τσικνοπέμπτη 28 Φεβρουαρίου έχω τη γιορτή μου, μαζι με τα λοιπά τσικνιστά. Να περάσετε απίθανα, να φατε πολύ, ειτε αν βγειτε εξω, ειτε αν μεινετε μέσα!!! Και οσοι περάσετε απο εδώ, παρτε γλυκάκι!
*φωτο flickr, χρηστης foNgEtZ
Ε, και μετά από τόσες ημέρες απόλαυσης χιονιού, ο καθε κατεργάρης στον παγκο του, όπως λέμε. Τη χαρηκα τη χτεσινη μερα, δεν πήγα στη δουλειά και διάβασα τουλάχιστον 35 διαφορετικα ποστ με φωτογραφίες απο χιονισμενες περιοχες!Μαγικά ήταν, και μακαρι να συμβαινει απο εδω και περα καθε χρόνο! Μπορω να πω παντως με περισση μετριοφροσυνη, οτι μέσα σε δύο μέρες αυξήθηκαν σημαντικα οι ικανοτητες μου στο πατιναζ. Ζβουουουουμμμμ!Από σήμερα όλα επανέρχονται σιγά σιγα , αν και εγώ βιάζομαι να επανέλθει το αγαπητό μας αεροδρόμιο.Προσευχομαι να μη λειτουργήσει εδω η συνήθης γκαντεμιά μου. Αντε επιτέλους, έφτασε η ώρα να ασχοληθω με κατι πολύ πιο ενδιαφέρον.
Για να δουμε, για να δούμε. Τι διαθέτουμε και τι όχι.
Φωτογραφική μηχανη: Καλά , τωρα τι λεμε, τα αυτονόητα;
Κάρτα φωτογραφικής μηχανης μεγαλύτερη: check. Φυσικά δεν ξεχνώ να πάρω μαζί μου και τη μικρότερη, σε περίπτωση που τη γεμίσω τη μεγάλη, γιατί δεν έχω που να την αδειάσω.
Καινούρια βαλίτσα: check. τουλάχιστον 10 φορές ανθεκτικότερη από την προηγούμενη.
Mp3 Player, φορτωμένο με αγαπημένες μουσικές: check
Μετασχηματιστής για το ρεύμα: check, ναι ναι καλα η φίλη μου η Σ. που μου τον προμήθευσε εγκαίρως.
Συνάλλαγμα: Check, σημερα πρωι πρωι αλλαξαμε νόμισμα!
Διάθεση: Στο φούλ. Δεν έχω τιποτα μα τίποτα άλλο στο μυαλό μου.
Από τώρα μέχρι την Πέμπτη το πρωί που πετάω μένουν δύο μόνο μέρες. Στην τσάντα μου εκτός από τα προαναφερθέντα,έχω οδηγό της πόλης, μπλοκάκι και στυλό , ένα παραπάνω κασκόλ και θα προστεθούν πολλά ακόμη μεχρι την Πέμπτη το πρωι, που θα πάρω τη βαλίτσα μου και θα τραβήξω προς το Ελ. Βενιζέλος. Ειμαι κατενθουσιασμένη και ειναι λίγο αυτό που λέω, πολύ λίγο.
Δεν μπορώ να πω ότι φευγω με τις καλύτερες των προυποθέσεων. Πέντε μήνες πριν, ρωτούσα όλους τους φίλους μου ποιος θα έρθει μαζί μου. Κανένας δεν μπορούσε, όλοι είχαν δουλειές να κάνουν. Και τι πειράζει; είπα στον εαυτό μου. Το Λονδίνο το είχες γυρίσει ολομόναχη την προηγούμενη φορα, που είναι το πρόβλημα στο να το ξανακάνεις; Τελικά όμως βρήκα ένα άτομο. Ειχα ζητησει και ημουν πολυ firm on that, οτι όποιος έρθει μαζί μου πρέπει να είναι έτοιμος για όλα! Τώρα, λίγες ημέρες πριν φύγω, ανακαλύπτω ότι δεν θα γίνουν έτσι τα πράγματα. Το άτομο που έρχεται μαζί μου δεν θέλει να με ακολουθήσει παντού. Ούτε στο London Dungeon, ούτε στο IceBar. It’s ok , όμως..
..γιατί δεν προκειται να αφήσω κανένα συντηρητικό ή φοβισμένο άτομο να μου υποδείξει τι θα κάνω στην αγαπημένη μου πόλη. Δεν θα αφήσω κανένα να με περιορίσει. Δεν πειράζει , ΚΑΙ αυτή τη φορά θα πάω μόνη μου. Γιατι γουστάρω, ρε αδερφέ! Γι αυτό! Ασε που , για να ειμαστε ειλικρινείς, δόξα τω θεώ κατεχομε τη γλώσσα, οπότε όλο και κάποιον θα γνωρίσουμε!!! ;) 
Βόλτες, ψώνια. Ξύπνημα νωρίς τα πρωινα, και περπάτημα όλη μέρα!Και φωτογραφίες,πολλές φωτογραφίες, να φαν κι οι κότες! Στο μετρο, στα μουσεια (χωρις φλας), στις εκθεσεις (χωρις φλας), στα μπουντρουμια :) (χωρις φλας), στους δρόμους, στα πάρκα, ΠΑΝΤΟΥ! Και δωρα, πολλά δωρα για τους φίλους!
Το ξέρεις το τραγούδι των 3 Doors Down? Πάει κάπως έτσι:
3 Doors Down - Landing In London.mp3
Αλλάζω το στίχο απο τις πρώτες σειρές και προτιμώ να τον κανω έτσι:
I woke up today in London
As the plane was touching down
All I could think about was Tuesday
HOW COULD I be back around…?
(υποσημειωση: μα τον τουτατι, θελω οι μερες να περνουν οσο πιο αργά γινεται, να αργήσει να έρθει η Τρίτη της επιστροφής. πώς θα γυρίσω;;;;)
Την Πέμπτη το πρωι ξεκινάει ένα ακόμη όμορφο ταξίδι, ενα ταξίδι αγαπημένο, μια διαδρομη που την περίμενα 5 μήνες..
Παίρνω το καπελάκι μου….
και φεύγω…Τωρα φεύγω.
Εχω ενα θέμα και θέλω τη συμβουλή σου.
Είχα αποφασίσει, όπως ίσως είχε υποπέσει στην αντίληψή σου, ότι η πρωινή δουλειά που κάνω με έχει εξαντλήσει πια σαν άνθρωπο. Στο μυαλό μου από την αρχή του νέου χρόνου τριγυρίζει η σκέψη να παραιτηθώ. Είμαι δύο χρόνια εδώ, που είναι καλός χρόνος για να προσθέσω στο βιογραφικό μου, αλλά το κλίμα δε συμβαδίζει με τη δική μου συμπεριφορά. Ο χαρακτήρας σου μπορεί να αλλοιωθεί, είτε γιατί υποχρεώνεσαι από διάφορα ζητήματα δημοσίων σχέσεων, είτε γιατί οι συνάδελφοι σου δε σου αφηνουν άλλες επιλογές.
Μετά απο αυτή την εργασιακή εμπειρία, σκεφτόμουν ότι δεν έχω φιλοδοξίες. Μην καταλάβεις λάθος. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε φιλοδοξίες, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, βλέποντας τι ψυχολογικό στρες περνούν οι συνάδελφοι μου από τους προισταμένους, επιλέγω να μη βρεθώ στην ίδια θέση. Ας ακουστεί αυτό όπως θέλει, σε αυτή τη δουλειά δεν θα επεδίωκα ποτε να αναλάβω καθήκοντα διευθυντή, το στομάχι μου δεν είναι τόσο γερό.
Έλεγα λοιπόν να κάνω υπομονή μέχρι το καλοκαίρι, να μαζέψω και χρήματα και να συζητήσω με το διευθυντή με ηρεμία τα της παραιτήσεώς μου. Δίνοντας του βέβαια να καταλάβει οτι είναι μια επιλογή συνειδητή η φυγή μου. Και φυσικά να μην πω ψέματα, ότι βρήκα αλλού δουλειά ή ότι γυρίζω στην πατρίδα (αν και το πρωτο θα μπορουσε άνετα να ισχύσει, αν καθόμουν κάτω να το ψάξω). Πρέπει να πω επίσης, ότι στην απεργια τις προάλλες, ήταν η πρώτη φορά εδώ και καιρό που γύριζα σπίτι τόσο νωρίς και απέκτησα χρόνο να κάνω ότι θέλω εκείνη τη μέρα. Και μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ τι ωραία που θα ‘ ταν να είχα μία δουλειά που να μου επιτρέπει να είμαι σπίτι στις 5 και κάτι, κάθε μέρα…
Και πάνω που έλεγα κάπως έτσι ότι θα πάνε τα πράγματα, φαίνεται πως οι προϊστάμενοι εκτιμούν περισσότερο τη δουλειά μου και τη φύση του χαρακτήρα μου απο μένα την ίδια. Ο διευθυντής μου έκανε μία νέα πρόταση. Μία πρόταση που σήμαινε περισσότερες επαφές, με πολύ περισσότερο κόσμο και με άλλου είδους κινήσεις από αυτές που όριζαν την εργασία μου ως σήμερα. Πανικοβλήθηκα. Την ίδια στιγμή που μου το είπε πέρασε από το μυαλό μου να του πω από τώρα για ό, τι σκόπευα να κάνω το καλοκαίρι. Μου εξέφρασε όμως εμμέσως πλην σαφώς, την για ανεξήγητο λόγο εύνοια της παραπάνω διοίκησης απέναντι στις προοπτικές που μπορώ να προσφέρω στην εταιρεία. Εν όλιγοις, η πρόταση που μου έκανε ανοίγει νέους ορίζοντες, χωρίς να περιορίζει τους ήδη υπάρχοντες.
Είμαι μάλλον ευθυνόφοβη όταν μου δίνεται η ευκαιρία για ένα βήμα παραπέρα. Το παραδέχομαι, προτιμούσα να μη ρισκάρω την “ασφάλεια” τρόπον τινα της τωρινής μου θέσης, με το ρίσκο του καινούριου. Φυσικα και δεν με προορίζουν για διευθύντρια, όμως είναι μεγάλες και οι ευθύνες αυτής της θεσης.
Τι θέλω να σου πω; Αρχικά , ότι είπα ναι. Δέχτηκα με την προϋπόθεση ότι θα έχω τη βοήθεια που ενδεχομένως να χρειαστώ. Παρόλαυτα, καθόλου δεν έχω υποχωρήσει μέσα μου στην απόφασή μου να παραιτηθώ το καλοκαίρι. Και όλα αυτά τα συναισθήματα ,από τη μία για τις νέες ευθύνες και από τη άλλη για το ότι έχω βαλτώσει εκεί μέσα (συμφωνα ΜΟΝΟ με μενα δυστυχως) γίνονται κουβάρι και δεν ξέρω τι κάνω σωστά και τι λάθος. Τι κάνω;
ΥΓ: Και συν τοις άλλοις , όσο προχωράει το θέμα της δουλειάς , τόσο η προσωπική μου ζωή γίνεται “σκατοτερη”. Εγινα και λεξιπλάστης,αλλά με πιάνεις φαντάζομαι .
Με κάλεσε ο Ocean και ο Αντώνης να μιλήσω λιγάκι για τη φιλία. Επειδή πρόσφατα είχα κανει ένα ποστ περιγράφοντας την κατασταση μεταξύ φίλων του ιδίου φύλου, δεν θα ήθελα να επεκταθώ πάρα πολύ. Θα υιοθετήσω την άποψη ενός ανθρώπου που θεωρώ πραγματικο φίλο και θα πω:
Δεν μπορεί κανένας να καταλάβει τι είναι φίλος. Ναι, εντάξει, οι φίλοι στην αναγκη φαίνονται , όπως λεει ο σοφος λαός και συμφωνώ μαζί του, οι φίλοι θα χαρούν με τη χαρά σου , οκ όλα αυτα. Αλλα ξέρεις κατι; Θα υπάρξει ένα δευτερόλεπτο, μία τυχαία στιγμή στο χρόνο ανυποψίαστη, που θα καταλάβεις ποιος είναι τι. Ποιος ειναι φίλος και ποιος γνωστος. Ποιος είναι κοντά σου και ποιος μακριά. Διαφέρει η σημασία της στιγμής εκείνης στον καθένα μας. Διαφέρουν και οι αφορμές. Άλλος μπορεί να διαγράψει έναν άνθρωπο απο τη ζωή του επειδή τον πρόδωσε, άλλος επειδή απλά δεν του άρεσε ο τρόπος ομιλίας του. Μπορεί να γίνω 70 ετών και μόνο τότε να καταλάβω ότι κάποιος ,παλιά, μου είχε φερθεί σαν πραγματικός φίλος.
Ρευστά είναι όλα, παίδες. Και εγώ, εσύ, εσύ , ό αλλος, απλά κάνουμε βόλτες στους δρόμους της ζωής χωρίς πραγματικά κριτήρια. Η συζήτηση περί φιλίας γίνεται κατ’ επίφαση, διότι είναι τόσο λεπτεπίλεπτη έννοια, που η σημασία της διαφέρει με τα δεδομένα της κάθε εποχής. Μη νομίσεις ότι δεν υπάρχουν φίλοι, φίλοι πραγματικοί. Απλά τα δεδομένα έρχονται και παρέρχονται.
Ευχαριστώ πολύ παιδιά. Προσκαλώ τον Exit και το λαχανάκι, και τη Mαρία να τοποθετηθούν αν θέλουν επί του θέματος.
Αισθάνομαι ευτυχία. Είμαι σπίτι, με άφησαν να φύγω από τη δουλειά νωρίτερα για να πάρω το μετρό λόγω απεργίας, πράγμα απίθανο για το χώρο που δουλεύω. Anyway, δεν ειχα πάει με καμία όρεξη για δουλειά. Και πρέπει να είναι η πρώτη μέρα εδώ και πολλούς μήνες που βρίσκομαι σπίτι τόσο νωρίς. Και αν σήμερα η μέρα δεν περιλάβει παρέα στο σπίτι, θα σας πρήξω με τα ποστ μου, διότι έχω και κάποια παιχνιδια στα οποία χρωστάω απάντηση.
Το laxanaki με κάλεσε προ καιρού να γράψω για το πως φανταζομαι ότι είναι μερικοί απο όσους με διαβάζουν. Όμορφο παιχνίδι με πολλές προοπτικές.
Ξεκινώντας πρέπει να αναφέρω το εξής πολύ σημαντικό. Ορισμένα απο τα αγοράκια και τα κοριτσάκια που διαβάζουν τα ποστ μου, έχουμε δει τις φατσούλες τους ολόκληρες ή ένα μέρος ή ένα σημείο δικό τους βρε αδερφε! Σε αυτά περιλαμβάνονται η πάντα χαμογελαστή Μαριλένα με τα λαμπερά μάτια, και η μυστήρια φάβα με την απίθανη πλάτη! Ο πολυάσχολος Keimgreek, τώρα τελευταία μας εκλεισε το μάτι με μια πετσέτα, και ο αγαπημένος Narita μας έβαλε κουίζ να βρούμε ποιος έιναι ανάμεσα σε ένα κολλάζ με άλλα 12-12 άτομα.
Αλλα this is not about the looks, is it?
Τη Μαριλένα τη φαντάζομαι ως μία πολυάσχολη και αθλητική μαμα, με πυγμή και με ανυπέρβλητο χιούμορ. Εχει τοσο αναλαφρη και κεφατη γραφη, που ειναι απαραίτητο αναγνωσμα!
Τη φάβα την έχω συνδυάσει με μια συμπεριφορά γάτας (όπως και τον Μπλάνκο της) που συνήθως της βγαίνει σε καλό, αλλα και με μια εσωτερική ηρεμια.
Ο narita έχει την άυρα του πιο σκοτεινού και ψαγμένου ανθρώπου στη φαντασία μου, αν και νομίζω οτι και στην πραγματικότητα δεν έχω πέσει και πάρα πολύ έξω!
Ο Nam3l3ss ειναι γνώστης, και ταυτόχρονα κρυψίνους, γι αυτό νιώθω ότι ταυτίζομαι με τα ποστ του κάθε φορα.
Το laxanaki, αααααα, εδώ μιλάμε για μία κοπελιά ίδια με μένα, ίδια όμως!!! Το μονο που ισως να διαφερουμε ειναι η κώμη, διότο ως γνωστόν το λαχανάκι έχει σγουρά μαλλιά! Α και το χιούμορ διότι όσο και να προσπαθήσω , δε φτάνω το λαχανάκι σε αυτά που γράφει στα ποστ του! Ειμαστε το ιδιο ανυπόμονες, αυτοσαρκαζόμαστε και εχουμε τσακωθει με την υπομονή!
Ο Exitmusician, τι να πω! Δυναμικός, σπιτόγατος αλλα ταυτόχρονα ταξιδιάρα ψυχή και με ποστ από τη μία ενημερωτικά και απο την άλλη γεμάτα εκπλήξεις! Και είναι άνθρωπος με σεβασμό και ευαισθησίες και σε αυτο του βγάζω το καπέλο!
Το Μικρό Ανάλογο, καλα ε! Εχει τετοιο δυναμισμο, και τετοια συνέπεια, που πραγματικα ειναι αξιοθαύμαστη!Διαθέτει το γνώθι σαυτόν, που ειναι πολύ βασικό, και ειναι πάντα ενημερωμένη!
Τη Γλαρένια και τη Ζουζούνα τις θεωρώ μέντορες!! Σοφές, χαρούμενες όταν πρέπει και με πείσμα όπου χρειάζεται!
Και το φίλτατο Γκρινιάρη, μονο γκρινιάρη δεν το θεωρω! τον θεωρω εναν αεικινητο άνθρωπο, με τρομερες απόψεις και με διάθεση για να γνωρισει νεα πραγματα!Μονο απο τις φωτογραφίες που παραθέτει κάθε φορά, το καταλαβάινεις!
Μακάρι να μπορούσατε να απαντήσετε όλοι όσοι είδατε το όνομά σας σε αυτό το ποστ!Εντάξει όμως, δεν θα επιμείνω αμα δε θετε! :)
UPDATE: O Μπαμπακας μου εκανε παραπονο οτι τον εβγαλα απο τα λινκς μου. Θελω να πω οτι τα λινκς μου ειναι παμπαλαια, η μονη φορα που ασχοληθηκα με αυτα ηταν οταν πρωτοεφτιαξα το μπλογκ μου και απο τοτε ποτε δεν τα ανανεωσα. Ουτε η μαριλενα ειναι μεσα, ουτε το μικρο αναλογο, και γενικοτερακαι αλλα μπλογκ που διαβαζω συνεχως. οποτε το αφαιρω μεχρι νεωτερας, οχι τιποτα αλλο, αλλα μη νομιζετε οτι υπάρχει λογος που δεν φαινεστε στα λινκς! :)
Ήθελα να ξεκινήσω με τον ήχο που κάνει το κλειδι όταν ξεκλειδώνεις την πόρτα, αλλά δεν μπορω να βρω κατι (πως ειναι, κλανκ, κλικ, τσανκ, δεν ξερω), οπότε συνεχίζω.
Με τσάκισαν στη δουλειά αυτή την εβδομάδα. Εκδηλώσεις απο δω, εκδηλώσεις απο κει, ουτε τα βραβεια “Οι άντρες της Χρονιάς” να διοργανώναμε. Και οι Παρασκευές ουουουου, μην το συζητήσω, καταλήγουν να ναι οι χειρότερες μέρες.
Σήμερα ήτανε μέρα κατανάλωσης, μια που δεήσανε να μας πληρώσουνε στη δεύτερη δουλειά. Εν δυο με βήμα ταχύ, βουρ για τη γνωστη αλυσίδα ηλεκτρονικών ειδών. Ο αρχικός στόχος ήτανε να πάρω ένα τηλεφωνο, σταθερό, αφού σύνδεση έχω στο σπίτι και την πληρώνω και για τα τηλεφωνήματα.
Αμ δε. Δε μου άρεσε ούτε ένα τηλέφωνο από εκεί. Πήρα όμως μια ωραιότατη κάρτα μνήμης για τη φωτογραφική. Όταν την είχα αγοράσει, μια κάρτα των 256 ΜBytes κόστιζε 37 ευρώ, πάνε δύο χρόνια. Ε, είπα να αναβαθμιστώ στο 1Giga, που κάνει σήμερα τα μισά λεφτά απο τη μικρη προηγούμενη καρτούλα μου.
Αλλά δε σταμάτησα εκεί. Όχι, όχι, έκανα ένα ακόμη καλύτερο δώρο στον εαυτό μου. Mp3 Player!!! Κι αμα ήσουν από μία μερια και μ’ έβλεπες, θα έσκαγες στα γέλια. Από τις λίγες φορές που ήμουνα τόσο γρήγορη. Αυτό βέβαια είναι και λίγο ανησυχητικό. Επειδή όμως την προήγουμενη φορά το ψείρισα πολύ μέχρι να διαλέξω συσκευή και μέσα σε τέσσερις μήνες κατέληξε στα σκουπίδια, αυτή τη φορά πήγα κατευθείαν και ρώτησα “Ποια έχετε;” . Μου λένε “Αυτο, αυτό και το άλλο”. “Το νούμερο 2 παρακαλω και σε συσκευασία δώρου, αν δε σας κάνει κόπο”. Πάντως, δεν πήρα Ipod. Δεν ήθελα με τίποτα, αν και εμφανισιακά ήταν πολύ καλό. Τελικά παντως ακόμη δεν έχω τηλέφωνο στο σπίτι.
Σκαω τα ευρουλάκια μου και φεύγω. Και φυσικά επειδή έιμαι άνθρωπος της μουσικής,και αναμένται να γίνω άνθρωπος της νύχτας έτσι που πάω, σε λίγο αναχωρώ. Σήμερα το μενού περιλαμβάνει έντεχνα, ενω αύριο DISCO και 80s, όπως παλιά, σε ντισκοτέκ!!! Μία μέταλ συναυλία μου λείπει για να συμπληρώσω τα ακούσματα.
Και για να μπαίνουμε στο κλίμα το αυριανό, για το οποίο ανυπομονώ κιόλας,ακούμε Men at Work και Donna Summer!
men at work - down under.mp3
Donna Summer - Hot Stuff.mp3
Πάω τώρα, μη χάσουμε και το τραπέζι μας. Εντυπώσεις για το μουσικό μου εξάρτημα οσονούπω, γιατί με το που γύρισα ετοιμάστηκα, πόσταρα και δεν πρόλαβα να ανοίξω τη σακούλα!
Καλό ΣΚ!
Κάθομαι στον καναπέ μου και ανεβάζω ποστ. Και μου φαίνεται απίστευτο. Δύο μήνες αναμονή και το ιντερνετ επιτέλους είναι εδώ!!
Λοιπόν, είναι πολύ ωραία, έχω να πω. Σπίτι σου, με την ατμόσφαιρα που επιλέγεις εσύ, με την αγαπημένη σου μουσική στην ένταση που θέλεις και όπου σε βολεύει.
Αυτή τη μιάμιση μέρα προσπαθώ να μάθω όλα όσα δεν ξέρω. Άνοιγα το μοντεμ, το κλεινα, προσπαθούσα να βρω το web interface, χωρίς επιτυχία διότι είμαι ολίγον στραβή, δεν είχα δει τη διεύθυνση στο manual. Μπες, βγες, αλλαξε κωδικους, κάνε ρυθμίσεις. Ασύρματη ή ενσύρματη συνδεση; Ουπς, κάποιος μπήκε στο δίκτυο που θα πληρώνω εγω. Ας κλείσω το WLAN ή ας βάλω ένα WEP KEY να μαι ήσυχη. Αν με ρωτούσες χτες, δεν είχα ιδέα τι σημαίνουν όλα αυτα. Μάλιστα, δε νομίζω ότι απέκτησα μια πλήρη ιδέα, αλλα τα συμφραζόμενα τα χω καταλάβει. Και πρέπει να τα κατάλαβα σωστά, γιατί δεν είδα κανένα γείτονα να παρεμβαίνει!
Μπήκα να κανω και τεστ ταχύτητας, αμε, το μαθα ΚΑΙ αυτό. Καλά πάει η σύνδεση, καλύτερα απο ό, τι περίμενα. Το reader μου συνέχεια ανοιχτό, μη χάσω κανένα ποστ (όσο ήμουν μόνη στο σπίτι δηλαδή, παρουσία άλλων αυτά είναι άγνωστα για μένα), τσεκάρουμε και τα μεηλ που και που. Ο πάροχος (η Ον) εξυπηρετικότατη σε όλα τα τηλεφωνήματα που έκανα. Έμαθα και το νουμερό μου, κι ας μην έχω αγοράσει συσκευή για να το χρησιμοποιήσω ακόμη!
Δεν έχω προλάβει να κάνω ουσιαστικά τίποτα ακόμη, διότι ήθελε και το έτερον ήμισυ να ασχοληθεί με το γουεμπ. :) Αλλα σιγά, τώρα δεν βιάζομαι, θα τα βρω όλα! Μιάμιση μέρα ψάξιμο κουράστηκα η γυναίκα!
Τελοσπάντων , το καλύτερο είναι αυτο που σου λεώ. Να κάθεσαι στον καναπέ σου, παρέα με μουσική και να ανεβάζεις ποστ. Καιρό ήθελα να το κάνω αυτο..
|
