Wanna be friends? :)

Είχα μια πολύ σημαντική κουβέντα χτες βράδυ. Προσπαθούσαμε 2 γυναίκες και ένας άντρας να εξετάσουμε το ζήτημα της φιλίας μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Οι άντρες με τους άντρες, οι γυναίκες με τις γυναίκες.
Καλά, μην φανταστείς ότι η συζήτηση κύλησε ομαλά. Άλλωστε, αυτό είναι που χαίρομαι κάθε φορά που πίνουμε καφέ στη δεύτερη δουλειά με τα φιλαράκια μου. Ότι διαφωνούμε συνεχώς. Οι δύο κοπέλες εναντίον του αγοριού, ο οποίος φυσικά δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω και μας βγάζει συνέχεια ανόητες! :) 
Και τα 2 στρατόπεδα επιστρατεύουν ό, τι επιχειρήματα έχουν και γίνεται της Πόπης. Ε, πρέπει να πω όμως ότι ο κολλητός έχει πει πολλάκις τα σοφότερα πράγματα και σε αυτό οφείλω να τον παραδεχτώ.
Παρ’ όλες τις αντιθέσεις, χτες συμφωνήσαμε σε ορισμένα πράγματα, που νομίζω έχουν βάση.( Εννοείται φυσικά ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις! )
Αφενός οι γυναίκες:
1. Διαγράφουν η μία την άλλη πολύ εύκολα. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε ζήλια, ανασφάλεια, κόμπλεξ κατωτερότητας ή ανωτερότητας.
2. Μετά την απομάκρυνση από τη «φίλη», διαφαίνονται όλα τα στραβά. Γι αυτό όταν τελειώσουμε μία φιλία, εμείς οι γυναίκες, τονίζουμε με ιδιαιτέρως κακό τρόπο τα μειονεκτήματα της άλλης. Προσθέτω εδώ, ότι αυτό συμβαίνει πολλές φορές χωρίς να υπάρχουν πραγματικά μειονεκτήματα, απλά εμείς θέλουμε να βγαίνουμε από πάνω.
3. Ξεχωρίζουμε τις «φίλες» από τις απλές φίλες. Όταν έχουμε κάτι πολύ σοβαρό και προσωπικό να συζητήσουμε, επιλέγουμε 1 ή 2 κορίτσια να το πούμε και όχι την πρώτη τυχούσα γνωστή, συνάδελφο, φίλη παλιά.
4. Οι γυναικείες φιλίες έρχονται και παρέρχονται. Τη Δευτέρα είστε φίλες, την Παρασκευή όχι, και από Δευτέρα πάλι τα ίδια.

Αφετέρου οι άντρες
1. Όταν χαλάσει μία φιλία, δεν την επανεξετάζουν. Διότι για να χαλάσει αυτό που έχουν οι άνδρες φίλοι μεταξύ τους, πρέπει να συντρέξει σοβαρός λόγος.
2. Οι άντρες δεν βάζουν εύκολα Χ στους φίλους τους, πράγμα που έιναι υπέρ τους, διότι σημαίνει ότι δεν βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα.
3. ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, δεν είναι και τόσο εύκολο να βάλουν κάποιον στη λίστα των φίλων τους (του ιδίου φύλου εννοούμε πάντα).
4. ΟΜΩΣ, όταν οι άντρες είναι φίλοι, είναι φίλοι. Όλοι μεταξύ τους (αυτό δεν μ’ αρέσει και τόσο πολύ)
5. Θα παραδεχτώ ότι ισχύει το παλιό λαϊκό άσμα που ισχυρίζεται ότι « οι άντρες δε μιλούν πολύ..». Ειδικά οι φίλοι, δεν χρειάζεται να πουν και πολλά. (παρένθεση εδώ: έχω γνωρίσει άντρα που μιλάει περισσότερο και από τον Παπαδάκη το πρωί και δεν αφήνει άλλον αν σταυρώσει κουβέντα αλλά αυτό είναι ξεχωριστή κατηγορία, ειδικά εδώ στην Ελλάδα που οι περισσότεροι άντρες είναι «βαριά πεπόνια»)

Για άλλη μία φορά όμως είπε κάτι πολύ σωστό ο φίλος μου ο Γ. Σε αυτούς που θεωρούμε πραγματικούς φίλους, ορισμένες φορές, συμπεριφερόμαστε με τρόπο που δεν τους αξίζει. Και αυτό γιατί θεωρούμε ότι ξέρουν ποιοι και πως είμαστε, και γιατί μαζί τους μπορούμε να αφεθούμε και να μην υιοθετούμε εκείνη την μάσκα τυπικότητας που φοράμε όταν είμαστε με άτομα που δεν είναι φίλοι. Ωστόσο, στους φίλους σου είναι καλό να χαμογελάς!
Άντρες, γυναίκες βέβαια, το χαμόγελο δεν έχει φύλο!!

(επίτρεψε μου να μην ασχοληθώ με τη σημερινή μέρα.)

φτου, φτου!

(φωτο flickr, χρήστης  JLovely)

Άμα πιάσω αυτή την ηλίθια ή αυτό το μαλάκα που με μάτιασε χτες το βράδυ, δεν ξέρω κι εγώ τι θα γίνει, ε;

Μα τον Τουτατη, με το που μπήκα χτες στο μαγαζί, καλοδιάθετη και πεινασμένη, έγινε και το σκηνικό με ένα άτομο που μου είπε μέσες άκρες “α, εσυ εισαι; εσύ μας έλειπες “ και ξεκίνησε όλη η φάση.

Σκέψου τώρα να είσαι ανάμεσα σε 200 άγνωστα άτομα, και να αισθανεσαι ότι έχεις δύο σταυροκατσάβιδα να σου τρυπανε τις κόρες των ματιών, και άλλα δύο να “βιδώνουν” τα μηλίγγιά σου!! Πεινούσα λέει. Ούτε μπουκιά δε σταύρωσα από τον πόνο!Ούτε που θυμάμαι πως γύρισα σπίτι, δεν έβλεπα μπροστά μου! Μπάινοντας στο ασανσερ άρχισα να χτυπάω το κεφάλι μου σαν καμιά τρελή, μπας και με ξετυφλώσει ο γενικότερος πόνος!

“Σε ρήμαξαν, παιδί μου, δε σε μάτιασαν απλά” , μου πε σήμερα η μάνα αφού επιστράτευσε τη θεία ξεματιάστρα. Και δεν πιστεύω στο ματι ρε πούστη μου, αλλά τόσο μεμονωμένος πόνος και τόσο οξύς και τόσο ξαφνικός δεν ήξερα από που μου ήρθε!

Έτσι και βρω ποιος μαλάκας ήταν, μόνο και τον βρω…

Κι εκείνη η μπριζόλα φαινόταν τόσο νόστιμη!

2 σε 1 this time

Και ναι λοιπόν.. το ‘ λεγα, το ΄λεγα, τελικά το έπαθα κιόλας. Είχαν αρχίσει πολλοί στο μπλογκοχωριό να λένε ότι δεν αισθάνονται καλα, βήχουν, έχουν πυρετό και τους παίρνει από κατω. Ε, ήρθε και η δική μου η σειρά. Από την Τετάρτη κάτι δεν πήγαινε καλα. Πέμπτη πυρετός. Παρασκευή μένω άφωνη, δεν έβγαινε η φωνή, δεν μπορούσα να καταπιώ, δέκατα ο πυρετος, ναι, αυτα που σε κανουν να αισθάνεσαι χάλια! Φυσικά δεν μπόρεσα να παραμείνω στη δουλεια, αφού δεν μπορούσα να συνενοηθώ με κανενα, έμεινα ξαπλωμένη στις κουβέρτες μου και απο το χθεσινό απόγευμα τριγυρνούσα σαν την άδικη κατάρα μες στο σπίτι.

Καθόλου δεν με χαλάει η φάση, να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Παιδια, σκυλιά δεν έχω να φροντίζω, μου κατσε μια χαρά να πρέπει να φροντίσω μόνο εμένα. Γνωρίζω πολύ καλα τι χώσιμο έχω να φαω στη δουλειά από Δευτερα, αλλα απλά προσεύχομαι να αργήσει να έρθει εκεινη η μερα. Δεν μπορω να κανω και τιποτα αλλο, δραστικότερο!! :)

Και βεβαια σήμερα δουλευω. Έκανα το καλύτερο. Πολλές κούπες τσάι, ζεστές σοκολάτες, κοτόσουπες και άλλα παρόμοια, και σήμερα τουλάχιστον μπορώ να συνεννοηθώ λιγάκι. Για τσιγάρο ούτε λόγος, ούτε ρουφηξιά. Δύο τσιγάρα έκανα τις 3 τελευταίες μέρες, και αυτά με το ζόρι. Τώρα που το λέω , πολύ θα θελα ένα..

Τελοσπάντων, πριν από αιώωωωωωωωνες, πέρσι εν ολίγοις, μου είχε ζητήσει ο Αντώνιος να παραθέσω τα αγαπημένα μου τραγούδια. Και πριν απο λίγες ημέρες μου ζήτησε να μιλήσω για την καλύτερη και τη χειρότερη περίοδο της ζωής μου. Θα τα κάνω και τα 2 μαζί, και θα τονίσω όρισμένα σημεία που θεωρώ ότι πρέπει.

Δύσκολο πολύ το κομμάτι της μουσικής. Δεν γίνεται να έχω λίγα αγαπημένα τραγούδια. Αγαπω πολύ τη μέταλ μουσική, αγαπώ πολύ όμως και την έντεχνη. Εχω συλλογές με εθνικ μουσική, η οποία με ηρεμεί, κι έχω και συλλογές με κομμάτια κλασικα, διαχρονικά, που όταν τα ακούς σήμερα πάντα θα χαμογελάσεις λιγάκι. Οι παλιές μου κασσετες (καπου σε καποια σκουπίδια βρίσκονται τώρα) περιελάμβαν πολλά 70’s και στα cd μου σήμερα θα βρεις και ωραιότατα disco κομμάτια, του 80 και του 90. Ελληνική μουσική έχω πολλή, μα σπάνια της δίνω το λόγο όταν θέλω να ακούσω κατι στο σπίτι μου.

Κομμάτια λοιπόν, συνδεδεμένα με το παρελθόν  (το καλό παρελθόν, γιατί για όλους μας υπάρχει και μια σκοτεινότερη πλευρα).

I need u tonight.mp3

lemon tree.mp3

serenade.mp3

You Do Something To Me.mp3

baby it’s a wild world.mp3

lady in black.mp3

twist in my sobriety.mp3

bonus track - my lady darbanville.mp3

Δεν τα διάλεξα για τους στίχους, (άλλωστε το τελευταιο μιλάει για μία νεκρή), τα διάλεξα γιατί όταν τα ακούω χαμογελάω. Και δεν είναι σχεδόν τίποτα μπροστά στα υπόλοιπα που θα μπορούσα να είχα βάλει. Επίσης, νομίζω ότι για πολλούς ανθρώπους αυτά τα κομμάτια θυμίζουν συγκεκριμένες εποχές.

Και με αυτό έρχομαι και στο δεύτερο προκείμενο. Την καλύτερη και τη χειρότερη περίοδο της ζωής μου. Αν δεν το χεις καταλάβει μέχρι τώρα, είμαι ένας πολύ περίεργος άνθρωπος. Με διακρινει μία περίεργη αναισθησία (το χω ξαναπει κάπου αυτο), με αποτέλεσμα να μην μπορώ να καταλάβω τη σημασία ορισμένων περιόδων. Έτσι, η καλύτερη μου περίοδος ήταν πριν από δύο χρόνια, αρχές του 2006, που αφησα στην άκρη τις δουλειές μου όλες και πήγα στο Λονδίνο για λίγες μέρες.   Πήγα να επισκεφτώ την καλύτερη μου φίλη που σπούδαζε, αν και τελικα την έβλεπα μόνο αργά το βράδυ. Τα πρωινά, τριγυρνούσα μόνη μου στην πόλη και ένιωθα να ανακαλύπτω τον κόσμο από την αρχή. Σημαντικότερες περίοδοι μπορεί να υπήρξαν, δεν έχω όμως την ικανότητα να καταλάβω ποιες ακριβώς ήταν.

Αυτο το χαρακτηριστικό μου λειτουργεί και όσον αφορα τις χειρότερες περιόδους της ζωής μου. Αν και, σε αυτη την περίπτωση, θα σου πω με όλη μου την ειλικρίνεια ότι θεωρώ εαυτόν πολύ τυχερό. ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ να πέρασα μια τρομερά άσχημη περίοδο στη ζωή μου, εκτός αν θέλεις να βάλω τον πρώτο χρόνο στην Αθηνα, κατα τον οποίο δεν ζούσα και πολύ καλα, από οικονομικής άποψης. Αλλωστε, δεν προέρχομαι από εύπορη οικογένεια. Θεωρώ όμως ότι δεν ήταν άσχημη περίοδος, δεδομενου του γεγονοτος ότι γνωρισα καινουριους φίλους, προσπαθούσα να μαθω μια αγνωστη σε μενα πόλη και εβαλα τα δυνατα μου να αφουγκραστω ένα νέο ρυθμό ζωής. Ασε που δεν γίνεται να κατατάσσσεις την έλλειψη χρημάτων στις άσχημες σου περιόδους. Αν ήταν έτσι, μια ζωή άσχημα θα περνούσα. Αλλα το παλεύω, όπως όλος ο κόσμος!! Άσχημη ωστόσο, ήταν η περίοδος που “έφυγε” η μητέρα της κολλητής μου. Ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς καμία διάγνωση για το τι συνέβαινε. Εκείνη την περίοδο, ένιωσα ένα τεράστιο κενό. Δεν έχω χάσει τόσο δικό μου άνθρωπο και τα συναισθήματα που ένιωσα ήταν πρωτόγνωρα. Στα όρια του τρόμου και του πανικού. Κι ακόμη κάθε φορά που πλησιάζει εκείνος ο καιρός, αισθάνομαι περίεργα. Με έκανε δυνατότερη εκείνη η χρονιά, αλλα και με γέμισε φόβο.

Λοιπόν, αυτή ήταν και η δική μου κατάθεση, αργοπορημένη μεν, αλλα ΕΔΩ παντα…

Αντε να τελειώνω και σήμερα να πάω να κουκουλωθω. 

Εδω γελανε..

Θυμασαι που σου χα πει πριν εκείνη την παραμονή Χριστουγέννων ότι ο υπολογιστής στη δουλειά πέθανε, έτσι; Το τεχνικό  τμήμα χρειάστηκε 2 μέρες να το επαναφέρει. Φυσικα. Παραδέχομαι ότι έκανα ένα σοβαρό σφάλμα. Διατηρούσα φωτογραφίες και μουσική (προσωπικά αρχεία βέβαια) στο χώρο που έπρεπε να κρατάω τα της δουλειάς αυστηρά. Ο υπολογιστής δεν άντεξε 10 Giga άσχετων αρχείων, με όριο τα 2, πώς να μην κρασάρει!

Και σήμερα το πρωί, τσεκάροντας τα Mail της δουλειάς συνειδητοποιώ ότι με αφορμή τον δικό μου υπολογιστή, έχει σταλεί “χωσιματικό” Mail από το τεχνικό τμήμα σε όλη την εταιρεία. Αναφέρω ενδεικτικα:

“…….μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα

1.Οι υπολογιστές είναι μηχανήματα και χαλάνε δυστυχώς τη στιγμή που τα χρειαζόμαστε

μπλα μπλα μπλα μπλα

4. Ο χώρος που φυλάσσουμε τις πληροφορίες μας δεν είναι αχανής

5. Δεν επισκεπτόμαστε sites στο Internet εκτός για επαγγελματικούς και μόνο λόγους

μπλα μπλα  μπλα μπλα…”

Τι έιπε ο άνθρωπος; Δεν επισκεπτόμαστε άλλα site στο Ιντερνετ, αν δεν έχουν σχεση με τη δουλειά μας.

ΟΟΟΟΟΟΟκκκκκκ!Παρακαλω την αγαπητή ΟΝ TELECOMS , που μου έχει στείλει τον εξοπλισμό από τις αρχές του μήνα, να τσακιστεί να τσακιστεί να μου βάλει τη γραμμή στο σπίτι  ΠΑΡΑΥΤΑ!!!!

(Το ποστ αυτό ενδέχεται να αυτοκαταστραφεί για ευνόητους λόγους!)

Υγ: Σου ειπα οτι μου αρέσει πολύ που αποφάσισε να βρέξει σήμερα;

Θέλεις μπουζούκια; Πάμε.

Με αφορμή το χθεσινό επεισόδιο των «Υπέροχων Πλασμάτων», με τα οποία ταυτίζομαι για πολλούς λόγους, ήθελα να αναφέρω κάτι που δεν σου είπα.

Πριν λίγες μέρες πήγα στα μπουζούκια. Ναι ρε, εγώ που τα αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι.
Για χάρη της κολλητής μου που ήρθε από την Κρήτη, για χάρη της άλλης κολλητής που είμαστε μαζί από το Γυμνάσιο , αλλά δεθήκαμε περισσότερο στην Αθήνα, και για χάρη μιας πολύ καλής φίλης από το πανεπιστήμιο, που υπεραγαπώ.

Θα πρέπει να ομολογήσω ότι η, χμμμ, προεργασία του «πάω μπουζούκια» με έκανε να γελάσω πολύ. Παλιά, όταν ήμασταν φοιτητές, όταν λέγαμε «πάμε στα μπουζούκια», σήμαινε ότι περνάγαμε από μία «πίστα», με το τζινάκι μας και το ολ-σταρ, και πίναμε ποτό των 15 ευρώ στο μπαρ ή κλείναμε τραπέζι μέσω φοιτητικών παρατάξεων.
Τώρα που ψιλο-μεγαλώσαμε…α, για να δω. Τηλεφώνημα στο «κονέ» μου για τραπέζι και ντύσιμο ολίγον τι καταλληλότερον.

Θυμάμαι τη μάνα μου λοιπόν που κάθε φορά που έπρεπε να πάμε σε γάμο μου ‘λεγε: «Πάρε παιδί μου κανένα καλό ρούχο, καμιά γόβα, μόνο φοράς συνέχεια τζιν και φλατ!»Ανεπίδεκτη μαθήσεως εγώ. Και σιγά μην έδινα λεφτά σε ρούχα που θα βάλω μια φορα – και αν.
Ναι μεν, αλλάααα….δίκιο είχε η μάνα. Τώρα που χρειάστηκα κάτι λιγάκι καλύτερο, δεν είχα. Βουρ για ψώνια το ίδιο βράδυ, μπας και φορέσω τίποτα διαφορετικό. Βέβαια, αν πω ότι πάω για ψώνια, πίστεψέ με, δεν θέλεις να είσαι μαζί μου. 5 ώρες το λιγότερο και μπορεί να αγοράσω ένα πράγμα όλο κι όλο. Ευτυχώς, ελλείψει χρόνου, αυτή τη φορά ήμουνα γρήγορη. Γόβες και φόρεμα σε 45 λεπτά. Αμέ! (τα αγόρια μη με βρίζετε)

Παρένθεση (βασική όμως): Το ότι θα πας στα μπουζούκια, επουδενί δε σημαίνει ότι τα ρούχα σου πρέπει να το φωνάζουν. Άλλωστε, εγώ τείνω προς το ροκ. Ευχαριστώ. Κλείνει η παρένθεση.

Το λοιπόν, βρεθήκαμε εν τέλει 8 γυναίκες στα μπουζούκια. Έχω να πω παιδιά, ότι άλλη είναι η φάση του τραπεζιού, και άλλη η φάση του «καλού» τραπεζιού. Το «κονέ» μου μας έβαλε δεύτερο τραπέζι πίστα. Όπως καταλαβαίνεις, ακόμη και εκεί χρειάζεται μέσον. Εκεί δε γεμίζεις ποτέ μόνος σου το ποτήρι σου, στο γεμίζουν, ότι τελειώνει στο τραπέζι, το ανανεώνουν άμεσα κλπ κλπ. Χλιδή, πρέπει να πω ότι εντυπωσιάστηκα! Ακόμη και μετά τη συγκεκριμένη βραδιά όμως, και παρόλο που η παρέα ήταν πολύ ωραία, το συμπέρασμα είναι το ίδιο που υποστηρίζω τόσα χρόνια που έχω κόψει το εν λόγω σπορ. Τα μπουζούκια δεν αξίζουν τα λεφτά τους, ούτε στο ελάχιστο.

Άσε που άμα ξεχάσεις να ξεβαφτείς μετά, εκτός από το κεφάλι – τούμπανο (από το ποτό), θα έχεις και μια μούρη γα…σε τα!

ΥΓ: Παρεμπιπτόντως, το ωραιότερο σημείο των χθεσινών Υπέροχων Πλασμάτων ήταν η νεράιδα (Δ.Γαλάνη) και το παλικάρι (Γ. Μαζωνάκης)!

Καθε κατεργάρης στον παγκο του..

Ήρθε το 2008 λοιπόν…
Είμαι Αθήνα εδώ και τρεις μέρες και δεν βρίσκω τον εαυτό μου να χωράει πουθενά! Μετά από τόσες μέρες ξεκούρασης, ηρεμίας και αυτοκριτικής, γύρισα πίσω να δουλέψω, λέει. Ευτυχώς στο γραφείο δεν είναι κανείς ακόμη και κάνω ό,τι θέλω.

Θα ήθελα να χα ακόμη λίγο καιρό στην Κρήτη. Διότι ήταν από τις λίγες φορές που βρήκα τόσες πολλές φορές έξω…

…που πήγα στο χωριό μου στο μυλοπόταμο και ήταν άκρως χειμωνιάτικο το σκηνικό

              

      δες αυτη τη φωτό κάνοντας κλικ. Είναι η ξυλόσομπα της γιαγιάς μου στο χωριό, η οποία έιναι ποσώς καλύτερη από οποιοδήποτε καλοριφέρ και η οποία προσφέρει ποικίλες απολάυσεις. Η αγαπημένη μου; Πατάτες οφτές μέσα στη σόμπα!!Έχεις δοκιμάσει; Στη φωτό τις έχουμε αφήσει πάνω να διατηρούνται ζεστές. Λίγο λάδι, λίγο αλάτι και με τη συνοδεία ενός λαγού στιφάδο, ήταν η καλύτερη μου Κυριακή! Αργότερα την ίδια μέρα…ανέβηκα ως τον Ψηλορείτη να παίξω χιονοπόλεμο αλλά όσο και να προσπάθησα δεν βρήκα αρκετό χιόνι…μονο ομίχλη παντου. Ήρωας ο αδερφούλης μου που οδηγούσε με ορατότητα κοντά στο μηδέν!

       

Το μόνο που κατάφερα ήταν να βρω λίγο περισσότερο χιόνι στην άκρη του δρόμου. Όύτε για μισό χιονάνθρωπο δεν έφτανε!

Ωραία ήταν. Αντε και του χρόνου!!!

Ανήμερα - ή μάλλον το ίδιο βραδυ- της Πρωτοχρονιάς, ταξίδευα. Και φυσικά έφυγα με μία αίσθηση απόλυτης ηρεμίας και ετοιμότητας να ξαναξεκινήσω δουλεια. Μμμμμ,ναι καλα..Την επόμενη μέρα δεν εμφανίστηκα στο γραφείο! Δεν άντεχα να αφήσω το κρεβάτι μου για να πάω σε μία άδεια από κόσμο εταιρεία.

Ωστόσο, έκανα άλλα πράγματα. Πήγα στις τράπεζες όπου συνειδητοποίησα ότι

α) οι κάρτα μου έχει απομαγνητιστεί. Επόμενη κάρτα μετα από 15 ημέρες

β) οταν καταθέτεις λεφτά απο ΑΤΜ, να φροντίζεις να είναι απο τα παλιά, αυτά που δέχονται φακέλους. Εγώ την πάτησα και έχασα λεφτά!!

γ)ημουνα όμως και τυχερή μέσα στην ατυχία μου, διότι πήγα στην αστυνομία να διαπιστώσω εάν το διαβατήριο μου ισχύει, και ευτυχώς γλίτωσα τα 80 ευρώ της ανανέωσης!

δ) τα καημένα τα κούριερ δουλεύουν συνεχώς όλες τις μέρες, και κατεφτασε ο εξοπλισμός του Ιντερνετ!!! Λίγη υπομονή ακόμη μέχρι να έχω γραμμή!

Ορίστε βρε, 50 % γκαντέμικα και 50% τυχερά μου μπήκε το 2008!! ΑΑΑΑΑΑ, δεν μπορώ να πω, νομίζω ότι δεν πρέπει να παραπονιέμαι, κι ας είναι δίσεκτο!!

Συν τοις άλλοις, χτες το πρώι κατέφτασε και η κολλητή από την κρήτη και είπαμε να παρατείνουμε για λίγο το κλίμα των διακοπών μέχρι τη δευτέρα!!! Την Κυριακή δουλεύω βέβαια, αλλα δεν βαριέσαι..

Έχω κι άλλα να πω, αλλά σιγά σιγά, να πάρω μπρος και να συνηθίσω!

Σέ χαιρετώ και σε ευχαριστώ!!!