Μερικές φορές ξυπνάς και αισθάνεσαι κάπως διαφορετικά από τα υπόλοιπα πρωινά. Δεν θέλεις το φως του ήλιου να σε βγάλει από τις φαντασιώσεις σου, ούτε και τη δουλειά να σε απορροφήσει τόσο ώστε να μη κάνεις κάθε μία ωρίτσα λίγο daydreaming.
Γυρίζεις πίσω, σε ένα παρελθόν ασταθές, από το οποίο θυμάσαι στιγμές παρορμητικές, με λίγες σταγόνες ενοχής και λίγα ψήγματα πάθους. Και τότε ήξερες ότι ένα αδιέξοδο είναι κι αυτό. Χαμογελούσες όμως, γιατί αφενός περνούσες όμορφα, αφετέρου θεωρούσες ότι σου αξίζει. Γιατί δίνεις, δίνεις, δίνεις και δεν εισπράττεις τα αυτονόητα. Συνεχίζεις ένα παιχνίδι που ξεκίνησε από σπόντα. Στην αρχή για χαβαλέ και μετά χμμμ… ζόρισε λίγο η φάση. Έπαιζες την άνετη, «τι κακό μπορεί να κάνει λίγο φλέρτ once in a while», σκεφτόσουν και όντως τότε έτσι ήταν.
Από ένα σημείο και μετά το μυαλό σου κατανάλωνε περισσότερη φαιά ουσία σε δανεικές στιγμές. Πέρασες στην αντεπίθεση, διεκδίκησες χωρίς να γνωρίζεις αν το θέλεις…κι έχασες. Αυτά συμβαίνουν όταν τα πράγματα είναι μονόπλευρα ή όταν έτσι τα αντιλαμβάνεσαι. Και φεύγεις. Σταδιακά βέβαια, αλλά φεύγεις. Αφήνοντας εκκρεμότητες, αλλά φεύγεις. Έχεις δώσει αρκετά για να μην πάρεις τίποτα ούτε και τώρα. Πια το απαιτείς εκείνο το «αντάλλαγμα».
Μετά από πολύυυυυυυυ καιρό, οι περιστάσεις έρχονται έτσι που σε κάνουν να τα θυμηθείς όλα αυτά. Καθένας από εμάς έχει μία μεγάλη αδυναμία. Κατά πόσο μπορεί να της αντισταθεί είναι το θέμα. Πού είναι το όριο του πισωγυρίσματος; Το διακρίνεις εγκαίρως, και δεν το περνάς. Άλλωστε, αυτά τα έχουμε αφήσει πίσω μας.
Ωραία αφορμή όμως. Να κολλήσεις σε σκέψεις. Να έχεις επίγνωση ότι δεν διατηρείς τα ίδια συναισθήματα, αλλά να νοσταλγείς. Όχι άτομα και καταστάσεις, αλλά ένα αυτονόητο αντάλλαγμα που για κάποιο λόγο δεν εισπράττεις.. Για όσα δίνεις, για όσα θέλεις, για όσα οι συνθήκες σε έμαθαν να κρατάς για σένα, ακόμη και αν υπάρχουν στιγμές που θέλεις να τα φωνάξεις.
Είναι δεύτερη φύση μου να το παίζω σκληρή.
Το κακό είναι ότι δεν είμαι.
Δεν ξέρω πόσοι το ξέρουν αυτό.
(Καλα είμαι, απλά καποιος μου έδωσε την αφορμή να θυμηθώ ότι πότε πότε χρειάζόμαι να μου δείχνουν τι αισθανονται, όχι να προσπαθώ μόνη μου. Και για να τα λέμε όλα, καλό θα ήταν να εκφράζεται και υποφαινόμενη που και που, αντίθετα με το πως έχει μάθει ως τώρα.)
Κι ένα τραγουδάκι που είχα ανεβάσει στο παρελθόν σε ένα από τα πρώτα πρώτα ποστ αυτού του μπλογκ. Το θυμάμαι έντονα κάθε φορά που πλησιάζει τέλος Νοέμβρη.
Katatonia-In the White.mp3
Turning season within
Brand new nails across my skin
But who am I to imply
That I was found
That I found you in the white
To overcome this
I become one with
The quiet cold of late November
If you don’t see
I’ll remain unseen
Until there’s time to be remembered…
); Λες να ήταν το Σάββατο που περάσαμε σε φιλικό σπίτι παρέα με θρίλερ; Ή η Κυριακή που πέρασα με την κολλητή μου σπιτάκι μου,μαζί με θεϊκά σοκολατάκια απο το TAO (φοβερό και τρομερό ζαχαροπλαστείο της Καλλιθέας);
