my favorite things

Δεν θέλω να πω ψέματα, ήταν πολύ πιο δύσκολο από ό, τι περίμενα. Μόλις μου είπε η κρεμμυδοφαβούλα να παίξω, ενθουσιάστηκα. Διάβαζα τα ποστ σας για τα δικά σας αντικείμενα. Το ένα ανέβαινε μετά το άλλο και μου έκανε εντύπωση πως όλοι είσαστε τόσο σίγουροι για όσα παρουσιάσατε! εντάξει, κι εγώ παρασύρθηκα από το δικό σας ενθουσιασμο. Μετά μου πε και ο Αντώνιος  και ανυπομονούσα κι εγω να βρω χρόνο να ανεβάσω φωτογραφίες.

Κόπηκε όμως λίγο απότομα ο ενθουσιασμός όταν πήρα απόφαση να βγάλω εκείνη τη φωτογραφία. Καθότι ανακάλυψα ότι μάλλον διακατέχομαι από μεγάααλη αναισθησία. Δεν μπορούσα να βρω πράγματα που να θεωρώ αγαπημένα. Το χειρότερο ήταν ότι δεν υπάρχουν ανάμεσα στα αντικέιμενα μου, πράγματα αγαπημένα για πολλαααα χρόνια (αντιθέτως με πολλούς από εσάς)

Ορίστε λοιπόν:

1. λάπτοπ: αγαπημένο γιατί περιέχει σχεδόν όλη μου τη μουσική και όλες τις φωτογραφίες από διακοπές, από χαλαρες βραδιές σε σπίτια, από γενέθλια, από αρραβώνες κλπ κλπ. Σε λίγο καιρό που θαμπορεί να συνδέεται και στο Ιντερνετ, θα ναι ακόμη πιο αγαπημένο!

2. Αυθόρμητη αγορα ένα από τα δεκάδες ταξίδια μου στην Κρήτη. Όχι και πολύ βολικό σαν πορτοφόλι, αλλα λατρεύω τα κεντημένα φθινοπωρινά φύλλα!

3.Το μολύβι είναι δώρο ενός πολύ καλού μου φίλου που συνηθίζει να πηγαίνει ταξίδια στην Ευρώπη. Γενικά, τα δώρα των φίλων από ένα ταξίδι αποτελούν πολύ αγαπημένα αντικείμενα!

4. Δυο αγαπημένες καρφίτσες. Dragonfly και λουλούδια. Ειχα περάσει μία φάση που μου άρεσαν πολύ και τις μάζευα.

5. Σουβέρ. Μία συνήθεια που δεν έιχα , αλλά απέκτησα, και γι αυτό πρεπει να ευχαριστήσω ένα φιλαράκι μου που μου έβαζε τις φωνές κάθε φορα που δεν έιχα το ποτήρι μου πάνω σε ένα τετοιο!!

6. Καπνός. Είχα μία πολύ ωραία θήκη, την οποία και έχασα στο κέντρο της Πλατείας Συντάγματος σχεδόν ενάμιση χρόνο πριν όταν πήγαινα για συνέντευξη στη δουλειά που έιμαι τώρα. Τη θήκη της φωτογραφίας μου τη χάρισε ο καλός μου.

7. Εισιτήριο Συναυλίας. Ειδικά αυτο εδω είναι πολύ αγαπημένο, διότι με το συγκεκριμένο γκρουπ κάνω ακόμη υπνοθεραπεία τις μέρες που χρειάζομαι χαλάρωση. Ασε που δεν έχω ιδέα να θα ξανάρθουν ποτέ στην Ελλάδα! (γενικότερα όμως, από εισιτήρια άλλο τίποτα)

8. Γυαλιά. Αυτό είναι το ζευγάρι που χρησιμοποιώ όταν είμαι σπίτι.

9. London Planner.  Όπως βλέπεις δεν έιναι πια σε καλή κατάσταση, έχει αρχίσει να χάνει σελίδες. Είναι ένα από τα λίγα αντικείμενα που εδώ και κάτι μήνες έχει ΜΟΝΙΜΗ θέση στην τσάντα μου. Το χω ξεφυλλίσει ουουουουουουουου , ξεχνάω πια πόσες φορες! Ηταν το πρώτο πράγμα που πήρα από Λονδίνο μόλις κατέβηκα από το αεροπλάνο.

Είναι κι αυτα όμως. Δύο αγαπημένες αφίσες..και φυσικά τα φωτάκια μου, να μην ξεχνιόμαστε,εε;

 

  

Μετά από αυτή την προσπάθεια συνειδητοποίησα ότι:

α) δεν εχω μπρελόκ για τα κλειδιά μου (ακόμη)

β)το κινητό μου έχει πάψει να ναι αγαπημένο (είναι απλά απαραίτητο)

γ)ότι ποτε δεν κουβαλάω καλλυντικα (μεγάλο μειονεκτημα αυτο για γυναίκα. τραστ μι)

Αν δεν εχουν παίξει ακόμη , θα θελα να παίξουν ο exitmusician (είχες πει ότι δε φεύγεις γαι τις 2 επόμενες εβδομάδες), ο Γκρινιάρης και ο AngelVsLife  ( που μπορει να μη θέλει αλλα εγω ήθελα να ρωτήσω!)

Νατασσάκι και rockordie , ευχαριστώ που με μάθατε πως να ανεβάζω φωτογραφίες από αλλού!!!

Computer Γκράφιξ.

O αδερφός μου κάνει βόλτες στην Αθήνα όλη μέρα. Ευτυχώς, γιατί λίγες ενοχές που τον αφήνω μόνο του όλη μέρα τις είχα. Δεν εχει πρόβλημα αυτός. Και φίλους και φίλες έχει εδώ, στην Αρχιτεκτονική πηγαίνει για καφέ, στο Οικονομικό για αραλίκι, όλη μέρα έξω! Μια χαρά, αλίμονο σε μας..Όταν δεν έχει τι να κάνει, παίρνει το λάπτοπ μου και παίζει παιχνίδια.

Χτες βράδυ γυρίζω σπίτι και τον πετυχάινω στην TV. Χαλαρά.Βαρέθηκε γρήγορα το έργο ,οπότε κατευθείαν άνοιξε το λάπτοπ. Και τότε άρχισε η καθιερωμένη ιστορια. Κάτσε λίγο να στα εξηγήσω.

Το λάπτοπ μου το αγόρασα 3 χρόνια πριν. Στην εποχή του ήταν από τα ακριβά, αλλά μοντέλο της γνωστής αλυσίδας καταστημάτων, ξέρεις τώρα. Έχει την κάμερα του, έχει τα Usb του, έχει shortcut keys, ακόμα και Bluetooth έχει. Αυτό το λαπτοπάκι καθώς φαίνεται έχει μία πολύ ιδιαίτερη σχέση με την τηλεόρασή μου, που αισίως συμπληρώνει τα 13 (μπορεί να λέω και λίγα) έτη.

Τι θέλω να πω:

(Προσοχή: Τα περιστατικά που ακολουθούν έχουν πραγματικά συμβεί)

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ 1:
Ανοίγεις το λάπτοπ για να παίξεις το τελευταίο επεισόδιο του Half Life ας πούμε. Στο δωμάτιο βρίσκεται και η TV. Την έχεις κλείσει.Παίζεις για λίγο. Σε κάποια φάση ακούς φωνές. Ο Ευαγγελάτος κατηγορεί τον Παπανδρέου για ανύπαρκτη αντιπολίτευση. Σαστίζεις, κοιτάς το Pc, δεν ακούγεται από κει. Η TV έχει ανοίξει.

Το τηλεκοντρόλ βρίσκεται 3 μέτρα μακριά σου.
ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ 2:
Ανοίγεις το λάπτοπ για να παίξεις το παιχνίδι σου. Έχεις αφήσει την τηλεόραση να «μουρμουρίζει» χαμηλά στη Μαρία την Άσχημη. Η αλήθεια είναι ότι προτιμάς τη Lara Kroft. Το καταδιασκεδάζεις. Την ώρα που φορτώνει την επόμενη πίστα ξαναρίχνεις μια ματιά στην TV και βλέπεις στην οθόνη τον Χατζηνικολάου. Τι; Το είχες στο Mega; Μπα, ιδέα σου. Αφού σκοτώνεις μερικούς κακούς, ακούς μία γνώριμη φωνή. Ο Σιλβεστερ Σταλόνε στο STAR. Και καπάκι, η τηλεόραση μπαίνει στο αθόρυβο.

 Το τηλεκοντρόλ βρίσκεται 3 μέτρα μακριά σου.

Δεν μπορεί. Υπάρχει μία παρουσία στο σπίτι. Εσύ Lara Kroft έπαιζες.
ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ 3:
Τετάρτη βράδυ. Γυρίζεις σπίτι πτώμα. Μετά το μπάνιο σου, θες να ακούσεις λίγη μουσική να σε πάρει ο ύπνος. Ανοίγεις το λαπτοπ και φορτώνεις μια αγαπημένη σου slow playlist μιάμισης ώρας. Η τηλεόραση είναι κλειστή (μουσική στο σκοτάδι, κλπ, τα ξέρεις τώρα) Κατά τις 2 το πρωί ακούς «Γκοοοοολ!!Γκοοολ!!! Αυτός λοιπόν είναι ο δικός μας Λυμπερόπουλος!!!» Πετάγεσαι πάνω έντρομη. «Τι έγινε ρε παιδιά; Τι σκατά αγώνας παίζει στις 2 το πρωί γαμώ #$&%*&%*%(&(&   ;;;;» Η τηλεόραση είναι ανοιχτή με την ένταση στο διαπασών. Παρακολουθείς τη μεταμεσονύκτια εκπομπή με τις φάσεις των αγώνων της ίδιας μέρας.

Το τηλεκοντρόλ βρίσκεται 3 μέτρα μακριά σου. (και η ψυχή σου έχει πάει στην Κούλουρη κι έχει γυρίσει από την τρομάρα)
ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΧΘΕΣΙΝΟΒΡΑΔΙΝΟ:
Ο αδερφός παίζει Need For Speed κι εγώ χαζεύω Nip/Tuck
Αδερφός: Καλά, εεεε, σκίζω στο παιχνίδι!!
Εγώ: Μμ μπράβο (είμαι συγκεντρωμένη στο δρ. Τρόι. Βάζει διαφημίσεις) Λες να χει τίποτα καλύτερο η TV;
Τσουπ! Κλείνει η τηλεόραση.
Τον κοιτάω. Με κοιτάει.
«Δεν το κανα εγω» μου λέει.
«Καλά», λέω. «πάω για ύπνο».

Το τηλεκοντρολ βρισκόταν 2 μέτρα πιο πέρα.

Η κούπα μου και η επίσκεψη

Με ρώτησε ο Adonios και η KerasoZouzouna  που πίνω τον καφέ μου, διότι συνήθως καφέ πίνω. Παλιά έπινα συχνότερα ελληνικό καφέ, τώρα τελευταία όχι όμως. Τις χειμωνιάτικες μέρες, και ειδικά τα σαββατοκύριακα, όπως λέμε και στο χωριό μου, σου “μυρίζει” να πίνεις ελληνικό. Δεν ξέρω, ρε παιδί μου, νομίζω είναι ο καταλληλότερος για το κλίμα. Έχω καταλήξει στο γεγονός ότι οι καλύτεροι καφέδες, οι πιο απολαυστικοί, είναι αυτοί του Σαββατοκύριακου. Αυτοί που πίνεις το Σαββατο το πρωι που σηματοδοτεί το Σαββατοκύριακο, και αυτοί που πίνεις τα Κυριακάτικα πρωινά με τη συνοδεία μιας κυριακάτικης εφημερίδας. Α! Διαπίστωση. Οι καλύτεροι καφέδες πίνονται νωρίς το πρωι. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς, αλλά είναι ο καλύτερος τρόπος να ξεκινας μια μερα χωρίς δουλεια. Κάνει και περισσότερο κρυο αυτη την εποχή το πρωί. Αν πιεις καφέ μετα τις 10, πάει, έχασες τη μέρα. Συμφωνείς;;;

Τα τελευταία 2 χρόνια έχω μία συνήθεια. Όταν σηκωνομαι απο το κρεβατι το πρωι, πίνω ένα ποτήρι γάλα. Αν είναι πολύ χειμωνιάτικη μέρα, στυβω 2-3 πορτοκάλια και πίνω ένα ποτήρι χυμο. ΠΟΤΕ σε κούπα. Στην κούπα μου μπαίνει καφες, αμέσως μετά…

Εδώ λοιπόν, πίνω τον καφέ μου

koupa 1.jpg

Η ιστορία της κούπας αυτής δεν είναι ιδιαίτερη ή ξεχωριστή. Την αγόρασα μαζί με άλλα πολλά αναμνηστικά από το Λονδίνο. Μπήκα σε ένα μαγαζάκι και πήρα τουλάχιστον 35 αναμνηστικα. Κουμπαράδες, κοκκινους τηλεφωνικούς θαλαμους, σφηνοπότηρα, κοκκινα λεωφορεία μινιατούρες..και την κούπα. Ήθελα να επιστρέψω στους φίλους μου με πολλά δώρα. Δεν ξεχώριζα ποιο σουβενίρ θα χαρίσω σε ποιον, αυτό θα το αποφάσιζα μόλις γυρνούσα Ελλάδα.

Ε, λοιπον, όταν γύρισα τότε και άρχισα να μοιράζω τα δωράκια μου , μου ήταν πολύ δύσκολο να αποχωριστώ αυτή την κούπα. Μαζί με ένα κουμπαρα, τον οποίο έχω αξιοποιήσει καταλλήλως (ναι, σαν τα παιδάκια, βάζω λεφτά μέσα), τα 2 πράγματα που κράτησα για μένα από εκείνο το ταξίδι. ( Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ο κουμπαράς ήταν πολύ κιτς για να τον δώσω σε οποιονδήποτε, οπότε τον κράτησα ). Τον καιρό που έχω αυτή την κούπα, έμαθα , ανάλογα με τη διάθεση, να ερμηνευω διαφορετικά καθε φορα, τη γνωστή και κοινότοπη πια φράση που βρίσκεται στη μία πλευρα της κούπας.

koupes 1-0.jpg

Δεν είχα ιδέα ότι μπορεί να μεταφραστεί σε τόσα πολλά πράγματα η φράση, αλλα δεν θα το αναλύσω τώρα αυτο το φιλοσοφικό ζήτημα,ε;; Πάντως, it works every time…

Και σήμερα κατα το βραδάκι, καλώς εχόντων των πραγμάτων, περιμένω επισκέψεις. Όχι όποιον κι όποιον. Τον ΑΔΕΡΦΟ μου. Ήταν εδώ το προηγούμενο Σαββατο, μόνο για λίγες ώρες. ‘Εκλεισε η σεζόν στη δουλειά του, επιτέλους δηλαδή, γιατί πολύ μου τον ταλαιπώρησαν αυτό το 6μηνο! Είπε λοιπόν να ξεκινήσει τις διακοπές του. Ήρθε σπίτι μου να κοιμηθεί λιγάκι πριν πάρει το αεροπλάνο για τη συμπρωτεύουσα. .Και όχι μόνο μπορώ να πω, καθότι μέχρι σήμερα που έρχεται, πρέπει να εχει διασχίσει όλους τους νομούς της Ελλάδας από Λάρισα και πάνω !!

Από Κρήτη Αθήνα (το Σάββατο που πέρασε), από Αθηνα Θεσσαλονίκη και από Θεσσαλονίκη πίσω στην Αθήνα σήμερα για να κάνει μια βδομάδα διακοπες με τη sister (εγω είμαι αυτη)! Γελάνε και τα αυτιά μου, φίλε. Μου λείπει πολύ ο αδερφούλης μου, τώρα που μένω εγώ στην Αθήνα και αυτός στην Κρήτη. Και ευτυχώς τώρα θα περάσουμε μια βδομαδουλα μαζί, θα τσακωθούμε τι θα δούμε στην τηλεόραση, θα τσακωθούμε πότε να παμε στους συγγενεις για φαγητο, θα τον πάρω μαζί μου σε όλες τις εκδηλώσεις της εταιρείας, που αυτή την εβδομάδα έιναι πολλές και για άλλη μία φορα θα με ρωτήσει πότε επιτέλους θα κόψω αυτό το ρημάδι το τσιγάρο!

Ανυπομονώ όμως πάρα πολύ. Θα γυρίζω σπίτι και θα βλέπω τα δείγματα της κλασικής αντρικής συμπεριφοράς (πεταμένα ρούχα στο πάτωμα, παπούτσια αφημένα στο σαλόνι και το κάλυμα του καναπε στραπατσαρισμενο ) και θα του σπάω τα νευρα να τα μαζέψει. Και - φυσικα- δεν θα κάνει τίποτα! Αλλα αυτα μας κάνουν και χαμογελάμε, ετσι δεν είναι;;;;; Ο αδερφός μου με έχει επισκεφτεί τρεις φορες. Μία στο πρώτο μου σπίτι, που έιχα συγκάτοικο, μία στο δέυτερο σπίτι, που δε μας χωρούσε και τους δυο, ήτανε μικρουλι, και μία σε αυτο, που θα έχει όσο χώρο θέλει. Νέο σπίτι, θα το ευχαριστηθει πάααρα πολύ, δεν θα είναι στριμωγμένος όπως στο προηγούμενο, άσε που θα λείπω όλη μέρα και θα κάνει ό, τι θέλει. Επίσης, ευελπιστώ όσο έιναι εδώ, να μαγειρεψει και κανενα φαγητάκι σπέσιαλ. Δεν ξέρω αν στο είπα, αλλά στον τομέα “φαγητα φούρνου” ο αδερφός μου έιναι εξπέρ, και παραδέχομαι, πολύ καλύτερος από την αδερφή του. Μου χε κάνει ένα αρνάκι στη στάμνα, όλα τα λεφτα σου λέω!

Αντε τώρα να πέισω τον αδερφό μου να σηκωθεί Κυριακή Πρωί πρωί να πιούμε καφέ! Αλλα επειδη ξέρω τον αδερφό μου, θα τον δελέασω με μια κούπα- κουβά!

Αυτην!
koupes 027.jpg

θα πιάσει, λες;;

Θα περάσουμε τέλεια, bro!!

Και επειδή πέρασα τις τελευταίες μέρες διαβάζοντας τα δικά σας ποστ περί κούπας, νομίζω ότι οι περισσότεροι το παίξατε το παιχνίδι, αλλα θέλω να μας πει και ο exitmusician , μόλις γυρίσει απο Φιλαδέλφεια!!!

Αγαπημενο μου ημερολόγιο…

(Επειδή ο χώρος στο wordpress έχει τελειώσει καιρό τώρα και δεν έχω καταφέρει να αλλάξω το μέγεθος των φωτογραφιών ως όφειλα, δυστυχως θα ανεβάζω φωτογραφίες με λινκ, τι να κάνω.) 

Λόγω έλλειψης Internet στο σπίτι λοιπον το Σαββατοκύριακο που πέρασε, έπεσα πάνω στα παλιά μου τετράδια. Δύο από αυτά είναι ημερολόγια. Ημερολόγια που κρατούσα ανελλιπώς απο το αίσιο έτος 1996. Έως και το 2003. Το βράδυ του Σαββατου, και ενώ ειχα ήδη πάρει απόφαση ότι δεν θα έβλεπα καμία από τις 4 ταινίες που έιχα νοικιάσει για το Σαββατοκύριακο, ξεκίνησα μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν. Ανοιγα τα ημερολόγιά μου σε τυχαίες σελίδες. Back then, έγραφα με στυλό σε χρώμα ασημί. Πίστευα ότι αν έπεφτε σε λάθος χέρια το ημερολόγιο, αυτός ο κάποιος που το βρήκε θα κούραζε τόσο πολυ τα ματια του προσπαθώντας να διαβάσει ασημι γραμμες, που θα τα παρατούσε γρήγορα. Θυμήθηκα ότι κάθε δύο μήνες αγόραζα ένα ασημί στιλό, το οποίο φυλούσα ως κόρη οφθαλμού, μην το χάσω και δεν μπορούσα να γράψω κείμενο. Ποτέ δεν αγόραζα δύο στιλο ασημί, just in case που έχανα το ένα. Ήταν σημαντικο να γράφω με τον ίδιο στυλό μεχρι να τελειώσει το μελάνι του. Δεν θυμάμαι πόσα είχα καταναλώσει μέχρι τη στιγμή που σταμάτησα να κρατάω ημερολόγιο.

Κατά μέσο όρο έγραφα τέσσερις φορές την εβδομάδα. Περισσότερα το Σαββατοκύριακο. Το πόσα σου έρχονται στο μυαλό από ένα παλιό ημερολόγιο, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο. Θυμήθηκα ας πούμε ότι έγραφα πάντα μεταμεσονύκτιες ώρες. Παρατήρησα ότι τα καλοκαίρια σα να μην υπήρχαν από πλευράς καταχωρήσεων. Από τοτε λάτρης του χειμώνα, βλέπεις.

Όμως, διαβάζοντας στην τύχη σελίδες της ζωής μου, κατάλαβα πόσο πολύ τα πράγματα αλλάζουν. Τα ημερολόγια μου κατέγραψαν σχεδόν όλη την εφηβική μου περίοδο και λίγη από την φοιτητική μου ζωή. Έδινα πολλή σημασία στις λεπτομέρειες τότε. Φαντάσου ότι έγραφα όλη τη μέρα μου από το πρωι ώς το βράδυ. Τι έκανα, τι μου έκαναν, πως αντέδρασα, αν θεωρησα σωστή την αντίδραση μου,τι συμπεράσματα έβγαλα από τις κινήσεις των άλλων κλπ κλπ. Μου φάνηκα, αν μη τι άλλο, υπερβολική. Σκέφτηκα οτι δεν μπορεί να γράφω τόσες ανοησίες εγω, διότι παραδέχομαι ότι περι ανοησιών επρόκειτο.  Μέσα από τις σελίδες φανηκαν τα γεγονότα που επηρέασαν τη ζωή μου. Ένα από αυτά ήταν και η εποχή που φορούσα σιδεράκια - ναι, μη γελάς, σαν μικρό κοριτσι κι εγω τα ήθελα όμορφα-. Έκανα ολόκληρη αναφορά ευτυχίας την ημέρα που τα αφαίρεσα και έμεινε το χαμόγελο της Crest :lol:  Ένα άλλο ήταν η μετακόμισή μου από το σπίτι μου στο κέντρο της πόλης, στο οποίο έμεινα 18 χρόνια, στο νέο σπίτι που γράφω ότι χτίσαμε όλη η οικογένεια με τα χεράκια της (πράγματι, θυμάμαι που σκούπιζα μπάζα και έκανα τον μπετατζή στην ηλικία των 18). Είχα γράψει ότι δεν θαμπορούσα ποτέ να το νιώσω ως το “σπιτι μου” μια που δεν είχα μεγαλώσει εκει και  μια που ετοιμαζόμουν να φύγω για Αθήνα για να σπουδάσω αυτό που ονειρευόμουν. Τωρα που το σκέφτομαι, σήμερα αυτό δεν ισχύει απόλυτα. Διότι στο καινούριο σπίτι επιστρέφω και χαλαρώνω, βλέπω τους γονείς μουκαι τον αδερφό μου, τους παπούδες και τις γιαγιάδες. Σαν την παλιά μου γειτονιά δεν είναι, αυτό συνεχίζω να το λέω. A piece of heart stayed there. Και ευτυχώς έχω την κολλητη μου που ακόμη μένει εκεί και βλέπω ότι η γειτονιά μου , μετά τη αποχώρηση μας, άλλαξε άρδην. Δε στενοχωριέμαι πια τοσο πολύ που έφυγα.

Και φυσικά, σωστά φαντάζεσαι, δεν θα μπορούσε να λείψει από τα ημερολόγια μου το εφηβικό ερωτικό στοιχείο. Όντως εφηβικό βέβαια, διότι όπως όλα τα κοριτσακια της δικής μου γενιάς, όταν μας κοίταζε απλά ένα αγοράκι, εμείς σκεφτόμασταν κατευθείαν ότι μας ήθελε. Θυμήθηκα ένα σκηνικό που ποτέ δεν έιχα μεταφέρει στο ημερολόγιο, αλλα΄μου ρθε στο μυαλό πηγαίνοντας πίσω στην εποχή του λυκείου. Τότε λοιπόν, το σεξ για όλες ήταν ταμπου. Πάντα έιχα μια διαφορετική αντίληψη από τις συμμαθήτριες μου, δηλαδή ότι δεν έιναι δα και τόσο σημαντικό. Είχα ακούσει όμως και τη φοβερή ατάκα από συμμαθήτρια μου , που αναφώνησε “Μπλιαχ” μία από τις σπάνιες φορές που αναφερθήκαμε σε αυτο! Και σκέφτομαι ότι οι σημερινοί έφηβοι, όχι απλά καταλαβάινουν το σεξ, αλλά μάλλον οι περισσότεροι από αυτους είναι ενεργοί σεξουαλικά, ενώ εμείς πριν λίγα χρόνια ούτε καν..

Στις τελευταίες καταχωρησεις του ημερολογιόυ μου περιγράφω μία περίοδο (χρόνια κατάσταση, δυστυχώς) μέσα στην οποία κατάφερα να ξεπεράσω ένα -ερωτικό, αλλά βάλε εισαγωγικά - απωθημένο. Διαβάζοντας το ξανα, με το σημερινό μου μυαλο και τα σημερινά μου πιστευω, θα θελα να μπορουσε να γυρισει πίσω ο χρόνος και να το είχα χειριστεί διαφορετικα. Και σε ποιον δεν εχει συμβεί αυτο; Στην τελική , η περίπτωση μου ήταν μια χαζομάρα, την οποία έιχα μεγιστοποιήσει όσο δεν πάει. Αλλά , σαφως, ίσως να ταν για το καλό μου που τα έζησα αυτα, κι ας το μετανιώνω. Απλά έιναι κάποιες ιστορίες, που μετανιώνεις που τις κατέγραψες.. Από τότε ήμουν, και παρεμεινα, τύπος ενοχικός.

Η ουσία, τελικα, ήταν κάτι που δεν έγραψα εγώ. Ήταν η τελευταία σελίδα του ημερολογιου μου
dear diary.jpg

Σταμάτησα να γράφω όταν άρχισα να δουλεύω, όταν κατάλαβα τι σημαίνει να ζεις μόνη σου σε άλλη πόλη..και όταν ερωτεύτηκα πραγματικά.

Από χτες έχω αρχίσει να χαμογελάω. Έκανα το λάθος να ντυθώ ελαφρά για να πάω έκτακτα στη δεύτερη δουλειά για καμιά δυο ώρες, το δάγκωσα, αλλα έλεγα συνεχώς ότι αυτές είναι οι πιο όμορφες θερμοκρασίες και καλά θα κάνει να συνεχίσει έτσι ο καιρός! Τα πρωινά ξυπνάω νωρίς για να προλάβω λίγη σκοτεινιά και περπατάω ξυπόλητη πάνω στα προχειρα χαλάκια που έχω απλώσει στην κουζίνα μου. Καινούριο διαμέρισμα φέτος, πράγμα που σημαίνει καινούρια χαλιά! Δύσκολος ο μήνας, και λόγω χρημάτων, και λόγω υπερβολικής δουλειας, αλλα σημερα γράφω με το συναίσθημα ότι χάθηκα για λίγο μεν, αλλα έρχομαι πίσω σιγά σιγά! Όσο καιρό διατηρώ αυτο το μπλογκ, δεν είχα αφησει τόσες μέρες να περάσουν χωρίς ποστ. Ευχομαι να μπορέσω να μην αφήσω να ξανασυμβεί.

Σε αφήνω με μία πέρίεργη φωτό που έβγαλα το βράδυ του Σαββατου και με ένα τραγουδάκι χειμωνιάτικο
cosy living.jpg

saybia-i surrender.mp3

I surrender myself

into the arms of a beautiful stranger

I surrender myself

to You..

Καλό χειμώνα.

Κολλήματα

Ααα, όλα κι όλα. Το blog αυτό το άνοιξα για να γράφω αυτά που αισθάνομαι. Και όλο αυτό τον καιρό συμβαίνουν διάφορα κι εγώ δεν γράφω τίποτα. Α. Όλα κι όλα. Εγώ θα τα γράψω κι ας μην τα διαβάσει κανείς!

Το λοιπόν.

Έχει πέσει πολλή δουλειά. Εξομολογούμαι, έχω 370 blogs στο blogroll του reader μου και ειδικά κάθε Δευτέρα παίζει να έχουν ανανεωθεί σχεδόν όλα! Πως προλαβαίνετε ρε παιδιά; Και άντε να το καταλάβω ότι όλοι έχετε μία υπέροχη και εξυπηρετική DSL στο σπίτι. Εγώ η κακομοίρα που δεν έχω ούτε 56άρι μόντεμ τι να κάνω; Πρώτη μου δουλειά, κάθε Δευτέρα πρωί, είναι να διαβάσω όλους εσάς που είχατε το χρόνο να γράψετε τις σκέψεις σας. Είχαμε γεννήσεις, είχαμε γενέθλια, είχαμε αποκαλύψεις και εγώ δεν πρόλαβα να σχολιάσω τίποτα!!!

Σα να μην έφτανε αυτό, δεν με άφησαν την εργαζόμενη ούτε στην τουαλέτα να πάω αυτές τις μέρες. Μπες στο ένα meeting, βγες απ’ το άλλο, πάρε τηλέφωνο, στείλε mail, αα, πρέπει να κάνεις τη δημόσια σχέση σου, αα, πρέπει να κόψεις εντολές, αα, αυτός δεν έστειλε απόδειξη, για πάρε ένα τηλεφωνάκι να τον πείσεις, αα, μην ξεχάσεις το ραντεβού με τον απαιτητικό κύριο την Πέμπτη, α, την Τετάρτη το βράδυ έχουμε να επιθεωρήσουμε το χώρο, ε; Και ξανά πάρε τηλέφωνο στείλε mail. Τι; Ακόμη δεν έφτασε; Γρήγορα, ίσα που προλαβαίνουμε, μόλις το λύσεις πες μου, α κοπελιά έγινε αυτό, άλλαξε τελευταία στιγμή ,μπορείς να αποσύρεις το προηγούμενο κλπ κλπ. Σε λίγο νομίζω ότι θα βγάλω @@ρια, τα οποία θα είναι δεόντως πρησμένα!

Και πάνω που ήμουν έτοιμη να ανεβάσω κι εγώ το ποστάκι μου, να με βρει κανένας άνθρωπος updated, μας κόβουν το Διαδίκτυο στη δουλειά! Τη σήμερον ημέρα, αν δεν έχεις internet, είναι σα να μη φοράς ρολόι! Και εντάξει, να το δεχτώ ότι την υπόλοιπη μέρα δεν θα δουλέψω, αλλά να μη μπορώ να διαβάσω ένα μπλογκ;;;

Αυτά είναι κολλήματα παίδες. Δεν το καταλαβαίνω πως μπορούν να σου στερούν αυτό το δικαίωμα και να σου κόβουν τη σύνδεση!

Φυσικά στο ενδιάμεσο της εβδομάδας (το γουικ-εντ στα αγγλικά) κάνω κι άλλα πράγματα.

• Έχω γίνει dvdομανής. Έχω δει όλες τις καινούριες κυκλοφορίες μέσα σε δύο Σαββατοκύριακα.
• Πήγα στο ΙΚΕΑ, ψώνισα και μία ρημάδα φωτό εκτός από αυτή που σου έδειξα δεν έβγαλα.
• Επένδυσα στον τοίχο μου (αυτό το αφήνω φλου προς το παρόν γιατί πάει μαζί με το προηγούμενο και θέλω να σου δείξω αντί να σου περιγράψω).
• Μιλάω μόνη μου στο δρόμο.
• Υπολογίζω τα λεφτά μου.
• Τρέφω ένα ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΛΗΜΑ.

Τα τααααν. Στο προκείμενο. Θέλω μία βοήθεια από εσάς που κάνετε βόλτες στο Διαδίκτυο πιο πολύ και πιο συχνά από μένα.

Ετοιμάζομαι να πάω Λονδίνο. Ψάχνω για ξενοδοχείο. Αυτό για το οποίο δεν είμαι καθόλου σίγουρη, είναι το κατά πόσο είναι ασφαλή τα site που σου προσφέρουν on-line κρατήσεις.

Έχω τις εξής ερωτήσεις:

• Να εμπιστευτείς ένα site που στην τελική τιμή δεν περιλαμβάνει τους φόρους του ξενοδοχείου;
• Να εμπιστευτείς ένα site που σου χρεώνει ένα ποσοστό στην κάρτα σου ή όλο το ποσό;
• Να εμπιστευτείς τα reviews ανθρώπων που έμειναν εκεί ή είναι πληρωμένα;
• Να εμπιστευτείς ένα site που σου δίνει τη χαμηλότερη τιμή που είδες ως τώρα ή να το υποπτευθείς;
• Πώς είσαι σίγουρος ότι όταν θα πας εκεί όντως θα έχουν την κράτηση σου αν το site σου λέει να είσαι σε επικοινωνία μόνο με τους υπεύθυνους του site και όχι του ξενοδοχείου;

Στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου ή ένα μπλογκ θα διαβάζω, ή θα μια σε site κρατήσεων. Τι να κάνω πια κι εγώ; Κολλήματα, βλέπεις

Πάντως, οφείλω να σε παραδεχτώ. Αν είσαι αγοράκι και ακόμη δε στα χω κάνει ναα, αυτό είναι ένα επίτευγμα. Αν είσαι κοριτσάκι και δε σου ’ρχεται να με σιχτιρίσεις που μόλις διάβασες τόσα άσχετα μαζεμένα, σε συγχαίρω για την αυτοσυγκράτησή σου.

 Εγώ θα με είχα βρίσει.

Αυτά.

Ο καιρός σήμερα προβλέπεται άιθριος

Ωραία. Ξέρεις ότι το φθινόπωρο είναι η αδυναμία μου. Αυτές οι μέρες όμως που ο καιρός είναι «ό,τι να ΄ναι», νευριάζω. Γιατί;

Απλούστατα επειδή ο καιρός κάνει τα δικά του. Σηκώνομαι εφτά παρά είκοσι, οκ; Οκ. Σκοτάδι έξω. «Πολύ ωραία» σκέφτεται η δικιά σου , έρχεται ο χειμώνας σιγά σιγά. Για να’ μαι τελείως σίγουρη, ανοίγω την τηλεόραση σε μία από τοις τουλάχιστον 3 υπάρχουσες τηλεοπτικές εκπομπές που λένε τον καιρό μόλις πάει 7 ακριβώς!

Εκεί ξενερώνω, διότι όσο σκοτάδι και να χει έξω, Η Εθνική μετεωρολογική Υπηρεσία ισχυρίζεται, τουλάχιστον τις τελευταίες δέκα μέρες, ότι η μέρα θα ναι ζεστή. Αλλά επειδή είμαι τύπος wysiwyg , κάνω τους απολύτως λογικούς συνειρμούς. Σκοτάδι = ψύχρα = αέρας = μακρυμάνικο

Ρε φίλε, δεν υπήρξε ούτε μία μέρα που να έπεσα μέσα. Έβαζα εγώ το μακρυμάνικο, έσκαγα από τη ζέστη μέχρι να πάω στη δουλειά. Έβαζα το κλειστό το παπούτσι, έβγαζαν τη μπέμπελη τα πόδια μου

Το χειρότερο ήταν το ανάποδο. Να λένε όλοι χτες το πρωί από την ΕΜΥ ότι η θερμοκρασία θα φτάσει πάλι τους 30 βαθμούς και για μία και μοναδική μέρα να τους ακούω και μέχρι το να φτάσω σπίτι μου χτες το βράδυ να το χω κυριολεκτικά δαγκώσει!!

Δηλαδή, το φθινόπωρο είναι γαμάτο, συμφωνώ, αλλά μήπως να βιαστεί λίγο να πάρει τη θέση του γιατί μία κρύο , μία ζέστη, έεεεε, έλεος πια!

Καλά, μωρή, έχεις τόσες μέρες να ανεβάσεις ποστ και μιλάς για τον καιρό;
Άσε, γιατί άμα σου πω τι άλλο κάνω, θα με πεις κολλημένη. (εντάξει, θα έχεις και δίκιο).