Elusive - Antimatter

Λοιπόν….Το Σαββατοκύριακο είχε από όλα. Κυρίως συναυλίες φυσικά.

Η πρώτη ήταν οι Elusive στο Dada που βρίσκεται πλέον στου Ψυρρη, κάπου κρυμμένο. Η συναυλία ήταν να ξεκινήσει στις 9 το βράδυ. Έφτασα στο μαγαζί γύρω στις 9 παρά. Παρόλο που δεν είχα εισιτήριο, είχε μπόλικα στην είσοδο και δεν μπορώ να κρύψω ότι 20 ευρώ για συγκεκριμένο μέρος ίσως να ήταν κομματάκι πολλά. Κατά τις 9.30 βγήκε το support, οι Illusion Fades, Έλληνες αλλά αρκετά γνωστοί σε ευρύτερο κοινό πέραν του ελληνικού. Προσωπικά δεν τους ακούω, αλλά δεν είχα και άλλη επιλογή από το να τους παρακολουθήσω. Σε γενικές γραμμές πάντως, τρώγονταν. Οι Elusive έκαναν βόλτες στο μαγαζί πίνοντας μπύρες και αστειευόμενοι με τους θαμώνες. Συνειδητοποίησα ότι οι Elusive έχουν μεγάλη επιτυχία στις γυναίκες. Ειλικρινά, δεν κατάλαβα γιατί. Απλά παίζουν καλή μουσική. Δυστυχώς βγήκαν στις 11, πράγμα που “έκραζε” ότι το σαββατιάτικο ήταν για αυτούς μια καλή αρπαχτή. Απογοητεύτηκα.

Έμεινα μισή ώρα και έφυγα, διότι το δικό μου πρόγραμμα είχε και συνέχεια. Στο γνωστό και μη εξαιρετεο “Γκαζάκι”. Πείτε μου ρε παιδιά, στο Θεό σας δηλαδή, τι βρίσκετε σε αυτό το μαγαζί; Δεν το λέω ώς άνθρωπος που έχει τελειώς διαφορετικά ακούσματα, αν  ήταν έτσι μάλλον θα έβγαινα σπάνια με τους φίλους μου. Αλλά όταν έφτασα εκεί το βράδυ, είδα έκπληκτη γύρω στα 250 άτομα έξω από το μαγαζί, στο όρθιο, να πίνουν ποτάκι. Εντάξει, ο καιρός δεν ήταν και τόσο φθινοπωρινός, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί κάποιος θα ήθελε να περάσει το Σαββατόβραδό του έξω από ένα μαγαζί, σε συνθήκες στριμώγματος για να πιει δυο ποτά. Η μουσική δε μετά τη μία το βράδυ, χαμήλωσε τόσο πολύ που περισσότερο ακούγονταν τα γέλια των θαμώνων παρά τα τραγούδια.  Να μη στα πολυλογώ, δεν άντεξα και πάρα πολύ. 2.30 ήμουν στο κρεβάτι μου!

sinaulies 009.jpg

sinaulies 025.jpg

Ωστόσο, ανυπομονούσα πραγματικά για την Κυριακή. Οι Antimatter είναι  αδυναμία μου. Όταν άκουσα πρώτη φορά τη φωνή του τραγουδιστή, ομολογώ ότι φαντάστηκα ένα πολύ όμορφο αγόρι. Στην πραγματικότητα είναι το εντελώς αντίθετο. Θυμάστε τότε που όλη η Αθήνα είχε γεμίσει Βρετανούς για το ποδοσφαιρικό γεγονός της χρονιάς; Ε, λοιπόν, αυτός θα μπορούσε να  είναι κάλλιστα ένας από αυτούς που συχνάζουν σε παμπ και δεν κάνουν άλλη δουλειά από το να πίνουν μπύρες. Κοντός, χοντρούλης, με κοκκινόξανθο μουστάκι και φαλακρός. Όμως ο,τι δεν λέει από εμφάνιση, “λέει” με τη φωνή του. Support ήταν οι LeafBlade, που ούτε καν είχα ακουστά, οι οποίοι όμως άξιζαν τον κόπο. Τραγούδησαν love songs. Θα πρέπει να τονίσω ότι το show της Κυριακής ήταν ποσώς πιο οργανωμένο, τουλάχιστον χρονικά. Δυστυχώς δεν έχω να παραθέσω τραγούδι των LeafBlade, διότι δεν έχουν βγάλει ακόμη δίσκο ολοκληρωμένο, βρίσκομαι κι εγώ εν αναμονή.

Μέχρι που ήρθε και η ώρα των Antimatter. Για να σου δώσω μία εικόνα της όλης φάσης, φαντάσου ότι όλοι ήμασταν καθισμένοι στο πάτωμα, παρατεταγμένοι αμφιθεατρικά γύρω από τη σκηνή. Εκείνο το βραδυ τα μόνα όργανα που ακούγονταν ήταν κιθάρες και μπάσα. Θυμάμαι το εισιτήριο έγραφε ότι πρόκειται για μια dark and etherial night, και ήταν όντως έτσι από την αρχή μέχρι το τέλος. Απλα το διευκρινίζω, στην περίπτωση που κάποιος αναρωτηθεί πως γίνεται δύο συγκροτήματα από το χώρο του μέταλ να δημιουργήσουν τέτοια ατμόσφαιρα. Οχι λοιπόν, headbanging δεν υπήρχε. Ήταν μια άκρως ερωτεύσιμη βραδια, με ακόμη πιο ερωτεύσιμες μελωδίες. Δεν ήθελα να τελειώσει, δεν ήθελα να φύγω. Αλλά όλα τα ωραία δεν τελειώνουν νωρίς;

Δυστυχώς όλες οι φωτό μου βγήκαν σκοτεινές. Παραθέτω μία απο LeafBlade και δυο από Antimatter

sinaulies 060.jpg

sinaulies 070.jpg

sinaulies 075.jpg

Κοινός παρονομαστής των δύο συγκροτημάτων ο δικός μας (δηλαδή τον νιώθω σαν δικό μου άνθρωπο)  DANNY CAVANAUGH από τους Anathema! Η κοπέλα του κολλητού μου τράβηξε μία απίθανη φωτό του και μόλις την πάρω θα κάνω update!Μεχρι τότε σου παραθέτω ένα αγαπημένο τραγούδι των Antimatter..με νόημα.

Antimatter- The last laugh.mp3

You said you were a white witch,
Reminds me of a movie that you’d seen.
Well can you still open doors with just your mind?
In this little space in time, I’ve played with better things.
Everything you done…
The games you said you’d won - I still remember all to well.
The foes that fought and lost - the fools that bore your cross -

 I still
remember all to well.

Το άλλο γεγονός του Σαββατοκύριακου δεν στο είπα. Αντί να στο πω, στο δείχνω εδω
home23.jpg

Θα ακολουθήσει αναλυτικό ρεπορτάζ!

Τι θα κάνουμε το ΣΚ?

Αυτο το Σαββατοκύριακο θα ξεφύγουμε λίγο.

Σάββατο, 9 το βράδυ περίπου, οι ELUSIVE στο DADA, γνωστό meeting point στο κέντρο (για όσους ανήκουν στο είδος). Είσοδος 20 ευρώ.

Κυριακή, πάλι γύρω στις 9, στο AN CLUB στα Εξάρχεια, ANTIMATTER. Μέχρι τελευταία στιγμή δενμπορούσα να βρω που θα εμφανιστούν τελικά. Ευτυχώς κάπου στο Διαδίκτυο, ο κολλητός βρήκε μία αφίσα. Εισοδος 20 ευρώ.

Οι πρωτοι έχουν πολλά gothic και μελωδικά στοιχεία και έχουν αρκετό κοινο.

Οι δεύτεροι είναι για τους λιγότερο γνώστες, ένα φοβερό γκρουπ, το οποίο ναι μεν κατατάσσεται στη μεταλ σκηνή, εντούτοις, αν κάποιος θέλει να περάσει μία πανέμορφη μελωδική νύχτα, χωρις περίεργα φωνητικά και με τραγούδια πραγματικά ερωτεύσιμα,τους προτείνω ανεπιφύλακτα για το βράδυ της Κυριακής. Και είναι και Βρετανοί αν δεν κάνω λάθος. Και δε θυμάμαι να έχουν ξανάρθει Ελλάδα.

Θα είμαι εκεί και στις 2 συναυλίες, αν και δεν εχω ακόμη εισιτήρια. Είναι άλλωστε από τις εμφανίσεις, που για να βρεθείς εκει, πρέπει να το έχεις ψάξει πρώτα! Για να ξεφύγεις είναι ό, τι πρέπει. Θα σου δείξω από Δευτέρα.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Thoughtful days

I know, I got lost for a while… Things at work are changing rapidly. I don’t know where to begin.

This past weekend I wrote a 4-page “letter” to myself. I don’t know what it was I was trying to figure out. “My moment of weakness” I think I said, when I read it later on that Sunday night.  Weird, since I haven’t been keeping diaries for many years now..

 Something is happening inside me. Haven’t felt like that for a long,long time. Seems there’s no apparent reason.

I was thinking I should go away for a while.

I dreamt of it. Two nights in a row.

The city I fell in love with some time ago…I am under the impression It is calling me back. I need to retrace my steps.

This is either something I miss OR something I need to live.

My answer might wait for me there, I guess. I will just have to wait for one of my favorite months to go on that trip. I think I want to go alone…

Don’t mind me today, ok? I spent these last days thinking to myself. And that is what came out. I am in need of time.

Epica-Solitary Ground.mp3

Living at different places
Evading into various spaces
My compass has broken, I’m losing the way
An ongoing madness has led me astrayMy past breathes down my neck
And it seems now that all I can do is
Go back to beginnings when all lay ahead
A fading illusion now plagues me instead

In me there’s still a place that fulfils me
A sanctity here that I call home and run to when winter descends
If I try can I find solid ground

I follow elusive paths
Oh it seems they’ve been written in stone
And the door to a new life is closing so fast
Burning the bridges will not bring me back

In me there’s still a place that fulfils me
A sanctity here that I call home and run to
When winter descends,
If I try can I find solid ground

Or am I just wasting time?

Η περιπέτεια μιας χαλασμένης βρύσης

Σεπτεμβριος, 1:  Πληρωνα το ενοίκιο στον ιδιοκτήτη και αναφέρω ότι η βρύση της κουζίνας χάλασε. “Θα έρθω να τη δω” μου λέει. Την ίδια μέρα, το απόγευμα, περνάει από το σπίτι μου και βολιδοσκοπεί την κατάσταση. Βγάζει αμέσως τη διάγνωση . “Έχει χαλάσει ο μηχανισμός της και θέλει αλλαγή μηχανισμού”. Παίρνει καβουρα, στρίβει παξιμάδια, βγάζει τα πομολα της βρύσης. “Πω, πω , έχει να αλλαχτεί χρόνια. Θα πρέπει να αλλάξουμε τη βρύση τελείως”. “Βέβαια, να την αλλάξουμε”, κάνω εγω ευγενικά.”Φυσικά, δεν θα φέρω υδραυλικό γιατί θαμου πάρει 50 ευρω”. Αφώνου η υποφαινομενη.

Σεπτέμβριος, 8: 10 το πρωι με την τσίμπλα στο ματι ακόμη (μέρα που βρήκα να κοιμηθώ μέχρι αργα, ένεκα Σάββατο) χτυπάει το κουδούνι. Ο ιδιοκτήτης με την καινούρια βρύση.  Περάστε, περάστε (ελπίζουμε να πλύνουμε τα πιάτα μας σήμερα). Παίρνει παξιμαδοκατσαβιδο, χαλαρώνει τα παξιμάδια, αφαιρεί τη βρύση. Παίρνει την καινουρια απο το κουτι της. Είναι πολύ μικρή για να εφαρμόσει. Και αρχίζει το βρισιμο, που και καλα οι βρυσες εχουν στανταρ μεγεθος, και του πουλησαν μικροτερη και αντε τωρα να ξαναπαει στο μαγαζι. Και να μου εξηγεί πως και τι πρεπει να γίνει για να δουλέψει η βρυση. Λες κι εγω ενδιαφέρομαι ας πούμε! “Πρέπει να πάω να αγοράσω άλλη βρύση”, μου λέει “πιο μεγάλη”. “Να πάτε” λέω και πάλι ευγενικα. Οπότε ούτε και σήμερα σπιτικό φαγητό. Όταν εδέησε να φύγει από το σπίτι η ώρα είχε πάει 11.30 και η βρύση παρέμενε off.

Ακολούθησε τηλεφώνημα το ίδιο απόγευμα και κλείσιμο ραντεβού την επόμενη μέρα, Κυριακάτικα, αφού κατάφερε να αγοράσει άλλη βρύση.

Σεπτέμβριος, 9:  6 το απόγευμα, ξανα μανα το κουδούνι. Ο ιδιοκτητης με την άλλη βρυση. Με το ζόρι χαμογέλασα τούτη τη φορα. Παίνει το παξιμαδοκατσαβιδο, χαλαρώνει ταπαξιμαδια, η διαδικασια γνωστη απο πριν. Βγάζει την παλιά βρύση και πάει να βάλει την νέα. Αυτή ήταν χιλιοστά μεγαλύτερη και δεν εφήρμοζε. Και αρχίζει ενα ξεφύσημα “μα δεν είναι δυνατόν ,αφού έιναι στάνταρ το μέγεθος” και κάθε τόσο να πιανει την παλια και την καινουρια να τις μετραει  και ξανα  και παλι και δως του κι αλλο μετρημα. Δεν κάναμε δουλεια. Τωρα ξεφυσούσα κι εγω. Συνειδητοποίησα ότι ο ιδιοκτητης του σπιτιου μου είναι βρωμύλος (μη με βάλεις να μπω σε λεπτομέρειες, θα ξεράσω και δε θελεις). Τρωω φλας και αποφασίζω να δράσω. Βλέπω τις οδηγίες σύνδεσης της βρύσεως και του λέω ότι έχει ξεχάσει να κανει αυτό κι αυτο. “Οχι, όχι, λάθος κάνεις, καλά το κάνω” μου λέει. Βρε , άντε και πλύσου, σκέφτομαι, αλλά παραμένω ήρεμη εξωτερικα. Στο τέλος είδε ότι έλεγα σωστά. Δεν είπε κουβέντα. Άρχισε να εξερευνεί τα βαθιά μερη της εγκατάστασης. Φύσαγε, ξεφύσαγε και η μπόχα του μου ερχότανε στη μούρη “ράι θρου”. Κατά τις 7.15 έφυγε. Η παλιά βρύση παρέμεινε στη θέση της.

Σεπτέμβριος, 10: Αρχή εργάσιμης εβδομάδας. Με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει “να έρθω από το σπίτι να παρω το μηχανισμό να βρω ανταλλακτικό να το φτιάξουμε”. “”Να ρθειτε” του λέω (και πότε θα γλιτωσω από τη μουτσούνα σου δεν ξέρω γαμώτο).  “Μόνο βράδυ μπορώ”. Τσίνισε αυτός, αλλά κανονίστηκε. Το ίδιο βράδυ, κατεφτασε με τους γνωστούς κάβουρες και κατσαβίδια. Βίδωσε, ξεβίδωσε, έβγαλε το χαλασμένο μηχανισμο.  Έλα όμως που ήταν κολλημένοι οι διακοπτες ροής του νεροχύτη και δεν μπορούσε να σταματησει το νερο. “Να κλείσεις το γενικό του νερού ” μου λέει. ¨Ξερετε”, λέω εγώ ενω κρατιόμουν μην χειροδικήσω, ¨θέλω να κάνω μπάνιο“.”Ουφ, καλα, τότε άσε το γενικό λίγο ανοιχτό,κάνε εκεί τη δουλειά σου και κλειστονα μετα. Θα’ρθω αύριο βράδυ, αφού δουλεύεις όλη μέρα”.  “Ναι, δεν μπορώ να παρατησω τη δουλειά μου για μία βρύση ξέρετε” (έχετε πολύ θράσος), δεν άντεξα η γυναίκα. Άκου εκεί “κάνε εκεί τη δουλεια σου”. Φυσικά, αγαπητε ιδιοκτήτη, αφού θεωρείτε το μπάνιο “δουλεια”, no wonder u smell that much. Τελικά έφυγε 11 το βράδυ και ακόμη έχω τη παλιά βρυση, διακοσμητική πια.

Να παραπονιέται ήξερε. Να βγάζει διαγνώσεις ήξερε. να φέρει υδραυλικό δεν ήθελε, μην του φάει τα λεφτα του τσιγκούνη. Να αλλάξει μια γαμωβρύση στην κουζίνα, μετά από τέσσερις μέρες, είναι ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι δεν έχει ιδέα.Τόσες διαδρομές που έχει κάνει πάνω κάτω, πάρε τη μία βρύση, πάρε την άλλη, έχει ξοδέψει πολλαπλάσια και δεν έχει πάρει χαμπαρι.  Πέμπτη μέρα σήμερα, απόψε το βράδυ. Πως μου χει καρφωθεί τώρα έμενα η ιδέα ότι κι απόψε με την ίδια βρυση θα μεινω, δεν ξέρω…

Τέσσερις μέρες τώρα, άμα πάω και δώσω εξετάσεις για υδραυλικός, θα περάσω σίγουρα…

(Απελπισία)

UPDATE: Το ποστ αυτό ενδέχεται αν αυτοκαταστραφεί σε περίπτωση που ο κόσμος έιναι πολυ μικρός και δε χωράει εμένα και τον ιδιοκτητη!   :lol:      :lol:    

Better and better

It’ s all getting better and better guys…!

Μπορεί όλη αυτή η εβδομάδα να είχε τρέξιμο, μπορεί να χαιρόμουν που ξυπνούσα κάθε μέρα και έκανε ψύχρα, αλλά μέχρι το βράδυ να ξενέρωνα επειδή η ζεστη επέστρεφε, μπορεί να πήρα μέρος σε δύο καυγαδοκαταστάσεις στη δουλεια, μπορεί, μπορεί…

Όταν σου λέω όμως ότι κάθε φορα που έρχεται ένας κανονικός Σεπτεμβρης, εγώ φτιάχνομαι, ούτε και εγώ πίστευα τι τροπή θα πάρουν τα πράγματα.

Καλυτερεύουν συνέχεια, λέμε!

Καταρχήν, χτες δεν κατάφερα να κοιμηθώ. Από το κρύο βεβαίως βεβαίως :)  Είχα πάει για ύπνο με την μπαλκονόπορτα ανοιχτή, διότι φαντάστηκα ότι θα έκανε ζέστη όπως όλα τα βραδια της εβδομάδας που διανύσαμε. Έπεσα εντελώς έξω και την πάτησα. Αλλά, αλήθεια σου λέω, δεν ήθελα να σηκωθώ να την κλείσω την πόρτα, γούσταρα τόσο πολύ. Και φυσικα το σεντόνι δεν έφτασε να με ζεστάνει αλλα, once again, γούσταρα! “Ωραία”, σκέφτηκα, “θα φτιάξει η διάθεση από εδώ και πέρα”.

Αλλά δεν έφτιαξε μόνο η διάθεση. Εφτιαξε και η τσέπη, διότι μου ανακοινώθηκε η άυξηση μου στη δουλεια! Και δε μιλάμε για άυξηση της τάξεως του πληθωρισμού, έτσι; Μιλάμε για μία διόλου ευκαταφρόνητη - για τα δικά μου τα δεδομένα ως τώρα - αύξηση! Είχα ήδη ψιλοχαλαστεί με κάποιον στη δουλεια, είχα ψιλοθιχτει αν θέλεις, αλλά την επόμενη ημέρα μου ήρθε και η αυξηση, μαζί με ενα μικρό μπόνους!!

Μια και δυο με φωνάζει ο διευθυντής και μου λέει: “Αφενός είσαι ένα πολύ αξιόλογο άτομο . Αφετέρου είσαι εδώ υπερβολικά πολύ καιρό για να μην έχεις πάρει αύξηση. Και τρίτον , για τη θέση στην οποία βρίσκεσαι, έχεις ξεπεράσει τις προσδοκίες πολλών. Ευγε!” Φυσικά, σαν μικρό παιδί κι εγω, ρωτησα: “Μα γιατί παίρνω άυξηση;”  Οκ, ξέρω, μη μου πεις, το ξέρω ότι είμαι ηλίθια. Γι αυτό μέχρι που βγήκα από το γραφείο του μιλούσα όσο το δυνατόν λιγότερο, μην πετάξω άλλη μία τέτοια μαλακία και άρχιζε να το ξανασκέφτεται για την αύξηση!

Έπηξα στη δουλειά σήμερα, δε σήκωσα κεφαλι, οι δύο φίλοι μου μου μιλούσαν στο μσν, κι εγώ δεν ασχολιόμουν. Τι σου κάνει ρε παιδί μου το οικονομικό κίνητρο, ε;  

Φυσικάααααα..

δε λείπουν και οι επιφυλάξεις. Διότι ναι μεν πήραμε αυξησούλα, δεν εγινε όμως καμία προαγωγή που να δικαιολογεί τόσα λεφτα. Ωστόσο, μεσολάβησε και μία παραίτηση πριν τη δική μου αύξηση, η οποία κάπως θα δικαιολογούσε τα πράγματα. Όταν όμως ρώτησα ευθέως αν περί αυτού πρόκειται, έλαβα μία αρνητική απάντηση.  Τελοσπάντων όμως, το θέμα είναι ότι ενθουσιάστηκα με τα χρήματα (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι άλλαξα άποψη για  τη δουλειά μου , αλλά τωρα τι θέλεις να με ακούσεις να παραπονιέμαι πάλι;;; Όχι, όχι, δεν είναι ώρα για γκρινιες τώρα). Και εξάλλου, αν είναι να μου έχουν κρύψει τον πραγματικό λόγο της άυξησης μου, θα το καταλάβω λίαν συντόμως - και τότε να δεις τι έχει να γίνει!
Είχα όλους τους πιθανούς λογους να μου αρέσουν οι μουντές μέρες. Νομίζω ότι απέκτησα ακόμη έναν! Και τώρα αρχίζω να κάνω σχέδια. Τι σχέδια;; Χμμ, κάτι είχα προγραμματισμένο για αύριο, το οποίο χρειάζεται χρήματα. Το είχα κανονίσει πριν μάθω για την αύξηση, οπότε τώρα even better!!!

Καλό σου Σαββατοκύριακο!

(εύχομαι να είχα ένα τραγούδι για σήμερα, αλλά καθότι το pc στη δεύτερη δουλεια δε συνεργάζεται, δεν μπορώ να προσθέσω τίποτα!) 

Σωστα..

..κατάλαβες, αν κατάλαβες. Δεν ειμαι και πολύ καλα. Μέρες προσπαθώ να με επαναφέρω. Κάνω βόλτες από τα blog σας, σπάνια σχολιάζω. Αισθάνομαι λιγάκι πως δεν έχω τίποτα να πω. Βέβαια, τα πολιτικα, τα κομματικα, τις πυρκαγιές και τους πυρόπληκτους και την παροχολογία, δεν ΘΕΛΩ να τα σχολιάσω και δεν πρόκειται.

Έχω το μυαλό στο Σεπτέμβρη. It so feels like home inside, όταν έρχεται το φθινόπωρο.. Οι φίλοι μου με έβγαλαν έξω, με πήγαν βόλτα, με κέρασαν σφηνάκια με γεύση τσίχλας κι εγώ από την πλευρά μου λίγο lost. Δεν φταίνε εκείνοι φυσικά, εγώ φταίω. Ψάχνω να βρω μουσικές διεξόδους, αλλά έλα που το καλοκαίρι δεν βοηθάει να ακούσω τη μουσική μου. Αυτή χρειάζεται κλίμα Λονδίνου για να επανέλθει. Όλο το σκέφτομαι τελευταία εκείνο το ταξίδι στο Λονδίνο που είχα κάνει. Κι άφησα πολλά που δεν είδα..

Με τη συμβολή και την πειθώ ένος καλού φίλου, εδώ και μέρες διαθέτω τα βιβλία του Harry Potter. “Είσαι καλά, παιδάκι μου;” θα ρωτούσε κανείς. “Μια χαρά” θα απαντούσα. Όταν δεν μπορείς να καταλάβεις τι από όλα σου λείπει, τι μπορεί να σου φταίει, λίγο παραμύθι και πολλή μαγεία βοηθάει. Θυμάσαι τι όμορφα που είναι όταν χάνεσαι στα παραμύθια; Επέλεξα να τα διαβάσω όλα χωρίς να έχω παρακολουθήσει με θέρμη τις ταινίες. Ίσως να έσπασα και το προσωπικό μου ρεκόρ διαβάζοντας τα 5 πρώτα σε 9 μέρες. Προφανώς έιχα ανάγκη να ρουφήξω λίγη μαγεία κι εγω. Μερικές νύχτες ήταν άυπνες. Με το βιβλίο στο χέρι και την πιο άνετη θέση στον καναπέ περνούσε η ώρα χωρίς να το καταλάβεις.

Αν από απόψε το βράδυ φθινοπωριάσει, το αυριανό πρωινό θα ξεκινήσει με χαμόγελο. Θα ξεκινήσει με το mp3 player να παίζει ένα από τα λίγα τραγούδια που ακούω τα τελευταία χρόνια(το παρακάτω), μια μέρα που βρέχει ,κάνει ψυχρα, και μεσα από το βαγόνι του τρένου θαυμάζεις τις στάλες στα παράθυρα να καλωσορίζουν ανυπόμονα τις ημέρες που θα ρθουν. Ημέρες σε χρώματα χρυσου, καφε, μενεξεδί και γκρίζου. Κι εγώ να χαμογελάω στη μέση του δρόμου, ανάμεσα σε αγχωμένους περιπατητές, που βρίζουν γιατι η βροχή τους έκανε χάλια τα παπούτσια και τους αναγκασε να παρουν το αυτοκίνητο και να μπλέξουν στην κίνηση, και αχ, πως να τα βγάλουν πέρα με αυτό τον καιρο…..ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ, γιατί ανήκω στη μερίδα εκείνων των λίγων που ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ το φθινόπωρο.

Και όπως είπε και ο Γερμανός στο τελευταίο ποστ του…Που θα μου πάει..

Και η Diva στον υπέροχα φθινοπωρινό απολογισμό της..”Υπεροχο δεν είναι το φθινόπωρο; Σε χαστουκίζει. Σε ξυπνά…”

Καλό Μήνα

Goo Goo Dolls - Iris.mp3

And i don’t want the world to see me

couse I don’ t think that they’ d understand

When everything’s made to be broken

I just want YOU ton know who I am…