Τι να πεις τωρα…

…που δεν εμεινε τιποτα αλλο να καει πια

…που χαθηκαν 53 -προς το παρον - ψυχες

…που οικογενειες ξεκληριστηκαν

…που για 25 χιλιομετρα δρομου το μονο που βλεπεις ειναι κοκκινες λαμψεις και πυρινες γλωσσες

Πως να πεις σε αυτον που εχασε την οικογενεια του να ξεκινησει απο την αρχη;

Πως να πεις στον ηλικιωμένο να ξεκινησει απο το μηδεν;

Πες μου πως.Θελω να μαθω.

Διάβασα πολλά μπλογκς σήμερα και όλοι μιλουσαν για τη χθεσινη φρικη, που σήμερα έχει τρομακτική συνεχεια. Από το πρωι χθες είχα μεινει αφωνη μπροστα σε μια οθόνη κι ενιωθα παραλυτη. Εβλεπα ανθρωπους να χανονται, εβλεπα χιλιαδες στρεματα δασικης γης στο ελεος της φωτιας και του ανεμου, εβλεπα γιαγιαδες και παππουδες να κλαινε και να εχουν παθει νευρικο κλονισμο. Γκρεμιστηκε το ειναι τους.

Ελεγα πως θα μενω αμετοχη σε αυτα τα γεγονοτα, αλλα αυτη τη φορα Φρικαρα. Ελεγα πως δεν θα μιλησω ,αλλα δεν αντεχεται η φρικη και ο πονος.

Θυμωσα με τους γελοιους πολιτικους. Με ολους τους μαλακες που νομιζουν οτι ειπαν ενα “συλληπητητρια” και τελειωσε η υποθεση.

Μερικοί απο έμας , εδω στο μπλογκοχωριό, χάσανε δικούς τους ανθρωπους..Δεν προλαβανε.

Κοιτούσα τον ουρανό απο το μπαλκονι χτες. Ειχε ενα τρομερο πενθιμο και τρομακτικο χρωμα. Ερχονται τα χειροτερα, σα να ελεγε. Μου ηρθε να φυγω απο το σπιτι να παω να βοηθησω. Οπου μπορώ, όπως μπορω. Αισθανθηκα ντροπη που ημουνα σπιτι μου και ειχα ακινητοποιηθει μπροστα στην τηλεοραση, με το κοντρολ στο χερι σε ενα συνεχες ζαπινγκ, να μαθω τα περισσοτερα.

Και η Ευρωπαικη Ενωση μας θεωρει ανικανους. Την οποια μας κυβερνηση που εχει γραμμενο το περιβαλλον στα αρχιδια της. Και προφανως οχι μονο το περιβαλλον, αλλα και τους ανθρωπους της.

Όχι ρε πουστη.

Ποιες γαμημενες εκλογες;

Ποιοι γαμημενοι πολιτικοί θα τις κάνουν με 53 ψυχες νεκρες, λες και ημαστε σε πολεμο;

Ειναι δυνατον να μιλανε για πολιτικη αντιπαραθεση τετοιες ωρες;

Αν διακυβευοταν η ζωη των δικων τους, ουτε καν θα μιλουσαν στις καμερες.

Δεν πιστευω οτι οι πολιτικοι της χωρας αυτης μπορουν να νιωσουν πονο. Δεν πιστευω οτι κανενας τους αγωνιστηκε να φτιαξει τη ζωη του, οπως οι υπολοιποι κοινοι θνητοι, εμεις.

Συνεπως και δεν περιμενω τιποτα καλυτερο απο το να πουν τα τυπικα και να ξυσουν τα παπαρια τους. Επρεπε να ντρεπονται που ειδαμε χτες ανθρωπους να προσπαθουν να σβησουν τις φωτιες που “ετρωγαν” τα σπιτια τους, γιατι δεν υπηρχε επαρκης Πυροσβεστικη δυναμη. Εχω συγγενη μου στην πυροσβεστικη που εχει φρικαρει, που ισχυριζεται οτι ο,τι και να κανουν δεν φτανουν οι δυναμεις. Επρεπε να ντρεπεται η οποια ηλιθια κυβερνηση.

Κι ολοι αυτοι οι μαλακες που διεκδικουν την εξουσια, θα εχουν το θρασος να κοιτανε στα ματια τους ψηφοφορους στις 16 του Σεπτεμβρη;

Θα εχουν το θρασος να ζητανε ψηφους απο αυτους που τα εχασαν ολα;

Κύριοι(υπερβολη), αυτοι που έχασαν ολη τους τη ζωη, δεν εχουν πια τιποτα αλλο να χασουν.

Ας ελπίσουμε να τελειωσει γρηγορα το μακελειο αυτο.. γιατι να γυρισουμε το χρονο πισω δυστυχως ειναι ανεφικτο.

point of view

Περιέργως, αισθάνομαι σήμερα άκρως επιθετική.

Πάντα είχα ένα είδος δυναμισμού, το οποίο πρέπει να ομολογήσω ότι χρησιμοποιώ σαν άμυνα. Οι φιλοι μου λενε ότι αν κάποιος δεν με ξέρει, θα αποκτήσει την εντύπωση ότι είμαι μία bitch. Έχω καταλήξει βέβαια στο συμπέρασμα, ότι είναι πολύ καλό να σε περνάνε για σκύλα. Και τις αποστάσεις κρατάς από όλους, και αφήνεις να σε γνωρίσουν λίγοι.  Είχε περάσει από το μυαλό μου μήπως είχα κανένα πρόβλημα συμπεριφοράς, αλλά δεν ασχολούμαι πια. Σε ορισμένες περιπτώσεις μη σου πω το απολαμβάνω κιόλας. Η καζούρα που δεχομαι από την παρέα μπορεί να γίνει υπερβολική. Μου λέγανε προχτές πως όταν μετα από χρόνια παντρευτω, αν κάποιος πετάξει ρύζι πριν την ωρα που πρέπει, θα σταματήσω τον παπα, θα κοιτάξω πίσω και θα πω: “ΠΟΙΟΣ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΡΥΖΙ ΑΠΟ ΤΩΩΩΩΩΩΡΑΑΑΑΑΑΑΑ;;;;;”

:lol:   :lol:    :lol:   :lol:    :lol:  

Μου αρέσει που οι φίλοι μου με αγαπάνε, ακόμη και όταν τσιτώνομαι με το παραμικρό. Μου αρέσει που χαμογελάνε όταν εξανίσταμαι.Έ, μου τη λένε ενίοτε για αυτό, αλλά όπως πάντα η αφεντιά μου “αγρόν ηγόραζε και ζεύγη βοών πέντε”!  (κοινώς, συνεχίζω τα ίδια)

Έχω κερδίσει πολλά περισσότερα με την αυθόρμητη αυτή συμπεριφορά, παρά έχω χάσει.  Το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν δενμπορώ να τη διατηρήσω όταν στην παρέα βρίσκεται μια πραγματική σκύλα.

Γι αυτό σου λέω, σήμερα αισθάνομαι ιδιαιτέρως επιθετική. Και ιδού μελοποιημένο:

godsmack-keep_away.mp3

…Find out what it means to me, I don’t know who you are

Do like I told you
Stay away from me
Never misunderstand me
Keep away from me

Άντε,άντε..

«Κάθε κατεργαρης στον πάγκο του» λέμε στο χωριό μου.Μετά από άλλο ένα ταξιδάκι σε ένα μέρος που έχω αρχίσει να αγαπώ πολύ, βρίσκομαι στη βάση μου από την Κυριακή.Η εταιρεία άδεια, αφού όλοι έχουν καβατζώσει μια εβδομάδα επιπλέον άδεια. Η δεύτερη δουλειά αποφάσισε να κλείνει πιο νωρίς τα βράδια μόνο και μόνο για να βιάζομαι εγώ να πάω να κάνω τη βάρδια μου.Και η κατεργάρισσα που επέστρεψε αρνείται πεισματικά να επιστρέψει στους ρυθμούς της καθημερινότητας.

Δεν το λέω επειδή ήθελα κι άλλες διακοπές. Αυτές τις χάρηκα και με το παραπάνω, ας περάσουν καλά τώρα και οι υπόλοιποι που δεν έλειπαν τόσο καιρό. Έχεις καταλάβει άλλωστε ότι δεν είμαι και άτομο που λαχταρά να έρθει το καλοκαίρι, να φύγει, να πάει σε κάποιο νησί και να ξεχαστεί εκεί. Πήγαμε στην Ύδρα, πήγαμε στην Κρήτη (τουλάχιστον σε 3 νομούς), πήγαμε και πάνω από τ’ αυλάκι. Ε, τι, κι άλλο; Σόρρυ, αλλά δεν μπορώ άλλο. Καιρός ήταν να σταματήσουμε.

Αλλά να μωρέ…
 

Είναι που βαρέθηκα το καλοκαίρι. Βαρέθηκα και τη ζέστη, βαρέθηκα και τις παραλίες, βαρέθηκα και τα μπάνια, όλα.Ήθελα να επιστρέψω στην Αθήνα και να τη δω με διάθεση φθινοπωρινή. Ήθελα να ξυπνήσω αύριο το πρωί και να έχει μπει ο Σεπτέμβρης. Ο κανονικός Σεπτέμβρης. Με πρωτοβρόχια, με συννεφιές, με τον ήλιο να δύει νωρίτερα – αμάν και πότε! Αλλά φαίνεται τόσα χρόνια που το εύχομαι, κάποιοι παράγοντες εκεί πάνω επιμένουν αν μη μου κάνουν το χατίρι κι έτσι γκρίζα μέρα θα δω από Οκτώβρη πάλι, είμαι σίγουρη.

Κι έχω αρχίσει να βγάζω φλύκταινες με τον ήλιο. Δεν είμαι και ο πιο σκοτεινός τύπος που υπάρχει, αλλά τώρα που φτάσαμε και στον Αύγουστο, ο ανόητος ο μήνας δε λέει να τελειώσει. Με αυτή τη διάθεση μπαίνω σε μία φάση απραξίας και ανίας. Βαριέμαι ρε. Δεν μπορώ να ακούσω τη μουσική μου, γιατί δεν υπάρχει η κατάλληλη ατμόσφαιρα για να την απολαύσω. Δεν μπορώ να διακοσμήσω το σπίτι μου, γιατί ζεσταίνομαι πολύ για να ασχοληθώ τωρα. Ούτε τα μαλλιά μου δεν μπορώ να ισιώσω βρε αδερφε με αυτή την υγρασία που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι κολλάς!Άσε που μου φαίνεται ότι τίποτα συνταρακτικό δε συμβαίνει στη ζωή μου. Δεν είναι έτσι βέβαια, απλά μου φαίνεται.

Το φθινόπωρο είναι η καλύτερη εποχή για νέα ξεκινήματα. Πότε θα ‘ρθει όμως; Αυτό είναι ένα θέμα.

Oops!

Επιστρέφω στο σπίτι μου στην Αθηνα που δεν εχει adsl, μεχρι να ξεκινησει η δουλεια. (από Δευτερα..)

Φευγω με χαμογελο… :)   (ναι, εσυ φταις γι αυτο)

Μου επιτρεπεις, έτσι;

Να προσεχεις!

                                                                                 Το πλοιο θα σαλπάρει το βραδακι…

(Χρόνια Πολλά σε όλους!)

Περασαν μερες

Και που δεν πηγα αυτες  τις μερες…Μου γραφε ο Shades σε ενα προηγουμενο σχολιο του τα αγαπημενα του μερη στην Κρητη, και καταφερα να παω σχεδον σε ολα αυτα κι ακομη παραπερα…

Δεν μπορω να το κρυψω οτι κουραστηκα. Ειχα χρονια να κανω κατι τετοιο ποσο μαλλον σε τεσσερις μονο μερες. Η βαση μας ήταν μια και μοναδικη. Το χωριο μου. Απο εκει φευγαμε, εκει γυρνουσαμε κατακοποι τα βραδια…

Τι να πω πρωτα;

Για τους Αγιους Αποστολους;     

Για το Σπήλι στο Ρέθυμνο;    

Για την Αγια Γαλήνη, νότια του νομού Ρεθύμνου;        

Για τον Αγιο  Νικολαο;      

Για την Ελούντα και τη Σπιναλόγκα;   

Για το υπέροχο Μπαλι;   

Ολα αυτα τα επισκεφθηκα μεσα σε τεσσερις μερες… Μπανακι όλη μερα, μαυρισμα, δυστυχως οχι ποτο το βραδυ, διότι οι βραδιες ήταν οικογενειακες. Μόλις ο παππους και η γιαγια πέφτανε για υπνο, όι δυο ξαδερφες βγαιναμε στη βεραντα, έκανα τα τσιγαρα μου και βλεπαμε -μη γελας - Harry Potter (και χωρις υποτιτλους, καθοτι η εξαδελφη Αμερικανιδα)..

Και επέστρεψα στο Hράκλειο κουρασμένη και χορτασμενη. Βγήκα έξω και απόλαυσα κοκτέιλς και μπύρες και άλλα ποτε με μια παρέα που αναπάντεχα έφτασε από Αθήνα. Συμπεριφέρθηκα όπως τότε, στο Λύκειο, που δεν χορταίναμε εξόδους. Μετά από πολλά χρόνια έκανα αυτο που λέμε “μπαρότσαρκα” και πήγα σε μία βραδια σε τρια διαφορετικα μαγαζια. Πήγα σε κλαμπ, κανονικο, με τη μουσικη να βαραει κατευθειαν στο στομαχι και με τον κοσμο να ειναι στην κατασταση που χρονια τωρα απεχθανομαι. Το επόμενο πρωι βεβαια οι συνέπειες ήταν τρομακτικες. Πονοκεφαλος, ζαλάδα, ατονία. Και να φανταστεις ειχα πιει 2-3 κοκτειλ! Το καταχαρηκα όμως,ναι, το ομολογω.

Και το τηλεφωνο χτυπησε… Και όλα ήταν ενταξει. Και δεν σταματησε να χτυπαει μετα απο εκεινη την 7ημερη αποχη.

Και σαν να εγιναn όλα για να βρισκομαι αυτη τη στιγμη στο μπαλκόνι μου, να απολαμβάνω τη αποψινή βροχή (που δυστυχως μέχρι τώρα δεν είναι ακριβώς βροχή). Δυο πεφταστερια προς το παρον. Τέσσερα σε λίγο.

Και η ευχή μία και μοναδικη. Τέσσερις μικρες λεξεις. Ποτε δεν προλάβαινα να κανω μακρυτερες ευχες σε ένα αστέρι που πέφτει…

Καλό ξημέρωμα…             

Περναω καλα (…)

Χρειαστηκε να κανω το τριτο “κρυφο” τσιγαρο σήμερα για να ξεκινήσω αυτο το ποστ. Οχι οτι δεν το ξερουν οι γονεις μου και το σοι μου ολο, αλλα εχω υποσχεθει στον εαυτο μου οτι δεν θακανω τσιγαρο μπροστα τους εαν δεν υφισταται σοβαρος λογος.Και τα τσιγαρα των τελευταιων ημερων  ετσι εγιναν.

Ηρθα στο σπιτι μου για να χαλαρωσω, πραγμα που τελικα ειναι λιγο πιο δυσκολο απο οτι φανταζομουν. Φαινεται - για τους γονεις μου - οτι ειμαι πολυ επιθετικη και συνεχεια στην τσιτα.Φυσικα δεν ειναι απο την ελλειψη τσιγαρων. Ειναι απο την αγανακτηση.Υποτιθεται οτι εδω που ειμαι θα μπορω να κανω οτι θελω οποτε θελω.Πραγμα που ως επι το πλειστον συμβαινει. Ομως απο οτι εχω καταλαβει δεν ανεχομαι να μου χαλασει κανεις το προγραμμα αυτο.

Ηδη εχω πιει το πρωτο μου κοκτειλ έξω και εχω ξεκινησει τις καθημερινες επισκεψεις στις παραλιες. Το γεγονος οτι φυσαει διαολεμενα και τα κυματα στην παραλια ειναι για σερφινγκ και οχι για κολυμπι δεν με εχει εμποδισει. Το οτι δεν ειχα την ιδανικη παρεα επισης δεν μου λεει κατι.  Ολα στο προγραμμα ειναι , λεω συνηθως, αλλα αυτη τη φορα δεν το τηρω, αφου οι αντιδράσεις μου πράγματι ειναι  “τσιτωμενες”,νευριαζω με το οτιδηποτε.

Δεν ειμαι και κανενας τελειος ανθρωπος. Απο εγωισμο καλα παμε, δε λεω.  Αλλα φαινεται πως αυτο τον καιρο δεν υποχωρω σε τιποτα, ή υποχωρω με το λαθος τροπο,ποιος ξερει..

Και αυτη η μερα γεματη ηταν.Πριν απο λιγο μπήκα σπιτι μετα απο αποχαιρετιστηριο γλεντι σε ενα ξαδερφο μου που φευγει φανταρος. Οι λυρες και οι μαντιναδες θα σταματησουν το πρωι.Το δικο μου μεριδιο στο χορο το εδωσα και με το παραπανω. Μαλεβιζιωτης, χανιωτης, σιγανος και πεντοζαλης, όλοι οι χοροι που μου λειπουν στην Αθηνα χορευτηκαν αποψε απο καρδιας. Ο κοσμος πολυς, το γελιο , το κρασι και το ουισκι έρρεαν αφθονα, και οι μπαλωθιες…ουουου να φαν και οι κοτες. Μέχρι και η αστυνομία περασε να μας ευχηθει και να πιει ενα ποτακι για τον ξαδερφο. Ετσι ειναι στα χωρια. Ολοι ξερουν.

Και διασκεδασα πολυ, ηπια λιγοτερο, χορεψα περισσοτερο. Αλλα και για παρτη μου. Μπας και μου φυγουν τα νευρα, μπας και οντως γινει αυτο για το οποιο ηρθα: να ηρεμησω. Όλοι προθυμοι ειναι να με υποδεχθουν και να κανουμε πλακιτσες οπως καθε φορα.

Αλλα περιεργως αισθανομαι μονη. Ακολουθω το προγραμμα που εχει ετοιμασει η ιδια μου η απουσια και περιλαμβανει συγγενεις που υπεραγαπω, που θελα να δω, αλλα κι αλλους που δεν καιγομαι αλλα πρεπει. Δεν με πειραζει. Νομίζω ότι πρεπει να κρατησω το μυαλο μου απασχολημενο, εστω με συναντησεις , με παρουσιες σε γαμους και γλεντια, με ηρεμες συζητησεις και catching up οσων εχασα.

Έχω μια μικρή υποψία οτι χώρισα.

Με το αλλο μου μισο.

Και το καταγραφω γιατι πρεπει να προσπαθησω πρωτα στον εαυτο μου να δωσω να καταλαβει. Γιατι δεν ξερω πως ακριβως πρεπει να αισθανθω.

Ισως ο Αυγουστος να ξεκινησε ασχημα φετος. Ισως ολα τα παραπανω ειναι τα μεσα για να μη σκεφτομαι αλλα πραγματα. Σαν γυναικα ειμαι κι εγω γκρινιαρα, ζηλιαρα, εγωιστρια οσο μου αναλογει, ισως και παραπανω. Παθαινω κι εγω κρισαρες, εχω ανασφαλειες που ανα πασα στιγμη μπορει να βαλουν το μυαλο μου να δημιουργει τερατα. Αλλα οπως προειπα, απο εγωισμο καλα παμε. Αυτη τη φορα, οπως λεει και η λαϊκη έκφραση “ναι,θα μου πεσει ο κωλος” , απαντω αντι να ρωτησω συμφωνα με τα λαϊκά πρότυπα.

Περναω καλα. Θα περναω καλα. Αρκει το σημειο εκεινο του εγκεφαλου που κινει την ενδομυχη σκεψη, να αδρανοποιηθει και το σημειο εκεινο του εγωισμου να ενισχυθει. Να σκεφτομαι οτι θα παω στην παραλια, θα δω θειες, ξαδελφια και λοιπους συγγενεις, για να αργησει οσο γινεται η μερα που να αναλογιστω τι εχει γινει.

Εξου και η βραδινη αϋπνια. Όταν δεν κοιμασαι, συλλογιζεσαι. Γι αυτο ισως να πρεπει να κουρασω τον εαυτο μου τοσο, που να θελει διακαως να εφαρμοσει την ενεργεια  του πρωτου ρηματος, και να ξεχασει εντελως το δευτερο. Απο αυριο και για τεσσερις μερες, θα ειμαι στο αλλο μου χωριο κοντα στο Ρεθυμνο και θα απολαμβανω τα μπανια μου στις παραλιες του Μπαλί. Αυτο εχει προτεραιοτητα.

Μια μικρη υποψια ότι χωρισα.

Πάω για ένα τεταρτο “κρυφο”.