Φευγω.Ε και;

Φαντάζομαι ότι πολλοί από εσάς δεν έχετε ξεκινήσει ακόμη τις διακοπές σας, και φανταζομαι επίσης ότι ανυπομονείτε. Η επίσημη άδειά μου έχει ξεκινήσει από τη Δευτέρα, αλλά επειδή έχω δουλειά, είμαι ακόμη στο γραφείο (ναι, ναι, όποιος θέλει να με βρίσει, καλά θα κάνει). Είχα πει στην διευθύντρια ότι έχω εκρεμμότητες αλλα με έγραψε στα παλαιά της..

Δεν πειράζει, αύριο το βράδυ ταξιδεύω. Πάω σπίτι μου παιδια. Σπιτι μου. Στη μάνα τον πατέρα και τον αδελφό μου. Δεν θα το χαρακτήριζα ακριβώς διακοπες. Μου λειψε το σπιτικό φαγητό της μάνας και της γιαγιάς μου. Μου λειψε ο αδερφούλης μου, που θα δουλευει μεν, αλλα τουλάχιστον θα τον βλέπω και θα κανουμε κουβεντούλα και πλακιτσες. Μου λειψε ο πρωινός καφές στο “Ενετικό” με τη μάνα μου. Τώρα που μεγάλωσα έμαθα να κάνω παρέα με τους γονείς μου και το χαίρομαι πολύ.

Το έχω ανάγκη να κάτσω σπίτι μου, να κλείνομαι όποτε θέλω στο δωμάτιό μου ή να λιώνω μετις ώρες στο Filmnet όποτε δε γουστάρω να βγω έξω.

Στο Ηράκλειο έχω 2 καλές φίλες. Η μία πολύ μικρότερη από μενα, ξέρει ποιο μαγαζί έιναι trendy για την εποχή, οπότε όταν θελήσω να δω κόσμο θα την συμβουλευτώ. Η άλλη συνομήλική μου, αποφάσισε τις μέρες που θα μαι εγώ εκει, να την κάνει για διακοπές. Και μού λεγε “α, εμένα μη με υπολογίζεις για διακοπές, γιατί έχω ξοδέψει πολλά χρήματα φέτος και δεν με παίρνει”. Και τελικά θα πάει διακοπές στη Χαλκίδα. Τελοσπάντων, δεν θα συγχυστώ τώρα. Απλά δεν θα βγω έξω τόσο όσο υπολόγιζα. Ε και?   ;)

Φευγω επιτέλους. Και το επιτέλους αυτό δεν είναι αυτό που λέμε όλοι όταν πηγαίνουμε για διακοπες, είναι το επιτέλους που σημαινει ότι χρειάζομαι λίγο quality time με την οικογένεια.

Δεν υπάρχει λόγος να αποχαιρετήσω. Αφενός οι αποχαιρετισμοί δεν είναι το φόρτε μου και αφετέρου, μόλις πάω στο Ηράκλειο, έχω μία πολύ δύσκολη αποστολή να φέρω εις πέρας: Να πάρω τηλέφωνο να έρθει ένας τεχνικός να μου φτιάξει την ADSL στο σπίτι. Ένα μήνα έχει χαλασμένη και δε σηκωνει κανεις το χερι να παρει τηλέφωνο! Τώρα όμως που το Internet του σπιτιού θα υποστεί κατάχρηση από την αφεντιά μου, πρέπει να “τρέχει” κανονικα. Εμ θα το πληρώνω, εμ δεν θα δουλευει? Δε σφάξανε!

Και ανακαλύπτω τώρα που φεύγω, ότι ο εθισμός μου μαζί σας είναι τρομακτικά μεγάλος. Συνεπώς πρέπει να κάνω κάτι για αυτό. Η παραλία από το σπίτι μου άλλωστε απέχει μόλις 10 λεπτά οπότε και τα Daquiri μου θα πιω, και τις βόλτες μου θα κάνω και θα γίνω σοκολατένια από το μαύρισμα! Αλλά τη βόλτα μου στα ιστολόγια όσων είστε εδώ, δεν υπάρχει κανένας λόγος να τη χάσω. Για όλα θα χω χρόνο, για όλα θα βρω χρόνο. Και θα ξεχάσω όλα τα προβλήματά μου τη στιγμή που θα ανέβω στο πλοίο αύριο βράδυ.

Το μόνο που χρειάζομαι είναι καλή διάθεση, το λάπτοπ μου και όσο λιγότερα και αέρινα ρούχα γίνεται (αυτό το τελυταίο μου θύμισε ότι πρέπει να ψωνίσω κανένα φορεματάκι πριν φύγω). Και την έχω την καλή διάθεση, κι ας είμαι μόνη μου κάτω, δε με νοιάζει, τώρα μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει ξενοιασιά. Φέτος τη χρειάζομαι πολύ!!!!!

Κι αν δε δεις ποστ μου τις επόμενες μέρες, να ξέρεις ότι ναι μεν θα απολαμβάνω το μοχίτο μου, αλλά θα παλεύω να βρω και την άκρη με την adsl!

Κι αν φύγεις για διακοπές, κοίτα να περάσεις καλα και μη σε νοιάζει τίποτα άλλο!

Είμαστε εντάξει; Είμαστε έτοιμοι; Ωραία, άντε θα περάσει και ο Αύγουστος να έρθει το φθινόπωρο γιατί έχουμε κι ένα σπίτι να διακοσμήσουμε, ε; Μην ξεχνιόμαστε κιόλας! Ήδη μπαίνω στο mood “οικονομία-για-να-ψωνίσουμε-τα-παντα-για-το-σπίτι” από Σεπτέμβριο!

Υγ: απορία ρε παίδες, όσοι είστε εδώ. Μου τελείωσε ο χώρος του WordPress για φωτογραφίες. Κι επειδή ξέρετε πως έχω μία τάση να σας δείχνω πολλά, έχετε να ρίξετε καμιά ιδέα για το πως μπορώ να βρω περισσότερο χώρο για φωτογραφίες χωρίς να χρειαστεί να αγοράσω από τη WordPress; Γιατί κι αυτό θα το κάνω στην τελική, αν δε βρω κάτι άλλο!!

Αντε, τα λέμε αργότερα, ε;  ;   ;  

Μπακ (ελληνιστί)

Το γεγονός ότι ξαναπήγα Ύδρα δεν δικαιολογείται. Ήθελα να διαπιστώσω ότι  ήταν σύμπτωση όλα τα ατυχή που μου συνέβησαν την πρώτη φορά. Όπως όταν ήμουνα μικρή και πήγα να δω τον “Τιτανικο” στο σινεμα. Όλοι έκλαιγαν, εγώ γελούσα. Πήγα και δεύτερη φορά να το δω,μπας και έμπαινα στο mood του υπόλοιπου πλήθους. Τζίφος. Έσκασα στα γέλια με τη μαλακία.

Η Ύδρα φαίνεται πως ήθελε να μου πει “μην ξαναρθεις εδώ μωρή, δεν είναι για σένα”. Γι αυτό μόλις κατέβηκα από το καταμαράν,  και ήρθε να μας υποδεχτεί ο ξενοδόχος, εκτυλίχθηκε το πρώτο συμβάν. Όλη η Πυροσβεστική και ο Στρατός ξηράς  εμεναν στο ξενοδοχείο που είχα κλείσει εγώ, για να σβήσουν τη φωτιά που έκαιγε στην Υδρα (και που δεν είδα ποτέ). Την έσβησαν από ό, τι έμαθα οπότε πάλι καλά. Αποτέλεσμα να σέρνω τη βαλίτσα 300 μέτρα ψηλότερα, στο έτερο ξενοδοχείο που αποφασίστηκε να μείνουμε, τα τρία κοριτσάκια. Ευτυχώς, το “ουδέν κακόν αμιγές καλού” εφαρμόστηκε εδώ και το δωμάτιο ήταν 5 φορές καλύτερο..Είχε και 2- 3 στοιχεία διακόσμησης, δε λέω.

στοιχειο1.jpg

είχα και υπέροχη θέα.jpg

Απλά τα βράδια μετα το ποτό, αναρωτιόμασταν πως θα ανέβουμε εκεί πάνω!

Φυσικά δε χρειάστηκαν ούτε καταγγελίες ούτες και τα λοιπά που μπορεί να σου χαλάσουν τις διακοπες, διότι πληρώσαμε ακριβώς όσα είχαμε συμφωνήσει εκ των προτέρων παρόλο που το ξενοδοχείο ήταν ακριβότερο από την αρχική μας επιλογή.

Ήταν πάντως σα να πήγαινα πρώτη φορά. Πήγα σε διαφορετικές παραλίες, έφαγα σε διαφορετικές ταβερνούλες. Τα μείον: Αυτή τη φορά δεν πήγα στον  “Πειρατή”, διότι ήμουν η μοναδική από τις τρεις που ήθελε να πιει ξανά το κοκτέιλ με τη φράουλα, και ΔΕΝ ψώνισα τίποτα (ιδιαιτέρως μείζον το ζητημα, καθότι έχεις απέναντί σου ένα υπερβολικά καταναλωτικό άτομο).

μπανακι κανείς;.jpg

η ύδρα είναι γεμάτη γάτες.jpg

Επειδή συνηθίζω να κοροϊδεύω αυτούς που παραπονιούνται συνέχεια για το πως ήταν το μέρος που πήγαν για διακοπές, κι επειδή αν συνεχίσω θα γίνω κι εγω μία από αυτούς, θέλω απλά να πω ότι παρόλες τις αναποδιές, γέλασα πολύ και αυτή τη φορά. Ακόμη και την τελευταία μέρα,όταν περιμέναμε υπομονετικά στο καφέ να έρθει το καταμαράν το απόγευμα και τελικά δεν ήρθε γιατί χάλασε, εγώ γελούσα, Ευτυχώς το βραδάκι  μας έστειλαν ένα δελφινι να μας πάει πίσω στην Αθήνα!

Όλα καλά, λοιπόν. Απλά Η Ύδρα κάπου εδώ μας τελειώνει σαν προορισμός!

Εχμ….

Μη με βρίσεις. Φεύγω.

Για Ύδρα…….πάλι.

Το καταμαράν φεύγει στις 7. Σε λιγάκι δηλαδή.

Αλλά θα μαι πίσω τη Δευτέρα να σου τα πω όλα!

Μεγάλο Φιλί!

Πρόσκληση - 5 Αγαπημένοι προορισμοι

Εξομολογούμαι ότι δεν έιμαι πολυταξιδεμένη, οπότε θα προσθέσω και τις επιθυμίες μου στον κατάλογο..Ευχαριστω πολύ τη Ραδιοκέφαλη για την προσκληση!

Νο.1 και καλύτερο το Λονδίνο. Η πόλη αυτή είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση. Αποτέλεσε τον πρώτο μου προορισμό εξωτερικού, ήταν η πρώτη φορά  που μπήκα σε αεροπλάνο, ήταν η πρώτη φορά που πηγαινα κάπου που μιλούσαν διαφορετική γλώσσα, η πρώτη φορά που γνώριζα διαφορετικό πολιτισμο. Για αυτά αλλά και για όλα όσα είδα εκει (με μεγάλη έμφαση στο Camden Town που λάτρεψα) , θα ήθελα να μπορούσα να πηγαίνω εκεί κάθε χειμώνα. Βέβαια, έχουν περάσει σχεδόν 2 χρόνια από τότε και δεν τα έχω καταφέρει, αλλά που θα μου πάει, θα τη βρω την άκρη..

Νο.2: Βερολίνο. Δεν έχω πάει ποτέ, αλλά έχουν πάει όλη μου οι φίλοι και μου έχουν πει τα καλύτερα. Τελέιως διαφορετική κουλτούρα από την Ελληνική, και αυτό ίσως να ναι πολύ καλο…

Νο.3 Σκανδιναβικές Χώρες. Όπως αναφέρω συχνά στο μπλογκ αυτο, είμαι άνθρωπος του χειμώνα. Του κρύου. Του χιονιού. Της Βροχής. Της περίεργης μουσικής. Θα ‘ θελα να πάω για λίγο εκει. Στις χώρες που 6 μήνες είναι νύχτα. Είναι ένα πολύ μεγάλο απωθημένο..Νορβηγία, Δανία, Σουηδία u name it!!

Νο.4: Χανιά. Επειδή πέρασα ένα από τα καλύτερα καλοκαίρια εκει, επειδή διέσχισα το Φαράγγι της Σαμαριάς, επειδή είναι ένα μέρος που μου δείχνει ότι και το καλοκαίρι έχει τα ωραία του, και επειδή οι νύχτες εκεί είναι μαγικές.

Νο.5 Λευκάδα. Ποια παραλία να πρωτοδιαλέξεις σε αυτό το νησί; Όλες είναι μαγευτικές. Δεν λείπει το κοσμοπολίτικο στοιχείο, αλλά τα τελευταία χρόνια συνηθίζω να περνάω οπωσδήποτε από 1 έως τρεις μέρες στις παραλίες της. Κάθισμα, Άγιος Νικήτας, Πόρτο κατσίκι και όλα αυτά αυτά χωρίς να έχω ποτέ μείνει ουσιαστικά στο νησί. Απλά πετάγομαι από κάπου εκεί κοντα…

Αυτοί είναι προς το παρόν…Μεγαλώνοντας φαντάζομαι ότι θα πάω σε πολλά περισσότερα μέρη, αλλά δεν ξέρω αν όλα θα έιναι άξια αναφοράς.

Πρόσεξες ότι δεν είπα τίποτα για την Ύδρα, ε?

Σόρρυ για την καθυστέρηση…

mlkies

Ξέρετε κανέναν που να του δίνουν άδεια και να μην τη θέλει; Και μάλιστα τον Αύγουστο; Ε, λοιπόν, εγώ είμαι αυτή.

Το σκηνικό έχει ως εξής. Την Παρασκευή που έρχεται η εταιρεία κλείνει για τον Αύγουστο. Από τις 30 Ιουλίου έως τις 20 Αυγούστου κοινώς. Έλα όμως που εγώ είχα ζητήσει την εβδομάδα από 30 Ιουλίου έως 3 Αυγούστου να παραμείνω στη δουλειά. Και αυτό γιατί όταν κάνεις δουλειά ελεύθερου επαγγελματία πρέπει κάθε τόσο να τρέχεις με τις εφορίες , τα ΤΕΒΕ, τα ΙΚΑ και ΣΙΚΑ κλπ.Μεγάλη ιστορία, να μη σε πρήζω τώρα. Το θέμα είναι ότι νόμιζα πως εκέινη η εβδομάδα ήταν ό, τι πρέπει για να τα τακτοποιήσω αυτα. Η διευθύντρια εδώ όμως δεν ενέκρινε το άιτημά μου και έτσι αναγκάζομαι να πάρω ακόμη μία εβδομάδα άδεια. Τι είπες; Νόμιζες ότι ο ελεύθερος επαγγελματίας λείπει όποτε θέλει και είναι παρών όποτε θέλει; Χμ, ναι, έτσι είναι το σωστό. Αλλά όχι στη δική μου περιπτωσάρα!

Εντωμεταξύ στη δεύτερη δουλειά μου, νομίζοντας ότι θα είχε εγκριθεί η παραμονή μου στην εταιρεία, ζήτησα άδεια από τις 6 Αυγούστου. Τώρα πρέπει να κάνω συμπληρωματικό αίτημα για να φύγω νωρίτερα και από εκει, ώστε να μη χάσω τις μέρες μου εδώ στην Αθήνα.

Εκτός αυτού, τα τρεξίματα μου στις εφορίες περιελάμβαναν και ορισμένα έγγραφα από τη δεύτερη δουλειά μου, τα οποία δεν μπορώ να παραλάβω, διότι αυτοί που θα μου τα παρείχαν, έχουν ήδη πάρει άδεια από τώρα και όλο τον Αυγουστο. Τι στο διάολο, στο Δημόσιο δουλευουν; Τι νομίζουν, ότι τα συστήματα νεκρώνουν το καλοκαίρι; Ή μάλλον, για να το θέσω καλύτερα, τι νόμιζα εγώ, ότι τα συστήματα θα λειτουργούν καλοκαιριάτικα;;

Μαλακίες. Μπορεί εγώ να φέρθηκα οργανωτικά, όμως υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο! Κι επειδή νευρίασα τώρα , πρέπει οπωσδήποτε να εξασφαλίσω εκείνες τις μέρες και από τη δεύτερη δουλεια, μπας και μπορεσω να φύγω για Κρήτη μία ώρα αρχύτερα!

Ας μπούμε στο κλίμα λοιπόν. 4 μέρες έμειναν.

Τι είπες; θα θελες να σουν στη θέση μου; Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!

Οι πρώην..

…Γκόμενοι και γκόμενες φυσικά. Για τους περισσότερους από εμας είναι ένας ιδιαίτερος τομέας της ζωής μας. Απλά επιλέγουμε τρόπο συμπεριφοράς. Οι πρώην μπορεί να είναι πολλών ειδων. Αν και δεν με βοηθάει η εμειρία μου, αλλά τα ματάκια μου έχουν δει αρκετά, νομίζω ότι υπάρχουν οι εξής κατηγοριες:

1. Ο “ό, τι να’ ναι”: Πρόκειται για τον τύπο του ανθρώπου που μετά το τέλος της σχέσης αναρωτιέσαι γιατί ήσουν μαζι του/της, και πραγματικά δεν μπορείς να βρεις ικανοποιητική απάντηση. Συνήθως δε μετανιώνεις που τελείωσε η υπόθεση σας.

2. Ο “ανωτέρα βία”: Πρόκειται για έναν άνθρωπο που κατά τα άλλα εμφανίζει όλες τις ιδιότητες του ιδανικού συντρόφου. Υπάρχει όμως ένας πολύ σημαντικός λόγος, ο οποίος επισκιάζει όλα τα υπόλοιπα και οδηγεί στο τέλος της σχέσης. Ανάλογα με τις πεποιθήσει και τις αρχές του καθενός μας, ο λόγος της “ανωτέρα βίας” ποικίλλει. Θρήσκεια, απόσταση, κοινωνική κατακραυγή. Όλα παίζουν και εξαρτώνται αποκλειστικά από σένα.

3. Ο “too much”. Σε όλα. υπερβολικά τρυφερός, υπερβολικά σκληρός, σου κάνει όλα τα χατίρια ή σε γράφει εντελώς. Πολύ διανοούμενος, ή πολύ απλά σκεφτόμενος. Εντελώς εγωιστής ή εντελώς ανιδιοτελής.Ε, κάποτε βαριέσαι. Το λαϊκό ρητό “Κάθε μέρα κρέας” εδώ βρίσκει εφαρμογή.

4. Ο “αντιφατικός”: Γυναίκα ή άντρας, ο αντιφατικός άνθρωπος σε μπερδεύει. Και αν δεν είσαι από αυτους που γουστάρουν τα μπερδέματα το τελειώνεις, τι να κάνεις.

5. Ο “φίλος”:Από προσωπική εμπειρία, εδώ τα πράγματα παίζουν. Σε αυτη την περίπτωση γίνεσαι ή “πρώην” ή “φίλος”. Γιατι το τελειώνεις όταν τα πράγματα σου φαίνονται υπερβολικά “φιλικά” και δυσκολέυεσαι να τα δεις “ερωτικά”.

6. Ο “του καλοκαιριού”: Ο λόγος για τον οποίο υπαρχει αυτη η κατηγορία πρώην είναι αυτονόητος. Καλοκαίρι. (δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο είναι σύνηθες το φαινόμενο, δεν μου έχει τύχει ποτέ)

Το μείζον θέμα δεν είναι οι πρώην , αλλά η σχέση μαζί τους ΜΕΤΑ. Εδώ υπάρχουν πολλές απόψεις. Η δική μου - που τείνω να τη θεωρώ και σωστότερη από όλες - είναι να μην διατηρείς καμία επαφή. Καμία απολύτως όμως. Δεν γίνεται κατα την άποψη μου, να διατηρήσεις ένα πρώην ως φίλο σου στη ζωή σου. Τον έχεις δει γυμνό ή γυμνή, έχετε κάνει έρωτα, έχετε περάσει διάφορες περίεργες καταστάσεις και ο κίνδυνος να ξεκινήσεις να αισθάνεσαι και πάλι κάτι, ελλοχεύει, ειδικά αν η σχέση έχει τελειώσει με σχετικά ανώδυνο τρόπο. Έτσι, μπορείς πολύ εύκολα να θεωρήσεις ότι ο πρώην σου ίσως έχει αρκετά καλά στοιχεία να δώσει ακόμη. Κανείς δεν πρέπει να γίνεται πρώην, αν δε βεβαιωθείς ότι όντως αυτό που περνάς μαζί του/της δεν είναι αυτό που θέλεις. Πολλοί θέλουν να μαθαίνουν τα νέα των πρώην τους. Γιατί ρε φίλε; Αφού έχει τελειώσει η ιστορία σας, ποιος ο λόγος να ασχολείσαι με τη ζωή του άλλου, από τη στιγμή που έχεις επιλέξει να μην είσαι μαζί του; Το θεωρώ λίγο ανόητο, άσε που για ορισμένους αποτελεί άσκοπη παραμονή σε απωθημένα. Το καλύτερο είναι να κλείνεις τους λογαριασμούς του παρελθόντος άμεσα, και να μη γυρίζεις πίσω. Διαφορετικά, αυτο το βήμα που χρειάζεται να κάνεις για να προχωρήσεις, θα καθυστερήσει πολύ, για κακό δικό σου.

Δεν καταλαβαίνω λοιπον αυτούς που δηλώνουν ότι δεν διατηρούν κανενός είδους σχέσεις με τους πρώην τους, και συνεχίζουν να κρατούν τηλέφωνά τους ή να απαντούν σε κλήσεις τους. Είναι πασιφανές ότι σε αυτές τις περιπτωσεις, ο ένας από τους δύο δεν έχει ξεπεράσει την προηγουμένως υφιστάμενη κατάσταση “σου μιλάω γλυκα” “μου λείπει η παρουσία σου” κλπ. Κι αν ο άλλος όντως προσπαθεί να το ξεπεράσει, κακώς ενισχύει κάθε δεσμό με το παρελθόν. Εκτός βέβαια και αν και ο άλλος ουσιαστικά δεν θέλει να το ξεπεράσει.

Είναι όμως λογικό να συνεχίζεις μία τετοιου είδους σχέση; Μια σχέση με τον/την πρώην σου; Δεν ξέρω. Κάποιοι υποψιάζομαι ότι το κάνουν για να έχουν μια καβαντζα, στις μεγάλες μοναξιές. Αλλα αυτή η τακτική δε δείχνει διάθεση και σθένος να ξεπεράσεις μία κατάσταση. Απλά δημιουργείς περισσότερη ακαταστασία στη ζωή σου. Για ποιούς λόγους συμπεριφερόμαστε τόσο μαλακισμένα, μπορείς να μου πεις;

Αυτή είναι μία Κυριακάτικη απορία που μου έχει καρφωθεί από την Παρασκεύη.

Μες στης Ύδρας τα στενα..

…κάτι τέτοιο έλεγε εκείνο το τραγουδάκι που είχε κολλήσει στον μοναδικό άντρα της παρεας το διήμερο που κάτσαμε στο νησί. Και με το που γύρισα φυσικά, το χαν πάρει απόφαση εδώ στη δουλειά να με &*()&#@&%^(  αν με πιάνεις. οπότε δεν καταφερα να σταυρώσω ποστ. Ούτε και την καθιερωμένη μου βόλτα στα μπλογκς κατάφερα να ολοκληρώσω. Μα κι εσύ, δως μου λίγο χρόνο ,θέλω να σε διαβάσω και δεν προλαβαίνω, γιατί ποστάρεις συνέχειαααα;

 Και που λες αποφασίσαμε να φύγουμε απο εδώ και να πάμε λίγο παραπέρα στην Υδρα. Πρωί πρωί την Κυριακή, διότι το Σάββατο έιχαμε δουλειές και κοινωνικές υποχρεώσεις. Αμ πως!

Φίλε μου, το τι κούνημα έριξε το καταμαράν μέχρι να φτάσει στην Υδρα, δε λέγεται. Συνήθως δεν έχω τάση προς εμετό, αλλά πραγματικά στο ταξίδι μου γύρισαν όλα τα εσωτερικά όργανα ανάποδα. Πως κρατήθηκα και δεν ξέρασα! Και φαντάσου ότι ως Κρητικιά ταξιδεύω συνέχεια με πλοία για να πάω σπίτι μου. Οι δύο ώρες μου φάνηκαν αιώνας. Είχα πάρει τη “Γελλάς” για να διαβάσω στο ταξίδι, μαζί με όλες τις εφημερίδες που παίρνω συνήθως. Πόσο να διαβάσεις όμως, όταν έξω έχει 8 μποφώρ και αισθάνεσαι σα να βρίσκεσαι σε καρυδότσουφλο;

φτασαμεε.jpg 

ουφ! Τακτοποιηθήκαμε γρήγορα γρήγορα στο ομολογουμένως όχι καλό ξενοδοχείο μας και κατευθείαν βγήκαμε έξω με τα μαγιό να πάμε για μπάνιο. Έλα όμως που φυσούσε τόσο πολύ και δεν έφευγαν τα πλοιάρια προς οποιαδήποτε παραλία! Απογοήτευση. Δε βαριέσαι, μια ατυχία. Πάμε μια βόλτα στα στενά της Υδρας. Κοιτούσα προς τα πάνω και έλεγα: “Χμμμ..δεν μπορεί να έιναι τόσο ψηλά η κορυφή…Πάμε;”πρότεινα στους υπόλοιπους τρεις και ξεκινήσαμε. Τι το θελα; Δεν φτάναμε ποτέ στην κορυφή.

καταφέραμε να φτάσουμε σε αυτο το ύψος.jpg

ε,μετα μας πήρε ο κατήφορος.jpg

Ακόμη δεν είχαμε φτάσει στο νησί  και ήμασταν ήδη πτώματα. Πήγαμε βόλτα στο λιμάνι και καταλήξαμε σε ένα από τα πιο γνωστά beach bar του νησιου, τη “Σπηλιά”. Το μέρος είναι γνωστό για τη θέα μάλλον, γιατί από  …στην αρχή ήρθε ένας σερβιτόρος, μετά μία σερβιτόρα και μετά αλλος ένας σερβιτόρος, γιατί οι προηγούμενοι δεν θυμόντουσαν τι έιχαμε παραγγείλει! Οι καφέδες δε, άστα. Το ποτήρι του νερού είχε σημάδι από κραγιον. Τα καλαμαράκια που φάγαμε λίγο αργότερα στην πασίγνωστη “Κοντυλένια” της Υδρας, 55 ευρω(!) Θέλεις να συνεχίσω με τα κακώς κειμενα; Ε; Ε;

δεν ήταν όλα χαλια όμως.jpg

είχε και λίγη μαγεια η υδρα.jpg

ειδικά το βραδυ.jpg

Περπατήσαμε σε όλο το λιμάνι. Δεν είχε καθόλου κόσμο. Για τις τρεις γυναίκες της παρέας, εξίσου γοητευτικά ήταν και τα μαγαζιά της Υδρας. Κλείνουν όλα γύρω στις 11 το βράδυ, οπότε μπορείς να ικανοποιήσεις την καταναλωτική σου μανία ακόμη και τις βραδυνές ώρες. Για ποτό πήγαμε στον “Πειρατή”, το μοναδικό πραγματικό μπαράκι στην Υδρα. Την πρώτη βραδιά η μουσική ήταν ψιλολάτιν,ενώ το μαγαζί υποτίθεται ότι έιναι ροκ. Δοκιμάσαμε όλα τα κοκτεϊλ που πρότειναν οι του καταστήματος και δεν απογοητευτήκαμε καθόλου. Τα ελληνάδικα του νησιού άαααδεια (και πολύ το χάρηκα, ομολογω). Τα beach bar έπαιζαν την καλύτερη μουσική, αλλά ο κόσμος ήταν τελείως κοιμισμένος!

Κι επειδή δε γίνεται να είσαι διακοπές και να μην πας στη θάλασσα, τη Δευτέρα το πρώι μπήκαμε στο σκάφος και πήγαμε μια βόλτα ως τον Αγιο Νικόλαο

δεν απογοητευτήκαμε.jpg

το κοτερο που μεναμε.jpg (θα θέλαμε δηλαδή)

Ευτυχώς λίγο χρωματάκι το πήρα, μη σου πω ότι κάηκα τελείως από την πίσω πλευρά και δεν μπορούσα να κοιμηθώ το ίδιο βράδυ. Βεβαίως, όπως σε κάθε ταξίδι, έιχαμε και απώλειες. Ο αντρας της παρέας χτύπησε το πόδι του στη θάλασσα και μαύρισαν τα δάχτυλά του. Αλλα ευτυχώς επιφανειακά, παρόλο που ξεράθηκε στο πόνο μέχρι να φύγουμε από την Ύδρα(ουπς!). Τα νερά ήταν υπέροχα, δεν ήθελα να βγω. Το απόγευμα γυρίσαμε εξουθενωμένοι στο ξενοδοχείο και τιμήσαμε ενα τοπικό σουβλατζίδικο, διότι το πορτοφόλι μας δεν άντεχε άλλα “αλμυρά” θαλασσινά

Το βράδυ μας βρήκε στον “Πειρατή”,να πίνουμε κοκτέιλ φράουλα και μανγκο και ένα άλλο πορτοκαλί φρούτο που δεν το θυμάμαι, να σκάμε στα γέλια με το τι περιμέναμε και τι μας βγήκε στην Ύδρα, να χαμογελάμε με τις “απώλειες”, το χτύπημα στο πόδι, τα δωμάτια του ξενοδοχέιου που χωρούσαν ίσα ίσα τα κρεβάτια.

Αν σου πω ότι πέρασα υπέροχα, δε λέω ψέματα. Μου άρεσε που γκρινιάξαμε για τα κακως κείμενα, γιατι μετά τα θυμόμασταν και γελούσαμε. Μου άρεσε που το νησί ήταν υπερβολικά ηρεμο για να δικαιολογήσει το χαρακτηρισμό “κοσμοπολίτικο”. Αν η Ύδρα είναι όλο το καλοκαίρι έτσι, προτείνω να πας με το άλλο σου μισο. Δεν κρύβω ότι τα βράδια το μετάνιωνα που δεν έιχα κάποιον δίπλα μου, να πίνουμε κοκτέιλ και να χαζογελάμε με ανοησίες της στιγμής. Μόνο το συναίσθημα όμως μου έλειψε, γιατί η παρεα ήταν ούτως ή άλλως απίθανη, δεν μπόρεσα να πω ότι βαρέθηκα. Μου άρεσε που οι συζητήσεις που κάναμε ήταν χαζές, αστείες, “γιατί δε ρίχνεις τη στάχτη στο τασάκι, ε” “αν πω στο θαλάσιο ταξί να σταματήσει στη μέση της διαδρομής να κάνω μία βουτια, θα ναι οκ;”  “τα σκουπίδια πως τα μαζευουν από τα σπίτια που είναι στην κορυφη;με γαϊδούρια;” “πω, πω, δεν υπαρχει όυτε ένα αυτοκίνητο” και άλλες μαλακισμένες θεωρίες. Τρεις φορές έκλαψα από τα γέλια.

Τρεις γυναίκες, ένας άντρας, 2 μικρά δωμάτια ξενοδοχείου, ο Πειρατής, μικρές απώλειες και οι βόλτες στο λιμάνι της Υδρας. Το ξανάκανα ευχαρίστως!

Highlight: Η ανακάλυψη ενός μαγαζιού με έθνικ διακοσμητικά, στο οποίο μείναμε για τουλάχιστον μιάμιση ώρα ένα βράδυ. Ήταν τόσo μαγική μουσική που είχε επιλέξει η ιδιοκτήτρια και άλλο τόσο μαγικά τα αντικείμενα που πουλούσε, που σου ήταν δύσκολο να φύγεις. Ήθελα να αγοράσω κάτι για το σπίτι μου, που μακάρι να μπορούσα να το φτιάξω όπως εκείνο το μαγαζάκι. Ερωτευτηκα τις “σκοτεινές” μάσκες τοίχου και ένα τεράστιο έθνικ φεγγάρι, αλλά και ένα μαύρο κλουβί που μέσα του άναβαν 7 πράσινα κεριά..

Ενθύμιο: Μια πεταλούδα πορφυρή γυάλινη και ένα βραχιόλι με ένα ασημένιο φεγγάρι..σκοτεινό, σαν κι εμένα. Εχμ, και ένα μαυρο t-shirt με το λογότυπο του “The Pirate Bar”.

Μέρες άδειας part 2

Παρασκευή και 13 σήμερα. Α, όλα κι όλα, εμένα αυτές οι και καλά μέρες γκαντεμιάς δεν με έχουν πιάσει ποτε. Ούτε έχω απολυθεί από καμία δουλειά σε τέτοια μέρα, ούτε μου χει τύχει μαλακία, ούτε τίποτα. Σιγά τώρα, και τι έγινε με το 13?Ένας αριθμός σαν όλους τους αλλους έιναι. Να σκεφτόμαστε καλύτερα ότι έιναι Παρασκευή, για πολλούς η καλύτερη μέρα της εβδομάδας. Όσο είμαι σε αυτή τη δουλειά βέβαια, οι Παρασκευές είναι φορτωμένες.

Έχω λοιπόν ένα πολύ περίεργο εξωτερικό συνεργάτη. Δεν ξέρω τι ακριβώς επαγγέλεται, δεν είναι συνάδελφος. Όμως κάθε φορά που περνάει από την εταιρεία, μου φέρνει ένα πολύ όμορφο δώρο. 5 με 6 βιβλία τη φορα! Αν είναι μεγάλα, μου φέρνει 2 ή 3. Δεν μπορώ να καταλάβω. Με συμπαθεί τόσο πολυ ή το κάνει για να μπορώ να τον εξυπηρετω? Όπως και να χει, μου ‘ χει κάτσει μια χαρά. Είναι και καλοκαιράκι, όπου να ναι έρχεται και ο Αύγουστος, οπότε είναι και πιο χαλαρά τα πράγματα. Σήμερα μου έφερε την “Προφητεία” (Μάριον Ζιμερ Μπράντλει) και ενα τεράστιο κόκκινο βιβλιο με τίτλο “Σεξτρολογία:Starsky+Cox”(τι να ναι αυτο άραγε, είμαι περίεργη!). 600 σελίδες το κάθε βιβλίο.Ωραια, έχουμε καλύψει όλο το καλοκαίρι με αυτα.

Επιτέλους. Κυριακή στις 9 το πρωι, θα μαι στο λιμάνι του Πειραιά, για να μπω στο δελφίνι και να πεταχτώ μέχρι την Υδρα. Διημεράκι. Μέχρι την Τρίτη. Έχω ρωτήσει φίλους και γνωστούς που να παω , που να φάω, που να κάνω μπανιο, ότιδήποτε μπορεις να φανταστεις! Επικρατέστερα είναι ο Αγιος Νικόλαος και τα Καμίνια για μπάνιο,  φαγητό στο Sunset με όλο το νησί από κατω  ή στην Κοντυλένια και το βράδυ..χμμμ…Πειρατής, Υδρονέττα, Σπηλιά; Δεν ξέρω θα δούμε. Τι να πρωτοπρολάβεις;

Είμαι ενθουσιασμένη. Ανυπομονώ να μπω στο δελφίνι. Αυτες τις δύο μέρες τις έιχα ανάγκη! Για να δούμε τι μας περιμένει…

Θα τα πούμε σε λίγες μέρες!

Φωτοιστορίες..

Ακούς αυτό όσο το διαβάζεις
Katatonia-July.mp3
“I see the bright lights
It’s the month of July
It’s violent here
Why have you left me
If only you could stay
And keep me in
It’s violent here
Why did you run from me…”

       

Βράδυ Σαββάτου. Είχε φτάσει στο νησί το πρωί της ίδιας μέρας. Τακτοποιήθηκε στο στούντιο που έιχε νοικιάσει για τις 2 εβδομάδες που θα έμενε. Κατευθείαν πήγε για μπάνιο στην πιο κοντινή παραλία, για να αφήσει την αλμύρα της θάλασσας να την αποσπάσει από τις γλυκανάλατες σκέψεις της.

Δεν κατάλαβε πότε βράδιασε. Γύρισε στο δωμάτιό της, αλλά δεν τη “χωρούσε”. Πήρε τα κλειδιά του αυτοκινήτου κι έφυγε. Τα καφέ του νησιού ασφυκτιούσαν από κόσμο. Ποτέ δεν της άρεσε ο Ιούλιος, ο Αύγουστος, το καλοκαίρι. Αισθανόταν έξω από όλα. Τελευταία στιγμή είχε αποφασίσει να φύγει. Μόνη της. Χωρίς άλλη παρέα. Κι ας ήταν πολλές οι προτάσεις των φίλων της.

Διάλεξε ένα άδειο τραπέζι και καθησε. Μπροστά της η παραλιακή οδός, με τα φώτα στη σειρά. Πίσω από τις σειρές τα αυτοκίνητα αχνοφαινόταν η θάλασσα. Δεν είχε φεγγάρι εκείνη τη βραδιά. Ακόμη καλύτερα. Ο κόσμος πολύς, διασκέδαζε  υπό τους  ήχους των τελευταίων επιτυχιών. Θα μπορούσε να έιχε πάει διακοπές με τις φίλες της. Είχε ξεκινήσει, αλλά όλοι ήταν πολύ απασχολημένοι με τα δικα τους σχέδια. Και ναι, της είχαν προτείνει ταξίδια στρ νησί που προτιμούσαν, στην πόλη που προτιμούσαν, στη χώρα που προτιμούσαν. Αλλά δεν την άφησαν να πει κι εκείνη τι της αρέσει. Όχι, εκεί εχει ωραίες παραλίες, εκεί έχει ωραία νυχτερινή ζωή, εκεί θα περάσεις καλύτερα τον Ιούλιο, εκεί θα περάσεις καλύτερα τον Αυγουστο. Εκείνη δεν είχε κανένα λόγο. Διάλεξε έναν νησί που θα επιθυμούσε να γνωρίσει και έφυγε. Μόνη της. Έκανε τη δική της επιλογή.

Χάθηκε στις σκέψεις της, μέσα στα φώτα που σχημάτιζαν τη νοητή γραμμή του δρόμου. Είχε αρχίσει να φυσάει ένα γλυκό αεράκι,που δρόσιζε το σώμα της. Την ώρα εκείνη την αγαπούσε τη μοναξιά της.

“Γεια..Είσαι μόνη εδω;”

Σα να κοιμόταν και ξύπνησε απότομα. Γύρισε το κεφάλι. Και χάθηκε μέσα στο σε δυο ζεστά πράσινα μάτια. Το βλέμα του…

Η νύχτα μόλις ξεκινούσε…..

(Σπιτόγατε, σε ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. Το παραπάνω, αν και έιναι μία ιστορία μόνο, θα ήθελα να είχα τη δύναμη κάποια στιγμή να το κάνω…Νομίζω ότι δεν θα μπορούσες να έιχες επιλέξει καλύτερη φωτογραφία για μένα)

Εγώ να μην πω πώς πέρασα στο Ελληνικόοο;

Όχι, θα πω.

Πήγα την Κυριακή, στη μέταλ μέρα. Η σειρά ήταν :

- Opened Paradise

-Sun of Nothing

-Rotting Christ

-Type O Negative

-Paradise Lost

Τα 3 πρώτα γκρουπ ήταν Έλληνες. Οι Rotting Christ δε, από τα πιο γνωστά μέταλ συγκροτήματα στην Ευρώπη. Ήμουν εκεί γύρω στις 7, μετά τη βόλτα από πλατεία. (Παρένθεση: Εντυπωσιαστηκα που το τραμ έκανε τη διαδρομή Σύνταγμα - Άγιο Κοσμά σε μισή ώρα, αντί της μίας που έκανε όταν είχε πρωτο ανοίξει - από τότε έιχα να μπω). Δεν είχα ιδέα πού έπρεπε να σταματήσω, γιατί και την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων δεν ειχα τιμήσει το γήπεδο baseball για να είμαι ειλικρινής. Αλλά ευτυχώς οι περισσότεροι μεταλλάδες αναγνωρίζονται από το ντύσιμο, οπότε είπα να τους ακολουθήσω.

Το χάρηκα όταν μπήκα στο γήπεδο, γιατί ευτυχώς είχε θέσεις να κάτσεις. Στη σκηνή οι Opened Paradise. Έλληνες (frontman ο Περικλής), με αρκετές συμμετοχές ως support σε συναυλίες με ξένα ονόματα - όπως οι Elusive το χειμώνα που πέρασε. Ευχάριστος ό ήχος, αλλά λίγο το πλήθος από κάτω. Μου άρεσαν πολύ. Το ακριβώς αντίθετο οι Sun of Nothing. Δηλαδή πραγματικά σκιάχτηκα με αυτά που άκουσα. Καταρχάς, ο κιθαρίστας τραγουδούσε και ο frontman ούρλιαζε. Μιλάμε για το πιο άθλιο μισάωρο της ζωής μου, δε νομίζω να έχω ξανακούσει κάτι τόσο χάλια. Οι στίχοι δε που “ερμήνευε” ο τραγουδιστης ήταν κατί “ααα”, κάτι “οοοο” και κάτι άλλα αδιευκρίνιστα ουρλιαχτα. Πχιότητα.Πήγα 2 φορές τουαλέτα, έκανα μια γύρα, δεν έλεγαν να τελειώσουν βρε παιδί μου. Βασανιστικό εκείνο το ημίωρο.

Όταν βγήκαν στη σκηνή οι Rotting Christ, σκέφτηκα ότι θα πρέπει να τους ανεχτώ τουλάχιστον μία ώρα. Διότι ως γνωστόν έχουν πολλά στοιχεία death - για τους μη γνωρίζοντες, η παραμόρφωση της φωνής σε ουρλιαχτό ή σε υπερβολικά μπάσο τόνο - τα οποία απεχθάνομαι - βλ.προηγούμενο γκρουπ. Ωστόσο, το set list περιείχε πολλά κομμάτια από τον νέο τους δίσκο Theogonia , στον οποίο έχουν προσθέσει απίστευτες μελωδίες, και λιγότερες κραυγές, με αποτέλεσμα να τους απολαύσω. Εδώ θα πρέπει να σημειώσω ότι οι Rotting Christ, ενώ είναι Έλληνες, εντούτοις διαθέτουν χιλιάδες Ευρωπάιους φανς. Ο frontman του γκρουπ, ο Sakis, νομίζω ότι θα πρέπει να είναι πολύ πιο γνωστός ευρωπαϊκά από τον αλλο Σάκη της ελληνικής δισκογραφίας και νοοτροπίας, ο οποίος επιθυμεί διακαώς να κάνει διεθνή - και καλά - καριέρα, χωρίς βέβαια την επιθυμητή επιτυχία. Οξύμωρο σχήμα: Οι περισσότεροι Έλληνες, δυστυχώς γνωρίζουν μόνο τον ένα Σάκη - αυτον ντε του ALTER EGO-  παρά τον άλλο. Διότι το “Ζήσε τη ζωή” φτάνει πιο έυκολα στα αυτιά μας από ότι τα μέταλ κομμάτια του άλλου Sakis, ό,τι μουσική και αν ακούμε!

Επόμενοι στη σειρά ήταν οι Type O Negative. Οι πιο “ήσυχοι” από όλα τα συγκροτήματα. Σε σημείο να αρχίσω να χασμουριέμαι. Νομιζω ότι η σειρά που τους έβαλαν κάπου πρέπει να είχε μπερδευτεί. Φταίει βέβαια και το γεγονός ότι δεν ήξερα και πολλά γι αυτούς, αλλιώς μάλλον θα το έιχα καταδιασκεδάσει!

Τελευταίοι και καλύτεροι λοιπόν οι Paradise Lost. Είχαν περάσει αισίως 5 ώρες  παραμονής στο γήπεδο του Ελληνικου. Μια μεγάλη ανοησια - αλλά δικαιολογημένη - ήταν ότι κάθε συγκρότημα έκανε sound check λιγό πριν βγει στη σκηνή. Και εντάξει με τα μικρά γκρουπ. Με τα μεγάλα όμως η καθυστέρηση ήταν περισσότερη. Έτσι και με τους Paradise Lost. Χρειάστηκε μισή ώρα να κάνουν sound check. ΞΑΝΑΛΕΩ ότι έγω στη συναυλία είχα παέι μόνο για αυτούς. Και πέρναγε η ώρα και πέρναγε η ώρα κι εγώ όλο και συγχυζόμουν, όλο και συγχυζόμουν. Πως θα σηκωνόμουν το πρωι να πάω στη δουλεια; Τελικά εδέησαν να βγουν στις 12 παρά κάτι. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Αλλά με το που βγήκαν, ειπαν καινούριο τραγούδι από το “In requiem” που κυκλοφόρησε πρόσφατα και πολλές μεγάλες επιτυχίες τους μαζεμένες. Το έριξαν λίγο στις παλιότερες επιτυχίες και όχι σε αυτές με το νέο ήχο των τελευταίων έτων. Τίμησαν και το “Host” ένα δίσκο που κατηγορηθηκε για την ομοιότητα του με τον ήχο των Pink Floyd, κυρίως από φανς που πίστευαν στον πιο σκοτεινό ήχο των Paradise Lost πολύ παλαιότερων ετών (βλ.Gothic, As I Die κλπ). Δεν μπορέσαμε να κάτσουμε πάνω από τρία τέταρτα.  Είχαμε κουραστεί τόσες ώρες στο γήπεδο, είχαμε πιει και λιγάκι, ε δε γινόταν άλλο. Και ξαναλέω ότι μόνο γι αυτούς είχα παει. Και τελικά τους είδα τόσο λίγο..Κρίμα. Τουλάχιστον πήγα τζάμπα και δεν συγχύστηκα κιόλας, όπως θα συνέβαινε σε περίπτωση που θα χα πληρώσει 40 ευρώ για να τους δω.

Όταν φεύγαμε, έπαιζε ένα από τα αγαπημένα μου
Paradise Lost- One Second.mp3

Σου το χαρίζω και θα περιμένω την επόμενη επίσκεψη τους- όχι σε φεστιβάλ.

Δεν τράβηξα ούτε μία φωτογραφία αλλά δεν πειράζει.