η μη κοινωνικότητα

Οκ. Παραδέχομαι ότι δεν είμαι και τόσο κοινωνικός άνθρωπος. Το παραδέχομαι γιατί δεν μπορώ να ανέχομαι τη μαλακία του καθενός, πειράζει;

Σου έχει τύχει να σου τηλεφωνεί ξαφνικά ένα συγγενικό σου πρόσωπο με το οποίο μιλούσες μία φορα το χρόνο - και αν το έβλεπες, that is- και να σου εκφράζει την επιθυμία του να έρθει να σε δει και να μείνει για λίγο μαζί σου; Φαντάζομαι όλοι το έχετε αντιμετωπίσει αυτο. 

Τι γίνεται όμως όταν καταλαβαίνεις ότι εκείνο το άτομο απλα χρειαζόταν το σπίτι σου για να αφήσει τα πράγματά του και να περνάει τις μέρες - και τις νύχτες - στο σπίτι έτερου ατόμου, του αντιθέτου φύλου βεβαίως βεβαίως;

Μωρέ, καλά έκανε και έμενε αλλού, η μαλακία όμως είναι η εκμετάλλευση του πράγματος. Δηλάδη, εντάξει, θέλεις να έρθεις στην Αθήνα για να δεις μήπως εξελιχθεί μία κατάσταση που σε ενδιαφέρει. Δεκτόν και πολύ σημαντικό. Αλλά μην δίνεις στον άλλο την εντύπωση ότι ήρθες για να τον δεις και να μιλήσετε, όταν στην τελική το μόνο που κάνετε είναι να πάτε για ένα καφέ στα πεταχτά(γιατί μία επίσκεψη στα κλαμπ της παραλιακής ήταν απαραίτητη το ίδιο βράδυ).

Αποφάσισα κι εγώ να κάνω το πρόγραμμά μου σα να μην είχα επισκέψεις. Πήγα για το πρώτο μπάνιο σε μια παραλία, έφαγα καλαμαράκια σε παραλιακό εστιατόριο και άφησα το σώμα μου να απολάυσει το αλάτι επάνω του όλη τη μέρα.

Φυσικά και αυτές οι επισκέψεις είναι χρήσιμες, σου μαθαίνουν πολλά. Είχα προβληματιστεί που δεν ανοίγω το σπίτι μου στον καθένα. Μετά από μια εμπειρία συγκατοίκησης πριν από μερικά χρόνια που μου άφησε πληγές, πάντα ήμουν επιφυλακτική. Και ορίστε, μετά από χρονια, που αποφάσισα να την ξανανοίξω, έφαγα τέτοια αδιαφορία προς το άτομό μου σαν οικοδέσποινα, που εξεπλάγην. Στενοχωρήθηκα, θύμωσα, αισθάνθηκα σαν αντικείμενο που το χρησιμοποίησαν για να εκτελέσει την εργασία του και μετά το ξεφορτώθηκαν.

Και εκτός αυτού, το αίσθημα ότι έιμαι ξενέρωτη επειδή είμαι σπιτόγατα, μου το έδειξαν με πολύ άσχημο τρόπο. Οκ, αν θέλω μετά από 13 ώρες δουλειά να κοιμηθώ αντί να ξενυχτήσω, είμαι ξενέρωτη το δέχομαι. Αν δεν επιλέξω να τιμήσω το κλαμπ το Σαββατόβραδο , έιμαι ξενέρωτη, οκ. Αλλά το να είμαι ξενέρωτη επειδή θέλω λίγο χρόνο για τον εαυτό μου, στο σπίτι μου και στην ησυχία μου, ή για ένα καφε τελοσπάντων, μου φαίνεται αδιανόητο.

Όχι ρε φίλε, δεν είμαι ξενέρωτη επειδή θέλω να κάνω κι αλλα πράγματα πέραν του να τρέχω στα κλαμπ τα Σάββατα.

Οχι, δεν είμαι ξενέρωτη επειδή αποφάσισα να το σκεφτώ διπλα και τριπλά την επόμενη φορα που θαμου ζητηθεί να φιλοξενήσω κάποιον.

Και στην τελική δεν ειμαι ξενέρωτη επειδή δεν είμαι και τόσο κοινωνικός άνθρωπος. Είδα και που το παιξα κοινωνική τι έγινε. Μία επίσκεψη που ξεκίνησε την Παρασκευή και ήταν να τελειώσει τη Δευτέρα, αλλα πήρε παράταση ως την Τρίτη και δεύτερη παράταση έως την Τετάρτη.

Δεν θέλω να ξανανιώσω ξένη μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Enough is enough.

ΥΓ: Ήθελα να πω πολλά, αλλα η διάθεση μου έχει χαλάσει και αφαιρούμαι ψάχνοντας αν βρω τρόπο για να τη φτιάξω…