Ξύπνησα με εκείνη τη γνώριμη ανατριχίλα το πρωί. Από τη μέση και κατω αισθάνομαι ότι είμαι στο κενό, αιωρούμαι. Αυτή τρομακτική αίσθηση του “δε βρίσκομαι πουθενά”. Χρόνια τώρα εγώ την ονομάζω “ο τροχός που γύρισε”. Προς το χειρότερο.
Σηκώνομαι από το κρεβάτι με ένα ελαφρύ μούδιασμα στα άκρα.Έλλειψη συγκέντρωσης. Μπορώ να κάνω μόνο τα βασικά, να πλύνω τα μούτρα μου, να εναποθέσω κανενα ρουχο πανω μου, να ψιλοβαφτώ. Αλλά εκείνος ο κόμπος στο λαιμό θα με συνοδέυει όλη μέρα - τον ξέρω καλά αυτόν τον κόμπο. Τον γνώρισα το επόμενο πρωί της μέρας που θα μετανιώνω για πάντα. Ό,τι έγινε. Ό,τι γίνεται. Δύο τρεις φορες το χρόνο αυτός ο κόμπος έρχεται να μου κάνει παρέα.
Στην αρχή δεν έιχα δώσει σημασία. Δεν το σκεφτόμουν, έλεγα “ζήσε σωστά από εδώ και πέρα”. Τα όρια εκείνου του “εδώ” τα ξεπέρασα πολλές φορές. Ο κόμπος στο λαιμό κατέβαινε στο στομάχι και μου θύμιζε ότι υπάρχει ένα επιτρεπόμενο “εδώ” και ένα απαγορευμένο “παραπέρα”. Τις έννοιες αυτές τις έχει καθορίσει ο τρόπος που μεγάλωσα.
Είναι περίεργο. Ο κόμπος επιστρέφει τις περιόδους που όλα κυλούν ομαλά, που δεν υπάρχει τίποτα να διαταράξει “τους κύκλους μου”. Επιστρέφει να μου θυμίσει ότι έχω κάνει μαλακίες. μεγάλες. χωρίς λόγο.
Τα όρια τα ξεπέρασα 5 σημαντικές φορές, από τα 18 έως τα 21 περίπου χρόνια μου. Μη μου πεις ότι ήμουν μικρη και ήθελα να τα ζήσω. Αυτό το λέω εγώ στον εαυτό μου για να με δικαιολογήσω. Όχι. Ζούσα καλά και χωρίς αυτά. Δεν μου προσέφεραν τίποτα. Ήταν μαλακίες που έδειχναν ασέβεια στον ίδιο μου τον εαυτό. Και δεν περνάει μέρα που να μη μετανιώσω. Θα προτιμούσα να πονέσω τελικά και να έχω κάνει τα πράγματα σωστά, παρά να ζω με τις ενοχές μου.
“Γύρισε ο τροχος”. Προς το κακό. Τ α5 μυστικά μου τα κρατάω καλά κρυμμένα. Ακόμη και να ήθελα να μιλήσω γι αυτά, δεν θα με άφηναν οι ενοχές, οι τύψεις, εκείνος ο κόμπος. Ουτε σ’ εμένα δεν μπορώ να τα πω. Κάθε φορα που επιστρέφει αυτός ο κόμπος φοβάμαι ότι έστω ένα από τα μυστικά μου θα αποκαλυφθεί. Και θαμου καταστρέψει τη ζωή.. Και τα γαμημένα τα γεγονότα έιναι τόσο αλληλένδετα που οι κρικοι της αλυσίδας της ζωής μου θα σπάσουν ο ένας μετά τον άλλο σε δευτερόλεπτα, για να σπάσουν εμένα τελευταία.
“Γύρισε ο τροχός”. Με ειρωνική συντροφιά αυτό το συναίσθημα προσπαθώ να περάσω τη μέρα μου. Όλα χωρίς κέφι, χωρίς χαμόγελο. Μα μόλις χθες δεν χαμογελούσα; Μόνο εκείνο το μούδιασμα, εκείνη η ντροπή, η βρωμιά που αισθάνομαι και δεν μ’ αφήνει να απλώσω το χέρι σε κανένα, μην τους μολύνω (μη μ’ απορρίψουν). Μα κι άλλοι δεν έιναι σαν εμένα;
Δε νομίζω ότι πιστεύω στο “οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος”. Όταν ο κόμπος κατεβάινει στο στομάχι μου, φαντάζομαι ότι ό, τι και να γίνει πραγματικά θα το αξίζω. Έτσι, κάθε φορά που κλαίω, φαντάζομαι ότι καλώς συμβαίνει και τιμωρούμαι. Έτσι, κάθε εμπόδιο αδιέξοδο, φαντάζομαι ότι πρέπει να υπάρχει στο δρόμο μου. Έτσι, κάθε πληγή είναι πανάκεια. Έτσι, όταν υποφέρω, συμβιβάζομαι, ανέχομαι, υπομένω. Γιατί δεν είμαι καμιά αγία. Εκείνος ο κόμπος μου αφαιρεί το δικαίωμα να θυμώνω..όταν επιστρέφει.
Η αισιοδοξία μου επανήλθε όταν καθόρισα τα όριά μου. Μαζί με αυτά επανήλθε το χιούμορ, το χαμόγελο, η προσδοκία, η γκρίνια (;) μέχρι αν συμβεί κάτι καλύτερο. Πανε τρία χρόνια από τότε που έγινα σωστότερος άνθρωπος. Και το απολαμβάνω όσο μπορώ. Είναι σα να καλλιεργείς ένα χωράφι την αρχή της άνοιξης και το καλοκαίρι, μετά από κόπο, ιδρώτα και δουλειά, να απολαμβάνεις τα οφέλη των καρπών του. Ρουφάω τη ζωή, φροντίζω να είμαι υγιής, να αγαπώ, να με αγαπούν (…)
Ο Κόμπος στο λαιμό επιστρέφει τις ωραιότερες μέρες μου.
“Γύρισε ο τροχός”. Αυτό το ποστ είναι το μοναδικό ζήτημα στη ζωή μου για το οποίο έιχα ανάγκη να εξομολογηθώ. Κανονικά. Στην εκκλησία. Πιστεύω πια ότι ένας άνθρωπος μπορεί να πεθάνει από τύψεις. Ποτε μου δεν το εξομολογήθηκα κάπου. Προσπαθώ να σου τα πω δειλά, μέσα από μικρές φοβισμένες ανάσες και σπασμωδικές μουδιασμένες κινήσεις. Ο κόμπος στο λαιμό μου έιναι όλη μου η ενοχή μαζεμένη. Ίσως να είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που μιλάω γι αυτό. Δεν ξέρω αν θα βρω ποτέ το σθένος να τα εξομολογηθώ κάπου, σωστά, αναλυτικά, όπως θα’ πρεπε. Πολύ φοβάμαι ότι αυτός που θα με ακούσει, δεν θα έχει επιλογή από το να μου γυρίσει για πάντα την πλάτη. Φοβάμαι. Κι αν εσύ έχεις φτάσει μέχρι αυτήν εδώ τη γραμμή, συμπάθα με, μα να χρησιμοποιούσα τον προφορικό λόγο δεν θα τα λεγα ποτέ και θα με πνίγανε…
Δε χρειάζεται ναμου πεις τίποτα….
Αφουγκράσου με μόνο.
