Πως τα γυρίζει βρε παιδί μου..

.. η ώρα, η μέρα, η στιγμή και σε λίγο χρονικό διάστημα όλα πανε αντίθετα από εκεί που πήγαιναν. Είχα φάει μία φρίκη τον τελευταίο καιρό. Μεγάλη φρίκη. Και συγνώμη για το trendy της έκφρασης μου, αλλά την ένιωθα τόσο έντονα που ένα απλό “αισθανόμουν άσχημα” δεν θα μπορούσε να με καλύψει.

Νεύρα στη δουλεια. Ε, όταν έρχονται όλοι εκνευρισμένοι, κάποια στιγμή ακολουθείς κι εσύ. Και αρχίζεις να ψάχνεσαι, φταίνε αυτοί, φταίω εγώ μπλα μπλα μπλα και δε σε χωράει ο τόπος.

Λογαριασμοί. Και του παλιού σπιτιού κάτι υποχρεώσεις και του καινούριου σπιτιού τα έξοδα.. Λίγα από έδω, λίγα από εκεί, έχω μείνει πανί με πανί.

Φίλοι. Δεν τους βλέπω λόγω φόρτου εργασίας τις καθημερινές, αλλά και όταν έρχεται εκείνο το ρημάδι το Σαββατοκύριακο, πρέπει να τους ψάξω για να τους βρω, μπας και πάμε καμιά βόλτα. Συνήθως πάμε όπου θέλουν , είμαι πολύ κουρασμένη για να αποφασίσω.

Ο καλός μου. “Πρέπει να σταματήσεις τη μία δουλεια, θα τρελαθείς (αφενός), και συνέχεια λείπεις (αφετέρου)”. Έχει τα δίκια του κι αυτός, αλλά εγώ με τα νεύρα για όλα τα παραπάνω δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ και με αυτο. Διάλεγα να κλειστώ μέσα, να μείνω με τον εαυτό μου ή να κοιμηθώ για να μη σκέφτομαι.

Ευτυχώς που η δημιουργική ανησυχία μου για το σπιτάκι μου δεν με άφησε να φρικάρω τελείως!

Αλλά με ένα πολύ μαγικό τρόπο που δεν έχω καταλάβει ακόμη ποιος είναι για να σου τον συστήσω να τον εφαρμόσεις κι εσύ, αυτη την εβδομάδα είμαι ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος!

Νομίζω ότι όλα ξεκίνησαν την Κυριακή που δούλευα. Είχα σκοπό να κάνω φασίνα εκείνη τη μέρα, αλλά τελικά φεύγοντας από τη δουλειά, πήγα για φαγητό και ακολούθως για γλυκό στο Θησείο με μια φίλη που είχα να δω καιρό. Η Αναστασία είναι ένα κορίτσι που μεγάλωσε απότομα , και που έβαλε τα δυνατά της και κατάφερε να έχει μία απίθανη δουλειά και σταδιακά μία όμορφη ζωή. Πέρασε πολύ δύσκολα και τη θαυμάζω γι αυτό. Είναι από τους ανθρώπους που όσο καιρό κι αν κάνουμε να βρεθούμε, είναι σαν χθες όταν βρισκόμαστε τελικά. Όλη μου τη φρίκη της την περιέγραψα και ενώ δεν μου πε τίποτα, σαν από εκείνη τη στιγμή και μετά να λύθηκαν όλα.

Μετά το γλυκό, καφές με τον καλό μου στην πλατεία της γειτονιάς. Και δεν παραπονέθηκε που όλη μέρα ήμουν στη δουλειά Κυριακάτικα. Και το βράδυ σπίτι μου σπιτάκι μου, με μια φασίνα εξπρες αποκοιμήθηκα (διασκευή του “Σε μια στίβα καλαμιές” του Μητροπανου) Χεχε…΄Δεν το χα καταλάβει ακόμη τότε ότι έιχε επιστρέψει η διάθεσή μου!

Την εβδομάδα την ξεκίνησα με χαμόγελο στο γραφείο. Δεν με ένοιαζε πως θα ρθουν οι άλλοι. Οι άλλοι έχουν τα προβλήματά τους κι εγώ τα δικά μου. Πραγματικα, αυτή την εβδομάδα δεν θέλω να ασχοληθώ καθόλου!

Αγόρασα εισιτήρια για το 3ήμερο. Ανυπομονώ να κατέβω στους γονείς μου! Τρεις μέρες, δεν πειράζει! Μόνο αυτό σκέφτομαι, ότι πρέπει να φτιάξω τη βαλιτσούλα μου και να φύγω! Άσε που η μάνα μου υποσχέθηκε βόλτα στα Χανιά για να δούμε τον πατέρα να “σκοποβολεί”(έχει πάρει και χαλκινο μετάλιο, αμ πως!)

Και στο διαδικτυακό μου σπιτάκι όμως, με περίμεναν εκπλήξεις και χαμόγελα! Με περίμενε μία απίθανη προταση από τον Σεφ- Γκρέκο (που αν δεν ήταν Σεφ, θα ήταν διακοσμητής σίγουρα!) και ένα υπέροχο σχέδιο του σπιτιού μου!! Μη σου πω ότι μπήκα και στη διαδικασία να σκεφτώ πως θα γινόταν να ακυρώσω την παραγγελία του καναπέ μου! Διάβασα το σχόλιο σε ώρα αιχμής στο γραφείο και ήθελα να σηκωθώ και να αρχίσω να χοροπηδάω! Δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ να σου μεταφέρω τον ανθουσιασμό μου, εύχομαι να ήμουν καλύτερη με τις λέξεις!Προσπαθώ να πω πόση σημασία έχει για μένα αυτό το Διαδικτυακό Σπιτάκι μου, πόσο χαίρομαι που καποιοι ακούνε τι έχω να πω, πόσο χαίρομαι που γράφω εδώ ,και πόσα άλλα “πόσο” μπορώ να χρησιμοποιήσω….!!

“Όλα είναι ωραία”. Αυτή τη στιγμή, σε αυτό το στάδιο, όλα είναι όμορφα. Άλλωστε, τα παράπονα και οι “πτώσεις” και οι φρίκες και οι φάσεις δεν θα σταματήσουν ποτέ να υπάρχουν. Όλα στο πρόγραμμα είναι, λέω συνήθως. Απλά στο δικό μου πρόγραμμα αυτής της εβδομάδος, μέχρι του Αγίου Πνεύματος θα χαμογελάω!

Υ.Γ: Πανί με πανί είμαι ακόμη, αλλά δεν πτοούμαι με τίποτα!

Explore posts in the same categories: blogging, thought of the day, Γκρίνιες, ιστορίες