Ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο

Παρασκευή βράδυ, νωρίς, βρέθηκα στη Μουσική Σκηνή Τέχνης ΕΚΒΑΣΙΣ (ή κάπως έτσι, δεν συγκρατώ τέτοια ονόματα) πίσω από το Πάντειο, στην πρώτη ημέρα ενός 3ήμερου φεστιβάλ με τίτλο “Lost In Thyme”. Δεν ήταν τίποτα κουλτουριάρικο, ήξερα άλλωστε και τον τραγουδιστή ενός από τα συγκροτήματα, των “Defile Des Ames”, το Μάνο. Ήμουν έτοιμη να περάσω υπέροχα για να ξεπεράσω τα αρνητικά συναισθήματα των τελευταίων ημερών… Πρέπει να πω ότι μας ταλαιπώρησε λίγο το soundcheck των εμφανιζόμενων. Το φεστιβάλ έπρεπε να ξεκινήσει στις 9. Εμείς μπήκαμε γύρω στις 10 και το πρώτο γκρουπάκι εμφανίστηκε στις 10.30. Ούτε οι Black Sabbath να ταν!

Ο χώρος, μεσαιωνικό θα τον έλεγες, με κάποιες πινελιές κιτς ποπ στους τοίχους, αλλά κατά τα άλλα η πέτρα και τα κεριά κυριαρχούσαν . Ο κόσμος μάλλον ετερόκλητος,πολλοί είχαν έρθει από περιέργεια, πολλοί είχαν έρθει για να δουν τους φίλους τους να παίζουν και άλλοι επειδή ο τίτλος του Φεστιβάλ ήταν ελκυστικός. Φεστιβάλ Αλλόκοτης Performance, έλεγε το εισιτηριάκι που πληρώσαμε 25 ευρώ.

Αλλά δεν μπορώ να πω, οι πρώτοι που εμφανίστηκαν, οι Sketches For…, Ήταν καταπληκτικοί, με τα φωνητικά της κοπέλας να σε παρασύρουν μέσα από απίστευτες μπαλάντες. Τραγούδησαν 5 πανέμορφα τραγούδια που πλησίαζαν το gothic, χωρίς υπερβολές στη μουσική. Οι δικοί μας, οι Defile Des Ames, έσκισαν. Πρώτη φορά έβλεπα live τους, έπαιζαν που και που στο Dada, αλλά ποτέ δεν μπορούσα να πάω να τους δω εκείνες τις ημερομηνίες. Το πρώτο τους μέρος ονομαζόταν “Lost Folk Stories”, με τραγούδια folk metal, από τα οποία ξεχώρισα το MUSHROOMS. Το ηχογράφησα για να το ακούσω και αργότερα, αλλά οκ, δεν έχω και το καλύτερο κινητό του κόσμου. Το δεύτερο μέρος της αλλόκοτης performance των Defile Des Ames λεγόταν “Country Murder Stories” και περιελάμβανε Johny Cash σε μία καταπληκτική διασκευή. Στο δεύτερο μέρος γέλασα πολύ, δεν είχα ιδέα τι ιστορίες έχουν γίνει τραγούδια. Μία για ένα βασιλιά που δεν ήξερε ότι ΔΕΝ ήταν βασιλιάς, μία για μια γυναικα ενός αγρότη που του την πήρε ο διάβολος αλλά του τη γύρισε πίσω γιατί είχε σπάσει τα ούμπαλα όλης της κολάσεως.. Έκλαιγα από τα γέλια. Ήταν υπέροχοι και ειδικά ο ντράμερ, που κρατούσε το ρυθμό για όλο το γκρουπ. Μακάρι να μπορούσα να σου βάλω ένα κομμάτι να ακούσεις, αλλά το mp3 μου έχει πεθάνει μέρες τώρα -και είναι και καινούριο υποτίθεται.

Ε μετά φυγαμε, γιατί θέλαμε να γυρίσουμε στο σπίτι νωρίς. Έφυγα με τις καλύτερες εντυπώσεις. Με τη μετακόμιση και τα λοιπά είχα καιρό να περάσω τόσο καλά σε έξοδο.

Το Σαββατόβραδο με βρήκε στο σπίτι μιας φίλης μου (που την έχω σαν αδελφήμου). Είχε τα γενέθλιά της και μάζεψε 7 γυναίκες στο σπίτι της με σκοπό, το κουτσομπολιό και όλα αυτά που κάνουν πολλές γυναίκες μαζί. Όλως παραδόξως πάντως η συζήτηση ουδέποτε έφτασε στο θέμα ΑΝΤΡΕΣ. Τώρα που το σκέφτομαι, λίγο περίεργο μου κάνει.

Η Κυριακή ήταν αδιάφορη γιατί έπρεπε να δουλέψω εκτάκτως για 3 ωρίτσες και έπρεπε να ανεχτώ τον ιδιοκτήτη που ήρθε να μου βάλει ένα πόμολο στο μπάνιο. Δυόμισι ώρες έκανε να το βάλει ο άνθρωπος! Και μόνη μου να το έκανα πάνω από 40 λεπτά δεν θα χρειαζόμουν.Μετά από αυτή την εργολαβία η πόρτα χρειάζεται βάψιμο πάλι.

Το ξημέρωμα της Κυριακής προς σήμερον είχε πολύ γέλιο όμως. Ξυπνάω η άμοιρη στις 5.30 τα χαράματα από φωνές. “Τι έγινε”, σκέφτομαι, “τόση φασαρία θα κάνει στην καινούρια γειτονιά”;

Ήταν που λέτε ένας τύπος, 30 κάτι μου φάνηκε απ τη φωνή. “Ρε μαλάκα, που στο διάολο είσαι;” Ησυχία. “Που στο διάολο είσαι ρε μαλάκα;”. Καταλαβαίνω ότι μιλάει στο τηλέφωνο. Η φωνή του “ραδιοφωνική”, μεστή, και λίγο στεναχωρημένη. Δεν μπορούσα να ανοίξω το πατζούρι γιατί σε ένα σημείο κολλάει και κάνει φασαρία οπότε θα με καταλάβαινε. “Είμαι 2 μέρες εδώ και με έχεις κάνει σκουπίδι, ρε μαλάκα” συνέχιζε αυτός. “Σ’αγαπάω ρε μαλάκα, δεν το καταλαβαίνεις;”  Δηλαδή, τόση ώρα μιλούσε - φώναζε δηλαδή - στο γκόμενό του. Kι εγώ νόμιζα ότι πρόκειται για μια απλή αψιμαχία μεταξύ φίλων. Οκ, έκανα λάθος. “Ησυχία, ρεεεε! Κοιμόμαστε εδω!” ακούστηκε ένας γείτονας. “Πες μου που είσαι ρε μαλάκα!” συνέχιζε ο τύπος ναμιλάει σε κάποιον που προφανώς τον έγραφε στην άλλη άκρη του τηλεφώνου. Και σαν άλλος επαναστάτης παίρνει τη μηχανή του (πολλών κυβικών όπως κατάλαβα από τον ήχο) και εξαφανίζεται. Σε 5-7 λεπτά να τον πάλι με τη μηχανή. Και μετά από 2 λεπτά…”Που στο διάολο είσαι ρε μαλάκα…;;”

Τα νεύρα μου. Σε μία ώρα έπρεπε να σηκωθώ.

Και να…

…που έρχονται κάτι τέτοια ηλίθια βράδια σαν κι αυτό, που σκέφτομαι ότι η σχέση μου δεν πατάει στις σωστές βάσεις. Αυτό που έχω μάθει στη ζωή είναι να μη μιλάω σε κανέναν γι αυτή. Δεν έχω συνηθίσει. Και δεν έχω βγει ψεύτρα, αφού όποτε μιλούσα έβγαινα γκρινιάρα. Μάλλον κανένας φίλος μου δεν ήθελε να με ακούσει. Μάλλον κανείς δεν θέλει (ενεστώτας). Και αυτό το γραπτό μου βγαίνει γιατί έχω ανάγκη να ουρλιάξω. Αλλά και παλι νιώθω αμήχανα, όπως καθε φορά που θέλω κάποιος να μ’ ακούσει.

Τσακωθήκαμε. Για τελείως ανόητο λόγο. Και η συμπεριφορα που αντιμετώπισα ήταν άθλια. Άθλια, όπως θα συμπεριφερόσουν στο άτομο που αντιπαθείς περισσότερο από όλους όσους γνωρίζεις. Δεν θα πω ότι δεν έφταιγα. Δεν θα πω ότι δεν έφταιγε. Μπορεί να το έθεσα με το λάθος τρόπο, μπορεί να αντέδρασα ανόητα, μπορεί ο,τιδήποτε, δεν ξέρω. Αλλά κουράστηκα να τα ρίχνω όλα πάνω μου. Δεν μου αξίζει τέτοια συμπεριφορά, είμαι σίγουρη γι αυτό.

Όλες οι σχέσεις μου ήταν σκληρές. Την τρυφερότητα την καταλαβαίνω σε πράξεις που τα συνηθισμένα ζευγάρια τις θεωρούν πολύ κρύες. Έμαθα έτσι όμως. Δεν μπορώ να πω τον άλλο “μωρό μου”, “αγάπη μου” και άλλα τέτοια. Για το “σ’ αγαπώ” ούτε λόγος. Δεν υπήρχε ποτέ στο λεξιλόγιό μου. Έχω μάθει να το αισθάνομαι αλλά όχι να το λέω. Έχω μάθει να “βλέπω” αν το αισθάνεται κι αυτός, όχι όμως να ανυπομονώ να μου το πει. Αν και το να μου το πει είναι το λιγότερο.

Αλλά κουράστηκα.

Δεν θέλω τις φωνές. Με το που θα φωνάξεις, βάζω τα κλάμματα κι ας έχω δίκιο. Δεν μπορώ να αντιπαρατεθώ γιατί δεν μπορώ να βάλω τις φωνές. Αλλά και τα κλάμματα μετά από τόσα χρόνια με δυσκολία τα βάζω. Τόση αυτοσυγκράτηση πια, δεν μπορεί κάποια στιγμή θα ξεσπούσα. Κι εκείνος το μόνο που έκανε ήταν να μου πει “Γιατί κάνεις έτσι;” κοροϊδεύοντας λές και είμαι καμιά κατίνα. Όλα για μία ανόητη ερώτηση.

Τι να κάνω; Δεν έχω καταλάβει, τι θέλει ακριβώς, αν είμαι ακούνητη, αμίλητη και στις υπηρεσίες του; Ένα χέρι βοηθείας δεν αξίζω εγώ; Ένα καλό λόγο μήπως; Κάτι; Είναι ο μοναδικός άνθρωπος που καταρρακώνει την αυτοπεποίθηση μου. Σε τέτοιο βαθμό. Οπουδήποτε αλλού έχω αυτοκυριαρχία και αυτοσεβασμό και εμπιστοσύνη σε μένα. Αλλα κάθε φορά που γίνεται τσακωμός, πως γίνεται αυτό να βγαίνω πάντα εγώ η μαλάκω, δεν έχω καταφέρει να καταλάβω…Τι στο καλό, είμαι τόσο ανίδεη από σχέσεις; Κι αν είμαι τόσο ανίδεη, τι θέλει μαζί μου τόσα χρόνια; Κι αν είμαι τόσο ανίδεη, γιατί δεν με βοηθάει να καταλάβω που κάνω λάθος;

Δεν μπορεί. Δεν έιμαι καμιά από αυτές τις ηλίθιες γκόμενες, που σκέφτονται τα ρούχα τους, τα παπούτσια τους και το σε ποια πίστα θα κουνηθούν το Σάββατο. Έχω αγωνιστεί για τη ζωή μου, έχω κάνει πολλά πράγματα για να φτάσω ως εδω. Δεν ήταν εύκολα. Δεν με έτρεφαν οι γονείς μου. Μάλλον εκεί είναι το λάθος. Σκέφτομαι τόσο πολύ όλα τα υπόλοιπα, που δεν έψαξα να βρω σε τι βάσεις έχω κάνει σχέση. Αλλά κι εκείνος… Συμπεριφέρθηκε σα να ήμουν η τελευταία δεν ξέρω κι εγώ τι.

Δεν θέλω να λυπάμαι τον εαυτό μου…Μπορεί κάποιος να με κάνει να σταματήσω να κλαίω, είμαι και στη δουλειά γαμώτο;;;;;; Δεν μπορώ να συνεχίσω να γράφω πάντα όταν πονάω είμαι μονη μου…….

διαδρομή με το τρένο

Γυρίζοντας από τη δουλειά χθες το βράδυ, δεν είχα μαζί μου το mp3 player. Μπήκα στο τρένο βαριεστημένη, γιατί έιναι και 40 λεπτά διαδρομή από τη δουλειά στο σπίτι. Έκανα ό, τι κάνω συνήθως. Κοιτούσα έξω από το παράθυρο. Άλλωστε δεν μου αρέσει να παρατηρώ τους συνεπιβάτες, ποτέ δεν μου άρεσε.

Σε κάποια από τις στάσεις του τρένου, στο απέναντι κάθισμα ήρθε ένας νεαρός. Γύρω στα 24 μου φάνηκε. Όμορφο παιδί. Φορούσε φόρμα και κρατούσε αθλητική τσάντα, αθλητή όμως δεν θα τον έλεγες. Αυτό το παιδί κρατούσε ένα βιβλίο. Ή έτσι μου φάνηκε στην αρχή. Έβγαλε ένα στιλό από την τσάντα. Τότε μόνο είδα ότι έκανα λάθος. Αυτό που είχε στα χέρια του ήταν ένα υφασμάτινο τετράδιο με λευκές σελίδες. Εκείνος άρχισε να γράφει. Δεν ήταν η πρώτη σειρά που έγραφε, ούτε και η πρώτη σελίδα.

Έγραφε τις σκέψεις του. Έγινα λίγο αδιάκριτη. Όχι, δεν προσπάθησα να δω τι γράφει, απλά σταμάτησα να κοιτάω έξω και άρχισα να τον παρατηρώ. Τον έβλεπα να σκέφτεται. Να πιέζει το μηχανικό μολύβι στο χαρτί για να προσθέσει μία σκέψη ή να τη διορθώσει. Εντυπωσιάστηκα. Δεν είχα ξαναδει - ή μάλλον δεν είχα παρατηρήσει ποτέ - έναν άνθρωπο να καταγράφει τις σκέψεις του (και δη γένους αρσενικού, είχα την εντύπωση ότι τα ημερολόγια είναι για τα κοριτσάκια). Μέσα σε όλους τους αγνώστους του βαγονιού, εκείνος ξεχώριζε, γιατί είχε επιλέξει να ασχοληθεί με τους δικούς του προβληματισμούς. Τον θαύμασα. Κάποια στιγμή χαμογέλασα.Θυμήθηκα τα χρόνια που κρατούσα ημερολόγιο. Μερικές φορές διαβάζω όλα αυτά που έγραφα και μου φαίνονται ένα σωρό ανοησίες. Δεν έγραφα απλά για να γράψω,  και ταλέντο στο γράψιμο δεν είχα ποτε. Έγραφα γιατί είχα ανάγκη κάπου να μιλήσω. Τότε δεν είχα άλλο τρόπο. Διάλεγα την πιο σκοτεινή γωνιά του σπιτιού για να γράψω, να σκεφτώ και να αφήσω κρυμμένες τις σκέψεις μου (όσο ανόητες και να ήταν) εκεί, κάτω από ένα μαξιλάρι, σε ένα σκονισμένο συρτάρι, ή σε ένα μικρό ντουλάπι. Και εκείνος το έκανε απροκάλυπτα μέσα στο τρένο. Πως τα κατάφερνε;;

Άκουγε μουσική από το κινητό του. Αλλά μπορούσα να διακρίνω τις στιγμές που σκεφτόταν πριν τοποθετήσει τη μύτη του μολυβιού στη λευκή σελίδα. Τον θαύμαζα. τον θεώρησα αντισυμβατικό. Ένα αγόρι που με αυτό που έκανε, στα μάτια μου, διέφερε από ο λ α τα άλλα. “The unusual suspect” θυμάμαι έγραφε η μπλούζα του. Αισθάνθηκα να δικαιώνει τις σκέψεις μου αυτό το λογότυπο. Από τις λίγες φορές που παρατήρησα το άτομο που καθόταν απέναντι μου, αντί να ακούω μουσική κοιτώντας έξω. Από τις λίγες φορές που δεν ήθελα να φτάσω στη στάση που θα κατέβαινα. ήθελα να δω “πως” σκεφτόταν. Προφανώς (αν και δεν του φαινόταν) κάτι είχε να πεί αλλά δεν μπορούσε να το πει διαφορετικά. Δεν μπορούσε να το πει σε κάποιον, ή δεν ήθελε. Όπως κάνω εγώ, εσύ, εσύ, εσύ κι εσύ στα blogs.

Συνήθως δε δίνω τόση σημασία σε αυτά που μου συμβαίνουν στο νεκρό χρόνο μεταξύ σπιτιού και δουλειάς στις καθημερινές μου διαδρομές. Αλλά αυτό που είδα χθες το βράδυ στο τρένο, ήταν η τελευταία μου σκέψη πριν κοιμηθώ και η πρώτη μόλις ξύπνησα σήμερα. Δεν ξέρω αν είναι τόσο περίεργο ή αν εγώ το μεγενθύνω επειδή μου έκανε εντύπωση. Εύχομαι να υπάρχουν κι αλλοι “unusual suspects“. Και έχω την αίσθηση ότι πολλούς από αυτούς τους έχω βρει εδώ μέσα. Σας έχω βρεί εδώ μέσα….

Ω ναι…

Ε ναι λοιπόν, μετακόμισα. Χθες κοιμήθηκα για πρώτη φορά στο νέο μου σπίτι. Οι κούτες είναι ακόμη στοίβα, δεν έχω προλάβει να τις φτιάξω και αύριο ξεκινάει νέα εβδομάδα.

Ε ναι λοιπόν, σήμερα, μία μέρα μετά από όλα τα αφιερώματα για τη χούντα, εχω τα γενέθλιά μου. Και το κινητό μου είναι κλειστό, γιατί ακόμη δεν έχω βρει σε ποια κούτα έχω βάλει το φορτιστή μου, από όλες αυτές που στοιβάζονται στο σαλόνι.

Ε ναι λοιπόν, έκλεισα τα 24 και ξεκινάω τα 25. Πάει και αυτή η χρονιά. Δεν θέλω να πω καθε περσι και καλύτερα, αναρωτιέμαι αν θα με θυμηθεί κανείς… Θυμώνω όταν δε με θυμούνται αλλα από φέτος θα το κόψω αυτό το συναίσθημα.

Ε  ναι λοιπόν, το δώρο μου ήταν η μετακόμισή μου. Σε νέα ήσυχη γειτονιά. Με μοναδική υποχρέωση να καθαρίσω το προηγούμενο σπίτι, για να μην το βρει με σκόνες και χάλια ο πρώην σπιτονοικοκύρης.

Ε ναι λοιπόν, σήμερα που θα έπρεπε να είμαι σπίτι να καθαρίζω να πίνω το καφεδάκι μου και να ακούω μουσική σας καλός μάστορας, δουλέυω εκτάκτως υπερωρίες. Ευτυχώς έχει έρθει η μαμά από την Κρήτη, που να ναι καλά, την κούρασα πολύ αυτές τις μέρες. Απογοητεύτηκε η γυναίκα από τη χρήση του ακουαφόρτε.

Ε ναι λοιπόν, σήμερα το βράδυ θα απολάυσω ένα υπέροχο αφρόλουτρο στο νέο μου μπάνιο, που ακόμη δεν αποφάσισα πως θα το διακοσμήσω (χρωματικα). Αλλά θα κοιμηθώ ήσυχη. Γιατί έχω αποφασίσει για τα περισσότερα.

Ε ναι λοιπόν, επιτέλους θα βρω το ρυθμό μου. Αυτό το ανεξήγητο συναίσθημα πανικού μου με έχει πιάσει, δεν θέλω να το ερμηνέυσω ακόμη. Το αφήνω στο βάθος του μυαλού μου.

Ε ναι λοιπόν, σε λίγες ώρες τελειώνω. Να πάω στο σπιτάκι μου.

Η ζωή μου σε λίγες γραμμές…

Είναι στιγμές που δεν ξέρεις πια τι άλλο να κάνεις. Γυρνάς πίσω στο παρελθόν. Ξέρεις ότι δεν υπήρξε χρόνος που να είπες ότι πέρασες πραγματικά όμορφα. Αγωνίζεσαι για να κάνεις καλύτερη τη ζωή σου. Δουλέυεις για να έχεις χρήματα να επενδύσεις στις χαρές της ζωής. Κάνεις φίλους που μπορείς να στηριχθείς, να πεις το πρόβλημά σου ή να κάνεις χαβαλέ.

Σχολικά χρόνια. Εσύ και οι συμμαθητές σου. Παρέες, εκδρομές, έξοδος κάθε Σάββατο στη μικρή σου πόλη. Εξετάσεις, άγχος, βαθμοί, φροντιστήρια, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Ουσιαστικά δεν έχεις να ανησυχείς για τίποτα. Όλα πάνε καλά.

Φοιτητικά χρόνια. Αμηχανία στη νέα πόλη. Συγκατοίκηση για να μπορείς να τα βγάλεις πέρα με τα έξοδά σου. Κάθε εξάμηνο που περνάει σου φαίνεται βαρύ, γιατί αναρωτιέσαι πως θα διαβάσεις σε 20 μέρες 6 μαθήματα που δεν διάβαζες όλο το εξάμηνο. Πιάνεις δουλειά για να έχεις το δικό σου χαρτζιλίκι που μπορείς να ξοδέψεις όπου θέλεις. Και μετά από 4 χρόνια η αποφοίτηση. Μεγάλη μέρα. Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου… Τι γίνεται;;;

Δουλεύεις χρόνια τώρα. Σε μία σταθερή δουλειά και σε πολλές περιφερειακές. Ελπίζεις κάποια στιγμή να έχεις μία και καλή. Διατηρείς του ς φίλους σου από το πανεπιστήμιο. Σε έχουν στηρίξει, σου έχουν προσφέρει το χρόνο τους και εσύ το ίδιο. Έχεις βρει ένα σύντροφο, που είναι και θα είναι μαζί σου πάντα. Το φλέρτ μαζί του είναι πάντα όπως την πρώτη φορά. Περνάς όμορφες στιγμές, αλλά και άσχημες που προσπαθείς να τις βάζεις πίσω. Σου είναι δύσκολο να κάνεις καινούριους φίλους. Φίλους, γιατί γνωστούς λόγω των δουλειών σου έχεις χιλιάδες. Απλά τα άτομα που μπορείς να στηριχθείς μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού πια.

Φτάνει όμως κάποια στιγμή που έρχεται ΕΝΑΣ ΜΑΛΑΚΑΣ, και σε κάνει να αισθάνεσαι ότι όλα όσα έχεις κάνει ώς τώρα δεν άξιζαν μία. Σε όλους τους τομείς. Καταριέσαι τον εαυτό σου που δεν έζησες τα φοιτητικά σου χρόνια με καφέδες και άραγμα και ύπνο και λεφτά μόνο από τους γονείς, αλλά πήγες να πιάσεις δουλειά κατευθείαν, να ψηθείς. Καταριέσαι τον εαυτό σου που σε κάθε δουλειά κάνεις φιλότιμες προσπάθειες να αντεπεξέρχεσαι στις εκάστοτε απαιτήσεις.Τα καταφέρνεις, αλλά δεν άκουσες ποτέ κανένα ευχαριστώ, καμία αναγνώριση των προσπαθειών σου. Εκεί που λες ότι ο μισθός σου θα σου προσφέρει καλύτερα πράγματα, καλύτερο σπίτι, καλύτερο quality time με τον καλό σου, ΕΝΑΣ ΜΑΛΑΚΑΣ τα καταστρέφει όλα. Στην αρχή λες, είναι απλή γκαντεμιά, μετά όμως βλέπεις ότι αυτό δε σταματάει πουθενά. Έχειςαπό πάνω σου ένα κράτος - γραφειοκράτη που δε σε αφήνει σε ηρεμία, οι υποχρεώσεις σου τρέχουν και όλοι το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να ζητάνε, να ζητάνε, να ζητάνε….

Δεν μπορώ άλλο. Συνήθως πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλύτερα. Αλλά τώρα με πήρε από κάτω. Λένε ότι μόνο αν πιάσεις πάτο θα μπορέσεις να καταφέρεις κάτι καλύτερο. Αλλά εγώ έχω περάσει αρκετό καιρό στον πάτο. Δεν είναι καιρός να αρχίσω να ζω λιγάκι για μένα;;Λιγάκι χαλαρά; Με λίγη περισσότερη ποιότητα ζωής. Δεν ξέρω ποιος είναι αυτος Ο ΜΑΛΑΚΑΣ για τον καθένα. ΠΑΝΤΑ ομως θα υπάρχει.

Έχω θυμώσει. Έχω παγώσει. Μένω ασάλευτη παρέα με μίζερες σκέψεις. Δε σκέφτομαι ότι όλα μπορώ να τα αλλάξω πια. Γιατί δεν μπορώ. Γιατί είμαι από αυτές που αφήνουν να τις πατάνε.Σ υ ν έ χ ε ι α.  Γιατί να μην ανήκω σε αυτούς που όλα τα έζησαν με τη σειρά που έπρεπε; Γιατί; Πες μου.

Πονάνε αυτές οι σκέψεις. Μερικές φορές πονάνε πολύ περισσότερο από όσο μπορεί κανείς να αντέξει. Και για όλα θα φταίει ΕΝΑΣ ΜΑΛΑΚΑΣ.

Είναι στιγμές που δεν ξέρω πια τι άλλο να κανω…Εξομολόγηση από βάθους καρδίας. Το σύντομο βιογραφικό της ζωής μου χωρίς γαργαλιστικές λεπτομέρειες. Έτσι νιώθω τώρα.

Το απίθανο..!

Διάλογος μεταξύ εμού και του νέου μου σπιτονοικοκύρη:

ΕΓΩ: Κύριε Α. πρέπει να δείτε το σπίτι τώρα που το βάφω γίνεται υπέροχο! Μοιάζει με καινούριο!

Α: Το βάφεις; Τι βάφεις; Δεν είπαμε ότι είναι βαμμένο εδώ και 10 μήνες;

ΕΓΩ: Ναι βέβαια, αλλά τα ντουλάπια και οι πόρτες ήθελαν ένα βαψιματάκι γιατί είχαν κιτρινίσει. Αλλά και τους τοίχους τους φρεσκάρω.

Α: Τι χρώμα βάφεις τις πόρτες δηλαδή;

ΕΓΩ: Ε, τι χρώμα, άσπρες τις βάφω, αφού άσπρες ήταν και έχουν κιτρινίσει.

Α: Όχι. Δεν ήταν άσπρες.

ΕΓΩ:…..

(μετά από μία μικρή πάυση και ένα χαμογελάκι αμηχανίας)

ΕΓΩ: …Δεν ήταν;;

Α: Όχι. ΄Δεν τις είχαμε βάψει άσπρες. Τις είχαμε βάψει κρεμ.

ΕΓΩ: …Α, νόμιζα ότι έιχα απλά κιτρινίσει με τον καιρό και είπα να τις βάψω στο αρχικό τους χρώμα.

Α: Τους τοίχους τους έβαψες;

ΕΓΩ: Μάλιστα, το σαλόνι είναι σχεδόν έτοιμο.

Α: Ούτε και οι τοίχοι ήταν άσπροι. Τους είχαμε βάψει στο χρώμα του πάγου για να κάνει όμορφη αντίθεση με το κρεμ από τις πόρτες και τα ντουλάπια.

ΕΓΩ: ……………

Α: Μόλις το τελειώσεις θέλω να έρθω να το δω.

Αυτό δηλάδη που κάθε άνθρωπος θα έλεγε βρώμικο κίτρινο, ήταν κρεμ. Εντάξει τι να πω τώρα. Είμαι τελικά πολύ ανάποδος άνθρωπος. θυμήθηκα τις προάλλες που είχα συμμετάσχει σε ένα ακαδημαϊκό focus group για τα σημερινά δελτία ειδήσεων των καναλιών, που μετά η συντονίστρια σχολίαζε στους συνεργάτες της για μένα “Αυτη ήταν πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση, δε συμφωνούσε με κανένα άλλον στο focus group! Μάυρο έλεγαν αυτοί, άσπρο αυτη!” Εγώ βέβαια το έμαθα εκ των υστέρων, δεν είχα καταλάβει ότι έκανα τέτοιο πράγμα. Μάλλον το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση του σπιτιού. Καλού κακού. ας κλέισω κανένα ραντεβού για αχρωματοψία.

Έφυγα από το σπίτι του εντελώς συγχυσμένη, δε λέω θυμωμένη γιατί δεν μπορώ να πω ότι μου την είπε κιόλας. Άκου φίλε μου, τρομερά όμορφη αντίθεση το κρεμ με το χρώμα του πάγου!Που αν αυτό το χρώμα που είδες στις φωτογραφίες του προηγούμενου ποστ σου κάνει κρεμ, θα πάω να με κοιτάξει κανένας γιατρός! Πάντως, τελείωσα χθες την επιχείρηση “βάψιμο - πόρτες - ντουλάπια” και είμαι απολύτως ικανοποιημένη. Είναι σαν καινούριο και μάλιστα πιστεύω ότι θα του αρέσει πολύ περισσότερο από πριν. Τώρα όσον αφορά στους τοίχους, ήδη βάφω το χολ μια απόχρωση μπεζ με προσθήκη κόκκινου χρώματος (δεν είναι καθόλου έντονο , παρόλο που ίσως να ακούγεται έτσι), για να μην καταλήξει να είναι σαν εκείνο το σκατουλί που έχω στην κουζίνα, και όλα τα υπόλοιπα λευκα.  Την απόφασή μου την πήρα. Αυτό θα είναι το σπίτι που θα μένω εγώ. Ας λέει ό, τι θέλει. Ουφ!

Άγχος περί βαψίματος μεγάλο!

Δεν ξέρω αν εγώ είμαι η γκαντέμω της ιστορίας μου ή αν αυτά τα πράγματα απλά συμβάινουν. Επειδή το ωράριό μου είναι λίγο περίεργο κατέληξα να βρίσκομαι στο νέο μου σπίτι με τη φόρμα εργασίας κατά τις 7.30 το απόγευμα, ήδη κουρασμένη από τη πρωινή δουλειά. Με το ζόρι έπιασα το ρολό και το πινέλο. Και τότε έφαγα ένα τρομερό φλας. Παραθέτω την ακόλουθη φωτογραφία (κάνε κλικ, θα παρουσιαστεί μεγαλύτερη) 

Η κουζίνα μου στα χάλια της.jpg

Και αμέσως μετά αυτήν

Τα ντουλάπια της κουζίνας μου

Το θέμα έχει ως εξής: Παρατήρησε τον τοίχο της κουζίνας στην πρώτη φωτογραφία. Είναι βαμμένος με λαδομπογιά σκούρα μπεζ και γυαλίζει. Μετά παρατήρησε τον περίγυρο των ντουλαπιών της κουζίνας. Σου φαίνεται κιτρινισμένος; Κι εμένα το ίδιο.

Κάνε ένα κόπο να παρατηρήσεις τώρα τα ντουλάπια της κουζίνας. Τα έχω αφαιρέσει, τα έχω βγάλει στο μπαλκόνι και τα έχω περάσει με λευκό βερνικόχρωμα, όπως άλλωστε αρμόζει σε κιτρινισμένα ντουλάπια. Δεν είναι πολύ καλύτερα λευκα; Δε λέω, καλό θα ήταν να είναι ξύλινα, αλλά το σπίτι είναι παλιό, τι να κάνουμε. Έπρεπε να τα βάψω στο αρχικό τους (;) χρώμα.

Έλα όμως που με έπιασε ένας πανικός! Πες μου εσύ, από ό, τι μπορείς να παρατηρήσεις, υπάρχει καμία περίπτωση ο ιδιοκτήτης του σπιτιού να τα έχει βάψει επί τούτου με αυτό το άρρωστο κιτρινισμενο χρώμα;;;;;;;; Θα σου πω και γιατί αναρωτιέμαι. Γιατί παρατήρησα ότι το χρώμα του τοίχου της κουζίνας πολύ λίγο διαφέρει από το χρώμα των ντουλαπιών, αλλά αρκετα ώστε να με κάνει να νομίζω ότι είναι κιτρινισμένα και ουχί (όπως λέγανε παλιά) βαμμένα. Μια και δυο λοιπόν, σαν καλή τεχνίτης που έχω γίνει, έβγαλα τα ντουλάπια, τα πήγα στο μπαλκονι μου και τα έβαψα. Και τώρα έχω πανικοβληθεί και δε σκέφτομαι τίποτα άλλο παρά το τι θα πει ο ιδιοκτήτης όταν τα δεί. Διότι σήμερα έκλεισα και ραντεβού μαζί του η ανόητη στο σπίτι για να βάλουμε κάτι τελευταίες υπογραφές. Έχω αναφέρει σε σχόλιό μου ότι ο ιδιοκτήτης μου βγήκε λίγο αυστηρός κι έτσι άλλη επιλογή δεν έιχα από το λευκό χρώμα στους τοίχους. Κι αν τα ντουλαπια were supposed to be μπεζ, τι κάνω; Να ανοίξει η γη να με καταπιεί; Σκέφτηκα να το πάιξω απόλυτη και να ισχυρισθώ ότι δεν μου αρέσει να βλέπω υποκίτρινες πόρτες και ντουλάπια. Τι θα μου πει αυτός όμως; Ιδού η απορία…και ο φόβος οφείλω να ομολογήσω. Εκτός αυτού έκανα και μια μαλακία (ουπς!) από μόνη μου. Είχα τη φαεινή ιδέα να αφαιρέσω έμα κρεμασταράκι από αυτά τα ανόητα πλαστικά με το αυτοκόλλητο που βάζουν στους τοίχους για να κρεμάμε τις πετσέτες. Το αφαίρεσα με κατσαβίδι και αφαίρεσα μαζί και ένα τετραγωνικό εκατοστό από αυτή τη “θεσπέσια” (μην πω τίποτα άλλο, γαμώτο μου) σκατουλί λαδομπογιά του τοίχου της κουζίνας! Τι διάολο κόλλα βάζουν σε αυτά τα ηλίθια αυτοκόλλητα δεν μπορώ να καταλάβω, είναι πέρα από μενα! (Στη φωτογραφία της κουζίνας φαίνεται πολύ καθαρά αυτό το ανόητο κρεμαστάρι!)

Ό,τι βάφεται δεν ξεβάφεται όμως. Οπότε σήμερα ή θα μου την πει ή θα το παίξει άνετος! Αλλά ρε γαμώτο είναι πολύ καλύτερα λευκά! Είναι σαν να μπαίνεις σε καινούριο σπίτι.

Ιδού και η διαφορά σε μία πόρτα (που πραγματικά βρίσκεται στη μέση του πουθενά μέσα στο σπίτι) πριν τελειώσω το πρώτο χέρι

Η μισοτελειωμένη πόρτα

Ορίστε λοιπόν. Τα’ πα και ξαλάφρωσα, που λέμε λαϊκιστί. Παραθέτω και μία μικρή φωτογραφία ενός μέρους του μπάνιου.

Ορίστε και το μπάνιο

Γενικά όλα έχουν τα χάλια τους με τα βαψίματα. Δες πολύ καλά τις φωτογραφίες, γιατί οι επόμενες, το υπόσχομαι, θα είναι πολύ καλύτερες. Άσε που το πήρα απόφαση, αφού ο ιδιοκτήτης δεν με αφήνει να επεκταθώ στα χρώματα, θα επεκταθώ στα έπιπλα και τα διακοσμητικά, αλλά αυτά μόλις τελειώσω και το καθάρισμα. Βεβαίως, στο θέμα της κουζίνας και του βαψίματος, ζητώ επειγόντως παρατηρήσεις και συμβουλές, γιατί το Σαββατοκύριακο ξεκινάει κι εγώ πρέπει να λάβω άμεσα μέτρα!

Κατά τα άλλα πάντως, οφείλω να ομολογήσω ότι έχει πολύ πλάκα να τα κάνεις όλα μόνος σου σχεδόν από την αρχή. Η μπογιά δε λέει να φύγει από τα μαλλιά μου, αλλά το έχω βάλει πείσμα να τελειώσω τα βαψίματα αυτή την Κυριακή. Ίδωμεν!

Και πάλι πίσω..

Χρόνια Πολλά!!!!

Δυστυχώς η DSL στην πατρίδα δεν με βοήθησε καθόλου αυτές τις μέρες. Είναι που δεν μένω πια μέσα στην πόλη αλλά λίγο πιο έξω στα περίχωρα, οπότε ο κόμβος των δικτύων είναι συνέχεια απασχολημένος! Τι να έκανα, αποφάσισα ότι δεν θα τιμήσω το Διαδίκτυο για 5 ημέρες. Και τώρα πάλι πίσω στη δουλειά, με αρκετή διάθεση.

Ήταν πολύ όμορφα και άκρως οικογενειακά. Λίγη ταλαιπωρία στα πλοία στο πήγαινε και ευτυχώς όχι στο έλα. Ανάσταση με πυροτεχνήματα και ένα πολύ χαριτωμένο Ιούδα φέτος μπορώ να πω! Εδώ και χρόνια δεν σουβλίζουμε αρνιά, τα κάνουμε όλα σε ξυλόφουρνο! Νόστιμη μέθοδος, αλλά δυστυχώς δεν τρώω αρνί. Εμένα μου μαγείρευαν ξεχωριστά. Θα μου λέιψει το σπιτικό φαγητό της μαμας, είναι αλήθεια. Το πήρα απόφαση βέβαια να μην αρχίσω πάλι να τρώω την κάθε μαλακία που κυκλοφορεί έξω και σήμερα πρωί πρωί πριν τη δουλειά πήγα για φρούτα που σίγουρα είναι πιο χρήσιμα από τα κάθε είδους κρεατικά των σουβλακερί της περιοχής. 

Κανονικά έπρεπε να επιστρέψω στη δουλειά από εχθές. Αποφάσισα όμως να δώσω άδεια στον εαυτό μου και να συνεχίσω εκείνα τα μερεμετια που είχα αφήσει στη μέση πριν έρθει το Πάσχα. Δούλεψα όλόκληρη τη μέρα στο νέο μου σπίτι. Νομίζω ότι αρχίζω να το συνηθίζω. Έκανα την περισσότερη δουλειά και τώρα μένουν να περαστούν κάτι δεύτερα χέρια μπογιάς. Είχε πλάκα δεν μπορώ να πω. Ήρθαν και οι φίλοι να μου πουν καλορίζικο! Έβαλα στόχο να τελειώσω ώς την Κυριακή που έρχεται και σαν οργανωμένο κορίτσι που είμαι (ορίστε;), κάθε μέρα κουβαλάω μαζί μου μία τσάντα με τη φόρμα της δουλειάς που είναι γεμάτη μπογιές, για να πηγαίνω κατευθείαν μετά τις 6 στο σπιτάκι μου (ε;). Μια χαρά θα τα καταφέρω. Αν και έχω αρχίσει να προβληματίζομαι για το πότε θα ασχοληθώ και με άλλα σημαντικά ζητήματα της ζωής μου. Έχω πάρει χαμπάρι ότι το σπίτι με έχει μονοπωλήσει και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Ή μάλλον μπορώ.

Η άλλη σκέψη μου είναι η γιαγιά μου που πάλι μπήκε νοσοκομείο. Επειδή δεν ζω μαζί με τους δικούς μου δεν είδα ποτέ από κοντά πως είναι η γιαγιά μου άρρωστη. Έχω παραμείνει με την κεφάτη,  ζωηρή εικόνα της και την Κυριακή του πάσχα συνειδητοποίησα πόσο αδύναμη έχει γίνει. Μεγάλωσε, θα μου πεις. Ναι, θα συμφωνήσω, αλλά έχει περάσει μια τόσο καλή ζωή που μου φαίνεται άδικο να τη βλέπω να πονάει. Οι γιατροί είπαν ότι θα χρειαστεί μία απλή εγχείρηση. Πολύ θα ήθελα να πιστεύω ότι μόλις την κάνει θα είναι η παλιά καλή γιαγιά.. Η οικογένεια πιστεύει μάλλον το αντίθετο. Και δεν τη θεωρώ και πολύ μεγάλη για να τρέχει κάθε τόσο στα νοσοκομέια. Ένιωσα ένα τρομερό κόμπο στο στομάχι όταν σκέφτηκα ότι δεν είμαι κοντά για να τα βλέπω όλα αυτά. Μήπως θα έπρεπε να μείνω να τη φροντίσω; Κι αν πάθει κάτι σοβαρό τι θα γίνει; Κι αν εγώ δεν είμαι εκεί; Δεν θέλω να σκέφτομαι κάτι τέτοιο γιατί όλοι μου οι παππούδες και οι γιαγιάδες είναι ζωντανοί. Έτσι μεγάλωσα. Μαζί τους. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι μεγαλώνουν και κάποια στιγμή δεν θα έιναι μαζί μας. Για αυτό το αφήνω αυτή τη σκέψη να περνάει μόνο για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Μετά πιέζω τον εαυτό μου να πεί ότι όλα έιναι καλά. Και θα είναι γιατί ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ.  Άλλωστε μετά από πολλά χρόνια ένιωσα την ανάγκη να πάω να εκκλησιαστώ, γιατί είμαι από τους ανθρώπους που αν δεν το έχουν ανάγκη δεν πλησιάζουν εκκλησία. Φέτος το Πάσχα είχα την ανάγκη να ευχηθώ να πάνε όλα ΚΑΛΑ…

Καλή συνέχεια!

Βάψιμο

Ουφ! Όπως λέει και ένας συνάδελφός μου εδώ, τα πράγματα που γίνονται τελευταία στιγμή είναι τα χειρότερα! Τελευταία μέρα ουσιαστικής δουλειάς σήμερα, αύριο θα έρθουμε για να κάνουμε ο ένας στον άλλον τις χαρούλες για το Καλό πάσχα - με αυτά τα δημοσιοσχετίστικα δεν τα πάω καθόλου καλά, παρόλο που αυτό γράφει το πτυχίο μου ότι σπούδασα(θα το αναλύσω διεξοδικά σε άλλο ποστ).

Κι επειδή σε γενικές γραμμές είμαι συνεπής, παραθέτω τις πρώτες μου προσπάθειες για συμμάζεμα του νέου μου χώρου.

                                

Αυτή είναι η είσοδος στο κεντρικό  δωμάτιο του σπιτιού πριν τη βάψω  και μετά το βάψιμο. Νομίζω ότι η διαφορά είναι αρκετά εμφανής, παρόλο που είναι μόνο ένα χέρι μπογιάς!

Στο σπίτι αυτό υπηρχε - και θα αφήσω να υπάρχει ένας ωραιότατος καθρέπτης στο χωλ. Το φωτογράφησα σε σύγκριση με το κάσωμα - ή όπως αλλιώς το λένε - της πόρτας πριν και μετά το βάψιμο:

                                

Οι δύο αυτές φωτογραφίες είναι ανάποδα και δεν με βοήθησε πολύ ο φωτισμός. Κοιτάξτε όμως διαφορά χρώματος των ντουλαπιών από τους τούχους! Να σημειώσω ότι και οι τοίχοι χρειάζονται ένα πέρασμα, αλλά αυτό το αφήνω μπροστά στην κιτρινίλα των ντουλαπιών!

Τι λέτε, μήπως να το κάνω επάγγελμα? Όχι, όχι κάτσε να δούμε και τα δεύτερα χέρια απόψε! Πάντως έκατσα στο καινούριο μου σπίτι αρκετές ώρες χθες. Κατάλαβα ότι μεγάλο μειονέκτημα είναι ότι χάνω π ο λ ύ από τον ουρανό που έβλεπα από το προηγούμενο διαμέρισμα.. Δυσκολέυομαι να το αγαπήσω, αλλά υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα το κάνω τόσο όμορφο μέσα που δεν θα θέλω να βγαίνω στο θορυβώδες μπαλκόνι μου!!!!

Ουφ! Καλή υπομονή! Πάω για βάψιμο…Και ευχαριστώ το συνάδελφο Χρήστο που μου πέρασε τις φωτο στον υπολογιστή του γιατί το δικό μου δεν αναγνώριζε το USB της ψηφιακής!

Επίσκεψη Ν.1

Μόνο επίσκεψη μπορώ να χαρακτηρίσω το χθεσινό βράδυ που πήγα στο νέο μου σπίτι για να βάλω τα φώτα, αφού μου παραδόθηκε χωρίς ούτε ένα φωτιστικό!!!

Νομίζω αγαπητοί μου ότι θα γίνω εξπέρ. Μετά από συζήτηση με τα παιδιά που θα με βοηθήσουν θα χρειαστώ γύεω στα 6 με 7 κιλά ρεπολίνη νερού για τα ντουλάπια και τις πόρτες, που είναι κιτρινισμένες. Μου κάνει εντύπωση διότι στο σπίτι που μένω τώρα, όλες οι ξύλινες πόρτες παραμένουν λευκές - και ήδη μένω 4 συναπτά έτη εκεί - ! Επίσης θα χρειαστώ 2- 3 κιλά πλαστικό χρώμα διότι και οι τοίχοι μου θέλουν λίγο βάψιμο, ένα χεράκι, αλλά ευτυχώς δεν θα το κάνω εγώ αυτό. Με ενημέρωσαν πάντως ότι δεν θα χρειαστούν πάνω από 2 ώρες για να τελειώσει αυτό!

Επίσης, τα υπόλοιπα απαραίτητα είναι τα ρολά και ρολάκια - για τις πόρτες- γυαλόχαρτα για να τις ξύσω, μεμβράνη για να απλώσω στα πατώματα και τα παρκέ και εφημερίδες, πολλές εφημερίδες! Πως με βλέπετε, δεν θα γίνω ειδική στα βαψίματα; Καλά τα πάω, νομίζω εγώ!

Όλα αυτά τα υλικά θα βρίσκονται σπίτι μου μόλις τελειώσω τη δουλειά μου. Να’ ναι καλά τα παιδιά που θα μου τα αγοράσουν (με δική μου χρηματοδότηση εννοείται).  Οπότε σήμερα ξεκινάω δυναμικά και αύριο θα παραθέσω και τις πρώτες φωτογραφίες!

Μακάρι να μην ήταν στη μέση οι διακοπές του Πάσχα. Δε λέω, έχω ανάγκη να πάω στους γονείς μου, να χαλαρώσω λίγο, αλλά έχω και αυτό τον ενθουσιασμό του νέου σπιτιού. Σύμφωνα με τους χθεσινούς υπολογισμούς, θα μπω μέσα μέχρι το τέλος Απριλίου. Ευτυχώς που ο τωρινός ιδιοκτήτης μου έχει αφήσει το περιθώριο να μείνω μέσα έως τότε! Θα σας δείξω και λεπτομέρειες γιανα γελάτε κι εσείς μαζί μου!