…

Αυτή τη στιγμή θέλω να βάλω τα κλάματα. Ήθελα κάπου να το πω!!!!!@#!#$!$#%

Γκρινιάζω τις Παρασκευές.

Και ειδικά τις τελευταίες.

Γκρινιάζω γιατί δεν έχω χρόνο να τελειώσω τις δουλειές μου.

Γκρινιάζω γιατί  οι διευθυντές μου νομίζουν ότι έχω 8 χέρια αντί για 2.

Γκρινιάζω γιατί οι δικοί μου άνθρωποι δεν με καταλαβαίνουν.

Γκρινιάζω γιατί ο ιδιοκτήτης του σπιτιού μου με καθυστερεί.

Γκρινιάζω γιατί θεωρώ απαράδεκτη τη γραφειοκρατία της ΔΕΗ.

Γκρινιάζω γιατί θέλω να πάω βόλτα το Σαββατοκύριακο και δεν μπορώ.

Γκρινιάζω πολύ μάλλον.

Με περιμένει πολύ δουλειά το Σαββατοκύριακο. Αλλά γι αυτό δεν παραπονιέμαι γιατί θα μου βγεί σε καλό.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Σε δουλειά να (μη) βρισκόμαστε

 Και τώρα some time off!!

Πω Πω ευτυχώς μέσα στην ατυχία μου φάνηκα τυχερή. Πάνω που έκανα παράπονα για το πόση δουλειά έχω σε φίλους και γνωστούς που μου ζητούσαν να πάμε για ένα καφέ να ξελαμπικάρουμε, ήρθε ένας από μηχανής θεός που φαίνεται να μου έδειξε Mercy σε όλα αυτά που περνάω!

Το αποτέλεσμα είναι ότι παίρνω αναγκαστική άδεια από τη δεύτερη δουλειά μου από τη Μεγάλη Δευτέρα μέχρι και τη Δευτέρα 16 Απριλίου. Δύο ολόκληρες εβδομάδες θα έχω free απογεύματα δηλαδή! Πως προέκυψε αυτη; Είναι πολύ απλό. Έχω ήδη κάποια ρεπό από προηγούμενη υπερωρία Σαββάτου και ο εργοδότης “χαρίζει” άλλες τρεις μέρες! Ε, δεν θα ζητήσω κι εγώ μια άδειούλα 2 ημερών; Θα ζητήσω

Και το καλύτερο από όλα είναι ότι τη Δευτέρα που ξεκινάει η άδειά μου από τη δεύτερη δουλειά, θα ανοίξω και πρώτη φορά το νέο μου σπίτι για να ξεκινήσω να μεταφέρω τα πράγματά μου, μετά τις απαραίτητες καθαριότητες! 

Καλά λένε λοιπόν ότι μόνο άν στερηθείς κάτι ,μπορείς να το απολαύσεις όταν το αποκτήσεις! Μου έχει λείψει να πάω για ένα καφέ, για ψώνια ή απλά για να κοιτάξω βιτρίνες βρε αδερφέ. Μου έχει λέιψει να γυρίζω σπίτι μου και να’ ναι μέρα έξω. Ϊσως να προλάβω έτσι και να κάνω εκείνες τις βόλτες σε μικρά μαγαζιά με διακοσμητικά της γειτονιάς μου για να πάρω ιδέες. Έτσι θα προλάβω και να μετακομίσω με την ησυχία μου, αφού δεν θα αγχωθώ να τα κάνω όλα μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο!

Δεν έχω ιδέα ποιος είναι αυτός ο από μηχανής θεός που μου έκανε ένα τέτοιο δώρο, αλλά οποιος και να΄ναι, όπου και να’ ναι, να είναι καλά!!

Υπό τους ήχους των:

Xandria - In Love With The Darkness.mp3
Havayoth - Mirrors.mp3
Anathema - Closer.mp3

Ένας πρόχειρος υπολογισμός

Λίαν συντόμως καταφθάνει η ώρα και της δικής μου μετακόμισης. Αγχώνομαι και ενθουσιάζομαι ταυτόχρονα και ευτυχώς που μπορώ να το πω εδω!

Έκανα μια πρώτη βόλτα στα Praktiker το Σαββατοκύριακο, η οποία δεν ήταν και τόσο ωφέλιμη. Δεν με ενθουσίασε τίποτα άλλο εκτός από ένα ξύλινο στόρι που σκέφτομαι να βάλω στο σαλόνι μου. Και το καλό είναι ότι αυτό το Σαββατοκύριακο με περιμένει πολλή δουλειά καθώς θα ξεφορτωθώ κάποια έπιπλα που δεν ήταν δικά μου και θα τα επιστρέψω.  Από το σπίτι μου λοιπον θα φύγουν

-ένα ψυγείο. (Δυστυχώς αυτό το χρειαζόμουν, οπότε τώρα πρέπει να αγοράσω νέο)

-Ένα τραπέζι κουζίνας (ευτυχώς γιατί δεν μου άρεσε)

-Ένα τραπεζάκι σαλονιού (ευτυχώς γιατί δεν ταίριαζε με όλο το κλίμα ανανέωσης που με έχει πιάσει)

-Ένα έπιπλο τηλεόρασης (ευτυχώς γιατί ζυγίζει 2 τόνους και το χρώμα ήταν από το 1821)

Αυτά θα τα δώσω πίσω στην πρώην συγκάτοικο και ξαδέρφη μου που τα θέλει πίσω. Να ‘ ναι καλά! Οπότε σύμφωνα με τους νέους υπολογισμούς θα χρειαστώ

-ένα ψυγείο

-ενα έπιπλο τηλεόρασης

-ένα καναπε (όνειρο!)

- ένα τραπεζάκι

-ένα τραπέζι κουζίνας

-ένα νέο κρεβάτι (που έχω ήδη παραγγείλει γιατί τα Praktiker φρόντισαν το προηγούμενο μου να παει στα σκουπίδια!)

Ήδη αυτό το Σαββατοκύριακο βοήθησα σε μία εξίσου σημαντική μετακόμιση. Η αλήθεια είναι ότι ξεθεωθήκαμε, αφού τα κουβαλήσαμε όλα σε 2 διαδρομές με το φορτηγάκι!Το αποτέλεσμα όμως ήταν απίθανο, νεανικό. Παρόλο που χρειάζονται να γίνουν ακόμη πολλά, πιστεύω ότι θα γίνει ένα κουκλίστικο δυάρι. Και τώρα ανυπομονώ για το δικό μου δυάρι. Νομίζω ότι θα τα καταφέρω, διότι ο ενθουσιασμός μου είναι μεγάλος. Τώρα τι θα γίνει με τα ωράριά μου,ε, εντάξει, δεν μπορώ να τα έχω όλα! Ευτυχώς έχω τα Σαββατοκύριακα.

Μόλις παραλάβω τα κλειδιά του νέου μου σπιτιού, θα φροντίσω να παραθέσω και φωτογραφίες του πριν και του μετά. Λατρεύω να ασχολούμαι με το σπίτι και αυτή τη φορά θα δώσω τον καλύτερό μου εαυτό!Ο μεγαλύτερος προβληματισμός μου είναι ο καναπές και το έπιπλο τηλεόρασης. Και είναι αρκετά μεγάλο πρόβλημα διότι δεν σκοπεύω να επενδύσω σε πανάκριβα έπιπλα. Προτάσεις δεκτές για το που να ψάξω πριν άρχίσω τις βόλτες μου από το Σάββατο που έρχεται!. Για τη διακόσμηση, θα το αναλύσω αργότερα που θα έχω μπει μέσα στο σπίτι!

Συγνώμη κιόλας!

Κάτσε τώρα γιατί έχω συγχυστεί. Πάρα πολύ σου λέω!

Είναι δυνατόν να εργάζεσαι κάπου όπου ΔΕΝ παίρνεις επιδόματα αδείας, πάσχα και Χριστουγέννων, να δουλεύεις από τις 9 έως τις 8 κατά μεσο όρο, να είσαι κάθε φορά συνεπής παρόλο που οι υπόλοιποι - και ανώτεροι από εσένα - φροντίζουν να περνάνε από εκεί για 5 ωρίτσες και παρόλαυτα να σου τη λένε;

Και μάλιστα όχι γιατί δεν έκανες σωστά τη δουλειά σου, αλλά γιατί δεν βρίσκεσαι στις εκδηλώσεις της δουλειάς. Το πράγμα έχει ώς εξής: Έχω δύο δουλειές με διαφορετικές συμβάσεις. Σε μία από αυτές τις δουλειές έχω κανονικά επιδόματα, κανονικά ένσημα αλλά τον ελάχιστο μισθό που υπάρχει και τις ελάχιστες ώρες δουλειάς. Στην άλλη δεν έχω τίποτα από τα παραπάνω, εκτός από περισσότερα χρήματα και φυσικά πολλαπλάσιες ώρες εργασίας! Στην πολύωρη δουλειά συνήθως αναλαμβάνω και πολλά περισσότερα από όσα θα έπρεπε, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να αποδίδω στην επόμενη δουλεια (πάλι καλά που είναι πολύ λιγότερες ώρες!)

Άντε τώρα να εξηγήσεις ότι δεν είσαι ελέφαντας όταν σε ρωτάνε γιατί δεν βρίσκεσαι στις εκδηλώσεις εκτός του γραφείου. Άντε να καταλάβουν ότι γυρίζω κάθε βράδυ στις 11 στο σπίτι ,πτώμα από τις δουλειές και ότι το μόνο που προλαβαίνω να κάνω είναι ένα - απαραίτητο- μπάνιο, πριν προλάβει να με πάρει ο ύπνος! Δηλαδή προσωπική ζωή τζίφος, κοινωνική ζωή τζίφος, γενικότερα ζωή τζίφος. Εντάξει, ευτυχώς υπάρχουν και τα Σαββατοκύριακα..(όχι όλα όμως!)

Υπό άλλες συνθήκες - ωραριακές αλλά κυρίως οικονομικές - θα πήγαινα όπου χρειαζόταν. Επίσης, να σημειώσω ότι δεν έχω δα και καμιά θέση σημαντική, όπου η παρουσία μου απαιτείται σε αυτές τις εκδηλώσεις που όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Ακόμη, τις φορές που τίμησα κάτι τέτοιες εκδηλώσεις δεν χρειάστηκα ποτέ ενώ συχνά ένιωσα και παρείσακτη. Άσε που δεν μπορώ να είμαι και ευδιάθετη καθώς είναι γνωστό τοις πάσι πόσο κυκλοθυμική είμαι.Είναι δυνατόν υπό αυτές τις συνθήκες να έχουν απαιτήσεις; Ξέρω ότι δεν είμαι η μοναδική που περνάει έτσι τις μέρες της, αλλά δεν είμαι και υπερβολική σε αυτό που λέω, είμαι; Ε;

Δεν θέλω να κρίνω αυτή τη στιγμή τη σχέση ανωτέρων - υφισταμένων στα εργασιακά περιβάλλοντα. Θέλω μόνο να δηλώσω ότι χρειάζομαι χρόνο και για την υπόλοιπη ζωή μου. Και μη μου πείς ότι εγώ το διάλεξα και κακώς παραπονιέμαι. Ξέρω πολλούς που κάνουν δύο δουλειές για να είναι οικονομικά άνετοι. Η δική μου περίπτωση δεν είναι έτσι γιατί οι δύο δουλειές μου μου προσφέρουν λιγότερα από όσα θα μου πρόσφερε μία δημοσιοϋπαλληλική δουλειά 8ωρη! Οπότε μάλλον είναι αναγκαία επιλογή.

Σπίτι, δουλεια, δεύτερη δουλεια, και μετα πάλι σπίτι. Η ώρα 11 συνήθως. Κάθε μέρα. Κουράστηκα. Και έχω ακόμα 40 περίπου χρόνια δουλειάς μπροστά μου. Γαμώτο.

8 μποφόρ

Δεν ήθελα να σηκωθώ με τίποτα από το κρεβάτι μου σήμερα. Η ιδέα του να χουζουρεύεις κάτω από τα παπλώματα, ενώ έξω γίνεται χαμός Κυρίου, ήταν τρομερή. Είχα ήδη ξυπνήσει αξημέρωτα, όπως κάθε πρωί, κι ας μην χρειάζεται να είμαι στη δουλειά πριν από τος 9.30. Σήμερα ήταν αλλιώς όμως. Κατά τις 6.30, κι ενώ μόλις είχε αρχίσει να ξημερώνει, με ξύπνησε ο αέρας. Βογγητά με μίσος και οργή, χτυπούσαν το σπίτι, τόσο που είχα την εντύπωση ότι θα φύγει η οροφή (λες και δεν έχω ακόμη 2 ορόφους από πάνω μου) ! Δεν είχα κλείσει τα παντζούρια. Σηκώθηκα και κοίταξα έξω. Ευτυχώς τα πάντα στο μπαλκόνι μου έμοιαζαν να είναι κολλημένα στη θέση τους. Δεν είχε κουνηθεί τίποτα παρόλη τη μανία του αέρα. Χάζεψα τον ακάλυπτο που φαίνεται από το μπαλκόνι μου. Λίγες φορές θα τον δω ακόμη άλλωστε. Το επόμενο σπίτι βλέπει στο δρόμο και σε όλους όσους το ανέφερα ως μειονέκτημα, με είπαν ανόητη. Δεν καταλαβαίνω τους λόγους τους όμως. Τόσο ανόητο είναι να θέλω βγαίνοντας στο μπαλκόνι να βλέπω κήπους, αντί για τη γειτόνισσα απέναντι - που ποιος ξέρει τι θα είναι βασικά;

Συνεχίζω. Με τόσο αέρα δεν είχα καμία όρεξη να βγω από το σπίτι. Ξαναμπήκα στα σκεπάσματά μου, δεν άνοιξα καθόλου τηλεόραση για να ενημερωθώ για τις καιρικές συνθήκες. Ήταν τελείως περιττό. Η ώρα πέρασε γρήγορα μέσα στο τεχνητό σκοτάδι που είχα φτιάξει για να μη δω τον ήλιο, γιατί μέχρι να αλλάξει η ώρα, πέφτει στα μάτια μου από τις 7 και κάτι. Με το ζόρι σηκώθηκα. Μετά τις απαραίτητες ενέργειες, άνοιξα την ντουλάπα μου. Άλλο, μεγάλο και ακανθώδες ζήτημα.

Η γκαρνταρόμπα μου αποτελείται από δύο βασικά σχέδια. Τζιν και μάυρα μπλουζάκια. Δεν είναι ότι δεν μου αρέσουν τα χρώματα. Το μαύρο όμως κάθε φορά που πηγαίνω γι αψώνια, με ηρεμεί πολύ περισσότερο από τα υπόλοιπα. Μαύρο ή λευκό. Αλλά στα χειμερινά μου ρούχα, λευκό βρίσκω πολύ σπάνια. Δεν θα με χαλούσε να είχα άλλα χρώματα (εκτός από ροζ, γιατί πραγματικά βγάζω φλίκταινες, σχεδόν με όλες του τις αποχρώσεις!). Το λάθος το κάνω εγώ όμως, γιατί πάντα αγοράζω ένα μπλουζάκι που μου αρέσει στο μάυρο του και όχι στο πράσινο, στο κίτρινο, στο καφέ ή στο κόκκινο. Μαύρο σημαίνει ηρεμία για μένα. Επίσης σημαίνει αισιοδοξία και επιθετικότητα (πάντα για μένα). Κακά τα ψέματα όμως, σήμερα ήθελα να βρω ένα άλλο χρώμα να φορέσω. Φέτος την άνοιξη θα προσπαθήσω να αλλάξω χρωματολόγιο! Είχα και την εντύπωση ότι με τόσο αέρα έξω θα έκανε και τρομερό κρύο. Μέγα σφάλμα. Φυσιολογική η θερμοκρασία κι εγώ ντύθηκα λες και θα πήγαινα στα χιόνια!

Κακήν κακώς ήρθα στη δουλειά. Τώρα όλη τη μέρα θα σκέφτομαι πότε θα πάω σπίτι να κουλουριαστώ στα σκεπάσματα το βράδυ. Ο αέρας κάνει τα τζάμια να τρίζουν εδώ. Είναι υπέροχα να είσαι μέσα στα ζεστά και να βλέπεις τα αυτοκίνητα να δυσκολέυονται να κινηθούν μες στον άνεμο. Ευτυχώς που δεν οδηγώ.

Φίλοι;

Για το δίκαιο, για την αγάπη, για την αλήθεια στα μάτια σου

είμαι ευγνώμων που έχω ένα φίλο σαν κι εσένα στο πλάι μου

Για τα δάκρυα, για τη χαρά

και επειδή δεν με ρωτάς ποτέ γιατί

μπορούμε να πάμε μαζί ψηλά..

Επέλεξα την ελέυθερη απόδοση που με εκφράζει καλύτερα. Το τραγουδάκι είναι για όλους όσους τηρούν σήμερα το γνωστό τοις πάσι “a friend in need is a friend indeed”(ίσως όμως και και κάτι παραπάνω από αυτό).  Η εβδομάδα ξεκινάει πολύ μουσικά, με ενθουσιασμό. Ελπίζω να συνεχίσει έτσι γιατί οι προηγούμενες εβδομάδες είχαν πολύ πήξιμο.

Lunatica-Song-for-you.mp3

Song for you

You hold my hand when I tremble with fear
You bring me light when I burst out in tears
And now I want to thank you, dear, for all the things you’ve done
I can’t deny (that) you showed me the right way

For the light, for the love
For the truth in your eyes
I am grateful to have such a friend by my side
For the tears, for the joy
For not asking me why
We can hold our hands up and reach for the sky

You kept your faith when my words were untrue
You made me laugh when I was feeling blue
Always giving, never asking for more than a smile upon my face
Together we will conquer the whole world (You) don’t have to worry
We’ll stay together all of our days
You can trust in my words, you can rely on me
And when dark clouds obscure the sky
I’ll be at your side
Until the weight on your shoulders fades away

Από τους Lunatica - The edge of Infinity. Enjoy!

Μια μικρή βόλτα

Επιτέλους είναι εδώ η πολυπόθητη Παρασκευή. Έκανα μία πολύ σημαντική “βόλτα” σήμερα. Επισκέφθηκα πολλά blog. Και έχω να πω λίγα πραγματάκια.

Πρώτα από όλα πρέπει να εξομολογηθώ κάτι. Το blog αυτό το ξεκίνησα με σκοπό να μπορέσω να μιλήσω για όσα πράγματα δεν με αφήνει ο λιγοστός χρόνος μου να συζητήσω, να μπορέσω να ξετυλίξω τις σκέψεις μου που μερικές φορές είναι πολύ μπερδεμένα κουβάρια και να βοηθήσω τον εαυτό μου να μην περιορίζεται όταν θέλει να εκφραστεί. Αρχικά μου είχε φανεί πολύ δύσκολη διαδικασία, μια που είχα ήδη ξεκινήσει ένα άλλο - αποτυχημένο -blog. Θέλεις όμως το πείσμα μου, θέλεις η ανάγκη που είχα για να λέω πότε ανάλαφρα, πότε φιλοσοφημένα και πότε καθαρά μουσικά πράγματα, με βοήθησε να φέρω αυτό που διαβάζετε εις πέρας, αν και έχει πολλές ελλείψεις τις οποίες προσπαθώ να διορθώνω με τον καιρό. Εν ολίγοις, το blog αυτό δημιουργήθηκε ως καθαρά προσωπικό.

Συνειδητοποίησα όμως πως με αυτή μου τη “δημιουργία” έμπαινα σε έναν άλλο μαγικό κόσμο. Σε έναν κόσμο που πολλοί άλλοι ξεκίνησαν ένα blog ακριβώς όπως εγώ. Είχα την εντύπωση ότι τα μεγαλύτερα σε επισκεψιμότητα blog είναι φτιαγμένα μόνο για την επισκεψιμότητα. Δεν είδα μόνο αυτά όμως. Είδα blogs γεμάτα φαντασία, είδα blogs πολύ οργανωμένα, είδα blogs με ζωή μόλις ενός μήνα, είδα, είδα πολλά…Τελικά είναι πολλοί οι άνθρωποι που δεν αναλύουν άλλα, άσχετα πράγματα παρά μόνο τη ζωή τους. Γεγονότα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τους φάνηκαν χρήσιμα στον τρόπο σκέψης. Είδα συμβουλές, είδα καταστάσεις, είδα και ειδήσεις βέβαια, γραμμένες όμως από την πιο ανάλαφρη σκοπιά τους και όχι την καταγγελτική. Κυρίως είδα υπέροχες σχέσεις μεταξύ των μελών αυτής της κοινότητας.

Μέσα στη βόλτα μου αυτή έκανα ταξίδια σε τοπία θεαματικά, άκουσα τραγούδια με όλη μου την προσοχή γιατί είχαν σημασία για αυτόν που τα ανέβασε για να τα ακούσουμε οι υπόλοιποι, είδα φωτογραφίες που διαστρεβλώνουν με έναν παράξενα ευχάριστο τρόπο την καθημερινότητά μας. Συγκεντρώθηκα στα γραφόμενα όσο μου επέτρεπε η δουλειά μου, και βρήκα κείμενα που με ενέπνευσαν.

Και εκεί θέλω να καταλήξω. Ένα blog δεν είναι η επισκεψιμότητά του πάντα, γιατί σήμερα διάβασα κείμενα που δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη από πολλούς και αξίζει να τα ανακαλύψουν. Και ήταν κείμενα για απλά ζητήματα, για την άποψη του συντάκτη για ό, τι του συμβαίνει, για ένα τραγούδι που τον άγγιξε για κάποια χρονική στιγμή.

Αυτό που θέλω να πω και δεν ξέρω αν τα έχω καταφέρει μέχρι στιγμής είναι ένα “μπράβο” για αυτά που διάβασα και κατ’ επέκτασην για τους συντάκτες τους. Δεν ήξερα περί τίνος επρόκειτο ακριβώς όλη αυτή η κοινότητα των blogs. Πρόσθεσα κάποια από αυτά και στη δική μου σελίδα, για να μπορώ να ξέρω τι έχετε γράψει χωρίς να σας ψάχνω κάθε φορά. Αν και πάντα, κάθε φορά που μπαίνω στις σελίδες αυτές έχω τη σιγουριά ότι θα σας ανακαλύπτω απ’ την αρχή…

Μπράβο σε όλους σας. Αποτελείτε έμπνευση…Νόμιζα ότι ποτέ δεν θα μπορούσα να ανήκω σε μία τέτοια ομάδα. Θα δείξει αν θα τα καταφέρω..

Βαρέθηκα(παραπλανητικό)

Θέλω να τελειώσει αυτή η εβδομαδα διακαώς. Δεν μου τη βάρεσε από το αγχος αλλά έχω μία υπερένταση. Αυτό το Σαββατοκύριακο ξεκινάω να πακετάρω. Θα είναι η πρώτη μετακόμιση που θα κάνω μόνη μου και θέλω να τα φτιάξω όλα όπως πρέπει. Ξέρω, θέλω ακόμα δυο με τρεις εβδομάδες μέχρι να φύγω από το σπίτι που είμαι τώρα.Αλλά στι μυαλό μου γυρίζουν σκέψεις συνεχώς. Από το τι θα βάλω μέσα σε κούτες, τι θα αποσυναρμολογήσω, τι θα πετάξω και τι πρέπει να αγοράσω.

Η βόλτα σε καταστήματα τύπου ΙΚΕΑ και Praktiker και άλλα παρόμοια θα καθυστερήσει μέχρι να μπουν σε μία τάξη όλα τα υπόλοιπα.Μπορεί αυτή τη στιγμή να μένω σε ένα αρκετά μικρό χώρο. Ο επόμενος όμως ειναι κατά τι μεγαλύτερος και με αυτά που ήδη έχω θα είναι άδειος. Με έχει ενθουσιάσει αυτή η διαδικασία. Ξέρω ότι θα ταλαιπωρηθώ λιγάκι, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα αξίζει τον κόπο.

Και όπως σκέφτομαι όλα αυτά, συνειδητοποίησα ότι τελευταια δεν έχω καταφέρει να μεταφέρω αυτό μου το συναίσθημα στις σελίδες που διαβάζετε. Μάλλον μεταφέρω κάτι πολύ πιο θλιμμένο και νομίζω ότι είναι άδικο. Δεν ξέρω τι πρέπει να διαβάζει ο τυπικός αναγνώστης ενός blog. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι αυτες οι σελίδες είναι καθαρά προσωπικές, καθημερινές κι εκφράζουν τους προβληματισμούς μου.

Αυτή την περίοδο ο προβληματισμός μου είναι κατά βάση η μετακόμισή μου. Και το ποστ αυτό είναι μία απλη εισαγωγή σε ό,τι επακολουθήσει. Εύχομαι οι τυχόν αναγνώστες μου να γελάσουν πολύ με τη μικρή αυτή περιπέτεια!Κι αν μη τι άλλο, μια μικρή βοήθεια σε θέματα σπιτιού δεν θα με βλάψει (γιατί έχω μπερδευτεί με το ζήτημα αυτό, αλλά θα το αναλύσω σε άλλο ποστ)!

Ευχαριστώ

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που σκέφτηκα να πω αυτή τη λέξη. Ίσως και να πέρασε όλη μου η ζωή για να μπορέσω να καταλάβω πόσο πραγματικά μεγάλη είναι η σημασία ενός τόσο μικρού ρήματος. Όμως σήμερα έχω τρομερή ανάγκη να την πω. Σαν ευχαριστώ για όλα όσα ζω μαζί σου.

Για την υπομονή σου στα τρελά μου ωράρια

Για την καλοσύνη σου στην τρομερή ζήλια μου

Για το πείσμα σου όταν προσπαθώ να σου κάνω παράπονα

Για την αγκαλιά σου κάθε φορά που πιέζομαι από ανόητες καταστάσεις

Για τον τρόπο που μου κρατάς το χέρι όταν φοβάσαι, κι ας μη θέλεις να μου το δείξεις

Για το χαμόγελό σου όταν θέλεις να έρθεις κοντά μου, μετά από τσακωμό

Για το χιούμορ σου απέναντι στα κόμπλεξ μου

Για τα τηλεφωνήματα εκείνες τις μικρές ώρες που είσαι έξω και με θέλεις μαζί σου, αλλά ενίοτε μας χωρίζουν κάποια χιλιόμετρα

Για τα ταξίδια express που έχουμε κάνει μαζί, για όλους τους λόγους που μπορεί να φανταστεί κανείς

Για τα βράδια του καλοκαιριού που μια καρέκλα μπαμπού μας φιλοξενεί και τους δύο στο μπαλκόνι

Για το άγχος, τις τρέλες, τις ελπίδες, τις φιλοδοξίες, τα όνειρά σου

Γι’ αυτά και για τόσα πολλά ακόμα… Σ’ευχαριστώ.

Τα παραπάνω έπεσαν στα χέρια μου κατά λάθος. Ή..τα έγραψα εγώ προσπαθώντας να ξεγελάσω τον εαυτό μου με το ιδανικό πάθος.

“…when i was thinking this was something permanent

you were already thinking of going away..”