Σε κάθε αρχή εβδομάδας αναρωτιέμαι

Έχω ένα περίεργο συναίσθημα άγχους σήμερα.. Μήπως φταίει η δουλειά, η ζωή, οι σχέσεις, δεν ξέρω. Η τηλεόραση δεν βοηθάει γιατί δίνει τα βραβεία της Αγελάδας και κάτι σχετικές ανοησίες. Λέω μήπως βοηθήσει να δω τις “Ζωές των Άλλων”, μήπως και καταλάβω τι μου φταίει στη δική μου ζωή. Δεν είμαι έτοιμη να εκφράσω πολιτικοποιημένες απόψεις όμως και όλοι μου λένε ότι πραγματικά θα έχω κενό αν δεν τιμήσω τη συγκεκριμένη παραγωγή.

Η λύση όπως και στις περισσότερες περιπτώσεις που αντιμετωπίζω αδιέξοδο είναι η μουσική. Τελικά εκεί βρίσκεται η πηγή της ηρεμίας μου. Προτιμώ να έχω την τηλεόραση ως last resort στις στιγμές απελπισίας μου.

Τη μουσική μου όμως δεν μπορώ να την ακούσω με παρέαγιατί είναι μοναδική. Δεν μπορώ να υποβάλλω ή να επιβάλλω σε κανένα να την ακούσει μαζί μου. Άλλωστε συνειδητοποιώ ότι είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι που ξέρω και που ακούνε μουσική για να ηρεμήσουν. Μετρημένοι στα δαχτυλα του ενός χεριού – προς το παρόν. Όλοι οι υπόλοιποι τη θεωρούν ένα μέσο καθαρής διασκέδασης. Κρίμα. Αν ήξεραν πώς να κρίνουν τη μουσική, θα ήξεραν και πώς να την ακούσουν…

Από το ένα θέμα στο άλλο…Αλλά για τι να μιλήσω? Για τον 19χρονο πατροκτόνο που ολόκληρη η γειτονιά είναι μαζί του ή για τα πορίσματα του θανάτου του Βαρθολομαίου?

Όχι ευχαριστώ. Προς το παρόν δεν θα πάρω.

Explore posts in the same categories: thought of the day