Πόσες σκέψεις για μια φραση…
Λίγο πριν τελειώσει μία μέρα εργασίας. Η τελευταία της εβδομάδας. Και θέλω τόσο να μπω σε εκείνον το χώρο που τα τελευταία χρόνια αποκαλώ σπίτι. Να βγάλω από επάνω μου τους προβληματισμούς της μέρας και να γυρίσω το κλειδί στην πόρτα μέχρι να έρθει το αύριο για να ξεκινήσω νέους προβληματισμούς και νέα σχέδια.. Ήρθε μία φράση και τα χάλασε όλα…
Πόσο εύκολα λες “δεν με ενδιαφέρει”..
Πολύ εύκολα όταν πρόκειται για κάτι που σε προβληματίζει και που θέλεις να αποποιηθείς την ευθύνη του για λίγο. Πολύ εύκολα όταν είσαι θυμωμένος. Αλλά πολύ δύσκολα όταν πρόκειται για το άτομο που προσδιορίζει τη μισή σου – ή και παραπάνω – ζωή. Κι εγώ σήμερα το άκουσα. Και δεν μου άξιζε. Είναι στ αλήθεια περίεργος ο τρόπος που ο θυμός μπορεί να καθορίσει κινήσεις, συζητήσεις και καταστάσεις. Σε κάνει να υποβαθμίζεις όλα όσα σημαίνουν πραγματικά κάτι.
Όμως για πες μου:
Μπορείς να πεις αυτή τη φράση εύκολα ή δύσκολα;
