Σήμερα (το) γιορτάζω

…θα θελα να ήμουν εκεί σήμερα 

Η ονομαστική μου εορτή βλέπεις. Όχι δεν είναι σαν τις περισσότερες, που κοιτάς την ημερομηνία και ξέρεις ποιος γιορτάζει. Άλλωστε και εγώ η ίδια την ανακάλυψα πριν 5 χρόνια. Αλλά αυτό είναι που την κάνει τόσο ιδιαίτερη.. Χαίρομαι σαν μικρό παιδί. Κι ας μην παίρνω δώρα. Αρκεί που όταν πριν από 5 χρόνια ξεκίνησα να το γιορτάζω κανείς δεν μου είπε ότι είμαι ανόητη και θα έπρεπε να γιορτάζω των Αγίων Πάντων, όπως όλοι που δεν έχουν γιορτή.

Για να δούμε λοιπόν. Πάντα τέτοιες μέρες αναρωτιέμαι πόσο ενδιαφέρουσα θα καταλήξει η μέρα μου μετά τη δουλειά. Συνήθως το μετά είναι πολύ πιο ενδιαφέρον. Το καλύτερο δώρο θα ήταν να βρω εκείνο το σπίτι που ψάχνω τον τελευταίο μήνα.

Η ανανέωση τελικά είναι το καλύτεο πράγμα. Ακούγομαι σαν γυναικούλα το ξέρω. Δεν αναφέρομαι όμως σε μαλλιά νύχια και ρούχα και οτιδήποτε παρόμοιο. Εννοώ τι συμβαίνει στην ψυχή σου και πως την κάνεις να νιώσει ότι κάνει μια νέα αρχή. Συναισθήματα, σκέψεις. Αν αυτά δεν είναι αισιόδοξα το μόνο σίγουρο είναι ότι θα καταφέρεις να μιζεριάσεις λίαν συντόμως. Δες για λίγο το ποτήρι μισό γε(α)μάτο- επιλέγεις όποια εκδοχή σε συμφέρει!

Σήμερα λοιπόν τίποτα δεν μπορεί να μου χαλάσει τη διάθεση.  Τουλάχιστον εγώ δεν θα αφήσω να συμβεί. Μπορώ.

Σε κάθε αρχή εβδομάδας αναρωτιέμαι

Έχω ένα περίεργο συναίσθημα άγχους σήμερα.. Μήπως φταίει η δουλειά, η ζωή, οι σχέσεις, δεν ξέρω. Η τηλεόραση δεν βοηθάει γιατί δίνει τα βραβεία της Αγελάδας και κάτι σχετικές ανοησίες. Λέω μήπως βοηθήσει να δω τις “Ζωές των Άλλων”, μήπως και καταλάβω τι μου φταίει στη δική μου ζωή. Δεν είμαι έτοιμη να εκφράσω πολιτικοποιημένες απόψεις όμως και όλοι μου λένε ότι πραγματικά θα έχω κενό αν δεν τιμήσω τη συγκεκριμένη παραγωγή.

Η λύση όπως και στις περισσότερες περιπτώσεις που αντιμετωπίζω αδιέξοδο είναι η μουσική. Τελικά εκεί βρίσκεται η πηγή της ηρεμίας μου. Προτιμώ να έχω την τηλεόραση ως last resort στις στιγμές απελπισίας μου.

Τη μουσική μου όμως δεν μπορώ να την ακούσω με παρέαγιατί είναι μοναδική. Δεν μπορώ να υποβάλλω ή να επιβάλλω σε κανένα να την ακούσει μαζί μου. Άλλωστε συνειδητοποιώ ότι είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι που ξέρω και που ακούνε μουσική για να ηρεμήσουν. Μετρημένοι στα δαχτυλα του ενός χεριού - προς το παρόν. Όλοι οι υπόλοιποι τη θεωρούν ένα μέσο καθαρής διασκέδασης. Κρίμα. Αν ήξεραν πώς να κρίνουν τη μουσική, θα ήξεραν και πώς να την ακούσουν…

Από το ένα θέμα στο άλλο…Αλλά για τι να μιλήσω? Για τον 19χρονο πατροκτόνο που ολόκληρη η γειτονιά είναι μαζί του ή για τα πορίσματα του θανάτου του Βαρθολομαίου?

Όχι ευχαριστώ. Προς το παρόν δεν θα πάρω.

Πόσες σκέψεις για μια φραση…

Λίγο πριν τελειώσει μία μέρα εργασίας. Η τελευταία της εβδομάδας. Και θέλω τόσο να μπω σε εκείνον το χώρο που τα τελευταία χρόνια αποκαλώ σπίτι. Να βγάλω από επάνω μου τους προβληματισμούς της μέρας και να γυρίσω το κλειδί στην πόρτα μέχρι να έρθει το αύριο για να ξεκινήσω νέους προβληματισμούς και νέα σχέδια.. Ήρθε μία φράση και τα χάλασε όλα…

Πόσο εύκολα λες “δεν με ενδιαφέρει”..

Πολύ εύκολα όταν πρόκειται για κάτι που σε προβληματίζει και που θέλεις να αποποιηθείς την ευθύνη του για λίγο. Πολύ εύκολα όταν είσαι θυμωμένος. Αλλά πολύ δύσκολα όταν πρόκειται για το άτομο που προσδιορίζει τη μισή σου - ή και παραπάνω - ζωή. Κι εγώ σήμερα το άκουσα. Και δεν μου άξιζε. Είναι στ αλήθεια περίεργος ο τρόπος που ο θυμός μπορεί να καθορίσει κινήσεις, συζητήσεις και καταστάσεις. Σε κάνει να υποβαθμίζεις όλα όσα σημαίνουν πραγματικά κάτι.

Όμως για πες μου:

Μπορείς να πεις αυτή τη φράση εύκολα ή δύσκολα;