End of the road…

Οι αντοχές του ανθρώπου υποβάλλονται κατά καιρούς σε δοκιμασίες. Ανώδυνες, με τη μορφή στιγμών αμηχανίας, ένα στραβοπάτημα μικρό, μια λανθασμένη εντύπωση. Επώδυνες, όπως η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, μια φυσική αναπόφευκτη κατάσταση, ένα πρόβλημα υγείας.
Οι αντιδράσεις μας καθορίζουν και το μέγεθος της αντοχής. Παραιτείσαι ή το παλεύεις. Και στις 2 περιπτώσεις μαθαίνεις να δέχεσαι το μετά, τις συνέπειες, την απόρροια του εκάστοτε γεγονότος. Και κάπως έτσι, στο βάθος των συνθηκών, ανακαλύπτεις τον εαυτό σου.

Το περιστατικό με το σπίτι μου αποτέλεσε ένα μεγάλο change factor. Τρόμαξα, πανικοβλήθηκα και προσπαθώ να αντεπεξέλθω. Εκείνη η μικροσκοπική στιγμή που αισθάνεσαι μόνος και αδύναμος να αντιμετωπίσεις κάθε δυσκολία, εκείνη η ίδια στιγμή σε εφοδιάζει με θυμό, οργή και πείσμα και εντέλει προσφέρει το εχέγγυο να προχωρήσεις παρακάτω.
Μετά από πολλά χρόνια ξεκινάω πάλι από το μηδέν. Με τη μία πρόκληση να διαδέχεται την άλλη, δοκιμάστηκε και η σχέση με τον άνθρωπο που μέχρι πρότινος αποκαλούσα «έτερον ήμισυ». Ο αγώνας απέτυχε παταγωδώς. Δεν θέλω αυτή τη στιγμή να εξηγήσω κανένα λόγο, θα προσπαθήσω όμως να αξιολογήσω συναισθήματα.

Μια πολύχρονη σχέση φαντάζομαι ότι αυτονόητα διαθέτει εμπιστοσύνη, σεβασμό και αγάπη, μια που ο έρωτας μάλλον παρέρχεται. Στην περίπτωση όμως που ο ένας από τους 2 αισθάνεται πάντα «κάτω του μετρίου», στην περίπτωση που δε βρίσκεται δίπλα του ένα χέρι βοηθείας και στήριξης, τότε μάλλον μιλάμε για τις λάθος βάσεις.
Οι διάφορες λοιπόν δοκιμασίες καταφέρνουν να σε φτάνουν στο peak των πιο extreme συναισθημάτων (οργή αντί για απλό θυμό, απελπισία αντί στεναχώριας κλπ). Ο, τιδήποτε δε φτάνει το δικό σου peak, αυτομάτως εξαιρείται – κι ας ακούγεται λίγο εγωιστικό αυτό. Ανάλογα και με τα 2 μισά μιας σχέσης. Θεωρείται αυτονόητη η σύγκλιση σε περιόδους προκλήσεων ,ακόμη και αν αναφερόμαστε σε διαφορετικούς χαρακτήρες.
Όταν πια φτάνεις στο σημείο που δεν εντοπίζεις αυτή τη σύγκλιση, τότε πρέπει να τα περάσεις όλα από ένα «φίλτρο» συναισθημάτων.
Στη δική μου περίπτωση, το «φιλτράρισμα» έδειξε ότι τόσα χρόνια, δεν είχε αναπτυχθεί τόσο πολύ το αίσθημα της αγάπης, όσο το αίσθημα μιας συνήθειας που κατέληγε καταναγκαστική, αλλά αμφίδρομα. Το καλύτερο ήταν να κάνω ένα βήμα παραπέρα και να αφήσω το κάθε «μισό» να πάρει το δικό του, ξεχωριστό δρόμο.

Να με συγχωρείς αν δε φαίνομαι συναισθηματική. Στην αρχή ενός τέλους πονάνε όλα, και δεν έχεις τη σιγουριά του σωστού και του λάθους. Από την άλλη, δεν μπορείς να διαγράψεις τόσα χρόνια σε μια μέρα. Οι σκέψεις μου είναι ακόμη «μουδιασμένες». Νομίζω ότι σταδιακά οδηγούν σε ένα μικρό απολογισμό και ένα overview,τον οποίο μάλλον δεν είμαι έτοιμη να κάνω ακόμη.
Πρώτο καλοκαίρι μετά από μια 5ετία, που με βρίσκει σόλο.
Μέσα σε δύο εβδομάδες, μια με το σπίτι, μια με αυτό,
I think I am starting from scratch…
                                                                                       

                                                                                                                            Καλή εβδομάδα.

ΥΓ: Δεν εχω λόγια να ευχαριστήσω τον anwnymous για το ποστ που εκανε. Αγαπητέ μου, ευχαριστω πολύ για τη συμπαρασταση….

Η πρώτη του Ιούλη.

Φωτό Flickr, χρήστης timsamoff

Πρωτομηνιά, απόγευμα.

Χτυπάει το κινητό. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού μου. “Πολύ ωραία”, σκεφτομαι, “ο άνθρωπος βιάζεται να παραλάβει το ενοίκιό του”. Σηκώνω το τηλέφωνο και μετά την καλησπέρα, μου λέει “Θελω να σου πω κάτι, αλλά κοίτα να το παρεις ψύχραιμα”. Ούτε καν πήγε το μυαλό μου. Και μου το πετάει: “Σου άνοιξαν το σπίτι”.

Στην αρχή έβαλα τα κλάματα, μην ξέροντας πως να αντιδράσω, αλλά μετά από ένα τσιγάρο και 5 λεπτά έφυγα σίφουνας για το σπίτι. Φτάνοντας εκεί, έξω από την πόρτα μου στέκονται ο ιδιοκτήτης, ο διαχειριστής και οι 3 γείτονες που διαπίστωσαν την κλοπή και να ναι καλά οι άνθρωποι, γιατί διαφορετικά θα γυρνούσα το βράδυ σπίτι και θα πάθαινα κρίση.

Τόσα χρόνια στην Αθήνα δεν μου είχε ξανασυμβεί. Και η εικόνα που αντίκρισα όταν μπήκα στο διαμέρισμα, ήταν το μεγαλύτερο σοκ. Είχαν σπάσει τον αφαλό της πόρτας και είχαν κάνει το δυαράκι μου μπουρδέλο. Τη χειρότερη κατάσταση είδα στο υπνοδωμάτιο. Τι σεντόνια έξω, τι πετσέτες, τι εσώρουχα, η ντουλάπα και η συρταριέρα στα μαυρα τους χάλια. Κάλεσα την αστυνομία, ήρθε μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα (ευγε), μου πήρε αναφορά. Από το σπίτι έλειπε το λαπτοπ μαζι με τη θήκη του, η φωτογραφικη μηχανη και κάτι κοσμήματα, που μπορεί να μην τα φορούσα ποτε, αλλά έιχαν μεγάλη αξία. Πάλι καλα βέβαια που δεν μου πήραν και την καινούρια μου τηλεόραση, αν την έιχαν πάρει και αυτή, ακόμη θα κλαιγα, μια που δεν την έχω πληρώσει ακόμη καλά- καλά.

Το τραγελαφικό της φάσης ήταν πρέπει να τους κούρασα τους διαρρήκτες με τις κρυψώνες μου, γιατί άνοιξαν το ψυγείο μου, βρήκαν ένα χυμό που είχα μέσα, τον ήπιαν και τον αφησαν πάνω στο γραφείο!!! Σα να λέμε “ευχαριστούμε που μας φιλοξενήσατε”!! Όταν τον είδα πάνω στο γραφείο, με έπιασε νευρικό γέλιο! Και πέταξα και μια ατάκα, που έκανε τους παρευρισκόμενους να σκάσουν στα γέλια: “Μακάρι να χε χαλάσει ο χυμός και να τους έπιασε κόψιμο τους μαλάκες!”

Την επόμενη μέρα έτρεξα στο  τμήμα για κατάθεση, έκανα τη μύνησή μου κατ ‘ αγνωστων, και πήγα κανονικά στη δουλειά μου, αφού πρώτα φρόντισα να βάλω κλειδαριά ασφαλείας. Βλέπεις, το σπίτι μου ήταν το μοναδικο που ανοίχτηκε, μια  που ήταν το μοναδικό που έιχε μια απλή κλειδαρια (ελέω ιδιοκτήτη φυσικά, έτσι;). Πριν φτάσω στο σπίτι εγώ, ο ιδιοκτήτης -όπως έμαθα αργότερα - δεν έιχε καμία διάθεση να πληρώσει για κλειδαριά ασφαλείας. Από την ώρα που έφτασα και μετά όμως όλοι πέσανε πάνω του, και τελικά τον έπεισαν, αλλά κι εγώ του πα ότι αν δε βάζαμε, δεν υπήρχε περίπτωση να κοιμηθώ εκεί μέσα μόνη μου!

Βασικά, τώρα που έχουν περάσει και λίγες ημέρες, συνειδητοποιώ τι έχει γίνει. Τα βράδια που γυρίζω σπίτι, ανοίγοντας την πόρτα , το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μου έιναι η εικόνα που είδα εκείνη τη μερα. Είχα ακούσεi να λένε ότι το να σου ανοίξουν το σπίτι ειναι σαν βιασμός, αλλά μόνο τώρα μπόρεσα να καταλάβω ότι όντως έτσι ειναι το feeling. Στην αρχή ήμουν πολύ άνετη, τώρα νιώθω λιγάκι περίεργα.

Αυτό που μου έμεινε από εκείνη τη μέρα, είναι το πόσο σημαντικοί έιναι οι φίλοι. Δεν θυμάμαι πόσες φορές χτυπησε το τηλεφωνο μου, πόσο χάρηκα όταν ήρθαν στο σπίτι οι φίλοι μου, πόσο με στήριξαν! Δεν μπορώ να ξεκινήσω να σου λέω πόσο συγκινήθηκα! Μέσα στη γενικότερη γκαντεμιά μου (θέμα άλλου ποστ αυτό), τώρα ξέρω ποια είναι εκείνα τα ατομα που πραγματικά με νοιαζονται…

Όσον αφορά στις απώλειες, αυτό που μου λειπει πραγματικά είναι ο φορητός μου. Λείπει εκείνη η δίοδος επικοινωνίας που είχα γυρίζοντας σπίτι. Χάθηκαν και καποιες εργασίες, και κάποιες φωτογραφίες, αλλα οκ, μικρό το κακό. Τώρα έχω τηλεφωνο, έχω σύνδεση στο Ιντερνετ, και δεν έχω υπολογιστή. Κι έχω θέσει και τόσες προτεραιότητες, που αυτή τη στιγμη δεν μπορώ να προσθέσω και την αγορά ενός φορητού.

Όπως καταλαβαίνεις, θα υπολειτουργήσω αυτόν τον καιρό, μια που στη δουλεια είναι λίγο δύσκολο να μπορέσω να κάνω και τις βόλτες μου στο μπλογκοχωριό.Ελπίζω να βρω άκρη σύντομα πάντως, γιατί δεν μεβλέπω να αντεχω και πολύ καιρό χωρίς λάπτοπ.

Αυτα. Σε χαιρετώ.

Μόλις…

συνέλθω λίγο από αυτό που μου συνέβη την πρώτη του μήνα, θα επανέλθω.

Have we met before..?

Αποφάσισα να ακολουθήσω την τακτική που σύμφωνα με εναν απίθανο Τύπο που ξέρω (το τ με κεφαλαίο, ναι) ,επιβάλλει να μπορείς να είσαι συνέχεια οπουδήποτε αλλού εκτός από το σπίτι σου. Όλα τα είχε η εβδομάδα. Ξεκίνησε με αλλο ένα business trip, αυτή τη φορά χωρίς φωτογραφίες, εκτός Αθηνών, αλλά όχι εκτός Ελλάδος. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα, που δεν γινόταν να χαλαρώσω. Ο στόχος επετέυχθη, με απώλειες μία μέρα δουλειάς και 80 εκκρεμμότητες.

“Δε γαμιέται” σκέφτηκα, “ας συνεχίσουμε να δούμε μέχρι που θα αντέξουμε”. Όλα στο πρόγραμμα. Μαθήματα οδήγησης εντατικά. Ο δάσκαλος μου, δύο παρατηρήσεις έιχε να μου κάνει:

1. “Όχι απότομες κινήσεις με το τιμονι”

2. “Ρε Life, μπορείς να μη μιλάς τόσο πολυ;;” LOL!! Μέχρι εκεί έφτασε η χάρη μου!

• Οικογενειακές υποχρεώσεις.Τσεκ
• καφεδες εξπρες σε κοντινές καφετέριες.Τσεκ
• shopping therapy για να καλυψω την λιγο σκοτωμενη μου διάθεση.Τσεκ
• εννοείται μαθήματα οδήγησης σερί.Τσεκ
• εξτρα ώρες στη 2η δουλειά.Τσεκ
• επιστροφή στο σπιτι αργααα.Τσεκ
  

Ξέρεις τι παρατήρησα; Ότι όταν θεωρώ ότι είμαι στα χειρότερά μου, μου συμβαίνουν οι πιο χαριτωμένες φάσεις. Έξοδος στα γρήγορα για ένα καφέ με τον κολλητό και την κοπέλα του.Στα Εξάρχεια, που αλλού; Και εκεί που είχα απλώσει την αρίδα μου στο τραπέζι, πίνοντας φραπέ στις 10 το βράδυ και με σκοπό να έχω παέι σπίτι ως τις 11, έρχεται ο νεαρός που τραγουδούσε live εκείνη τη βραδιά και μου λέει:  “Εσένα που σε ξέρω;”

Στον κόσμο μου εγω, απαντώ βαριεστημένα: “Εμένα; Δε νομίζω να γνωριζόμαστε”. “Όχι, όχι , από κάπου σε ξέρω!!” επέμενε. Μου είπε 2 - 3 ονόματα, 2-3 περιοχές. Κατέληξε ότι γνωριζόμαστε από την Κρήτη, παρόλο που δεν είναι Κρητικος (long story). Επέμενα κι εγω, δεν τον θυμόμουν με τίποτα. Και μου χαμογελασε, λέγοντας: “Μην ανησυχείς, θα το επεξεργαστώ και θα σου πω ακριβώς από που σε ξέρω!” Και όχι, σε περίπτωση που αναρωτιέται κανείς, δεν με φλέρταρε.( αν και δε μας χάλαγε, μια χαρα παιδί ήταν , αλλα ε, ήτανε δεν ητανε 20 χρονων)

‘Αλλωστε, επρεπε να δεις πως ημουνα, με το σώμα χυμένο σε μια καρεκλα καφετέριας με το πιο πρωτότυπο ταβάνι που έχω δει ποτε, για να με ξυπνήσει από το λήθαργο η ατάκα του νεαρού. Παίζει και να ήταν η πρώτη φορά που ακουγα ατάκα του τύπου “Have we met before?”

Θα θυμηθω, ρε. Πού θα μου πας, θα σε θυμηθω!  

ΥΓ: Μπορώ να ξυπνήσω αύριο και να εχουμε Σεπτέμβρη; Βαρέθηκα τη ζέστη!

Ανακοίνωση

(φωτό flickr, χρήστης js.leeper)

Παρακαλούνται όλοι οι κάτοχοι οχημάτων στους δήμους Καλλιθέας, Νέας Σμύρνης, Παλαιού Φαλήρου αλλά και κατά μήκος της Ποσειδώνος να επιδεικνύουν ιδιαίτερη προσοχη στα αυτοκίνητά τους. Συνιστάται η πλήρης απομάκρυνσή τους.

Απο αύριο η Lifewhispers πιάνει το τιμόνι. Τα μαθήματα θα διαρκέσουν έως και τις αρχές Ιουλίου (εκτός εάν η υποφαινόμενη είναι βούρλο,οποτε θα κρατησουν μεχρι να ανοιξουν τα σχολεια το Σεπτέμβρη).  Υπενθυμίζουμε σε αυτό το σημείο, ότι αν δε μας δείτε να χτυπάμε το αυτοκίνητό σας, δεν μπορείτε να μας κατηγορήσετε.

Τη Δευτέρα έχει οριστεί η θεωρητική εξέταση. Για την ασφάλειά σας, αγαπητοί επισκέπτες, συνιστούμε να αποφύγετε να χρησιμοποιήσετε τις λέξεις “πλύνε“, “κάνα” και “πιάτο” όλες μαζί στην ίδια πρόταση.

Α, επίσης και τις λέξεις “άϊ” και “μωρή”.

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την κατανόησή σας αλλά και για την αμέριστη συμπαράστασή σας.

Υγ: Και μην τυχόν ακούσω καμιά ανοησία, τα σήματα θα τα περάσω λέμε!Καλό ΣΚ.

..mood

(φωτο flickr, χρηστης dans)

Κάτι παίζει και η κυκλοθυμία μου είναι στο φουλ της. Είναι που ο Ερμής είναι ανάδρομος, είναι που σήμερα κάτι με έπιασε που είδα μια τόσο μεγάλη και φωτεινή πανσέληνο, είναι που όσο πάει και καλοκαιριάζει;

Στο μπαλκόνι μου έχω 2 φαναράκια που άναψα πρώτη βραδιά σήμερα.Βούλιαξα στην πολυθρόνα μου για να διαβάσω, αλλα τελικά μου ‘ρθε να γράψω. Μερικές φορές ένα τσιγάρο στα σκοτεινά, είναι σα να λύνεις όλες σου τις απορίες χωρίς να πεις λέξη. Κι ας είναι εξάρτηση.

Το “ούτε κρύο, ούτε ζέστη” δεν με εκφράζει. Προτιμώ τα άκρα. Και ξέρεις κάτι; Η μέρα μου ξεκινάει με κέφι, αλλά λήγει με μελαγχολία. Πιάνω τον εαυτό μου να εθίζεται τη μία στιγμή και την αμέσως επόμενη να ξενερώνει. “Θέλω να φύγω”, διαμαρτύρομαι και αμέσως το καλύπτω με ένα “και πού να πάω;” Φτάνει το Σαββατοκύριακο και θέλω να δω τον κόσμο όλο, μα μένω μέσα στο τέλος απο επιλογη.

Θέλω να ακούσω τη μουσική μου, μα με βλέπω να χαμογελάω πάνω σε νότες άσχετες, μακριά από τις συνήθεις. Θέλω να πάω μια βόλτα μόνη μου, μα τελευταία στιγμή διστάζω. Θέλω να εξαφανιστώ, μα φοβάμαι μήπως δεν με ψάξει κανείς..

Θέλω να προσπαθήσω να σου εξηγήσω πως αισθάνομαι σαν τη μέρα με τη νύχτα μαζί. Μα τελικά η γραφή μου, με μια πρωτοφανή απλότητα, με προδίδει.

Αν είναι κάτι που αγαπάω στις καλοκαιρινές βραδιές, είναι η μοναξιά τους.

12 My white sandals - Trifono.mp3

With my white and rookie sandals

I had walked from time to time

Alongside the nets of a fisherman

Stars and shiny knighted spangle

Was how my father chose to be

But joy was the missing part in me

And on my mind I had a sea

Whose dream I wrecked

I could not see

With my white and withered sandals

That could no longer hold their threads

I found a road that was warm to me

As a flowering bud placed in a pot

Separated from the earth

Intertwining laughter, tears and me

And I always had a sea as my point of light

Wondering if love’s a secret

And should be out of sight

With my white sandals on I crush the piercing blight

The wild thorns that stigmatize our days

Through unseen avenues I find the straps that bind

And bend down to untie the present day….

(Απο τα λίγα, αν όχι το μοναδικό τραγούδι, που έχω βάλει από Έλληνες καλλιτέχνες)

And on my mind I had a sea…

Διαλείμματα.(updated)

Ουφ! Τελικά όντως έχω ξεχάσει να διαβάζω. Αν και μέσες άκρες, κάνω ό,τι έκανα και παλιά, στο πανεπιστήμιο. Ψάχνω αφορμές για διαλείμματα. Διάλειμμα για να φτιάξω δεύτερο ( ή τρίτο ή τέταρτο ) φραπέ, διάλειμμα γιατί ξέχασα (και καλά) να καθαρίσω την καινούρια τηλεόραση, διάλειμμα για να απλώσω τα ρούχα, γενικότερα διάλειμμα. Δεν μπορώ να στρώσω τον κώλο μου κάτω και να μάθω δυο πραγματάκια. Και φυσικά ούτε για εξεταστική πρόκειται (πάνε αυτές οι εποχές), ούτε για πτυχιακή, ούτε για διδακτορικό! Ευτυχώς γιατί μετά την αποφοίτηση θα μου ‘ ρχόταν «κάπως» ένα μηδενικό!

Πφφφ. Χάλια το διήμερο, δεν το συζητώ για τριήμερο, I am dealing with another working Monday tomorrow..

Στα πλαίσια λοιπόν του διαλείμματος, που αν συνεχίσω έτσι προβλέπεται να διαρκέσει all day long, λέω να απαντήσω κι εγώ στις προσκλήσεις που μου κάνανε. Πριν από πολύυυ καιρό, ο Adonios μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο, κατά προτίμηση ποιητικό, όπου όλες οι λέξεις να αρχίζουν από το ίδιο γράμμα. Διαλέγω το Σ.

Σήμερα στάθηκα στη σιωπή σου,
σε σκόρπιες σκέψεις συνάντησα σύννεφα.
Στο σκοτάδι σταμάτησα.
Σε σκέφτομαι συνέχεια, συνειδητοποίησα.
Συγκέντρωσα σημάδια, και συνέχισα…

Μέχρι εκεί καλό δε βγήκε; (εντάξει, έβαλα ένα και , ποιητική αδεία χιχιχ)

Η Ilive2Loveme με κάλεσε να γράψω ένα ποίημα με τις λέξεις Σοφία, παρεούλα, πρόθεση και σουπιά. Δύσκολο ήταν αυτό και δεν μου πολυαρέσει αυτό που έκανα, αλλά το παραθέτω:

Καλοκαιράκι έρχεται κι εγώ με τη Σοφία
Τρελή παρεούλα στήνουμε πάνω στην παραλία
Καλή τη πρόθεση εγώ, μα πειραχτήρι η άλλη,
Σουπιά στιφάδο κάναμε, και από δω παν κι άλλοι

(τι να κάνω, έβλεπα χτες την «κουζίνα της μαμάς» με τον Ευτύχη που είχε χταπόδι στιφάδο)

Η  Σοφία και η ~~Α~~ και φυσικά ο Adonios μου ‘πανε να παίξω κι εγώ το παιχνίδι με τις αλήθειες και τα ψέματα. Από τις παρακάτω προτάσεις, μόνο μία είναι αληθινή. (οι αλήθειες με bold)

• Το Πανεπιστήμιο το τελείωσα ακριβώς στα 4 χρόνια, χωρίς να κοπώ σε μάθημα (και είχα και το Βέλτσο καθηγητή, αυτό να σημειωθεί παρακαλώ).

Όχι, ρε παιδί μου, μπορεί να διάβαζα, αλλά είχα κοπεί σε τουλάχιστον 4 μαθήματα, μεταξυ των οποιων και ενα ωραιότατο προφορικό κόψιμο. Σημειωση:Ο Βέλτσος ειδικά μου χε δώσει ένα ωραιότατο 6 (και οχι 4) στο πρώτο εξάμηνο, ο Σκαρπέλος απο την άλλη 4 (και νομιζα οτι τα χα παει καλα).Ωστόσο, έστρωσα τονκώλο μου κάτω και τελείωσα τη σχολή στα 4μιση χρόνια.

• Δεν μπορώ να αντέξω τις πολύωρες διαδρομές με το αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα να ξερνάω σε κάθε στάση που κάνουμε.

Ουδέν πρόβλημα δεν έχω με τις διαδρομές, αρκεί ο οδηγός του αυτοκινήτου να μην πηγαίνει σαν πολλα κιλά μαλάκας.χιχιχιχιχι!

• Όταν ήμουνα στο Γυμνάσιο, είχα στο δωμάτιο που μοιραζόμουν με τον αδερφό μου, μια τηλεόραση 20 ιντσών, η οποία έπεσε με τη γωνία στο κεφάλι μου. Ουδέποτε πήγα σε γιατρό να εξετάσει το βαθούλωμα στο κρανίο μου.

Ακριβώς όπως το βλέπεις γραμμένο, ακριβώς έτσι συνέβη! Δεν εξετάσθηκα ποτέ, οπότε αν τελικά έπαθα κάτι στο κρανίο, νομίζω ότι θα το μάθω πολύ αργότερα. Το κρανίο μου είχε σχηματίσει ένα λάκκο με υγρό, αλλά μετά απο 3 μέρες επανήλθε, οπότε δεν το έψαξα παραπέρα!!

• Άργησα πολύ να μάθω να διαβάζω, και ως και την Τρίτη δημοτικού η δασκάλα μου με θεωρούσε διανοητικά αργή.

Δεν ξέρω αν με βρίσκεις πολύ χαζή ή πολύ έξυπνη, είναι γεγονός όμως, ότι ήξερα να διαβάζω πριν πάω νηπιαγωγείο (τότε δεν υπήρχαν παιδικοί σταθμοί), και μάλιστα χωρίς να μου μάθει κανένας. Η δασκάλα μου στο νηπιαγωγείο με έβαζε να διαβάζω παραμύθια στα υπόλοιπα - συνομήλικά μου - παιδάκια. Τώρα πώς έμαθα να διαβάζω, τι να πω, έχω κενό μνήμης.

Νομίζω ότι η απάντηση είναι προφανής, γιατί είμαι άνθρωπος που επαναλαμβάνεται και σίγουρα κάπου την έχω ξανα- αναφέρει την αλήθεια. Ποια είναι;;

Τέλος διαλείμματος. Καλή μου συνέχεια.

Ιντερμεδιο

Λοιπον,μετά απο πολλές διαβουλεύσεις και ζητώντας και βοήθεια, αποφάσισα ότι δε μπορω να συγκρατηθω, θα το πω.

Πρωταγωνιστες: Φίλη (μου) και ο φίλος της

Τοποθεσία: Το κρεβάτι

Ώρα: Αργάμιση

Για λόγους διευκόλυνσης, ας ονομάσουμε τη φιλη μου Α και το φιλο της Β

Β: Μωρο μου θες να κανουμε τρελες;

Α: Αμέ!

Β: Ελα εδω τότε (κλεισιμο ματιού)

Α: (πονηρο χαμογελο)

Ξεκινάει το γνωστό παιχνιδάκι (ε δεν ξερω και λεπτομερειες), μέχρι που κάποια στιγμή πάνω που ειχε αρχίσει να μπάινει το νερό στο αυλάκι, ακουμε το εξης:

Β: Κάνεις λίγο πιο κει το ποδαρ’ σ’ ;

Τέλος.

ΥΓ: How cool is that?????

(Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική)

Μάνο, ευχαριστω για τη βοήθεια στον προβληματισμο μου

Λαχανάκι, το ποστ αυτο για σένα! Για να δεις τι τραβάνε μερικές τρελές!

 

Αυτές τις μέρες…

φωτο flickr, χρηστης lopolis

….χαίρομαι που έχω φίλους που με καταλαβαίνουν

…μαθαίνω ότι τα άτομα της ζωής μου που εκτιμώ και θέλω την παρέα τους είναι περισσότερα από όσα είχα υπόψιν μου!!

….ξεραίνομαι στα γέλια με όποια συζήτηση καταλήγει στη φράση «είσαι θεά!» (ή κάτι παρόμοιο)! Χιχιχιχι!

…βρίσκω ανθρώπους που μια κουβέντα μαζί τους είναι το πιο «antistress» κομματι της μέρας μου

…κοιμάμαι λίγο, δουλεύω πολύ

…αγχώνομαι που έχω περιορίσει τις βόλτες μου εδώ, ανωτέρα βία

…στενοχωριέμαι όταν δημιουργούνται απρόσμενα περιθώρια και δεν βρίσκω μία δίοδο επικοινωνίας

..χαμογελάω, όταν θυμάμαι δύο μάτια και ένα χαμόγελο που με έκανε να ανατριχιάσω

…το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι μόλις ξυπνήσω, είναι κάτι αξέχαστες στιγμές που ανυπομονώ να ξαναζήσω

… εξυψώνω τον εγωισμό μου, μα δεν αντιστέκομαι σε ενδεχόμενα «θέλω»

…συνειδητοποιώ ότι (και δεν περίμενα να το πω αυτό) ότι αυτό το καλοκαίρι παίζει να είναι ονειρεμένο…!

Μου αρέσει το ροζ συννεφάκι που βρίσκομαι. (κι ας απεχθάνομαι το ροζ)
                                                                                                      Μ’αφήνεις για λίγο εδώ;

                                                                                                                                 

warning! ψωνιο-ποστ!

Είχαμε λοιπόν χτές event με την εταιρεία που λες. Και μια που είχα την τύχη να μην πρέπει να πάω στη δεύτερη δουλειά, είπα να μην εμφανιστώ για άλλη μια φορά σαν λέτσος στην εκδήλωση. Συνήθως αυτό που γίνεται είναι να πηγαίνουν όλοι να ετοιμάζονται πριν το παρτυ, μόνο που εγώ δεν ανηκα σε αυτή τη συνομοταξία λόγω δεύτερης δουλειάς, οπότε εμφανιζόμουν κατευθείαν.

Ε, και αφου ως δια μαγείας βρήκα χρόνο φόρεσα κάτι καλύτερο, εκανα το μακιγιάζ μου, έβαλα τα αρώματά μου, άλλαξα την τσαντα της δουλειάς με μία πιο σικ, έβαλα πέδιλα πρώτη φορά φέτος, όλα τα κανα. Και όταν πήγα στο event, μου συνέβη αυτό που έχει συμβεί στα περισσοτερα κοριτσάκια. Εντοπίζω ότι υπάρχει άλλο ένα άτομο που φοράει το ίδιο ρούχο με μενα!!! Και γαμώ την ατυχία μου γαμώ, υποτίθεται ότι το χα ψωνίσει από το Λονδίνο!!! Θα μου πεις, τωρα με την Aegean, ολο και περισσότεροι Έλληνες είναι εκεί (lol). Ναι , βρε παιδί μου , δε θα διαφωνήσω, αλλα να τυχει να ψωνίσουμε και από το ίδιο μαγαζί;;; Ολόκληρη Regent Street??
Ελεος!

φωτο flickr, χρηστης Yukihana~

Βέβαια, είχαμε και βασικές διαφορές, έτσι;;
ΑΑΑ, όλα κι όλα. Εμένα με ξέρανε όλοι σχεδόν ,την άλλη κυρία ουδείς. Εγώ είχα ίσιο μαλλί και η άλλη κυρία σγουρό. Εγώ είχα ντεκολτέ, αυτή όχι. Και γενικώς, ήμουνα πιο ωραία , άσε που αυτή τη φορά είχα διαλέξει το κατάλληλο αξεσουάρ (Εκείνο το καλάμι που το χω παρκάρει είπαμε;

ΥΓ: Τουλάχιστον μέσα στον πανικό, βρίσκουμε και αφορμές για να γελάμε. Συγχώρα με για τις απουσίες στο μπλογκοχωριό, αλλά αυτή την περίοδο με έχω ξεσκίσει. Και έπεται και συνέχεια. Είμαι έτοιμη για μια ωραιότατη κριση υστεριας. Χρειάζομαι διάθεση και χρόνο. Έχω δει όλες τι προσκλήσεις, συγχωρέστε με που δεν μπορώ να αντεπεξέλθω.

ΥΓ2: Ξέρεις τι είναι να σου επιτρέπεται μετά από πολύ καιρό να φας…παϊδάκια; I call it an asset!!!!!!!!!!